240823-3-110 ทางเอกภาค3-ตอน110(หน้า291มหาจัตตารีสกสูตร)-พ่อท่าน-สันติอโศก-ท057.txt

นแล้วก็คือสิ่งที่ดังได้สดับมามันแว่วมาทั้งดังมันแว่วมาทั้งกระซิบมันแว่วมาทั้งอย่างนู้นอย่างนี้ซอกแซกที่จะแว่วเข้ามาให้เราได้สดับแล้วเราก็รับทรัพย์ซาบตามโลกโลกเขาเมื่อรับทรัพย์ซ่าแล้วเราก็เป็นหลงไปเชื่อถือเป็นเข้าใจเอาตามๆเขาว่าไอ้อย่างนี้มันหน้าได้อย่างนี้มันน่าเป็นอย่างนี้มันน่าเอานะน่ามีนะแล้วเราก็แสวงหาคำว่ากิเลสคือสิ่งอย่างนี้กินละ + A3 นี่แปลว่าแสวงหากินละนี่คือดังได้สดับมา ไม่ได้สดับมาอย่างนั้นตั้งแต่เราแรกเริ่มแต่อ้อนแต่ออกมาตั้งแต่พ่อแต่แม่กระซิบกระซาบไม่ใช่กระซิบแล้วบอกชี้แนะอย่างนู้นอย่างนี้มานี่แหละแล้วก็รับมาสดับมาพ่อแม่พี่น้องเครือญาติมิตรสหายผู้ใกล้ผู้ไกลให้เป็นอย่างนั้นทิศทางอย่างปุถุชนอย่างที่เชื่อถือเห็นจริงไปตามอย่างนั้นอย่างนั้นแล้วเราก็ดำเนินฉลองชีวิตแสวงหาไปตามที่เขาเชื่อเชื่อถือกันแล้วก็ทำซะจนชินเต็มๆดีๆที่อย่างนั้นเรานึกว่านั่นคือแก่นสารของชีวิตจนเรานั้นเราฟังสัทธรรมอะไรมารู้ทิศทาง ชีวิตตัวเองเราเองเราเผลอไปแล้วนะเฟ้อไปแล้วนะมากไปแล้วเราก็ถอนตัวพิสูจน์ดูว่าถ้าเกิดว่าเราเลิกเราลดไอ้สิ่งที่เขาก็ยังชมชอบกันอยู่ก็ยังคลุกคลีกันอยู่เราก็ถอนตัวออกมาไม่คลุกคลีไม่เกี่ยวข้องไม่ดูดไม่ติดทำออกทำออกจนกระทั่งแม้แต่ใจก็หลุดรอดออกไปเพราะเห็นแม้แต่อย่างใดอย่างหนึ่งปัจจัยอย่างใดอย่างหนึ่งเราเข้าใจแล้วก็จะรู้ว่าการหลุดออกมาอย่างนี้การเลิกออกมาอย่างนี้ไม่สบายดีนี่มันไม่เป็นภาระเราจะมาพิสูจน์คำว่าที่มันเป็นภาระมันเป็นกิจที่ไม่ควรเกี่ยวแต่เรา [ข้อผิดพลาด: recognition connection failed: [Errno 32] Broken pipe] นึกจะพูดจะจาจะทำการทำกิจจะมีความพยายามจะมีสติต่างๆนานาเราก็จะไม่ทำสิ่งนั้นไม่ไปยุ่งเกี่ยวกับสิ่งนั้นหรือแม้จะยุ่งจะจำจะต้องยุ่งต้องเกี่ยวด้วยก็ไม่ติดไม่ติดไม่แสบไม่ติดแต่อย่างนั้นสำคัญอย่างนั้นไปอย่างนั้นแหละแม้เราจะทำอะไรต่ออะไรร่วมกับสิ่งอย่างนั้นอย่างนั้นเป็นจะทำได้ด้วยถ้าทำเป็นด้วยนะทำด้วยกับเขาด้วยแต่เราก็ไม่แสบไม่เอาอะไรไม่ได้ทุกข์ด้วยร้อนไม่รังเกียจรังงอนอะไรถ้าเราจะอนุโลมทำเรารู้แล้วว่าประกอบปล่อยใจแล้วก็ทำ รับสมัครทำด้วยแต่เราก็ไม่ติดไม่ยึดอะไรไม่ดูดไม่ซึมอะไรไม่หลงว่าดีไม่หลงไม่ชั่วแต่รู้ว่าดีรู้ว่าชัวร์บางอย่างที่เราต้องทำร่วมอยู่ด้วยบางอย่างก็ไม่ดีเรียกว่าชั่วก็ได้อาจจะไม่ชัวร์มากนักเราจึงยอมทำด้วยอยู่เราก็รู้แต่เราก็ไม่ได้ติดยึดแล้วหลายอย่างดีที่เราต้องทำร่วมอยู่ด้วยแล้วเราก็ไม่ติดยึดอีกเช่นเดียวกันเรามาเรียนรู้สิ่งเหล่านี้ในชีวิตเราก็ถึงจะเป็นผู้ที่หลุดร่อนและเป็นผู้ที่มีชีวิตอันอาศัยโลกและเราก็เป็นตัวจักรกลที่จะ เรารู้ว่าเราเองเรามีแรงงานเรามีพลังพลังทางกายพลังทางสมองเราก็ทำบทบาทกิจกรรมรังสรรค์อะไรต่ออะไรได้อยู่เราก็ทำเทียนเข้าไปแม้กระทั่งในนี้ในจิตในใจของเรานี่เราเอียดละเอียดละเอียดขึ้นละเอียดเนียนขึ้นไม่ดูดไม่ติดปะปล่อยไม่ได้เรื่อยๆตามเหตุตามปัจจัยที่เราได้ลองได้วางได้ปล่อยมาเรื่อยๆเรื่อยๆเรื่อยๆนับวันเราก็ได้รู้ลึกรู้ละเอียดรู้โดยตัวเราเองเป็นผู้รู้ฟังมาด้วยแล้วเราก็มารู้เองด้วยเกิดปัญญาเองเกิดเห็นแจ้งเองเกิดปรากฏเองสัมผัสเองสัมพันธ์เอง ตัวเองวางเองเป็นเองได้เป็นอย่างนั้นอย่างนั้นเองจริงๆถึงจะรู้ความจริงนานวันเข้าแล้วพวกคุณได้มาปฏิบัติประพฤติเข้าและพิสูจน์ถึงสภาพที่มันปรากฏเป็นปรากฏการณ์เป็นสิ่งที่คุณได้ปรากฏเองมองเห็นเองสัมผัสเองเกิดลึกซึ้งเองนี่เรียกว่าเกิดจิตวิญญาณสัมผัสและรู้สึกซึ้งรู้สึกเองเลยว่าคุณปล่อยอันนี้มาคุณขาดแล้วหรือยังสัมผัสๆอยู่มีอาการขาดมีอาการมีกำลังทางจิตจะให้มันไปทำร่วมอีกบางอย่างนี่มันออกละออกมาให้ไปทำร่วมก็ยังยากนะ ต้องบอกมันต้องพยายามไปจนกระทั่งมันก็ทำได้ไม่ยึดถือคำว่าไม่ยึดถือคำนี้นี่มันมันกลางจริงๆให้มันทำทำให้มันวางๆมันไม่ติดมันไม่ดูดมันไม่ผลักทั้ง 2 ส่วนจะให้มันไปเข้าเกี่ยวข้องทุกทีสำคัญก็ได้ให้มันปล่อยมันก็ปล่อยปล่อยจริงๆพอเราได้พิสูจน์ตั้งแต่เหตุปัจจัยอะไรก็แล้วแต่ที่หยาบง่ายสำหรับแต่ละบุคคลบางคนอาจจะง่ายบางคนอาจจะยังมีไม่ง่ายไปแต่ไปง่ายอีกอย่างอื่นซึ่งไม่เหมือนกันเมื่อเราได้พิสูจน์มาจริงแล้วเราก็รู้ว่าชีวิตแก่นสารของชีวิตเราจะเข้าใจเพิ่ม เพิ่มขึ้นว่าไอ้ที่หอบหามอยู่ในโลกนี้มันมากหลากหลายแล้วเราก็มาติดอยู่ในโลกนี้มากเหลือเกินสิ่งที่เราติดเนี่ยคนติดเนี่ยมากเพราะเรามาเรียนรู้เขารู้เขารู้เข้าออกอะไรก็ไม่น่าติดอะไรก็ไม่น่าดูดไม่น่าติดไม่น่าสัมผัสๆไม่น่าที่จะต้องนึกว่าเป็นของเราหรือว่าเราจะต้องหอบต้องหาไม่เป็นดิบเป็นดีอะไรไปตลอดกาลนานเราก็จะรู้จริงๆแล้วก็มันก็จะปลดปล่อยปลดปล่อยปลดปล่อยแม้ปลดปล่อยแล้วเราก็รู้ความจริงซ้อนลงไปอีกว่าเราก็ยังมีรูปนามขันธ์ 5 มีชีวิตเป็นปัจจัยมีอายตนะ 6 เรามีทวารต่างหูจมูกลิ้นกายใจที่ยังจะสัมผัสๆรู้อยู่ เราจะรู้อยู่กับเขาอยู่ตรงนั้นรู้แล้วเราก็จะเป็นคนร่วมทำหรือไม่ร่วมเราจะเป็นคนเฉยเมยใหม่ก็ต้องขยันหมั่นเพียรอะไรลอยไปลอยมากินกินแล้วก็จะทำอะไรบ้างก็ทำนิดๆหน่อยๆทำแล้วก็แล้วไปหรือว่าเราจะเป็นคนขยันดีการขยันหมั่นเพียรดีไหมถ้าเราทำได้เมื่อยเราก็พักไม่เมื่อยแล้วก็เพียรทำไปรังสรรค์ไปชีวิตก็ผ่านเวลาผ่านนาทีผ่านชั่วโมงผ่านวันไปเรื่อยๆเรื่อยๆมันก็เดินทางไปสู่หลุมฝังศพมีเขตสุดของทุกคนทุกคนถึงเขตสุดก็ต้องพรากจากโลกนี้ไปทุกคน