241205-3-159 ทางเอกภาค3-ตอน159(หน้า119)-พ่อท่าน-สันติอโศก-ท057.txt

อย่างจริงๆตามความเป็นจริงนั่นเป็นจิตจิตเห็นจิตรู้จิตรับรู้แล้วว่าอ๋อเป็นภาพอย่างนี้เป็นรูปอย่างนี้เป็นสีอย่างนี้เป็นเย็บเป็นติดเป็นชอบเป็นชั้นอย่างนี้มีติดเพชรติดเพชรติดอะไรก็อย่างว่าสมมุติไปเมื่อกี้เป็นอย่างนี้เหมือนกันหมดแหละไม่ว่าชายไม่ว่าหญิงเห็นมันก็หมดส่วนความรู้สึกว่าสวยไม่ สวยระดับเวทนาไม่ใช่เวทนาเท่านั้นสวยไม่สวยนี่มันก็ยังเป็นอารมณ์ของกิเลสชั้นหนึ่งคำว่าสวยแล้วก็มันก็จะมีอารมณ์ว่าถ้าสวยแล้วเราก็ชอบใจถ้าไม่สวยเราก็ไม่ชอบใจเพราะฉะนั้นมันซ้อนกันอยู่ภาษาว่าสวยก็ไม่สวยชอบใจก็ไม่ชอบใจเนี่ยมันซ้อนกันอยู่อารมณ์ชอบใจหรือไม่ชอบใจถ้าชอบใจก็ซ้อนนี่มีภาษาซ้อนลงไปอีกว่าถ้าชอบใจก็เป็นสุขถ้าไม่ชอบใจก็เป็นทุกข์ซ้อนสุขก็เป็นสุขนั่นแหละเราเรียกว่าเวทนาสุขคือเวทนาทุกข์แล้วก็เรียกว่าทุกขเวทนาอารมณ์มันก็เกิดซ่อนอยู่ในจิตเวชที่จิต เกิดเวทนาสุขกับเวทนาทุกขเวทนาเนี่ยมันจึงมีตัวที่ซ้อนๆอยู่เวทนาในเวทนาเวทนารู้สึกว่าสวยรู้สึกว่าไม่สวยไอ้นี่ไม่มีชื่อนะเวทนาจริงๆนะมีแต่สุขคะเวทนาทุกขเวทนาและทุกข์ก็มาสุขขเวทนาแต่ว่าที่ว่าสวยก็ไม่สวยมันก็ไอ้ตัวจิตที่มันซ่อนอยู่ในจิตกำหนดรู้ว่าสวยไม่สวยจะเรียกสัญญากำหนดก็ได้จะเรียกสังขารมาปรุงก็ได้สังขารมันปรุงแล้วว่าสวยกำหนดลงไปเราก็ไปจำมั่นแล้วก็ไปอุปทานยึดเพราะถ้าอย่างนี้จึงจะสวยจึงจะเรียกว่าสวยถ้าอย่างนี้เรียกว่าไม่สวยก็เป็นการเปรียบเทียบเป็นการเคียงเป็นการกำหนด เอ็งอ่ะเป็นสัญญากำหนดยึดเพราะเวลาอันเก่านี่แหละที่จริงแต่ก่อนนี้รู้สึกว่าสวยภาษาสมัยก็ไอ้รูปเก่าก็ไอ้ตัวเก่าอาจจะตัดมาใหม่ๆซะด้วยซ้ำเลยนะอาจจะงัดออกมาจากกล่องใหม่ๆด้วยซ้ำไปแต่ก็ว่านี่อุ้ยเฉยแล้วเก่าแล้วล้าสมัยแล้วไม่ทันแฟชั่นก็แล้วเดี๋ยวนี้เขาแหวนเขาว่าเขาอย่างนู้นอย่างนี้ไปกว่านั้นแล้วแบบอื่นๆแล้วไม่ใช่อย่างนี้แล้วความรู้สึกก็เกิดว่าไม่สวยเองเนี่ยมันความไม่เที่ยงของอังกฤษความตอแหลของจิตกลับไปกลับมาสับไปสับมาอีกตัวสมมุติยึดเนี่ยก็สวยว่าไม่สวยมันเป็นการกำหนดมันเป็นอุปทานมันเป็นการยึดถือในการ นวดตามความนึกคิดปรุงเอาสร้างเอากำหนดเอาแล้วก็เกิดรถเวทนาสุขบอกแล้วว่าถ้าเผื่อว่าเห็นว่าสวยไม่ชอบใจเห็นว่าควรเห็นว่าหน้าได้หน้ามีหน้าเป็นก็ทำได้สมใจอยู่ได้พบได้เห็นได้สัมผัสได้เป็นของของเราด้วยเราก็นึกว่ามันเป็นความสุขถ้ามันไม่ได้มันหน้าได้แม้แต่จะยิ่งไม่ได้เลยยิ่งเป็นของเขาด้วยไม้ทำยังไงจะได้เราก็ยิ่งจนด้วยเราก็ยิ่งไม่มีสตางค์ซื้อเราก็ไม่มีท่าทีว่าจะได้อะไรนี่จึงโหยหายิ่งตัณหาใหญ่เลยกิเลสอยากอู้ยทำไงอยากได้ยิ่งทุกอย่างทุกเวทนาเกิดเพราะตัณหามันมากความต้องการมันเยอะมันก็ยิ่งทุกข์ใหญ่ มันไม่ได้เป็นของของเราเนี่ยมีองค์ประกอบมีเหตุปัจจัยต่างๆมากประกอบกันและทำให้เราเกิดทุกข์เกิดสุขอาการที่เป็นทุกข์เป็นสุขเหล่านั้นมันไม่มีความจริงไม่มีความจริงก็เมื่อกี้ยกตัวอย่างให้ฟังแล้วมันตอแหลพอเวลาหรือนึกว่าสวยนึกว่าได้แล้วก็จะชื่นใจเพราะไม่ช้าไม่นานแล้วไอ้ของเก่านั่นแหละก็กลับว่าไม่สวยแล้วก็ไม่ชื่นใจแล้วก็ไม่อยากได้ไม่มีปัญหาไม่มีปัญหาก็เฉยๆก็เฉยๆแล้วมันก็สบายๆแล้วเพราะเราเองเราเมื่อเราไม่ไปกำหนดเมื่อเราไม่ไปติดเมื่อเราไม่เป็นหลงพวกนี้เราก็สบายๆ ไม่ต้องโหยหาอาวรณ์เรามีไหมมีแล้วเสื้อก็มีผ้าก็มีของใช้ของสอยของอะไรที่เป็นแก่นสารอะไรก็มีแต่มันอยากได้ใหม่อยากได้นู่นได้นี่ที่เขาสังขารมาปรุงมาทำมาให้เราทั้งนั้นเรากระทบสัมผัสอะไรอยู่ตลอดเวลาทุกวันทุกเวลาเราจะพิจารณาให้เห็นกายเห็นเวทนาอ่านอย่างลงไปถึงจิตแล้วก็แยกมีสติสัมโพชฌงค์แล้วก็มีธรรมมีใจสัมโพชฌงค์มีวิริยะพากเพียรเรียนรู้โดยวิปัสสนาอย่างนี้วิปัสสนาจึงเกิดปัญญารู้เท่าทันความจริงมันก็เป็นตามความจริงเท่านั้นมันไม่มีกิเลสมันไม่มีสวยมันไม่มีชอบมันไม่มีทางจะใช้มันก็ใช้ตามสมควรจะเกี่ยวข้องกับเกี่ยวข้องมันตามสมควรที่จะเอามา กิจกรรมการอะไรจะรู้ตามสมมุติโลกว่านี่เราสมมุติขึ้นมาให้โลกนั้นก็ว่าให้เขาดูดีให้เขาว่าสวยหน่อยเพื่อคนที่เขายังติดว่าสวยมีสีมีรูปมีรถมีกลิ่นมีสัมผัสอะไรที่เราจะรู้คนเขารู้คนก็ติดแล้วก็ให้เขาบ้างเหมือนกับคนติดฝิ่นแล้วก็มันจะตายมันจะลงแดงจริงๆก็ให้มันนิดหน่อยเป็นกระแสให้มันรับไม่ใช่ไม่มีให้มันแล้วมันก็วิ่งหนีจากเราหมดเราก็มีอะไรอ่อยเหยื่อไว้หน่อยนึงแต่เราต้องใส่สาระกินอันนี้ได้อะไรไปมีปกหนังสือสวยหน่อยแต่ในเนื้อหาหนังสือที่ชวนอ่านข้างในนั้นแล้วก็มีรูปมีสีซึ่งแสดงสารัตถะโดยไม่ใช่รูปหล่อรูปสวยอะไรรูปที่บอกอะไรอย่างนี้เราก็ใส่เข้าไป มีอะไรหุ้มนิดหน่อยยาที่หุ้มสียาที่หุ้มน้ำตาลกินเข้าไปแล้วยานั้นมีมียานะมีเนื้อหาแก่นสารมีอาหารอยู่ในนั้นอาจจะมีอะไรปรุงนิดหน่อยนะถ้ายิ่งเก่งกว่านั้นแล้วไม่ต้องปรุงเลยยิ่งเนื้อแท้ๆได้นั่นยิ่งยิ่งถือว่าความสามารถในโลกก็ถือว่ายิ่งปรุงกันมากยิ่งใส่สีใส่รูปปรุงให้แพรวพราวปรุงให้จัดจ้านเท่าไหร่เขาก็หลงกันว่าเก่งใครปรุงได้มากเก่งยั่วยวนคนให้ติดเก่งโดยที่ไม่ต้องให้คนฝืนใจให้คนบาดใจไม่เอายาใส่ไม่เอาแก่นสารในกรุงๆโบ๋ๆยิ่งเก่งใหญ่เลยยิ่งไม่ต้องมีลงทุนลงแรงยิ่ง เมืองอะไรแต่จริงๆก็เปลืองแล้วก็เปลืองไอ้ความปรุงแล้วเขาก็ไปหลอกล่อกันในโลกนั่นเป็นทิศทางของโลกจะเห็นได้ว่ามันมีแต่ความปอกลอกแล้วมันก็มีแต่ความเสื่อมเสียติดแต่ไอ้เรื่องของฉากของพ่อแต่ในด้านของธรรมะนั้นกลับกันอีกยิ่งไม่ปรุงได้เก่งเท่าไหร่ยิ่งไม่ปรุงยิ่งลดน้อยลดปรุงได้เท่าไหร่นั่นยิ่งเก่งยิ่งเป็นเป็นเป็นเป็นเป็นอาจารย์เป็นครูที่มีฝีมือหรือเป็นผู้ที่สอนโดยไม่ต้องหุ้มพอกน้ำตาลน้ำตาลอะไรไม่ต้องทาสีเลยรอยาล้วนๆเลยควักออกมาขมๆปีนี้ปาดเข้าไปที่ในปากพรวดเลยกลืนได้คล่องคอด้วยคนอย่าว่าแต่ปากลงไปในคออ้า