240903-3-119 ทางเอกภาค3-ตอน119(หน้า282)-พ่อท่าน-ปฐมอโศก-ท057.txt

ทำมีดคุณทำมีดได้ดีแล้วคุณก็คิดค่าแรงงานกับค่าวัสดุแล้วเสร็จแล้วคุณคิดอย่างถูกหรือคิดอย่างให้เขาให้มีคุณค่าให้กับเขาไปคนซื้อของของคุณไปซื้อมีดไปเขาก็เอามีดไปทำงานทำประโยชน์เอามีดเป็นดายหญ้าเอามีดไปทำกิจอะไรต่ออะไรให้แก่คนอื่นได้คุณค่าแล้วก็คิดแรงงานค่าแรงงานของคนอื่นมาเป็นทายาทนี่ไม่ลงทุนอะไรเลยเอาแต่มีดเล่มเดียวไปแล้วคุณก็คิดค่าแรงงานที่คิดค่าแรงงานในการดายหญ้าควรจะเป็นราคาของโลก 10 คุณก็ไปคิด 1 ไปคิด 2 เขาก็ไปเป็นกำไรต่ออีกอย่างนี้เป็นต้นเข้าใจไหมมันต้องคิดยาวต่อไปอีกคุณถามมึงงี้ตอบไม่ได้ตอบลง ทันทีไม่ได้จะเรียกว่าเขาจะขาดทุนหรือเขาจะกำไรเราไปเอาจากเขาทันทีไม่ได้เข้าใจไหมแต่ก็ดีรักถ้าเกิดจะได้เข้าใจกันบ้างเข้าใจแล้วก็ต่อไปอีกแล้วคนที่ได้รับได้ยากคนนั้นน่ะดายหญ้าแล้วก็ใช้ประโยชน์สนามหญ้านั้นเป็นประโยชน์อะไรบ้างเจ้าของญาติที่เขาถ่ายให้คิดเงินขึ้นทองเขาทำอะไรอีกต่อไปอีกเหมือนกันถ้าไม่ทำประโยชน์อะไรเลยด่าอย่าเฉยๆได้หย่าแล้วก็ไปนั่งเล่นเอามากินเหล้าด้วยคนที่กินขาใหญ่เลยถ้าดายหญ้าแล้วก็เอาปลูกผักปลูกพืชทำโน่นทำนี่หรือว่าทำคุณค่าสร้างประโยชน์อีกก็ได้อีกก็อธิบายต่อไปอีกเนี่ยจะเห็นอิทัปปัจจยตาหรือจะเห็นสันติจะเห็นทุกอย่างสืบสัมพันธ์เป็นจักรวาลเป็นตัวอิทัปปัจจยตาหรือเป็นตัวปฏิจจสมุปบาทเป็นตัวเชื่อมโยงกันต่อ สัมพันธ์เสมอในโลกอธิบายพวกนี้จึงเป็นอจินไตยมันสืบโยงต่อก็ไปยาวยืดมากก็ดีซักขึ้นนิดหน่อยก็ได้อธิบายละเอียดขึ้นอีกเล็กน้อยทีนี้ก็หันกลับเข้ามาถึงการประเมินค่ากำไรขาดทุนของอารยชนว่าเราจะเป็นคนอย่างไรในโลกถ้าเราเป็นคนที่เข้าใจอย่างนี้แล้วเราก็มีคุณค่าในโลกเป็นคนไม่ขี้โรคเพราะว่ารู้ประมาณคุณค่าแล้วเราก็เอาแต่น้อยคนยิ่งมีภูมิธรรมสูงเป็นอารยชนชั้นสูงยิ่งเอาค่าแรงของตัวเองถูกจนกระทั่งให้ฟรีให้ได้เสมอแม้กรรมกิริยาแรงงานแรงสมองของเราจะมีคุณค่าเช่นยิ่งเป็นครูเป็นอาจารย์ชั้นสูงเป็นศาสดาข้าคำสอนค่า ความรู้มันยิ่งแพงใช่ไหมเพราะว่าความรู้เป็นความรู้ดีเหลือเกินเป็นความรู้ชั้นสูงมันต้องแพงพระพุทธเจ้าสอนออกมาคำนึงนี่คำสอนของท่านประโยคหนึ่งควรจะมีราคานับหาค่ามิได้เลยเพราะว่ามันเป็นประโยชน์เป็นคุณค่าเป็นสัจธรรมที่สูงเหลือเกินท่านยิ่งคิดสูงนี่มันซ้อนอย่างนั้นท่านยังไม่เอาอะไรแลกเปลี่ยนยิ่งมีประโยชน์เท่าไหร่แล้วมนุษย์น่ะคิดดูซิยิ่งเป็นเพราะเหตุใดจึงเป็นประโยชน์เป็นคุณค่าลงไปในโลกเป็นผู้ที่อุ้มชูโลกเป็นผู้เกื้อกูลโลกเท่าไหร่มันเป็นอย่างนั้นครับผมก็อาจจะมีคำสอนที่ดีบ้างเป็นเป็นความจริงเป็นสัจจะเป็นสิ่งสูงก็ควรจะเป็นราคาแพงผมควรจะมีราคาค่าสอนที่ผมไปสอนเนี่ยควรจะมีราคาสูงกว่าคนโลกๆที่เขาไปสอนวิธีปรุง