หมดใจเรารู้ใจเราปล่อยใจเราวางใจเราเข้าใจแล้วมันก็มีชีวิตดำเนินไปโดยอ๋อก็อยู่กับกรรมกิริยาอยู่กับการกระทำหรืออยู่กับการงานกายกรรมอย่างนั้นเราทำได้วจีกรรมอย่างนี้เราก็พอทำได้มโนกรรมเป็นตัวประธานที่จะรู้ธรรมเอาวิจัยและก็เป็นผู้ที่ให้เป็นอย่างโน้นให้เป็นอย่างนี้เป็นตัวเหตุใหญ่เป็นตัวเขาเงื่อนของชีวิตใหญ่ของแต่ละบุคคลในจิตวิญญาณมันก็มีทั้งความรู้ปันปัญญาเป็นความชาญฉลาดเป็นวิชาหรือมันจะเป็นอวิชชาคือมันรู้ไม่ถูกอยู่หรือว่ามันรู้ถูกหมดแล้วมัน เข้าใจละเอียดลึกซึ้งเป็นวิชาอันลึกซึ้งขนาดไหนมันก็ถูกปรับปรุงในลำเรียนศึกษามันก็จัดแจงของมันเข้าไปจริงๆเมื่อเราเข้าใจอย่างนี้เราจึงเห็นว่าเราควรศึกษาเรามาศึกษาเนี่ยเราจะศึกษาไปวันคืนเราได้มาศึกษามันเป็นบุญเป็นส่วนแห่งบุญเป็นผลแก่ขันให้พ้นแก่ชีวิตให้พ้นแก่ขันธ์ 5 ให้ผลดีเป็นส่วนแห่งบุญคือหนึ่งได้ชำระบุญนี่หมายความว่าการชำระกิเลสเรามานั่งเรียนเรามาร่ำเรียนทุกวันมันก็ได้ชำระกิเลสออกจากชีวิตของเราชำระออกไปชำระออกไปเรียนเพิ่มก็ชำระออกไปเรื่อยๆเราก็รู้ว่าการชำระกิเลสออกเป็นความเจริญอย่างสำคัญใน เมื่อยิงมาปฏิบัติมาได้รับผลมากขึ้นมากขึ้นก็ยิ่งแน่ใจมั่นใจก็ยิ่งเห็นความดีความดีขึ้นเรื่อยๆยิ่งทับทวีมันก็ยิ่งศรัทธาเลื่อมใสเกิดความเด็ดขาดไม่มีถอยรับรองเลยทางด้านธรรมะเนี่ยทางด้านศาสนานี่ถ้ามันได้จริงแล้วมันไม่มีถอยอ่ะอดีตถอยมันไม่จริงนะไอ้ที่ถอยนะไม่จริงไอ้ที่จริงไม่มีถอยอ่ะไม่รู้นะอาตมาไม่เคยเห็นว่ามันจะมีการถอยถอยถอยไปตั้งหลักก่อนโดยผสานคีโมแล้วก็ถอยไปตั้งหลักก่อนที่จริงมันถอยกรูดแล้วไม่ใช่ตั้งหลักก็มันตั้งเราไม่ต้องถอยสิอยู่เฉยๆไม่ต้องถอยดิตั้ง เครื่องถอยก็อยู่นี่แหละจะถอยไปตั้งหลักมันถอยแล้วมาตั้งหลักหน่อยไอ้นี่ถอยไปแล้วนะมันเสียท่าไปแล้วจริงๆมันไม่เสียท่าถ้าได้มาถึงเขตถึงขีดแล้วทำมานี่ไม่มีถอยอ่ะอย่าเชื่อนะเดี๋ยวจะโอ้ยไม่ได้พูดครูเอาไว้พูดหลอกเอาไว้ไม่ให้ถอยเนี่ยยังไงก็ให้ตั้งหน้าตั้งตาติดเกาะอยู่นี่แหละทั้งๆที่หลอกเอาไว้เดี๋ยวจะเป็นอย่างนั้นอย่าเพิ่งเชื่อให้พิสูจน์ให้คุณพิสูจน์อาตมาเห็นอย่างนั้นเพราะในชีวิตนี้ตั้งแต่ปฏิบัติมาไม่ใช่ว่ามันถอยเคยเล่าให้ฟังว่าตัวเองเนี่ยปฏิบัติธรรมปฏิบัติไปไม่ได้คิดได้อาจจะต้องมาทำงานรับผิดชอบมาทำอะไรต่ออะไรจนขนาดนี้ เคยคิดเคยฝันเลยไม่เคยเผลอๆไม่เคยมีลางไม่เคยมีอะไรเลยในชีวิตก็บ้าๆบอๆอยู่แบบถูกๆเขาแต่งตัวแปลกๆตั้งหน้าตั้งตาว่าช้างสรรค์ชีวิตเราก็จะต้องให้ร่ำให้รวยให้รวยแบบกิเลสแบบจิรังได้ยินมาดังได้สดับมาที่โลกเขาเพราะเกิดมามันก็นั่นแหละมันก็ได้ยินแบบนั้นแหละกรอกหูกรอกหัวมาก็มีแบบนั้นก็จะเป็นบางอย่างที่มนุษย์ก็จะเป็นกันนั่นแหละดินโดนวิ่งเต้นทำไปก็คิดว่าตัวเองก็สามารถออกมาทำมาหากินหาเงินหาทองต่อสู้กับชีวิตแล้วทำอาชีพอาชีพอะไรขึ้นมามันก็ได้เราตั้งใจจะไปอย่างนั้นเสร็จแล้ว