600329_พ่อครูพบเด็กนร.ม.6 สัมมาสิกขา ในค่ายทำดีเพื่อพ่อ ราชธานีอโศก.docx

็มากกว่าทางข้างนอก ที่ไม่ได้ให้ธรรมะเท่าสัมมาสิกขาแน่ และก็ให้การงานที่เป็นสามัญของชีวิต อย่างน้อย ปัดกวาดเช็ดถูล้างถ้วยชาม ยิ่งเป็นฐานงานก็มี ถ้าในสังคมเรามีโรงงานสร้างเครื่องบิน พวกเราก็จะได้เรียนการสร้างเครื่องบิน แต่ตอนนี้เรายังไม่มี ได้ฝึกทุกงานที่สมควรจะฝึกได้ มีโรงงานฝึกทำปุ๋ยก็ได้ทำโรงงานทำการค้าโรงงานแปรรูป ก็ได้ฝึก เราก็ได้รับประโยชน์เสริม ส่วน ตามหลักสูตรของกระทรวง จบแล้วก็ต้องเรียน ตอบคำถามตามที่กระทรวงเขาออกมา เหมือนทุกรร.ทั่วประเทศ ทำข้อสอบที่ได้มาตรฐานตามหลักสูตรเราก็ได้รับใบรับรอง จบม.6 จะไปเรียนต่อมหาวิทยาลัยก็ได้ นี่คือเจตนาที่หลวงปู่ได้พยายามทำ พวกเราก็ได้ผ่านสิ่งเหล่านี้แล้ว ก็เอาสิ่งเหล่านี้ไปเป็นคนของสังคม ที่จะเป็นคนมีความรู้ความสามารถมีนิสัยมีธรรมะ ตามที่เป็นจริงเป็นได้เท่านั้นเอง ไม่ได้เปิดโรงเรียนมาเพื่อที่จะหาเงินทอง ค้าขาย หาประโยชน์อะไรจากพวกเรา ขนาดนั้นยังมีคนหาว่า ตั้งโรงเรียนมาเพื่อใช้แรงงานกินแรงงานเอาเปรียบนักเรียน ใครจะว่าก็ว่าไป เราไม่ได้มีเจตนาเช่นนั้น เราให้ฝึกงานก็หาว่าใช้แรงงาน หากไม่ได้ทำงานไม่เป็นงานไม่ใช้แรง จะเอาอย่างไร ไม่ทำงานเลยก็ไม่ต้องกินแรงอย่างนั้นหรือ แต่รร.เราเห็นว่าอย่างนั้นไม่ดี พวกเราเป็นเด็กเป็นวัยรุ่นมีกำลังวังชาแข็งแรง ก็ควรจะได้ออกกำลังกาย ทำงาน มีความเชี่ยวชาญ เป็นประโยชน์จะตาย หลวงปู่คิดอย่างนี้เจตนาอย่างนี้ ส่วนใครจะเรียนต่อหรือจะอยู่ที่นี่ จะต่อที่นี่ก็พยายามหาการศึกษาให้ทำตามกระทรวง ทบวง ก็ได้อาชีวะ ได้วิทยาลัย อาชีวะ จะได้เป็นขั้นสามัญ เจตนาให้ต่อไป จะสร้างคนให้แก่ประเทศชาติ เป็นหน้าที่ของรัฐบาล จะมีรร.เอกชนช่วยเสริมให้การศึกษาแก่เยาวชนเหมือนกัน แต่เขาต้องเอารายได้ โรงเรียนเอกชนธรรมดาจะเสียเงินแพงกว่าโรงเรียนรัฐบาล แต่ที่นี่ไม่มีทั้งค่าบำรุง ค่าเล่าเรียน แล้วก็ยังกินอยู่ฟรีในที่นี้อีก เพราะเป็นโรงเรียนประจำ หากโรงเรียนประจำข้างนอกก็ต้องคิดถ้าอยู่อีกถ้ากินอีกแพง ถ้ามีชื่อเสียงก็ยิ่งแพงสำหรับโรงเรียนประจำ พ่อแม่ส่งลูกไปเรียนโรงเรียนประจำก็ต้องเสียเงินแพง แต่ของเราเจตนาให้เยาวชนได้รับสิ่งที่ควรจะได้ อย่างจริงใจอย่างแท้จริง จบแล้วก็อนุโมทนาสาธุ ใครมีอะไรสงสัยจะถามก็เชิญ

_แดนภูไพร ชื่อรุ่นนี้ชื่อรุ่นอะไร Bomb of love มีประธานรุ่นคือแดนภูไพร รุ่นนี้มีทั้งหมด 27 คน บ้านราชฯ 18 ปฐม 3 สันติ 1 ศีรษะ 5 คน

ถ้าไม่มีคำถาม หลวงปู่จะถาม?....ใครจะอยู่วัดบ้าง ยกมือ มีหลากับโอ๊ค แดนภูไพร อย่างน้อยก็สี่คน แหมไม่คิดจะอยู่วัดกันเลย ทำไมวัดไม่มีเสน่ห์ ที่จริงไม่ใช่แค่วัดนะ ที่เราอยู่นี่เป็นบ้านวัดโรงเรียน หลวงปู่ภูมิใจว่า ทำให้เกิดบ้านวัดโรงเรียนได้ เป็นสังคมกลุ่ม ที่ว่าดีใจคือ ทำให้คนเป็นคน ทำให้สังคมมนุษย์เป็นมนุษย์ เพราะว่า อยู่กันหมู่บ้าน โดยอยู่รู้กันใครทำอะไรมีงานร่วมกัน ต้องการแรงงานตรงไหนเยอะก็ไปร่วมกันทำ ถ้าไม่ต้องการแรงงานมากก็ทำกันไม่กี่คนก็ได้แต่ถ้ารวมกันทำได้ก็ร่วมกัน สองมีการให้ธรรมะ สาม มันช่วยกันให้การศึกษา ทั้งผู้ที่เป็นนักเรียนเยาวชนตามระบบนิตินัยเราก็เอาตามหลักสูตรระบบเขา แม้ไม่ใช่ตามระบบ อย่านึกว่า คนอยู่ในชุมชนชาวอโศก ไม่ได้เรียนเป็นนักเรียนนะ เขาก็เรียน สอบกสน.สอบปริญญากันอยู่นะ ถ้าจะอยู่หรือออกไปแล้วก็เป็นคนดี แต่ว่าเป็นความหวังก็เพียงเจตนาให้การศึกษาอบรมสิ่งที่ดีไปก็ได้ติดตัวไปเป็นสิ่งที่ดี เป็นคนดีของสังคม ช่วยสังคมประเทศชาติเท่านี้เอง หลวงปู่ก็ว่าเป็นสิ่งที่ควรทำ ก็ทำกันไป เป็นเรื่องเยาวชน ส่วนผู้ใหญ่เขาจะมาในชุมชนที่ตั้งอยู่ถาวร เพราะฉะนั้นก็มีประชาชนมีผู้ใหญ่ เขารู้ว่าควรอยู่ในชุมชนเอาชีวิตมาอยู่ที่นี่เลย เหมือนกันกับพวกเรา ถ้าอยากจะมาอยู่ที่นี่เราก็ยินดีต้องรับ เป็นชุมชนหมู่บ้านสังคมเปิด ต้อนรับผู้ที่มาอยู่ร่วมกันสร้างสรรความดี หากเข้ามาแล้วเละเทะ ประพฤติต่ำกว่าเกณฑ์ อย่างนั้นก็ไม่ได้ แต่เข้ามาจะต้องมีหลักเกณฑ์ มีศีล 5 ละอบายมุข ไม่กินเนื้อสัตว์กินมังสวิรัตินะ อย่างนี้เป็นต้น มีการงานอะไรก็พึงช่วยเหลือกันบ้าง ผู้ที่เข้าใจแล้วมีมาตรฐานไม่ต่ำกว่าเกณฑ์ก็อยู่ได้จนตายจนเผากันไปก็ไม่รู้จักกี่คนต่อกี่คน