วิธีทำอะไรที่ไม่เข้าเรื่องเมาๆด้วยนะสมมุติอย่างนี้ไม่เห็นชัดไปทำงานอบายมุขคนสอนวิธีการสร้างงานอบายมุขทำอย่างโน้นอย่างนี้นะความรู้ที่ผมสอน 1 ชั่วโมงนี้ควรมีราคามากกว่าที่เขาสอนวิชาอบายมุขเกิน 1 ชั่วโมงเหลือหลายเหลือเทียบกันไม่ติดล่ะว่างั้นน่ะจริงไหมนี่เทียบให้เห็นเด่นชัดว่าสอน 1 สอนคุณธรรมอีกอันนึงมันสอนวิธีการสร้างสรรค์ความเร็วสอนวิธีฆ่าไอ้โจร 24 ต้นสอนวิธีจี้สอนวิธีสอนเล่นการพนันก็แล้วแต่นี่เรายกตัวอย่างให้มันชัดๆให้มันเปรียบเทียบกันให้เห็นเด่นๆเพราะฉะนั้นการสอนคนหรือการบอกการกล่าวการให้ความรู้ที่เป็นคุณค่าเป็นประโยชน์ จึงมีต่างกันอยู่โดยระยะอย่างนี้ทีนี้มันสูงจริงยิ่งสูงจึงมีภูมิธรรมเรายิ่งทำเสียสละก็ยิ่งเป็นประโยชน์เป็นคุณค่าในโลกไอ้คนที่มีการสอนวิธีการเล่นการพนันวิธีการไอ้โจรมันก็ต้องคิดค่าถ้าไอ้โจรมันสอนลูกน้องมันก็ต้องพยายามเก็บเกี่ยวผลประโยชน์จากลูกน้องคืนให้ได้หรือการสอนคนสอนเล่นการพนันบางคนอาจจะสอนให้คนที่เล่นการพนันให้เก่งๆข้ออาจจะเขาเองก็เล่นเก่งเขาเองก็ได้รายได้จากการพนันแล้วก็สอนหรือเล่นการพนันให้เก่งให้เป็นเซียนกลัวไม่คิดค่าทางแลกเปลี่ยนหรือไม่ต้องเอารากมาแทนตัวไม่ต้องจ่ายคืนให้อ้วนแต่คนนี้เขาจะเอาอะไรรู้ไหมเขาจะ ฉันเป็นอาจารย์ไอ้เซียนคนนี้ไอ้คนนี้สอนคนนี้ไปเป็นเซียนอีกเหมือนเทรนเนอร์สอนนักมวยสอนเขาเพื่อไอ้นี่จะไปเป็นแชมป์ถ้าเทนเนอร์ไม่เอาตังค์อีกก็เป็นเทนเนอร์ที่ได้จากชื่อเสียงนายกฉันได้สรรเสริญให้สิ่งเหล่านั้นเป็นค่าทั้งนั้นน่ะถ้าไอ้คนนี้เอามาเสพมาภาคภูมิใจก็ได้ทั้งนั้นเป็นว่าเป็นเป็นครูของเซียนสอนการพนันเล่นการพนันเสี่ยงก็ได้ยศได้ชั้นสรรเสริญแลกเปลี่ยนมาในโลกียะเป็นโลกียสุขเป็นรสทางโลกก็แจ้งเหมือนกันก็เอานะเอานะไม่ใช่ไม่เอานะอย่างนี้เป็นต้นเห็นชัดๆเพราะงั้นในการแลกเปลี่ยนกลับไปกลับมาพวกนี้ถ้าผู้ใดยิ่งไม่แลกเลยและไม่ไปทำงานที่เป็นงานเร็วๆมอมเมา คุณเสียประโยชน์เสียค่าคนนั้นก็ยังมีมีคุณค่ามากมาสอนมาทำงานที่เสียสละแม้เราจะแบกจะขนแม้เราจะหาบจะหามแต่เป็นงานที่เกี่ยวพันไปในทางช่วยเหลือเกื้อกูลคนกวาดถนนธรรมดานี่ก็มีคุณค่าคนทำความสะอาดให้กับบ้านเมืองจริงๆกวาดขยะกวาดสิ่งโลกสิ่งเน่าสิ่งที่เป็นพิษเป็นภัยแก่มนุษย์เป็นคุณค่าไม่ทุจริตเป็นคุณค่าถ้าได้คิดและราคาของเขาก็เหมือนกับรัฐมนตรีที่ทำงานถ้ารัฐมนตรีทำงานแล้วก็ทำงานให้เป็นประโยชน์กับคนเหมือนกันได้คนส่วนมากก็เป็นคุณค่าของรัฐมนตรีถ้าได้แก่คนส่วนน้อยไปรัฐมนตรีก็ทำงานคิดอะไรออกไปก็เป็นประโยชน์แก่คนเท่าไรแหม่สู้คนกวาดถนนที่อย่างน้อยที่สุด