มันก็ต้องเป็นไปมันก็ไปนั่งรู้นั่งเรียนไอ้โน่นไอ้นี่จนกระทั่งผลัดพลูเข้ามาจนกระทั่งมาปฏิบัติธรรมะดูซิอะไรเนี่ยมันก็เป็นไปเองไม่ได้รู้ละเอียดอะไรมากมายเลยตอนโน้นรู้แต่ว่าเอ้ก็น่าจะปฏิบัติธรรมะเรียนธรรมะก็ไปเรียนดูเอามาเรียนเรียนไปเรียนไปแล้วมันก็ไม่เห็นยากอะไรก็ทำได้ๆๆก็ไม่ได้คิดว่าตัวเองจะมาต้องมาอย่างนี้เลยบางทีนะถ้ารู้ตัวซะก่อนอาจจะไม่มาก็ได้บางทีถ้ารู้ตัวซะก่อนบางทีอาจจะไม่มาก็ดับเฮ้ยนี่จะมาถอนรากโคลนเพราะตอนนั้นปักใจหรือว่าทำจะทำอย่างนั้นนะจะสร้างบ้านสร้างเรือนจะสร้างความรำคาญยศอะไรสิไม่ได้นึกคิดว่าจะต้องเอ๊ะทำไมมันถูกหลอก ออกมาหมดเนื้อหมดตัวไม่ได้คิดไม่ได้คิดจะเป็นอย่างนี้แต่พอทำไปแล้วมันก็เป็นไปตามธรรมแล้วก็ไม่ได้เสียใจหรอกไม่ได้มาแล้วก็ไม่ได้เคยเสียใจเลยไม่ได้คิดว่าโอ๊ยตายนี่เราเผลอไผลผิดไปเปล่ากลับมาคิดด้วยใจที่ลึกซึ้งมาคิดด้วยความจริงที่จริงแท้จริงๆแล้วก็บอกตัวเองได้ว่าแหมถ้าเราไม่ได้มาอย่างนี้โดยถ้าเราไม่รู้ตัวนะนี่มันไม่เข้ามาโดยบุญบารมีแล้วแต่บ้าๆบอๆอยู่อย่างโน้นอยู่ถ้าเป็นอยู่อย่างที่ก่อนก่อนที่มีความรู้สึกอย่างนั้นแล้วเราก็ไม่มามีความรู้อย่างนี้ไม่มาเป็นอย่างนี้เฮ้อกดผิดยังไงไม่รู้ป่านนี้อาจจะต้องไปแต่งงานอาจจะต้องไปแต่งหลายทีแล้วก็ ตัวเองก็เป็นคนอย่างนั้นแต่ก็ไม่นะที่จริงก็ไม่ใช่คนเหลาะแหละอะไรมากมายถ้าแต่งกันแล้วก็คงจะไม่ทำอะไรเสียหายก็คงจะแต่งคนเดียวแต่งานไปแล้วก็คงจะไปมีอะไรไปสร้างหนี้สร้างสินเข้าไปก่อไปนู่นไปนี่อะไรจะมีอะไรบานปลายออกไปอีกป่านนี้ก็ 10 กว่าปีมาแล้วนี่มันก็คงจะยิ่งแข่งขันอะไรไปเรามาคิดลึกแล้วก็ยิ่งรู้สึกว่าเออเป็นบุญบารมีของเราที่มันรอดปากเหยี่ยวปากกามามันได้มาไม่ได้เสียใจหรอกกลับเป็นบุญนึกว่าเป็นบุญของตัวเป็นบารมีของตัวจริงๆนะที่ได้มาไม่เช่นนั้นคงจะหนักหนาเน็ตเหนื่อยมันไอ้เน็ตเหนือมันไม่มีปัญหาอะไรเดี๋ยวนี้มันก็เน็ตเหนื่อยแต่ก่อนนี้ถ้าไม่ เป็นธรรมดาพระพุทธเจ้าท่านก็บอกเราไม่พักเราไม่เพียรไอ้ความเหน็ดเหนื่อยมันเป็นเรื่องของกรรมกรรมธรรมดาการกระทำหรือการงานเป็นเรื่องไม่มีปัญหาอะไรไม่เข้าใจจริงแล้วชีวิตก็คือการงานการงานก็คือชีวิตถ้าใครร้องเพลงสุนทราภรณ์ชีพคือชีวิตชีวิตคืออะไรที่คือชีวิตชีวิตคืออะไรจังหวะชีวิตน่ะใครรู้บ้างเนื้อเพลงเพลงนั้นเขาก็ดีนะเพลงเขาก็บอกชีวิตคือการงานชีวิตคือการสร้างสรรค์คืออะไรก็ได้เท่านั้นแหละมันก็เน็ตเหนื่อยเหน็ดเหนื่อยแล้วก็พักแล้ว ทำงานไปแต่ก่อนเราไม่ได้หรอกแหมนี่ต้องคิดค่าคิดราคาตีราคาของตัวเองไว้ด้วยแรงงานตัวความสามารถของตัวจะต้องตีราคาสูงขึ้นเรื่อยสูงขึ้นเรื่อยไม่รู้สัจจะนะว่าเราขี้โรคเท่าไหร่เราไปเอาเปรียบเอารัฐสังคมเอาเปรียบมนุษยชาติอะไรเท่าไหร่เราไม่รู้นะไม่มีปัญญารู้เหมือนอย่างที่เดี๋ยวนี้เราว่าเรารู้นะเราคิดออกนะว่าใครจะมาว่าเราเป็นคนขี้โม้เป็นคน 10 เปรียบโง่อะไรอ่ะก็ทำมันก็ต้องมีสิ่งแรกเปลี่ยนมาถึงที่จะเป็นการได้ทุนหรือกำไรอะไรอย่างเงี้ยเขาจะว่างั้นเราก็แสนที่จะเข้าใจบอกเอ๊ะก็มันไม่เห็นเป็นไรนี่เราจะทำแล้วก็สร้างสรรค์ก็เสียสละทำฟรีไปให้แก่โลกแก่อะไรเขาเราก็ไม่เห็นอะไร