ก็จะเป็นอย่างนี้ไป แม้หลวงปู่ตายไปแล้ว จากสังคมนี้ หลวงปู่พระชื่อว่าสังคมนี้ก็จะมีความเป็นอย่างนี้ พวกเราที่เห็นดีเห็นงามว่าสังคมนี้ควรมีไว้ เพราะสถานที่ส่วนกลาง ของสังคมก็มีแล้ว วัฒนธรรมสังคมก็มีแล้ว แล้วแต่บุคคลที่จอห์นไปจอห์นมา แม่หลวงปู่ตายไปแล้วผู้ที่รู้ดีก็จะมาทำต่อ ที่จริงหลวงปู่อยู่ตอนนี้ก็ไม่ได้บริหารสังคมเท่าไหร่ มีคณะกรรมการบริหารไฟ หลวงปู่เขาก็บอกว่าอายุยาวแล้วก็ปล่อยให้สบาย เป็นแต่เพียงไม่แก่เท่านั้นอายุมันยาวออกไป เขาก็ไม่ให้ต้องมาเอาภาระดูแลบริหาร แม้แต่ฆาราวาสอยู่ในชุมชนก็เอาภาระ มาช่วยกันบริหารไป หลวงปู่ ทุกวันนี้ไม่ได้บริหาร ก็มารับรู้ให้ความคิดเห็นเลยช่วยตัดสินบางเรื่องเท่านั้นเอง นอกนั้นเขาเอาภาระไปหมดแล้ว หลวงปู่รู้ว่า ถ้าจะตายลงไปในวันนี้ก็ไม่มีปัญหา มีสถานที่วัฒนธรรมหลักเกณฑ์อะไรกันมาตั้งหลายสิบปี มีคนกังวลว่า ถ้าโพธิรักษ์ตายไป สำนักนี้ก็จะเสื่อมหมด ไม่เหลือ เขาก็ว่า หลวงปู่ก็ว่า พระพุทธเจ้า ท่านท่านสอนด้วยหลักเกณฑ์ หลวงปู่ก็เอาหลักเกณฑ์ของท่านมาทำ มาสอน แล้วคนก็ถ่ายทอดเอาได้ในการเป็นอยู่ร่วมกัน ในศีลในธรรม เกิดพฤติกรรมสังคม แม้ในสมัยพระพุทธเจ้าสังคมฆราวาส ก็ไม่มีสาธารณโภคี สาธารณโภคีทำได้แค่ในภิกษุ แต่สังคมสาธารณโภคีอย่างพวกเราในยุคพระพุทธเจ้าทำไม่ได้ ขนาด พระพุทธเจ้าสิ้นพระชนม์ปรินิพพานไปแล้ว สังคมของศาสนาพุทธที่สืบทอดมาจนถึงทุกวันนี้ก็ยังอยู่ได้ แล้วหลวงปู่ทำสังคมฆราวาสเป็นสาธารณโภคีได้ เป็นคุณสมบัติชั้นสูงนะ เป็นเศรษฐศาสตร์ชั้นสูง คือทำงานแล้วเสียภาษีเข้าส่วนกลาง100% คนข้างนอกเขาเสียภาษีตามอัตรา ภาษีนานาสารพัดที่ต้องเสีย นักเศรษฐศาสตร์ก็ยังไม่รู้ว่าสังคมอโศกมีลักษณะเช่นนี้ แล้วจะอยู่อย่างนี้จนตายไปเผากันไปหลายคนแล้วก็มี เป็นอิสระเสรีภาพเป็นประชาธิปไตยอันสุดยอด และมีเศรษฐศาสตร์ที่สุดยอด รัฐศาสตร์ก็สุดยอด สังคมศาสตร์ก็สุดยอด ของพระพุทธเจ้าเป็นอย่างนี้ได้ สังคมอย่างนี้คนจะเข้าใจว่าสุดยอด ต้องอาศัยจิตวิญญาณเป็นอิสระเสรีภาพ มีความเป็นภราดรภาพ มีความอยู่กันอย่างสงบ ไม่มีตีรันฟันแทงฆ่าแกงกันอย่างมากก็โกรธกันไม่พูดกันว่ากันด่ากันบ้างแต่ไม่ได้หยาบคายอะไร อยู่กันมา 30 40 ปีก็เป็นอย่างนี้ มีหลัก 5 ประการที่หลวงปู่ตั้งเอาไว้ อิสรเสรีภาพ ภราดรภาพ สันติภาพ สมรรถภาพ บูรณภาพ อยู่ในนี้ช่วยกันทำงานไม่มางอมืองอเท้านั่งกินนอนกิน แต่ให้ช่วยเหลือการทำงานอย่างมีน้ำใจขยันหมั่นเพียรเอาใจใส่ อย่างเช่นพวกเราเป็นนักเรียน ก็ทำงานเสร็จแล้ว ในสังคมชาวอโศกมีงานอะไรบ้าง ที่เด็กจะต้องไปร่วมด้วย เข้าไปก็ก็ทำได้ ทุกขั้นตอน แต่ทางโลกเขาทำไม่ได้ บางงานเด็กไม่ให้เข้ามาใกล้ไม่ให้มาแตะ แต่ที่นี่ถ้าเด็กสนใจใส่ใจ ผู้ใหญ่เห็นว่ามีหน่วยก้าน นอกจากบางคน ผู้ใหญ่เห็นว่าจะทำข้าวของเสียไม่ไหวก็ยังไม่ให้ทำ แต่ถ้าพอจะทำได้ก็ให้ทำทั้งหมด บางคนจบออกไปแล้ว งานอาชีวะหลายอย่าง เป็นอาชีวะทั้งนั้น ฝ่ายหญิงก็อย่างหนึ่งฝ่ายชายก็อย่างหนึ่ง จบแล้วก็ได้ความรู้ความสามารถเป็นอาชีพนอกจากการศึกษาตามหลักสูตรทั่วไป ทั้งที่เป็นสายสามัญไม่ได้เป็นสายอาชีวะนะ ไม่เหมือนข้างนอกที่เอาแต่ความรู้ตามหลักสูตร ไม่มีเป็นงานเลย นี่คือส่ิงที่เกิด แดนภูไพร ถามว่า...อยากทราบนิยามที่มา ชื่อรุ่นที่หลวงปู่ตั้งให้ พ่อครูว่า...ชื่อรุ่น ระเบิดรัก...ก็เอาตามกระแสสังคม ตอนนี้กำลังเฟื่องฟูด้วยระเบิดรัก bomb of love มันอยู่ในรุ่นของเราพอดี ยังไม่สร่างซาเลย ตั้งแต่ 13 ตุลาคมจนป่านนี้จะเป็นปีแล้ว มันเป็นพลังงานชนิดหนึ่ง Bomb of love ได้มาจากคำพูดของไอสไตน์ในจดหมายไว้กับลูกบอกว่า สังคมจะสร้างสิ่งดีงามเป็นความรักที่เป็นมิติที่สูง เส้นความรักที่เผื่อแผ่ไปสู่มนุษย์โลกทั้งหมดเหมือนอย่างกับในหลวงเรา ที่ท่านทำแล้วมันเกิดผลงานจริงๆ คนก็พอรู้ แสดงว่าประชาชนคนไทยรู้ด้วยคุณธรรมคุณค่าที่ในหลวง ส่งงานและมีพระจริยวัตรมา 70 กว่าปี พอท่านสิ้นพระชนม์ลงก็เสียดาย รู้ว่าคุณค่ายิ่งใหญ่ในพระจริยวัตรของพระองค์หมดลง ก็ห่วงหาอาลัยอาวรณ์ แต่ตอนเป็นๆก็ไม่แสดงออก แต่คนไทยรู้ ทำไมรู้ก็เพราะว่าพอท่านสิ้นพระชนม์ก็แสดงออก เขาไม่ได้เสียดายที่ในหลวงหล่อหรือเก่ง แต่เพราะท่านมีคุณธรรม มีประโยชน์ต่อมนุษย์จริงๆ เห็นคุณค่ายิ่งใหญ่ พอความรู้อันนี้ ความรักชนิดนี้ เป็นความรักเพื่อมวลมนุษยชาติ ไอน์สไตน์เป็นโพธิสัตว์ก็เข้าใจ หลวงปู่ก็เข้าใจ ตอนที่ไอน์สไตน์เขียนเรื่องระเบิดรัก ความตื่นตัวอันนี้ยังไม่เกิด แต่แกเขียนบอกลูกไว้ว่าต่อไปจะเกิดเหตุการณ์ระเบิดรักอันยิ่งใหญ่ จนเหตุการณ์ของไทยเกิด หลวงปู่ก็เลยว่านี่ไง เกิดเหตุการณ์ bomb of love ที่ไอสไตน์ได้เขียนไว้ เกิดการแสดงออกต่อความรักที่ยิ่งใหญ่ของในหลวง แม้แต่ต่างประเทศก็เข้าใจ มานิยมชมชื่นสิ่งที่ในหลวงเราได้ทำ มันเป็นสากล รู้กันทั้งโลก

_หลา(แดนน้ำค้าง)...คนเรารวยหรือจนเพราะวิบากกรรมต่างกัน หากเราไปช่วยคนด้อยกว่าจะเป็นวิบากที่เขาต้องรับวิบากไหม ตอบ...พูดด้วยความซับซ้อนก็เหมือนกับถูก เราไปช่วยเขาเขาก็ไม่ได้รับวิบาก แต่มันต้องเป็นจริง ถ้าจะมองประเด็นนั้น แต่ถ้าเราไปช่วยเขานี่มันก็แสดงออกถึงน้ำใจ ว่ามันมีวิบากไปช่วยเขาหน่อย เป็นการแสดงน้ำใจ คนที่จะไปช่วยคนที่มีวิบากกรรมต้องฉลาด ในการที่จะช่วยเขา การช่วยคน มีคำพังเพยตัวอย่างสอนไว้ว่า คนที่จะช่วยคน เช่น เขาเองเขาไม่มีปลากิน ก็เลยเอาปลาไปให้เขากินนี่ก็คิดช่วยแต่คนที่ฉลาดกว่านั้นก็ไม่ทำ แต่สอนให้เขาตกปลาหาปลาเอง เขาก็จะได้ช่วยตนเองได้ การช่วยจะช่วยเอาปลาให้เขากิน หรือช่วยให้เขาหาปลากินเองได้ ก็เป็นวิบากที่ดีกว่า มันเข้าหลักเกณฑ์ของพพจ.คือ อัตตาหิอัตโนนาโถ เราให้การศึกษาให้เขาแก้วิบากด้วยตัวเขาเอง คนที่จะช่วยถ้าช่วยไม่เป็น ก็เหมือนที่หลาว่า หลา...ถ้าเขาเอาวิชาจากเราไปใช้ในทางผิดเราจะมีวิบากไหม พ่อครูว่า...ถ้าพูดอย่างนี้เหมือนธัมมชโย ที่เขาช่วยคน เขาอ้างว่าช่วยคนได้บุญ คือให้ทำทานแล้วหลอกคนว่าจะได้วิมาน สวรรค์ คนก็หลงเชื่อว่า เขาพาทำบุญใหญ่ เขาหลอกคนให้ทำผิดทำใจในใจผิด เพราะทำทานแล้วมีภพชาติ การจะช่วยคนต้องมีปัญญา รู้จักให้ตัวเอง พ้นวิบาก ไม่ใช่ไปรับวิบากแทนเขาหรือไปช่วยแก้วิบากตื้นๆ ให้ปลาเขา การมีปัญญาชาญฉลาดจะทำให้คนไม่มีวิบาก ก็คือต้องให้เขาแก้วิบากด้วยความรู้ความสามารถของเขาเอง ให้ไม่เสียทั้งคู่ เจริญด้วยกันทั้งคู่ คนที่ช่วยก็ไม่ได้ร่วมวิบากให้เขารู้ให้เขาฝึกเขาทำ อย่างหลวงปู่นี่ ได้แต่บอกๆๆ เหมือนพพจ.