รับด้วยอมกลืนโดยแม่ตัดผมทั้งคืนทั้งขมทั้งคืนตั้งใจรับด้วยนั่นยิ่งเรียกว่าครูเก่งเป็นครูหรือเป็นผู้ปรุงอันสามารถปรุงยาทิพย์ให้แก่คนกินได้อย่างทีละคนนี่เห็นคุณค่าไม่ต้องล่อกันไม่ต้องหลอกกันไม่ต้องมาที่ดีเอาไอ้หนึ่งอยู่เอานี่ยวนอะไรกันเลยยินดีรับพอใจรับแม้จะยากจะเย็นแม้จะฝืนรู้ว่าผมรู้ว่าคืนก็รับเพราะรู้ว่าแก่นสารสาระและนี่คือแสดงฝีมือว่ายิ่งเป็นผู้มีฝีมือเก่งเป็นครูเป็นผู้ที่หวังดีแล้วก็เอาสิ่งที่เป็นเนื้อๆให้กันโดยลับๆไม่ต้องไปจะได้มีอะไรเปลืองเนื้อที่ไม่ต้องเปลืองข้าวของเลยไม่ต้องเปลืองเวลาปรุงด้วยยิ่งเก่งใหญ่ ไปงั้นจะบอกว่าเราทำอยู่ทุกวันนี้เนี่ยเราทำอะไรต่อได้นี่มีสีมีฉันมีลูกมีเสียงมีเพลงมีอะไรไม่ใช่ว่าเราจะมีแนวโน้มไปแต่ว่ายิ่งปรุงให้ไปเป็นจัดจ้านแข่งกับโลกเค้านะถ้าเรารถมาได้เราจะลดนะแต่ถ้ามันยังลดไม่ได้มันยังเป็นอย่างนี้เราก็จะไปอย่างนี้ก่อนไม่ใช่ยอดจะยิ่งทำให้มีจิตสลักเสลาหลอกล่อมากขึ้นไม่ใช่ที่นี่มีแนวซ้อนมีเรื่องซ้อนถ้าเผื่อว่าเราจะขยายก็ไปหาคนที่เขายังต้องติดต้องอะไรมากอีกเรามีคนจะสอนเรามีคนจะช่วยเรามีคนจะทำงานมากพอเราจะเอาคนมาเพิ่มแม้แต่จะชั้นอนุบาลเพิ่มขึ้นฉันก็จองงอแงเพิ่มขึ้นให้คนติดก็จองงอแงมาอีกแล้วก็จะเอาเพิ่มก็ขยายได้ลด ปรุงไม่ใช่รถปรุงเข้าไปให้อ่อนแล้วคนก็ติดไอ้พวกนั้นขึ้นมาก็จะได้ตัวอ่อนลงมาอีกแต่เราต้องมีคนงานมันต้องมีกำลังงานที่จะทำกับตัวอ่อนนั้นเพิ่มขยายมหาวิทยาลัยเรานอกจากจะสอนมหาวิทยาลัยน่ะเราตั้งเราตั้งแต่ชั้นสูงตั้งแต่ชั้นยอดลงมาแล้วก็ค่อยๆขยายลงมาหาฉันต่ำไม่ใช่มหาวิทยาลัยเราจะตั้งแต่อนุบาลแล้วก็ค่อยเพิ่มเป็นชั้นมัธยมแล้วก็ค่อยเปิดให้ฉันอุดมเตรียมอุดมแล้วเป็นอุดมไปยันตรีแล้วก็เพิ่มเป็นปริญญาโทแล้วก็เพิ่มเป็นปริญญาเอกอย่างโลกเขากลับกันที่เราทำงานเนี่ยเรากลับกันเพราะว่าเราไม่มีกองทัพเราไม่มีแรงพอทางด้านเผยแพร่ศาสนานี้เราก็ต้องใช้วิธีนี้เพราะเราจะมีนโยบายสอบเข้าหรือว่ารัฐกลั่นเอาไว้ต่างกันนะเว้ย ไม่ให้เจริญรุ่งเรืองเข้ามาต้องมีคนผ่านเข้ามาต้องคัดเลือกได้ต้องผ่านท่านเข้ามาพอสมควรถึงจะเข้ามาเรียนได้เราตั้งชั้นสูงก่อนเข้มงวดเคร่งครัดเข้มงวดกวดขันเคร่งครัดเลยชั้นสูงแล้วค่อยไล่ลงมาไล่ลงมาก็เคยลดลงมาไม่ค่อยไหลลงมาไหลลงมาลดลงมาเมื่อเรามีครูเพิ่มเราสอนครูก่อนพอได้ครูแล้วครูก็มาเป็นครูชั้นรองลงมาชั้นรองลงมาแล้วก็คอยรับนักเรียนเพิ่มเพิ่มเป็นอย่างนี้นะต่างกันกับทางโลกเพราะฉะนั้นก็ยิ่งลดลงมาลดลงมาเราก็ยิ่งจะต้องมาปรุงมาอีกก็จองงอแงมากงานก็มากขึ้นอย่างทุกวันนี้งาน