เข้าใจแล้วเราก็ยินดีด้วยเขาจะว่างั้นเราก็เข้าใจเขาว่าพวกเขาจะต้องทำอย่างนั้นแล้วเขาก็จะต้องมีความคิดอย่างที่ก็เราก็เคยคิดนะเราจะต้องตีราคาค่าแรงงานตีราคาค่าฝีมือตีราคาค่าผลผลิตอะไรของเราให้มันราคาแพงๆๆเรานึกว่านี่เป็นความประเสริฐเป็นความชนะเป็นความสามารถของมนุษย์ทุกคนมายอมรับของของเราเนี่ยเราตีราคาแพงเขาก็ยังอุตส่าห์มาเอาเขาก็ยังให้อะไรต่างๆนานาเราทำนี่ทำหน่อยอะไรเขาก็ให้มาแลกเปลี่ยนมามากๆเยอะๆเรานึกว่านี่เป็นความสามารถเป็นสิ่งพิเศษที่เราทำได้เราคิดอย่างนั้นในโลกแต่เดี๋ยวนี้ก็ขอบอกว่าตัวเองไม่ได้คิดอย่างนั้นเลยกลับคิดก็ทำไมราคาของแรงงานของเรานี่เธอจะคิดอย่าง คิดอย่างนั้นเราก็เข้าใจถ้าเขาจะมาตีอย่างนั้นให้แก่เราเนี่ยแล้วก็คิดได้ว่าไอ้แรงงานผลผลิตหรือว่าที่เราจะทำงานลงไปเนี่ยเราทำให้มันมีคุณค่าต่อมนุษย์นี้มากมันเป็นค่าจริงถ้าจะคิดค่าจริงนั้นเราได้ค่าอยากที่จะไปคิดแบบโลกนั้นได้มากกว่าเห็นความจริงว่าจริงไหมว่าไอ้งานการที่เราทำแรงงานที่เราลงไปนี่เป็นความจำเป็นเป็นสิ่งดีเราสร้างผลผลิตที่ดีไปให้แก่มนุษย์เขารับมันเป็นของดีแต่เขาก็ไม่ค่อยจะรับเท่าไหร่เพราะว่าเขาเองเขาไม่เคยรู้เอาวิชาเราก็รู้เขาเขาก็เป็นลงไอ้สิ่งที่มันสนุกสนานเอร็ดอร่อยแบบโลกๆที่เขาเจือไปด้วยอามิสสิ่งหลอกสิ่งหุ้มข้อเขาก็ไปลงสิ่งเหล่า เดี๋ยวเราทำสิ่งดีอย่างนี้ไปให้เขาเราก็จำเป็นต้องเจือบ้างก็ดีแต่เราก็ใส่เนื้อใส่แก่นสารอะไรเข้าไปเยอะเขาก็ไม่ค่อยรับรับก็ช้าๆรับก็ไม่เหมือนกันเขาสกัดจากการกินของหลอกๆให้กินแก่นกินสารไม่กินไม่เคยลงง่ายไม่เคยจำไม่เคยกลืนแล้วก็รู้แต่เราก็ยังเห็นว่ามันจะเป็นข้าเป็นคุณเป็นประโยชน์ถ้าตีราคาแบบที่เรานึกคิดอย่างสัจจะมันฆ่าสูงกว่าแต่เราก็ไม่อยากจะไปคิดสูงเราก็ให้ฟรีได้ให้ได้ยินดีที่จะสร้างสรรค์ปั่นออกไปทำออกไปช่วยเหลือเฟือไฟล์ออกไปให้เขาได้รับเพราะมันเป็นสิ่งดีที่จะปรับชีวิตของเขามาเหมือนอย่างเราได้เนี่ยมันไม่เหมือนโลกโลกเราได้แล้วเราหวงแหนของ โรคเนี่ยเราได้แล้วเราหวงแหนของที่ได้บางอย่างบางอันเรียกว่าความรู้นี่เราไม่อยากให้คนที่เขาได้ความรู้นี้เดี๋ยวเขาจะได้ไปแล้วเขาจะมาดีแข่งเราเขาจะมาสามารถเท่าเราเขาจะมาทำแย่งลาบเราหวงแหนอย่างนั้นแต่ของธรรมะเนี่ยเราได้สิ่งอย่างนี้ไปรับกลับอยากจะให้เขาได้บ้างอยากจะให้เขาดีอย่างนี้บ้างอยากจะให้เขาเอาไปใช้จริงๆให้เป็นให้สามารถแล้วให้เขาล้างกิเลสออกให้เขามาเป็นคนที่มีจิตใจอย่างนี้บ้างมันกลับกันกลับกันทุกคนอาจจะรู้สึกว่าเรายิ่งได้ดีอันนี้เรายิ่งอยากให้เขาอ่ะแต่ของโลกได้ดีหวงนะไม่ได้ไม่บอกเขาว่าถ้าจะบอกต้องมาจ้างสิว่าจ้างสอนให้ราคาสูงๆขึ้นมาสิ อะไรที่มันลึกซึ้งเข้าไปอีกเป็นความรู้ชั้นลึกชั้นพิเศษเข้าไปอีกก็ยิ่งปิดยิ่งไม่ให้ง่ายจะให้ก็ให้ความรู้ตื้นๆเป็นเครื่องล่อให้เขาได้พื้นฐานอะไรมาเพื่อที่จะได้ลึกยิ่งกว่าให้เขาอยากได้สิ่งลึกแล้วเราจะมาตีราคามาหลอกมาล่อปอกลอกเขาให้สูงไปกว่าเอาเปรียบเอารัฐเข้าไปได้ยิ่งกว่ากลับกลายเป็นอย่างงั้นในโลกแต่ในทางธรรมไม่เลยโกงกันข้ามกันมันเป็นความเกื้อกูลเป็นความเมตตาเป็นความเอื้อเอ็นดูเป็นความคิดจะเป็นทานทานหรือจาคะเสียสละเข้าไปอีกเสริมหนุนเข้าไปอีกสัจจะมันจะลงร่องลงรอยอย่างนี้เพราะถ้าเรายังเหลืออัตราหรือความเห็นแก่ตัวหรือตัวหรือตนนะเราก็จะไม่คิดอ่านพวกนี้เท่าไหร่เราจะไม่มีจิตใจ ปิดตาเกื้อกูลเป็นพรหมจรรย์พรหมมะเนี่ยเป็นเมตตากรุณามุทิตาอุเบกขาจิตใจเราจะไม่เกิดพรหมจรรย์จะไม่เกิดจริยาที่เป็นแบบพรมมี 4 เศ้าหรือสีเงื่อนไขที่ว่าเมตตาซึ่งสงสารเอ็นดูเขาสงสารเขาแล้วก็อยากจะทำช่วยเหลือเขาเรียกว่ากรุณาอยากจะทำช่วยเหลือเขามีอรรถชัยไม่ได้ต่อความกรุณาจริงๆอย่างที่พระพุทธเจ้าท่านตรัสไว้ชัดมันมีอัชฌาสัยคือมีความที่อาศัยอยู่เป็นไปอยู่นี่มันก็จะทนไม่ได้ที่จะต้องทำช่วยเหลือเขามันถอนไม่ได้มันเห็นว่ามันต้องช่วยเขาหน้านี้มันต้องช่วยมันมีแรงเองเลย ต้องไปต้องพยายามเข็นไอ้ที่เหลือเข็นๆๆมันเหลืออัตรามันแสบมันติดเรื่องอะไรไปทำเรื่องอะไรไปเป็นกรรมเรื่องอะไรอยู่เฉยๆอยู่อย่างที่เรานี่อย่างนี้แหละสบายอย่างนี้เราอร่อยเรื่องอะไรไปทำมันจะเป็นอย่างนั้นจริงๆถ้าเผื่อว่าหรืออัตตาแต่ถ้าเผื่อว่าไม่เหลืออัตราแล้วมันจะมีอัชฌาสัยอันทนไม่ได้ต่อความกรุณาเนี่ยประโยคพวกนี้เนี่ยถ้าเผื่อว่าก่อนๆเนี่ยพูดกับพวกคุณหรือพวกคุณมาฟังพูดอะไรคุณจะรู้เรื่องอะไรคุณจะทราบถึงอะไรคุณจะเข้าใจอะไรในโลกมันพูดกับเขาเนี่ยพระพุทธเจ้าท่านก็ตรัส นานแล้วพวกเราก็รู้สึกถึงเอามาพูดกันถึงเอามากล่าวกันมาบอกกันก็บอกเออจริงด้วยนะแล้วมันก็ซาบซึ้งมึงก็เห็นว่าวันนี้มันเป็นปรัชญาสูงนะมันเป็นปรัชญาชั้นสูงแล้วมันเป็นจริงด้วยเหรอคนเป็นอย่างนี้เป็นจริงด้วยเหรอเป็นจริงถ้าเป็นจริงพิสูจน์ได้พระพุทธเจ้าท่านเอามาตรัสท่านก็ตรัสสิ่งที่ท่านเห็นท่านถึงท่านเป็นท่านอมตะก่อนเอามาพูดก่อนเนี่ยมันก็เป็นความจริงถ้าไม่แกล้งนะพระพุทธเจ้าท่านไม่แกล้งอ่ะถ้าไม่แกล้งแล้วไม่โกหกด้วยแต่ก็เอาของจริงที่ท่านได้จำเป็นต้องมีนี่ก็ออกมาพูดไว้พูดไว้พูดไว้เมื่อออกมาพูดไว้มันก็เป็นอย่างนี้นะนี่เป็นคุณธรรมนั้นเป็นสิ่งดีของมนุษย์มนุษย์ควรจะมีอาการอย่างนี้มีอารมณ์อย่างนี้มีจิตวิญญาณอย่างนี้มีความเป็นอย่างนี้มันก็เป็นถ้าเป็นเมตตาเป็น