อ่านให้คนได้ไม่เกิดภัยเข้าไปมาใช้สอยเป็นร้อยเป็นพันเป็นหมื่นที่ที่เขาทำสะอาดนั้นก็เป็นคุณค่าแก่คนตั้งร้อยตั้งพันตั้งหมื่นส่วนรัฐมนตรีเนี่ยไม่ได้คิดขี้หมาอะไรกะเขานึกว่าเป็นรัฐมนตรีแต่ไม่ได้ทำงานอะไรให้แก่โลกเขาเลยได้เงินเดือนแพงด้วยเป็นหนี้ชิบหายไปหมดเอาไปหมดแล้วก็ไม่เป็นประโยชน์อะไรอย่านึกว่างานรัฐมนตรีมีค่ามากกว่าคนกวาดถนนนะอย่านึกว่างานรัฐมนตรีมีค่ามากกว่าคนอื่นไม่เลยรัฐมนตรีก็ตามคิดอะไรก็ไม่ออกบริหารก็ไม่รายได้เป็นตำแหน่งก็ตั้งเป็นเล่นๆไม่มีประโยชน์อะไรไม่คิดไม่เพี้ยนทำงานให้สมค่าสมหน้าที่เช็คกับประกันก็ไม่ได้เรื่องอะไรคิดไปก็ไม่เป็นประโยชน์ด้วยคิดก็ไม่เข้าท่าคิดไม่ได้เป็นสิ่งที่จะเกิดผลจริงเอามาเสนอใครก็ไม่รับด้วย อะไรเนี่ยหรือรับทำไปก็ศูนย์ซ้ำไปอีกเสียหายไปซ้ำเข้าไปอีกพังไปหมดไม่เป็นข้านะเสี่ยงนะเสี่ยงนะเป็นหลักการเป็นวิธีการอะไรลงไปให้คนทำและคนชิบหายลงไปอีกเสี่ยงแต่กวาดถนนนี่นะปัดสะอาดทำอะไรต่ออะไรโอ้ยมันเห็นชัดๆเจ๋งๆอยู่แล้วเป็นคุณงามความดีมันเป็นประโยชน์ชัดๆก็มันทำให้สะอาดอย่างน้อยที่สุดมันก็ไม่มีใครใช้มันก็ยังสะอาดสะอ้านดีแล้วถ้ายิ่งมีคนไปใช้ไปสอยไปอะไรต่ออะไรอยู่ในย่านที่ดีมากวาดอยู่ในกรุงอยู่ในที่ที่คนเยอะๆถ้ามันก็สะอาดสะอ้านให้ดิบดีที่อารามที่เราก็ทำให้เรียบร้อยให้มันสะดวกให้มันเป็นไปได้ดีได้งามเราทำแล้วคนก็มาใช้มาสอยก็เป็นคุณค่าเป็นประโยชน์อย่างงั้นแหละเรียบร้อยอย่างน้อยมันก็เป็นของดีงามที่เป็นตัวอย่าง โลกเป็นตัวอย่างเป็นรูปเห็นชัดๆเลยว่าของนี้เรียบร้อยสะอาดสะอ้านแต่อย่าเฟ้อนะประดับประดาประดิดประดอยเป็นมัณฑนะเป็นวิปัสสนาขึ้นไปเกินการอีกส่วยเพราะฉะนั้นความเหมาะพอดีที่เป็นสัมมาสัมสำคัญมากสำคัญจริงๆเพราะการกระทำที่ซ้อนพวกนี้แล้วเราก็มาคิดฆ่ากันที่กำลังอธิบายกันอย่างนี้เราจะเห็นได้ว่าคนเราถ้าไม่อบรมจิตไม่เกิดปัญญาญาณญาณทัศนะวิเศษที่ถูกต้องเป็นสัมมาทิฏฐิเป็นปัญญาเป็นปัญญาเป็นปัญญาพละเราจะทำอะไรไม่ถูกเรื่องมีธรรมะจงเป็นสมาธิที่แท้เพราะฉะนั้นแม้ในโลกนี้เราจะทำสิ่งนั้นเราจะทำสิ่งที่ฉลาดที่ให้แล้วก็ทิ้งนางไม่พอทานไม่ออกลบล้างแล้วลบบวกลบคูณ แล้วราคาทุนทรัพย์สินบวกลบคูณหารแล้วขาดเพราะฉะนั้นไอ้คนทุกวันนี้มีกินมีอยู่ร้านพวกฤาษีก็ถึงสอนกันบอกว่าไปไม่รู้ไปเก็บผลไม้ในปากกินจะได้ไม่เป็นหนี้ใครเก็บผลไม้กินยาที่พระพุทธเจ้าท่านเห็นบอกว่าอ๋อมันเก็บผลไม้กินมันก็เป็นหนี้ลูกเพราะโลกมันผลิตขึ้นมามันทำเองที่ไหนแล้วมันไม่เกี่ยวกับบุคคลก็ตามก็ผลไม้ในโลกมันสร้างขึ้นมาหรือตัวมันเองตัวต้นหมากรากไม้มันสร้างขึ้นมาเป็นพลังงานของโลกและไปเก็บผลไม้ให้กินแม้จะเก็บผลไม้หล่นด้วยซ้ำไม่ปิดงานในความเสื่อมประการที่ 1 ออกไปเก็บผลไม้หล่นกินยังไม่แดกตะกร้าแบกเสียมไปด้วยนะอย่างนี้พระเจ้ายังบอกว่าเป็นความเสื่อมของพุทธไม่ได้เข้าสายพุทธ ในความเสื่อมประการที่ 1 เอาเสียงเอาตะกร้าไปขุดกินเลยทีนี้ปลูกกินเลยพระพุทธเจ้าก็บอกว่าไม่เอาลัทธินี้พระศาสนาพระพุทธเจ้าเป็นศาสนาเพื่อพหุชนไม่ใช่ศาสนาเพื่อตัวคนเดียวอย่างนั้นไปปลูกกินขุดดินทำกินอะไรไม่เอาจะทำได้เราปลูกเราสร้างแล้วอบรมแล้วช่วยเหลือเราแรงงานเราทำงานให้มันเกิดขึ้นในโลกมากๆเหลือด้วยนกหนูได้กินด้วยอย่างน้อยเราไม่มีประโยชน์กับคนไปทำในป่าก็นกหนูได้กินสัตว์โลกได้กินได้ใช้ก็เป็นคุณค่าเหมือนกันแต่ไม่เอาพระพุทธเจ้าไม่เอาเธอเป็นความเสื่อมประการที่ 2 ด้วยซ้ำไปถ้าเป็นนักพรตนักบวชของพระพุทธเจ้าเพราะมีทิศทางของพระพุทธเจ้าท่านวางทิศทางไว้แล้วนี่ถ้าไม่เข้าใจลึกซึ้งก็อธิบายไม่ออกว่าทำไมถึงเป็นความเสื่อมประการที่ 1 ประการที่ 2 ยิ่งสร้างเรือนไฟหลอกลอยคนมาบวงสรวงให้คนมาทำอะไรอีก ยิ่งไม่เจ๋งไปมากมายยิ่งเก่งยิ่งขาดทุนหลายอย่างเป็นความเสื่อมประการที่ 3 ที่ 4 ไปอีกแล้วถ้าเราไม่เข้าใจในรายละเอียดพวกนี้มันเป็นคำสั้นของพระพุทธเจ้าท่านตรัสไว้ที่สั้นๆแน่นๆแต่เราเข้าใจละเอียดไม่ถึงเราก็ไม่รู้ว่าจะละเอียดยังไงมันเป็นผลดีผลชั่วเป็นผลสูญเสียเป็นผลอะไรยังไงไม่รู้แล้วก็ไม่เข้าใจศาสนาพระพุทธเจ้าไม่เข้าใจนักพรตไม่เข้าใจนักบวชไม่เข้าใจกรรมวิธีของพระพุทธเจ้าพระพุทธเจ้าท่านสอนให้ลูกศิษย์ของท่านเนี่ยทำอย่างนี้ตามหลักเนี่ยแล้วเราจะกลายเป็นมหาบุรุษเป็นพระพุทธศาสนาหัตถยา ซึ่งจะเป็นการสังเคราะห์โลกเป็นประโยชน์แก่โลกเมื่อเรารู้อย่างนี้รายละเอียดเราจึงทำงานเนี่ยโดยพยายามแม้คุณค่าของเราจะเยอะเราเป็นนักบวชแล้วเราทำงานให้แก่โลกนี้คำพูดของเราแต่ละคำเป็นสัจจะเป็นสารัตถะเป็นสาระสัจจะเป็นธรรมะนะเป็นของดีนะเราก็ไม่มีมานะไม่หลงค่าหลงคุณไม่หลงตัวหลงตนทำหยิ่งทำผยองไม่เราก็ให้ไปวันหนึ่งคืนหนึ่งคิดพูดทำเราจะทำกิจการอะไรได้ทำพูดได้พูดเขียนได้เขียนทำงานไอ้โน่นไอ้นี่ได้วันนึงก็ผ่านไปผ่านไปกายกรรมวจีกรรมที่ดีกว่านี้มีอีกเราก็ทำกายกรรมวจีกรรมที่ดีเวลาผ่านไปผ่านไปบัดนี้เรากำลังทำอะไรอยู่ แล้วก็ทำกิจที่เป็นคุณค่าไปทำแล้วเราก็ช่ำชองทำแล้วเราทำก็ชำนาญทำแล้วมันก็เกิดง่ายสร้างสรรค์ไปแทนที่เราจะอยู่เปล่าได้เปล่าดายไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยแทนที่จะเป็นอย่างนั้นเราก็รู้ว่าอ๋อกรรมการกระทำกรรมมันตะกรรมการกระทำเนี่ยคิดดีๆทำให้ดีนะซักซ้อมแม้แต่สังกัปปะก็ให้มีตรรกะสังกัปปะอัปปนาพยัคฆ์ปันนาเจตะโสอภินิโรจนามีวจีสังขารแม้จะอยู่ในสังกัปปะก็รู้ว่าจิตสังขารทีนี้ก็ออกไปแสดงว่าจีก็มันเป็นบทต่อถ้าไม่ใช่แสดงว่าจีนก็ไปเป็นไกด์กรรมไปไกลกรรมบอกไปเลยให้เป็นสิ่งที่ดี พี่ก็อย่าให้มันไปผิดพลาดอย่าให้ไปเป็นเว็บผิดบัญชีซึ่งเป็นมิจฉาวจีหรือเป็นอกุศลกรรมบถ 4 ของวาจาอย่าให้มันเป็นบทบาทที่เป็นอกุศล 4 เป็นเท็จบ้างเป็นส่อเสียบ้างเป็นหยาบไปบ้างเป็นเพ้อเจ้อบ้างอย่าให้มันเป็นวจีก็ให้บริบูรณ์ประมาณนั้นจำนวนอันนั้นด้วยความรู้เราก็พูดดีเราก็สร้างสรรค์เป็นผู้มีแรงงานเป็นผู้มีคุณค่ามีประโยชน์อยู่เพราะเราคิดก็ดีแล้วเป็นว่าจิตสังขารไว้แล้วก็เอามาเป็นวาจากรรมเป็นวจีกรรมก็เป็นดีไม่ละเมิดไม่ทุจริตไม่มิจฉาหรือเป็นกายกรรมเป็นการกระทำก็ไม่เป็นไปเพื่อปาณาติบาตไม่เป็นไปเพื่ออธิษฐานไม่เป็นไปเพื่อการมีซึ่งมีชาร์จจานเลยระมัดระวังนี่เราทำมีทำไปเพื่อให้มัน