ขึ้นแล้วต้องปรุงต้องสร้างผสมไอ้โน่นผสมไอ้นี่ให้เขากินแล้วก็เยอะอยู่เพราะงั้นเราถึงจะอยากได้มากถ้าเราจะผสมอ่อนลงไปกว่านี้เราได้มากกว่านี้มีแน่ได้แน่ไม่ต้องกลัวเพราะเรารู้แล้วว่าเรื่องของเรื่องลูกค้านี่นะหาไม่ยากเรื่องลูกค้าหาไม่ยากยิ่งเรามีเนื้อเนื้อแล้วนี่หาไม่ยากแต่มาแล้วเราเองเราไม่สามารถที่จะผลิตยาผลิตอาหารให้เขาได้เป็นประโยชน์เป็นคุณค่าแก่นสารก็จองงอแงแล้วถ่วงเราด้วยเสียเวลาบางทีแทนที่จะมีเวลาไปช่วยเหลือโซฟาชั้นสูงสูงชั้นโตๆที่ก็ยังไม่บริบูรณ์เราจะต้องไปเก็บไปกวาดไปทำงานทำการอะไรเพื่อพวกชั้น โปรอะไรเพิ่มขึ้นติวกันขึ้นหรือว่ามีโอกาสพบกันได้คุยกันได้สะสางกันมีส่วนเหลือส่วนอะไรล้างกันอีกชาติกันอีกฟอกกันอีกให้มันสะอาดหมดจดมันกลับไม่มีเวลากลับไม่มีแรงมันก็จะไม่ไหวมันจะไม่ได้เพราะงั้นเราจึงจำเป็นที่จะต้องระมัดระวังต้องช่วยกันดูอย่าหยาบมากอยากใหญ่แต่มันมีเป็นสันดานแล้วก็ที่อยากมากอยากจ่ายพอเวลาได้ดีแล้วอยากให้คนอื่นได้ดีด้วยอยากจะกรูเกลียวขนเข้ามาบางทีขาหักขาเป๋อะไรก็เอามาตาหูบอดมั่งข้างนึงเอามาไม่ครบไม่คันพิการที่คนอะไรมาก็เอามาคนก็เบะกระบะมาไม่ต้องรอของเราไม่ไหลกันเราไปเป็นคนไม่ร้ายหรอกเรามีผู้ที่จะมาเป็น นักเรียนนักศึกษาและผู้ที่จะมาเอาจริงๆผมมีคัดกันด้วยธรรมนี่ยิ่งเรียนรู้ยิ่งอยู่กันมานานๆนะพวกเราจะเข้าใจว่าเราคัดกันยังไงเราเรียนรู้กันยังไงมันมายังไงแล้วก็เป็นไปข้อสำคัญเราจะต้องรู้ด้วยปฏิภาณเห็นกันไม่ใช่เคยตัวเพราะเห็นอย่างนี้แล้วก็ไม่ดูบรรยากาศทุกวันนี้มีคนเข้ามาวันแต่ละวันนี้เข้ามากันไม่ใช่น้อยเพราะเราหลายคนก็ยังไม่มีนิสัยหรือไม่ไม่ต้อนรับไม่ปฏิเสธทหารหรือไม่ดูช่วยเหลือเขาเข้ามาแล้วงานหลายคนพอทำได้ว่าก็ไม่นำพากันปล่อยให้เขาเดินแล้วก็มาแล้วก็ไม่ได้เรื่องอะไรบาง ทำเสียงไม่ได้ขี้เกียจช่วยพาไปตรงนั้นนิดนึงแล้วก็ปล่อยแล้วก็หายไปก็โดนๆเด็ดๆก็ไม่ได้เนื้อได้สาระไม่ได้สาระก็ไม่ไม่ได้อะไรไม่ติดใจไม่พอใจอาจจะมาสัมผัสแต่บรรยากาศเท่านั้นเองว่าสถานีลมแล้วก็นี่มันตั้งไว้แล้วสถานีทำไว้เท่านั้นก็ได้เท่านั้นส่วนรายละเอียดอื่นที่เป็นเนื้อสารแก่นสารอะไรหนังสือแล้วก็มีไว้อย่างสรุปก็ได้หนังสือบางทีไปรับแต่หนังสือแล้วก็ได้ไปรับแขกหนังสือแต่เขาก็ยังไม่ได้สำคัญต่อมนุษย์เพราะมีมนุษย์ที่ดีเหมือนกันนะแทนที่ว่าที่นี่มีสถานที่ดีมีหนังสือดีอ่อมีมนุษย์ดีๆด้วยเขาก็ไม่รู้เพราะฉะนั้นเราต้องแสดงความเป็นมนุษย์ที่ดีเท่าที่เราจะเป็นไปได้มีเมตตากรุณามุทิตาอุเบกขา ร้านเอื้อเฟื้อมีมิตรไมตรีมีแดนที่มันไม่เหมือนโลกโลกทุกวันนี้มันขาดมิตรไมตรีมันมีแต่ตัวใครตัวมันเห็นแก่ตัวเองฆ่าข้าข้าก็จะเอาเองก็จะเอาไม่เอื้อเฟื้อไม่แจกนี่เรามีธรรมทานพอเข้ามาอย่างน้อยก็ได้รับแจกธรรมทานโอ้ไอ้ไม่น่าได้เราก็ได้นะไม่น่ารู้เราได้รู้แต่เราจะพึ่งยัดเยียดมาถึงปั๊บพอเจอหน้าต้อนรับปั๊บก็ไลน์เวรเลยทีนี้พุงใหญ่เลยสอนทั้งๆที่เขายังมีอยู่ในสถานะพร้อมที่จะรับคำสอนแล้วเขาก็ยังไม่ได้ศรัทธาอะไรพวกเราอาจจะเป็นฆราวาสอาจจะเป็นอะไรต่ออะไรเขาก็ยังไม่นึกว่าใครเขายังไม่นึกก็จะนึกอย่างคนรอบๆน่ะยิ่งพวกคุณอยู่ในวัดนี่นะพอคุณเข้าไปที่วัดนั้น