ว่าเราได้แต่เป็นผู้ชี้ทาง ผู้ใดเข้าใจก็ไปทำ ไปช่วยตนเองแก้วิบากตนเอง ไม่มีใครไปแก้วิบากใครไม่ได้ กรรมเป็นอันทำ เป็นของๆตน จริงๆแล้ววิบากแก้ไม่ได้แต่ อกุศลวิบาก ถ้าเราทำอะไรก็แล้วแต่กุศล อกุศลก็สั่งสมในสัญญาในอัตภาพไม่สูญหายไปไหน วิบากทำปุ๊บเป็นของเราปั๊บ เสร็จแล้วสั่งสมวิบากกศลอกุศลนี้ไป บุญไม่มีวิบาก ทำแล้วเสร็จก็หายไป บุญมีหน้าที่กำจัดกิเลส กำจัดกิเลสได้หมด บุญก็หมดไปด้วย หมดทั้งบุญและบาปปุญญปาปปริกขีโณ พระอรหันต์คือคนที่ไม่มีบุญและบาป พระอรหันต์คือคนหมดบุญหมดบาป เชื่อไหมว่า คนที่เรียนปริญญาตรีโทเอกไม่ได้ฟังคำสอนเช่นนี้นะ เขาเรียนแต่ในตำราตามต้นฝรั่ง ในหลวงจึงบอกว่าให้ปิดตำรา

_แจ๋ว...หลวงปู่มีความคิดอย่างไรว่า นักเรียนที่จบออกไปแล้วเรียนต่อมหาวิทยาลัยปิดได้ออกไปใช้ชีวิตข้างนอก ตอบ...พูดมาแต่ไหนแต่ไรก็พูดว่า ข้างนอกมันมีอะไร ก็ชวนกันไปล่าลาภยศสรรเสริญโลกียสุข สุขด้วย รูปรสกลิ่นเสียงสัมผัส เต้นแร้งเต้นกาแย่งชิงกัน ฟังเข้าใจไหม หลวงปู่อยากให้ออกไปทำไม ถามแล้วหลวงปู่อยากให้อยู่หรืออยากให้ไป ก็ตอบว่าอยากให้อยู่ แล้วก็ถามซ้ำซ้อนอีก จริงๆแล้วหลวงปู่พยายามอย่างยิ่ง อยากให้เรียนต่อที่นี่ ตอนนี้ยังไม่มีมหาวิทยาลัย แต่ถ้าอยู่ที่นี่ อยากจะเรียนต่อมหาวิทยาลัย ก็อย่าไปสอบเข้ามหาวิทยาลัยปิดเลย มันเข้าห้องเรียนมากเกินไป ไปเรียนมหาวิทยาลัยเปิดก็ได้ ที่นี่ไม่ได้ปิดกั้น เรียนมหาวิทยาลัยเปิดก็ได้มหาวิทยาลัยเหมือนกัน สุโขทัยธรรมาธิราช รามคำแหง มีอีกหลายแห่งที่เรียนมหาวิทยาลัยเปิดได้ ศักดิ์ศรีก็เท่ากัน แล้วเราจะได้ทำประโยชน์ ดีไม่ดี พวกเราคนเดินมหาวิทยาลัยเปิด เรียนจบก่อนพวกที่ตั้งหน้าตั้งตาเรียนอยู่ในมหาวิทยาลัยปิดไม่ทำงานทำการด้วย บางที 3 ปี 3ปีครึ่งจบก็มีเยอะแยะ สรุปแล้วทุกวันนี้ แต่ก่อนเราไม่ค่อยมีทุนรอน แต่เดี๋ยวนี้เราให้เรียนได้ พวกเราอยู่ในชุมชน เอาเงินส่วนกลางไปเรียนได้มีทุนกองกลางการศึกษาได้ อยู่ในชุมชนนี้แหละแล้วก็ไปเรียนมหาวิทยาลัยเปิด ได้ หลายคนพวกเราก็เรียนจบกันไปได้