ไปทะเลไม่เป็นเมตตาไม่เป็นกัลยาณมิตตตาไม่เป็นไปเพื่อประโยชน์ผู้อื่นก็คือเป็นปาณาติบาตนั่นเองนี่แหละเราก็ต้องมีภูมิรู้ว่าปาณาติบาตนี้มีความละเอียดลึกซึ้งปานนั้นไม่ได้หมายความว่าเป็นปาณาติบาตคือฆ่าสัตว์ไอ้นั่นมันก็ถูกแต่ว่ามันต้นเหลือเกินหยาบเหลือเกินนี่เราไม่ฆ่าสัตว์แล้วแต่ทำให้ปานนะอย่างที่ผมบอกแล้วผมทำให้จิตของคุณตกป่านะคือจิตวิญญาณทำให้ปลาน้ำฝนตกปลาปานาปานะที่ปลาตะปาตะนี่หมายความว่ารักษาผมรู้จักปลาตากผมรู้จักปลาผมรู้จักวิญญาณของคุณผมรู้จักวิญญาณของผมวิญญาณปลาดุกเพราะทำให้จิตของคุณอย่าพูดเลยฉันกลายเป็นผมไม่แตะต้องผม ฆ่าคุณแล้วผมไม่ทำให้คุณเจ็บคุณปวดหรอกกายน่ะจะอย่างดีก็ว่าจ่าว่าเจ้าผมก็จะไม่ให้พูดให้มันเป็นทุจริตแต่ผมก็จะใช้คนละเม็ดศิลปะในการพูดให้คุณแรงบ้างเบาบ้างพูดทุจริตบ้างพูดสุจริตบ้างพูดด้วยปัญญาที่จะสังขารให้ดีเพื่อให้เกิดการขัดเกลาคุณให้คุณได้ฟอกเราให้ปรับปรุงภูตะวันปรับปรุงกรรมกิริยาของคุณจิตอุตุอาหารปรับปรุงสิ่งเหล่านี้ของคุณเมื่อคุณปรับปรุงกรรมถูกปรับปรุงจิตปรับปรุงอุตุปรับปรุงอาหารคุณได้ดีคุณก็เป็นคนที่มีกรรมกิริยาที่ดีในโลกผมพยายามที่จะไม่ฆ่าคุณโดยปาณาติบาตของผมนั่นก็คือไม่ทำ ทุ่งฝนตกร่วงบกพร่องอาพาธหรือเสียหายแต่จะทำให้คุณจิตของคุณนั้นได้พัฒนาปาณาติปาตาเพราะการงานของผมสัมมากัมมันตะของผมการงานของผมนั้นจะเป็นการงานที่อบรมคุณให้คุณเองมีกายกรรมที่ดีวจีกรรมที่ดีมโนกรรมที่ดีให้คุณเป็นปานะหรือเป็นสัตว์โลกจิตวิญญาณในอนาคตแปลว่าสัตว์ป่านับแปลว่าสัตว์แต่ที่จริงมันหมายถึงเอาจิตวิญญาณจิตวิญญาณควรจะเกิดปัญญาจิตวิญญาณคุณจะเกิดกำลังเป็นเจโตและเป็นปัญญาแล้วคุณจะไปทำประโยชน์ให้แก่โลกอื่นผมสอนคุณให้คุณเป็นฤาษีป่าหน้าของคุณเป็นพวกฤาษีเดียรถีย์ผมก็สอนคนได้ไม่ทำบาปส่วนหนึ่งแต่ก็ทำบาปอีกส่วนหนึ่งคือคุณไปเป็นฤาษีไปกิน ผลไม้หล่นของมนุษย์เป็นสุดท้ายแค่นี้ก็ศาสนาพุทธเสื่อมแล้วสอนให้คุณเป็นฤาษีไปนั่งกินผลไม้หล่นแล้วก็ไม่ต้องทำงานอะไรอยู่ยอดเขาหิมพานต์น่ะโคตรไม่ดูดำดูดีก็โรคอะไรลาภยศสรรเสริญกูไม่เอาจริงๆถ้าคุณไปนั่งกินไม้หล่นอย่างนั้นนะคุณก็ยังมีบาปส่วนข้าวของคุณก็ไปนั่งกินผลไม้เหล่านั้นแหละไม่มีกิจการงานอะไรไม่มีคุณค่าอะไรก็ไม่รู้เลยฮ่าๆๆๆตายไปถึงด้านข้างโน้นนี่ก็มีบาร์ขนาดนี้โอ้โหจะบอกว่ามีบาปมากกว่าผมอาจจะมาควรจะมี