หรือใครคนหนึ่งเข้าไปที่บ้านในบ้านหนึ่งพอเข้าไปในบ้านแล้วพ่อก็สัมผัสด้วยตานี่เขาจะรู้เขาจะรู้ว่าคนคนนี้เป็นเจ้าบ้านหรือคนคนนี้เป็นคนใช้ถ้าคนใช้เขาก็จะให้ความนับถือหรือให้ความรู้อย่างหนึ่งถ้าคนใช้แล้วมันจะไม่มีอะไรนักหนาถ้าเจ้าของบ้านถ้าอย่างนั้นอย่างนี้ก็เขาก็อาจจะให้ความนับถือต่างกันเช่นเดียวกันคุณเป็นอารามิกกาหลงเป็นอารามิกกะบ้างเป็นอะไรบ้างเพราะเขาโผล่เข้ามาในเขาก็นึกว่าเข้ามาวัดวัดเจ้าบ้านก็จะต้องเป็นนักบวชนั่นแหละได้พบกับเจ้าอาวาสยิ่งดีใหญ่นับถือพระเจ้าอาวาสด้วยแต่ทีนี้มาเจอกับคุณอารามิกอารามิกต้อนรับและคุณก็จะนึกว่าเขาเข้าใจว่าเราเป็นนักปฏิบัติธรรมเขาเข้าใจว่าเราเป็นผู้เป็นอริยะแล้วเปล่านะเขาจะเข้าใจว่าคุณเป็นคนใช้ Alarm Mega aram อเมริกาโน่เขามองไม่รู้ไม่ด่าอะไรเขาก็จะนึกว่าโอ๊ยนี่คนวัดน่ะคนมาอาศัยวัดเกาะวัดอยู่วัดคนใช้ในวัดมีแยกให้ฟังวิเคราะห์ให้ฟังเขาจะรู้สึกอย่างนั้นด้วยซ้ำเพราะงั้นอย่าไปนึกว่าฉันนี่นักปฏิบัติธรรมนะฉันเองมาแต่งตัวอย่างนี้ได้ในชั้นสูงเข้าใจว่าสูงอะไรเค้าว่าคุณเป็นคนใช้ใหม่ๆคนก็เข้ามาในวันนี้เอาวิเคราะห์ให้ฟังกูนึกดีๆนี่เป็นวิปัสสนาเป็นการรู้ชั้นเชิงเป็นครูประจำการรู้ฐานแห่งความจริงแห่งความรู้สึกรู้จักจิตวิญญาณมนุษย์รู้สึกเขาจะรู้สึกอย่างนี้กันทีเดียวยิ่งคนไม่มีอะไรเนี่ยเขาไม่รักก็มักจะมาเจอ มีคนมาปฏิบัติธรรมเหรอแล้วคนมาปฏิบัติธรรมเป็นอย่างนี้ยังไงอะไรยังไงเขาจะยังไม่เข้าใจเขาอย่านึกว่าคนสิ้นไร้ไม้ตอกอย่างพวกคุณเนี่ยคนสิ้นไร้ไม้ตอกมาเกาะวัดกินแล้วก็วัดอยู่มาทำอะไรช่วยเหลือวัดบันไดย่ามาเก็บกวาดอะไรก็ได้เพราะอาศัยวัดไปวันๆอะไรอย่างนี้ก็จะนึกอย่างงั้นด้วยซ้ำเพราะฉะนั้นคุณจะเป็นคิดว่าคุณจะเป็นครูเป็นเคยไหมจะได้สอนเขาให้เขารับนับถือโอ๊ยเทกระบะก็ทิ้งกระบี่เปล่าๆไม่ได้มีเข้าหรอกไม่ได้มีอะไรได้ง่ายๆเพราะฉะนั้นอย่าเพิ่งไปที่อาจจะสอนเขาจนกว่าค่อยๆคุยกันโอภาปราศรัยพอเป็นไปเขาถามเขาซักอะไรก็ค่อยงามค่อยๆบอกไปทีละน้อยผิดทีละอย่างพอเป็นไปอย่าไปซึ่งไม่แสดงอวดดีกว่าฉันมีภูมิรู้ฉันมี