ปูนาเป็นมุทิตามาช่วยเขาแล้วเขาก็ได้ดีเออได้ดีก็รู้แล้วเขาได้ดีแล้วก็ยินดีกับเขารู้ดีกับเขาเขาได้ดีแล้วก็วางปล่อยเฉยอุเบกขามีกิจอะไรอีกอันอื่นอีกก็เสริมหนุนแบบนี้อีกเป็นไปอย่างนี้เป็นพรหมจรรย์ชีวิตเราว่างชีวิตเราเนี่ยมันน้อยเราจะต้องบริการตัวเองก็มีบ้างเล็กๆน้อยๆต้องกินต้องขี้ต้องเยี่ยวต้องอาบต้องเช็ดบ้างต้องพักต้องอะไรนิดๆหน่อยๆชีวิตมันก็แค่นี้เรารู้แล้วว่าโอ๊ยชีวิตนี้เราเองเราก็แค่นี้ต้องหมุนเวียนมีระบบมีระเบียบมีอะไรต่ออะไรเป็นวงจรที่มันจะดำเนินไปก็มีเท่านี้เท่านี้ไม่หนักหนา หมากใบไม้อะไรนักเราจะบริการตนเองเราจะช่วยตัวเองบ้างมันไม่เป็นภาระอะไรมากมายเลยเอาเข้าจริงแล้วมันก็นิดๆหน่อยๆจริงๆเราจะเห็นว่าเรายิ่งเห็นความจริงว่าชีวิตนี้อาศัยสิ่งที่อาศัยเรียกว่าวิหารธรรมเนี่ยมันอาศัยเครื่องประกอบเป็นปัจจัยเป็นเครื่องประกอบนิดๆหน่อยๆเองแล้วๆก่อนแล้วแล้วเราก็นอกนั้นก็ไปทำอะไรได้แต่รังสรรค์อะไรได้เราจึงจะเห็นเวลามากขึ้นเราจึงจะเอาเวลานั้นไปทำการงานไปทำสิ่งอะไรเป็นเครื่องรังสรรค์ได้มากขึ้นแล้วเราก็จะรู้ว่าอะไรควรทำซะยิ่งมีหมูมีกลุ่มแม้เราจะเป็นคนช่างริเริ่มมันเป็นคนช่างวางแผนวางโครงการหรือ คนช่างคิดสร้างสรรค์อะไรขึ้นมาเราก็ไปกับหมู่พากันทำหมูทำอันนู้นอันนี้แล้วอันนั้นอันนี้ควรจะลงมือลงไม้แล้วนี่มีเวลาเร่งแล้วอันนู้นก็ทำกันไปอะไรก็ไปเนี่ยเป็นกลุ่มหมู่เหมือนของโคโขลงช้างโขงหมู่สัตว์ที่อยู่เป็นโคลงอยู่ด้วยกันได้มูลสัตว์เป็นของนี่ต้องใจเย็นและมีเลือดการสัมผัสมีการรักหมู่เลือดอยู่กับหมู่รู้หมู่มีความสัมพันธ์อันนี้มากไม่มีนิสัยเดียวไม่มีนิสัยเดียวไม่เหมือนเสือไม่เหมือนไอ้ประเภทที่พวกที่ไอ้สัตว์ที่มันดุร้ายมันไม่มีเลือดสำคัญบางคนเนี่ย สัตว์โคลงและเป็นโคลงที่ใหญ่ที่สุดคือสัตว์ใดด้วยคนนึงเป็นสัตว์โคลงวัวควายมาช้างอะไรต่างๆนาเป็นสัตว์โคลงที่มันเกาะกันสัมพันธ์กันอยู่ได้ด้วยกันเป็นปึกแผ่นมันเป็นปีกเดี่ยวๆก็เซ็นกระเด็นกระดอนอะไรไปมันไหม้คนไม่ใช่สัตว์ประเภทอย่างนั้นเพราะฉะนั้นการปฏิบัติธรรมก็ลงตามสัจจะของโลกสัจจะของธรรมไม่ค้านโลกและก็ไม่แตกธรรมะก็ไม่ค้านโลกแล้วก็ไม่แตกโลกแต่เนียนสนิทเพราะฉะนั้นถ้าบอกว่าจะอยู่เป็นสัตว์ของอยู่ด้วยกันอย่างสามัคคีด้วยทีนี้ถ้าเผื่อว่ามันมีทำอะไรเข้ามาปนก็มันก็กลายเป็นอยู่กันแล้วมันก็ไม่สามัคคีที่ สามัคคีมีความผิดพลาดอะไรมีอะไรต่ออะไรที่เป็นเรื่องที่ไม่ดีเมื่อมาศึกษาธรรมะแล้วเราก็จะปัดเป่าออกทุกคนก็ทำทำออกทำออกเมื่อต่างคนต่างทำออกก็อยู่เป็นโคลงอยู่เป็นหมู่ได้อย่างสอดคล้องประสานสมานสัมพันธ์และเราก็ทำไปอยู่ไปคนอยู่ไปจนถึงอายุตายก็ตายไปคนใหม่ก็เกิดมาก็มาสัมพันธ์อยู่กันอย่างนี้สัมพันธ์กันอันดีมีจารีตมีประเพณีมีระเบียบระบบอะไรอยู่กันอย่างดีระเบียบไหนที่มันใช้ได้ระบบไหนที่มันใช้ดีมันก็เป็นจารีตเป็นประเพณีถือกันตามตามกันเป็นวัฒนธรรมเป็นประเพณีเป็นสิ่งสร้าง