บาปน้อยกว่าที่เพราะว่าสอนให้ดิบดีให้ไม่ไปหลงใหลไปสร้างบาปสร้างเวรสร้างราบสร้างยศทำลายชิปหายวายป่วงโน่นน่ะก็ไปทำไอ้นี่ก็ทำลายน้อยลงแต่ก็ยังไปเป็นเสียหายจะไปนั่งกินผลไม้รากไม้หล่นอยู่เท่านั้นไม่เกิดคุณค่าอะไรแก่มนุษย์โลกเลยก็ไม่เปลืองแค่นั้นแค่นั้นอยู่อาตมาก็ควรจะมีบุญมากกว่าที่เขาก็เป็นบาปของเขามั่งเธอก็ทำจะบอกว่าเรามีบาปที่ไม่สอนให้เขาทะลุถ้าถือในภูมิของโพธิสัตว์ก็ถือได้บริษัทนี้จะเห็นว่าตัวเราเองไม่มีความสามารถที่จะทำให้คนดีที่สุดสูงที่สุดยิ่งเป็นประวัติศาสตร์ใหญ่จะต้องถือเป็นการสมมติค่าขึ้นมาเป็นการซื้อขายก็ต้องพยายามช่วยเหลือเขาขึ้นมาให้สูงสุดถ้าเขายังไม่กินผลไม้ลดกินอยู่นี่ทำให้ศาสนาเสื่อมโดย ศาสนาพุทธศาสนอื่นเดียรถีย์เขาก็ว่าไม่เสื่อมเพราะเขาคิดเห็นแค่นั้นแต่ศาสนาพุทธถือว่าเป็นความเสื่อมของศาสนาแล้วประการที่ 1 เราเป็นบริษัทเราจะต้องช่วยขึ้นมาให้ได้อาตมาก็ถือว่าอาตมามีบาปมากยังมีความเก่งไม่จริงไม่มีความสามารถไม่พอก็เป็นการยกข้ามขึ้นมาเองเพราะงั้นสายบริษัทก็แล้วแต่ใครจะกำหนดจะเปลี่ยนพยายามอาตมาจะพยายามช่วยเหลือคนเหล่านี้ขึ้นมาให้ได้แต่คนเหล่านั้นก็เป็นบาปของเขาเองถ้าคนเหล่านั้นสำนึกมีหิริโอตัปปะคนนั้นก็รู้ว่าโอ้นี่เราไร้คุณค่านะนี่เรากินดูสินี่ต้นหมากรากไม้นี่บริสุทธิ์บริสุทธิ์สร้างต้นไม้มาแล้วก็มานั่งกินนั่งกินแล้วเราไม่มีคุณค่าอะไรให้แก่โลกให้แก่สัตว์โลกให้แก่ใครต่อใครจะมีคุณค่าได้แค่ต้นไม้บางคนก็ ไม่ไม่ทำอะไรให้เถ้าแก่ต้นไม้นี้เลยอย่างดีก็จะเยี่ยวรดให้ปุ๋ยมันนิดหน่อยละมั้งแต่ที่จริงปุ๋ยก็เอาจากมันอีกแหละกินมันน่ะแล้วก็เยี่ยวออกมาให้มันมันก็ไม่ได้เรื่องอะไรหรอกจริงๆนะยิ่งคิดละเอียดไปแล้วก็ยิ่งไม่ได้เรื่องตัวเองก็เอาเปรียบอยู่อย่างนั้นยิ่งกว่าสัตว์ตัวหนึ่งเออใช่เดินมันอาจจะกินไม่กินพืชด้วยไม่กินดินแล้วก็มันก็ทำให้ดินซุยก็อยากจะมีบุญมากกว่าเราเรานี่มีบุญมีประโยชน์ยิ่งกว่าไส้เดือนก็ไม่ค่อยได้เร็วกว่าไส้เดือนซะอีกถ้าคิดดีๆก็ยิ่งจะลึกละเอียดไปอาจจะกินตายเป็นเรื่องที่จะคิดเห็นภาพผู้นั้นมีปัญญาเพราะฉะนั้นอย่าไปคิดให้มากก็ได้บอกโอ้โหเราเป็นคนทั้งคนนะมีคำกริยามีฝีมือการงานแล้วก็ทำเป็นคิดแล้วก็คิดได้ทำไมเราไปไม่ได้แล้วก็ไป ข้าวทำงานอยู่ในโลกนี้วันเวลามันก็ผ่านไปแล้วเราก็จะเดินไปถึงฝังศพแล้วเราก็จะตายทุกคนทุกสัตว์ก็จะไปถึงหลุมฝังศพหรือไปถึงที่ตายแต่เรายังไม่ตายวันเวลาล่วงไปล่วงไปเธอกำลังทำอะไรอยู่พระพุทธเจ้าเตือนเราเตือนเราแล้วแต่กำลังทำอะไรอยู่กายกรรมดีกว่านี้มีอีกหรือแม้แต่ความนึกคิดถ้าเราเกิดปัญญาแล้วเกิดรู้แล้วมีเป็นผู้ที่มีปัญญาทางจิตจริงแล้วมันก็ขยันหมั่นเพียรอุฏฐานะสัมปทานเป็นอาราธนาสัมปทานเป็นกัลยาณมิตตตาเป็นสมาธิตาพิษได้เดี๋ยวนี้ว่าประโยชน์นี้เป็นปัจจุบันคุณเห็นได้คุณศรัทธาศรัทธาสัมปทาเดี๋ยวนี้ไม่ต้องไปรอสัมปรายิกัตถะภูมิไม่ต้องไปรอวันพรุ่งนี้ไม่ต้องไปรอชาติหน้าเห็นเดี๋ยวนี้เลย เป็นศรัทธาสัมปทานรวมมาเป็นประโยชน์ปัจจุบันศิรประภาระวังรักษาตามกฎระเบียบเรียนรู้กฎระเบียบของพระพุทธเจ้าของพระศาสดาระบอบไว้เราทำเกินฐานะหน้าที่ตามกฎตามระเบียบเราไม่ทำเราทำให้อยู่ในขอบข่ายที่มันจะเป็นสัมมาอันเป็นสิ่งที่ถูกต้องเป็นกัลยากัลยาณธรรมเป็นสัมมาเป็นสิ่งที่ถูกต้องแล้วก็มาทำสีและสัมปทานเราก็ถึงพร้อมเดี๋ยวนี้ไม่ต้องไปรอชาติหน้าทำให้ได้เดี๋ยวนี้จ่ายค่าสัมปทานเดี๋ยวนี้เป็นคนเสียสละเดี๋ยวนี้อย่าเป็นคนหล่อนั่งเฉยไปชาตินึงชาติหนึ่งวันหนึ่งคืนหนึ่งก็ไม่เสียสละอะไรช่างหัวใครเป็นอะไรใครจะยังไงช่างมันต้องเป็นคนเลือดเสียสละจากกระถางถึงเดี๋ยวนี้ถึงพร้อมด้วยการเสียสละเดี๋ยวนี้สร้างไปกายกรรมวจีกรรมมโนกรรมของการงาน กรรมการงานเสียสละเดี๋ยวนี้เห็นเดี๋ยวนี้ไม่ต้องไปรอชาติหน้าเป็นจาคะสัมปทาเดี๋ยวนี้เห็นอยู่รู้อยู่มีอยู่ปรากฏอยู่เป็นหยาบๆให้คนรู้คนเห็นด้วยรับไปเดี๋ยวนี้อย่าว่าแต่คิดลึกเลยโอ้นี่เราคิดให้คนคิดแล้วก็ไม่พูดออกไปแล้วมันจะไปใครจะไปได้คุณคิดอยู่ในหัวสมองคุณคุณร่างของคุณอยู่ในกลุ่มนู้นคิดใหญ่เลยคิดของดีด้วยนะคิดเยอะเลยนะเสร็จแล้วคุณก็ไม่ได้เอาไปแจกจ่ายด้วยอะไรให้คนอื่นมารับเอาไว้ที่ความคิดของฉันต้องมานั่งเล็งความคิดของฉันเอาโถพ่อคุณเนยในโลกนี้ก็แบ่งกันไม่ได้หรอกเขาให้กันไม่ได้แจกความคิดมันยากแล้วคำพูดแจกเป็นข้อเขียนแจกเป็นอะไรก็ไปหาทางแจกแจกออกไปก็ยังเป็นประโยชน์เหมือนกับว่าจะแจกความคิดเลยลงมือกระทำด้วยพูดด้วยอะไรด้วยมันก็เป็นคุณค่าที่ยิงเป็นเนื้อ ตัวเป็นสสารเป็นสาระสาระสัจจะที่แท้แล้วก็ไปแจกแล้วก็ไปสาก็ไปจ่ายค่าสัมปทานคนที่มีปัญญาสัมปทาก็ถึงเดี๋ยวนี้ถึงพร้อมด้วยปัญญาเดี๋ยวนี้เพราะงั้นสัมปรายิกัตถประโยชน์มารวมกับทิฏฐธัมมิกัตถประโยชน์พร้อมแล้วเดี๋ยวนี้เห็นเดี๋ยวนี้เห็นอยู่รู้อยู่เป็นปัจจุบันนั่นเทียวไม่ต้องไปรอชาติหน้าพระอรหันต์จะมีปรมัตถประโยชน์ก็คือทิฏฐธัมมิกัตถประโยชน์กับสัมปรายิกัตถประโยชน์มารวมกันเป็นอันเดียวกันเดี๋ยวนี้เดี๋ยวนี้เลยเป็นเดี๋ยวนี้เห็นไหมไม่ต้องไปรอชาติหน้าจึงไม่มีสัมปรายิกัตถะภูมิไม่ต้องไปเป็นประโยชน์ต่อเมื่อข้างหน้าเดี๋ยวนี้ทำพร้อมเพย์เชื่อแน่เป็นศรัทธาเป็นศีลเป็นศีลเป็นจ่าครับเป็นปัญญาถึงแล้วเห็นแล้วมีอยู่ก็ ขยันหมั่นเพียรรวมแล้วก็เป็นคนอุฏฐานะสัมปทาเป็นอาราธนาสัมปทาเป็นกัลยาณมิตตตาเป็นสมาธิตาเป็นเดี๋ยวนี้เลยมีชีวิตที่ต่อเนื่องไปด้วยคุณค่าความขยันเลือกคนที่มีชีวิตประเสริฐและสมาชิกตามที่แปลตัวเอาอัดเลยว่าเป็นคนที่มีชีวิตประเสริฐนะชีวิตประเสริฐก็คือมีความขยันสร้างสรรค์สร้างมิตรที่แปลเป็นภาษาไทยๆเอาไว้ง่ายๆชีวิตประเสริฐนี่คือคนเป็นคนขยันสร้างสรรค์สร้างมิตรสร้างสรรค์ไปจะขยันทำอะไรที่เป็นควรทำอะไรที่จะบูรณะรักษาการรักษาอะไรที่จะสร้างเพื่อที่จะไปให้ประโยชน์แก่คนอื่นเขาก็สร้างคุณอย่าไปสร้างสิ่งมอมเมาสร้างที่เป็นคุณค่าสร้างไปอะไรที่เป็นงานที่จะสำคัญที่จะสมควรควรจะไปเผยแพร่ไปแจกไปจ่ายงานการอะไรได้ก็ถามวันหนึ่งคือหนึ่ง