สารที่ทำให้ชีวิตใช้มาสืบสานมาเสร็จแล้วเราก็มามีกิเลสลืมกิเลสก็เข้าก็ลืมหนักเข้ากลายเป็นสัตว์โคลงหรือเป็นหมู่กลุ่มที่ทะเลาะเบาะแว้งเห็นแก่ตัวปีกเดียวไม่ประสานไม่เกื้อกูไม่เอื้อเอ็นดูไม่แจกจ่ายเจือจานเพราะว่าเกิดทะเลาะกันขึ้นมาเรื่อยๆดังที่เห็นในสังคมหมู่เนี่ยสังคมไหนๆก็เห็นได้ง่ายดายเยอะแยะไปแล้วมันก็ไม่เป็นสุขอะไรเมื่อเราไม่ยิ่งไม่รู้สัจธรรมลึกซึ้งขึ้นไปอีกว่าเราจะหอบหามไปไหนเราหลงเป็นบ้าหอบฟางหอบก็จริงจนเรามาปรุง ชีวิตก็เท่านี้แล้วก็อยู่กับความดีคุณจะอาจหาญแก้วกล้าเชื่อมั่นในความดียิ่งๆขึ้นเราอยู่กับความดีเราไม่ต้องไปอยู่กับเงินทองเราไม่ต้องไปอยู่กับเพชรนิลจินดาไม่ต้องไปอยู่กับวัตถุสมบัติสิ่งเหล่านั้นไม่ใช่ที่พึ่งกันยิ่งใหญ่ไม่ใช่ที่พึ่งอันเกษมเมื่อไรเรากล้าทิ้งเพชรนิลจินดาข้าวของทรัพย์สมบัติวัตถุที่โลกเขาหลงว่าถ้าเขาไม่มีสิ่งที่เขาตายก็ตายเราจะกล้าว่าเราอยู่กับความดีเราไม่ตายเราอยู่กับการงานการกระทำใจดีสร้างสรรค์ขยันเพียรไม่เป็นคนดูดายไม่เป็นคนมีอัชฌาสัยในความทนไม่ได้ต่อความกรุณาอยู่เสมอเป็นคนขยันเป็นคนมีฝีมือเป็นคนมีความสามารถ การทางกายแรงงานทางกายแรงงานทางสมองเราอยู่ที่ไหนมันก็ทำได้ที่ไหนมันก็เป็นได้ยิ่งทำก็ยิ่งแคล่วคล่องยิ่งชำนาญแล้วเราก็รังสรรค์ชีวิตของเราชีวิตของเรามันจัดระบบถูกมันไม่กินเกินกินเฟ้อมันไม่ฟุ่มเฟือยมันไม่เป็นทีเด็ดทรมานตนเบียดเบียนตนไปรับเอาไอ้เรื่องเกินเรื่องฟ้าเรื่องอะไรมาใส่ตัวมากนักมันก็พอดีชีวิตมันก็ได้รับการสังเคราะห์อยู่อย่างสมบูรณ์อยู่เรื่อยชีวิตก็แข็งแรงจัดสัดส่วนถูกสัจจะพวกนี้มันจะแข็งแรงมันจะสมบูรณ์มันจะยืนยาวไปเราก็ยิ่งรู้ว่าชีวิตก็จะดูอยู่อย่างขยันอยู่อย่างเป็นไปไม่พักไม่เพี้ยนอะไรดังกล่าวนี้เราก็จะชำนาญเราจะแคล่วคล่อง จิตใจที่ต่อต้านจิตใจที่มันมีอะไรต่ออะไรที่มันไม่สมบูรณ์อยู่มันก็จะลดวางไปแล้วมันก็จะกลายเป็นคนที่ทำงานวันนึงก็ไม่พักวันนึงก็ไม่เพี้ยนหมุนเวียนอยู่เนี่ยเป็นผู้ที่รู้ชีวิตแล้วก็ทำไปสบายๆอ่ะใครจะพูดยังไงเราก็เข้าใจใครจะจิตคิดยังไงใครจะมีกิเลสอะไรออกมาแล้วเราก็เข้าใจแล้วเราก็อยู่อย่างระบบที่เราเห็นมันเกิดปัญญาเกิดมันยินดีเกิดปัญญาพละเกิดธรรมวิทยาสมโภชจงเป็นปัญญาใหญ่สัมมาทิฏฐิในตัวจบแห่งสัมมาทิฏฐิที่มันเหมาะแล้วมันสมบูรณ์แล้วเนี่ยสัมมาทิฏฐิตัวนี้เนี่ยเป็นตัวปัญญาใหญ่เป็นญาณทัศนะวิเศษเป็นอารมณ์มารีญาญาณทัศนะวิ โตวิเศษปรมาลาภาแปลว่าความสดชื่นความชุ่มความหนุ่มความชุ่มไม่เรียกหนุ่มมันเรียกความสดใหม่อะมะริยะกาลามะริยะกับอริยมรรคอารยานนท์ปัญญาใหญ่เป็นความวิเศษเป็นความสดอยู่ไม่สดไม่มีเหี่ยวไม่มีรอยแต่ความชาญฉลาดเก็บเอาพระสามมาเรียงร้อยไว้ สัมมาทิฏฐิตัวจบเนี่ยเป็นตัวบรรยายใหญ่ที่ไม่คลอนแคลนและเห็นสว่างอยู่เป็นสัปปะเป็นตัววิญญาณจบเป็นวิญญาณที่ล้างอันไหนอัศวะออกแล้วเป็นตัวสมบูรณ์มันจะสับประตูมาพังสว่างไสวใครจะมาพูดยังไงใครจะมาแสดงยังไงใครจะมีเหตุมีผลอะไรต่ออะไรมามันเข้าใจมันสว่างโล่งมันรู้อยู่ว่า