ก็พักไม่เมื่อยก็เพี้ยนถึงเวลาพักแล้วสมควรจะพักกำหนดเวลานอนเวลาตื่นได้แล้วอ่าวนางนอนพักพอสมควรแล้วตื่นตื่นแล้วก็ตื่นตื่นแล้วก็ทำงานทำงานมันควรพักเมื่อไหร่ก็พักพักเสร็จแล้วก็ตื่นก็วนเวียนอยู่อย่างนี้แหละเป็นความจบถ้าใครเห็นแล้วนะเห็นจะเห็นรอยเจาะเห็นว่าตักอ๋ออย่างนี้เลยชีวิตสบายเลยลอยตัวลอยลำเป็นอาหารก็เป็นกันเดี๋ยวนี้เป็นเดี๋ยวนี้เลยชัดเจนเดี๋ยวนี้เหลือเศษอะไรที่ตัวเองจะเสกยังติดก็ล้างไปเป็นอนาคตมีอรหันต์ที่ยังเหลือเศษอยู่ก็เป็นอนาคามีถ้าเป็นพระอนาคามีที่ล้างหมดแล้วก็เป็นอรหันต์เต็มส่วนอะไรจะได้จิตส่วนกายกรรมวจีกรรมอะไรพวกนี้เราก็กำหนดตามจริงเลยเพราะฉะนั้นกาย สังกัปปะความนึกคิดก็จะพอเหมาะกัมมันตะงั้นเราก็สุดท้ายเราก็รู้แล้วว่าเธอชีวิตเราจะใช้อาหารเลี้ยงกายจะใช้วัตถุจะใช้เครื่องเลี้ยงกายเป็นปัจจัยสำคัญเช่นปัจจัย 4 เป็นต้นหรือมีบริการที่จะประกอบการงานอะไรเราก็ไม่สามารถมีก็มีมาทำงานเรื่องอะไรจะมาสะสมไว้ทำไมแล้วก็ให้คนอื่นเราไม่ทำเราก็ให้เขาทำแบ่งก็ทำเพราะบทความโลภแล้วให้มันเกิดบทบาทให้มันเกิดผลอะไรที่มันทำอยู่ได้เราจะทำก็มีไว้ทำแล้วก็ทำเรามีไว้แล้วก็ไม่ใช่หวงแหนโลภมากแรงงานก็ไม่มีพอจะทำเลี้ยงหวงก้างเอาไว้โอ้ยไอ้นี่ฉันก็จะทำให้หน่อยฉันก็จะทำให้เราจะทำมันก็จะเอาไปนะจะเสร็จแล้ววันหนึ่งคืนหนึ่งคุณ ไม่ได้ทำอะไรเท่าไหร่กองเขาไม่ให้มันเป็นของชำรุดพังไปหมดก็รู้ว่าเราจะไปขอไปทำไมแล้วก็แบงค์ที่คนอื่นทำอย่างที่ดินเนี่ยถ้าฉันจะทำแต่แท้จริงคุณก็ทำที่ดินนี้คุณจะทำนาทำไร่ทำอะไรคุณทำได้วันหนึ่งคืนหนึ่งไม่เท่าไหร่หรอกคุณทำให้หมดหรอกหวงก้างไว้ให้ย่ามันขึ้นอะไรอะไรก็ทำไม่พอหรือทำแล้วก็ไม่ได้คุณได้ค่ากว่าจะไปทำก็ทำสัก 500 ไร่แล้วทำคนเดียวเสร็จแล้วไปทำก่อนจะหมด 500 ไร่ทางนี้มันขึ้นบล็อกเป็นผงแล้วไอ้งูไม่อยู่แล้ววนเวียนมาก็ไม่ได้ทาอะไรสักอย่างนึงทำอะไรก็ไม่ได้คบก็ไม่หวงไว้ทำไมแบ่งคนอื่นเขาทำแต่ถ้าเผื่อว่าเราสามารถทำได้มากแค่ไหนก็เชิญสิทำแล้วก็ไปคุณค่าเพียงพอก็เชิญไม่มีปัญหาอะไรแต่ถ้าเราไม่ทำแล้วเอาไปเถอะดินเอาไปเธอเราไม่ต้องหรอกเราขออาศัยพักนอนเท่านั้นแหละพักที่ ไปอยู่ที่ไหนก็พักนอนที่นั่นแค่นั้นแล้วก็มายึดเอาไป 2 ตัวหรอกแล้วก็มากลายเป็นนักพรตเอ้าเอาดินเอาอยู่ท่านจะสร้างดินสร้างพื้นแผ่นดินพลิกแผ่นดินให้เป็นประโยชน์ทำไปเอาไปใครจะแบ่งให้คล้องกลางสูงสำหรับทำการอะไรก็ว่าไปอย่างที่เป็นช่วยกันดูแลรักษาอาจจะสร้างจะสรรอะไรก็ต้องดูจะทำให้เพ้อให้เกินทำให้พออาศัยถ้าจำเป็นค่อยสร้างไม่จำเป็นอย่าสร้างอะไรงี้ก็ดูแลเป็นที่สงฆ์เป็นที่ที่จะทำประโยชน์แก่มนุษย์ชาติเราก็อยู่กับการงานศาสนาพระพุทธเจ้าจึงเป็นศาสนาแห่งเรียกได้ว่าเป็นศาสนาแห่งพหูชนะหินตายายหรือเป็นสมาธิตัดเป็นกิจที่ได้อบรมแล้วเป็นจิตที่ตั้งมั่นอยู่ใ