อย่างนี้ไปง่ายๆนะอย่าเพิ่งทีเดียวจนกว่าเขาจะเข้าใจขึ้นมาซาบซึ้งขึ้นมาคุยพระโอภาสฟ้าใสไปเลยอย่างนู้นอย่างนี้แล้วค่อยรู้ว่าเราเป็นใครมายังไงเรามาปฏิบัติอะไรบ้างอะไรเขาก็ไม่ค่อยรู้มันก็ไม่ต้องไปรีบแนะนำตัวด้วยค่อยๆเป็นค่อยๆไปพบคนนั้นคนนี้เดี๋ยวท่านก็ว่าไปเองหรอกพระเจ้าท่านแนะนำมีค่ากว่าผู้รู้ผู้สูงท่านแนะนำวันนี้คนนี้คนนี้เป็นคนนี้คนนี้ดีกว่าเราพูดเพราะเราพูดมันก็เหมือนปวดหัวตัวบางคนจะถือว่าไหมฉันนี่เป็นเศรษฐีอยู่ที่บ้านนั้นให้ฉันมาบอกความเป็นเศรษฐีออกแล้วฉันมามอซอเนี่ยที่จริงฉันเป็นคนที่จบปริญญาตรีปริญญาโทนะแต่ก่อนอยู่บ้านใช่มานี่ฉันมาทำเป็นตัวมอซอนะเนี่ยแล้วรีบบอกเขาเลยไม่ต้องคีโอหรอกเขาจะหาว่าขี้อวดแล้วเขาก็จะไม่นับถือ ขึ้นมอก็มีค่ากว่าคนอื่นก็บอกเองคนอะไรต่ออะไรมันเกิดผลเองแล้วมันได้บุญมันได้การนับถือเองเพราะว่าเรามีฉันตอนมีอะไรมันถึงขั้นถึงคราวมันเป็นเองเราไม่ต้องอยากโหลดจากโอเป็นไปเพราะเราต้อนรับนี่ก็ให้ถือว่าก็ตอนรับกันไปอะไรต่ออะไรกันไปอย่างน้อยมันมีน้ำใจต้อนรับแล้วมันก็จะค่อยได้รู้บางทีมันไม่มีเวลาถ้าพวกเรานี่เป็นพระเป็นเจ้าเป็นนักบวชเนี่ยต้อนรับได้ก็ต้อนรับช่วยกันไม่ใช่ไปเกี่ยงกันคนเข้ามาในบ้านเรือนชานแขกเข้ามาในบ้านเรือนชานก็ต้อนรับมันเป็นวัฒนธรรมไทยช่วยกันดูช่วยกันดูแลขณะนี้มีทุกวันน่ะมีแขกเรือมามาจากนู้นมาจากนี่อาตมายิ่งไม่มีเวลามาถึงก็ ไม่มีเวลาทักทายปราศรัยก็เข้ามาก็ต้องโบ้ยไปโบ้ยไปหาพวกเราก็ต้องคอยช่วยดูช่วยอะไรสอบส่องใครว่างหรือว่าใครพอปีกได้ดูว่าเออแล้วงานเรานี่มันไม่สำคัญนักมันไม่เร่งรีบขนาดคนนั้นสำคัญกับเราต้องรีบไปแทนอันนี้เป็นไหวพริบเป็นการช่วยกันเราไม่ได้กำหนดระบุลงไปว่าคนนี้อยู่ในหน้าที่นี้คนนี้อยู่นานๆทีนี้คนที่อยู่ฝ่ายนี้แผนกนี้แล้วก็ทำแต่งานแผนกตัวงานแผนกอื่นเราไม่ทำเพราะว่าคืนไปทำไปเดี๋ยวเราจะขาดทุนเราไม่ได้กินเงินเดือนของแผนกโน้นก็กินเงินเดือนของเขาเหมือนกันเขาก็ต้องทำของเขาสิงานของฉันฉันก็ทำของฉันงานของแกก็ทำของแกไอ้แบบลัทธิโลกเราไม่มีอย่างนั้นเรามีแต่ความเอื้อเฟื้อเกื้อกูลอะไร หรืออะไรมันควรจะเสริมจะหนุนกันเราจะเสริมจะหนุนกันมันมีปัญญาเห็นมีปัญญารู้แล้วก็มีกะจิตกะใจกันอย่างนี้ลัทธิอย่างนี้ความเป็นอย่างนี้เนี่ยมันเป็นเรื่องละเอียดมันเป็นเรื่องสูงเป็นเรื่องที่ใช้ปัญญาใช้ไหวพริบเป็นความเอื้อเฟื้อเกื้อกูลเผื่อแผ่กระจายไปเรายิ่งขาดแคลนเรายิ่งมีคนน้อยจะต้องทำต้องทำอันโน้นไม่มีอะไรเนี่ยมันยิ่งร้ายแย่หลายเรื่องหลายอย่างเลยอะไรขาดอะไรเรื่องอะไรหล่นอะไรที่ควรหนุนควรช่วยคนเสริมจุดนั้นจุดนี้ไม่พอเพียงจุดนี้กำลังต้องการคนละฝีมือ บ้านแลงต้องการองค์ประกอบที่จะเข้าไปร่วมงานร่วมอะไรมันมีอยู่ไม่ใช่ดูดายยิ่งพวกเรานี่ทำงานท่วมตัวงานมันเยอะเสร็จแล้วพวกเราก็ไม่มีกะจิตกะใจในพวกนี้บางสิ่งบางอย่างเราทำได้และไม่เอาทำเป็นด้วยก็ช่างมันขาดไม่ขาดคิดก็ไม่แลไม่มองเราไม่รู้ไม่มีกะจิตกะใจพวกนี้อันนี้เป็นคุณธรรมคำว่าจิตที่แปลให้ฟังแล้วว่ามีกะจิตกะใจเนี่ยความว่ามีกะจิตกะใจนี่เป็นคุณธรรมชั้นสูงของมนุษย์ผู้สูงเท่านั้นจึงจะมีความเห็นแก่ตัวของคนจะไปเอาความมีกะจิตกะใจจากในเวลาก็มีแรงงานก็มีความสามารถก็มีความเป็นทำเป็นทำได้ บางทีช่ำชองสามารถด้วยซ้ำแต่ไม่ไปช่วยไม่ไปอุดหนุนไม่มีกะจิตกะใจทั้งๆที่ขาดแรงงานขาดจุดที่จะเสริมจะหนุนจะต้องเสริมต้องหนุนต้องกระทำขาดด้วยแต่เราก็ไม่เอาตาดูหุ่นแลไม่มีกะจิตกะใจความไม่มีกะจิตกะใจนี้ไม่ใช่คุณธรรมอย่างยิ่งความมีกะจิตกะใจเป็นคุณธรรมอย่างยิ่งขาดเหลือกันนะโดยเฉพาะคนที่มีนิสัยต่างประเทศต่างประเทศนี่ก็ตัดเลยนะไอ้เรื่องนี้งานนี้ไม่ไปทำไปทำงานอื่นไม่ได้ต่างประเทศนี่จำพ่อเลยคนที่เจ้าเอาไว้ก็แค่นี้ ไปทำมันมีไปทำเข้าแล้วกลายเป็นไปทำเสียหายและไปทำไปเรียกร้องไปแบ่งเอาเงินเอาทองไปอะไรตอนนั้นเป็นการทะเลาะเบาะแว้งจนกระทั่งเกิดวัฒนธรรมของเขาเรื่องเองเรื่องเองเรื่องค่าเรื่องค่าอย่ายุ่งกันถ้าทำเกินแล้วก็ไม่ได้ถ้าทำแล้วต้องจ่ายเงินเชียวกลายเป็นมันนี่ทองกลายเป็นเรื่องปฏิกิริยาทางเงินทองทั้งนั้นเลยอาตมามีน้องชายไปอยู่เมืองนอกเนี่ยมาอยู่กับครอบครัวเขาไปอยู่กับครอบครัวก็อยู่บ้านเนี่ยไปอาศัยบ้านเขาอยู่ก็อยู่เขาก็ให้อยู่ให้อยู่ก็ให้ค่าข้าวค่าน้ำอะไรเขาบ้างเล็กๆน้อยๆเขาก็เอ็นดูเสร็จแล้วน้องชายเขาก็มีนิสัยวัฒนธรรมไทย รู้อยู่ว่าเขาก็ไปดายหญ้าไม่ได้น้องก็บอกไม่เป็นไรเขาว่างก็ทำได้นี่ย่ามันหรอกอย่าในบ้านมันรกเขาบอกเขาทำได้เขาก็ทำเขาก็ดื้อทำทำนี่ก็หลอกว่าไม่ได้ไม่ได้ไม่ได้เขาก็ไม่ฟังเสียงเขาก็ได้ได้จนเสร็จเรียบร้อยอาบน้ำอาบท่ากินข้าวพรุ่งนี้เจ้าของบ้านเอาเงินมาให้เลยจ่ายเงินค่าดายหญ้าให้แก่เขาเขาบอกอะไรกันเมื่อวานนี้ได้นี่ก็เราอยู่ด้วยกันอยู่ในบ้านน่ะก็นี่มันงานน่ะตายยากมันต้องทำอ่ะมันก็เห็นว่ามันว่างทำได้ก็ทำอ่ะดายหญ้าให้บอกไม่ได้หยุดต้องรับค่าจ้างถ้าย่านี่ต้องรับค่าจ้างเอาเงินยัดเยียด ต้องรับไม่รับก็ไม่ได้ไม่รับเลยอยู่บ้านก็ไม่ได้ดูตรงไปต้องรับเงินนะค่าดายหญ้าที่หลังเลยไอ้ยาแล้วจะทำยังไงเนี่ยไอ้นั่นก็จะต้องทำไอ้นี่จะต้องปัดต้องกวาดมันตรงนั้นตรงนี้บ้างแล้วจะทำยังไงทำก็ไปประเดี๋ยวก็จะต้องรับจ่ายเงินอีกเลยกลายเป็นเรื่องยุ่งไปใหญ่เลยเนี่ยวัฒนธรรมคนมันต่างกันยุ่งที่สุดเลยเพราะงั้นเราไม่เอาวัฒนธรรมอย่างน้อยเราไม่เอาอ่ะวันนั้นก็ทำขี้หมามันก็ไม่เอาแล้วเมื่อเวลามันเป็นมันเป็นนะแล้วก็เป็นจริงๆนะเขาถืออย่างนั้นกันเลยมีแต่เงินพูดมีแต่เรื่องของวัตถุธรรมไม่มีกะจิตกะใจเรื่องจิตเรื่องใจเขาแต่เขาก็รู้นะว่าเออเขาน้องชายเขาชอบใจร้ายอย่างเป็นคนที่ มีกะจิตกะใจอะไรเอ่ยๆน้อยๆทำไมเป็นชิ้นเป็นอันนะเขาก็มันได้นะเขารู้สึกได้ว่ามันเป็นคนอยู่ได้ง่ายอยู่ด้วยกันได้เพราะวัฒนธรรมไทยอยู่ด้วยกันได้แต่วัฒนธรรมเมืองนอกแล้วต่างคนต่างตัวยากที่สุดเลยอาตมาเองไม่ได้ไปสัมผัสเมืองนอกอย่างเต็มที่ฟังเล่าแค่นี้ก็แหมมันคนละเรื่องเลยมันสวนทางกันเลยเห็นไหมเมื่อกี้ที่เรามันสวนทางกันเลยไอ้ยามันจะอยู่กันยังไงเรื่องจิตวิญญาณน้อยมากเพราะฉะนั้นการที่จะมีเรื่องที่เรากำลังพูดกันเรากำลังดึงเอาเอกลักษณ์ทางวัฒนธรรมไทยคืนมาเนี่ยเดี๋ยวนี้เราจะไปเป็นอย่างโน้นกันไม่ได้หรอกคนยิ่งมากยิ่งต้องเรียนมีคนมีกะจิตกะใจแต่ระวังอย่าแส่เรื่องไม่ใช่เรื่องบางทีเราต้องมีปัญญาซ้อนลงไปอีกมี นายานมีญาณทัศนะวิเศษมีปัญญารู้ชัดแจ้งซอกแซกลงไปอีกลึกซึ้งว่ายาแสงเรื่องนี้เขาบอกว่าเออนี้เราต้องรู้แล้วว่าเรื่องนี้เขาเขาไม่ให้เรายุ่งหรอกนะเรื่องนี้เป็นเรื่องส่วนตัวเป็นเรื่องอาจจะเป็นความลับบ้างอาจจะเป็นสิ่งที่เขาไม่ต้องการให้คนอื่นเขาไปแทรกๆไม่แทรกเราก็อย่าไปยุ่งเขาตั้งใจว่าเออไม่เป็นไรหรอกเมื่อเราไม่ต้องช่วยหรอกอันนี้ไม่ใช่ด้วยมารยาทยิ่งมารยาทมากก็ยิ่งยากบางทีเนี่ยอยากให้เขาช่วยนะจะพูดเป็นเชิงมารยาทไม่เป็นไรเราทำได้แต่ขอบใจอยากให้เขาช่วยจะพูดเป็นมารยาทแบบนี้ก็มันก็ไม่เข้าท่าแล้วก็ต้องพูดเพราะฉะนั้นยิ่งพูดด้วยน้ำใสใจจริงพูดกันอย่างชัดเจนอย่างไม่ต้องมีมารยามารยาทอะไรมาก มันเป็นมารยามารยาทมันเป็นรูปของมารยาเราก็ระมัดระวังกันยิ่งชัดเจนยิ่งพูดกันตรงๆซื่อๆชัดๆมันก็จะเป็นนิสัยมันก็จะเป็นวัฒนธรรมมันก็จะเป็นความจริงขึ้นมาหาอย่างนี้ยิ่งไปเป็นมารยาทหรือมารยายิ่งมารยาทมากมารยายิ่งมากไม่จริงใจทุกวันนี้คบกันเนี่ยสังคมยิ่งต่างประเทศนี่เป็นมารยาไปหมดคือเป็นมารยาทเป็นเส้นใหญ่พูดกันไม่จริงปากอย่างหนึ่งใจอย่างหนึ่งกริยาข้างนอกอย่างหนึ่งแต่น้ำใจปากปราศรัยน้ำใจเชือดคอเรามีคำพังเพยไทยอย่างงี้แจ้งอย่างนี้สังคมไม่สนิทใจแล้วก็ไม่มีอะไรจริงใจ กะจิตกะใจก็เลยแสดงออกไม่ค่อยได้เพราะเรามีกะจิตกะใจอะไรเนี่ยแสดงออกเพราะเรามีกะจิตกะใจก็คือไปแสดงการจะช่วยจะเหลือแล้วเราดูท่าทีบางทีเขาไม่ต้องการให้ช่วยเหลือเราก็ต้องดูอย่าแส่คำว่าอย่าแสนหมายความว่าต้องดูท่าทีนะแต่ก็ไม่ใช่ถือว่าไอ้นี่ด้วยความขี้เกียจก็เลยถือเอาเลยแต่เขาไปดูท่าทีเขามีมารยาทนิดหน่อยเราก็เลยถือว่าเขาไม่ต้องการเราเราก็เลยแผลหนีเลยอ่าไม่ช่วยเหลือไม่เปลืองไฟไม่อะไรต่ออะไรเลยอันนี้มันก็มีซ้อนๆกันอยู่เพราะงั้นพวกนี้มันเป็นเรื่องที่เราจะต้องดูรายละเอียดบางทียิ่งคนไม่ค่อยสนิทสนมกันมันก็ต้องมีมารยาทไอ้พวกนี้เยอะเราก็ต้องดูแต่ สนมกันเกื้อกูลกันอยู่จริงใจเพราะเราจะเห็นว่ามารยาทน้อยลงไม่มีมารยาจริงๆบอกเออมาที่ไม่ดีบางทีมีท่าทีเรียกด้วยก็ยังไม่มาเลยมีท่าทีแล้วยังไม่ได้เรียกว่ามีท่าทีเรียกแต่ก็ยังไม่มาด้วยซ้ำบางที่เรียกก็ยังไม่มาเลยไม่ช่วยอะไรเพราะเราก็จะต้องเรียนรู้ทุกวันนี้เอาพวกคุณมาฝึกปรือเอาพวกคุณมาเรียนรู้เนี่ยมีแต่ให้มาทำงานมีแต่บอกเรื่องทำงานมีแต่เรื่องสร้างสรรค์เอามาเป็นทาสใช้เรียกว่ากลมๆเอามาเป็นทาสใช้มาเป็นทาสงานแต่ว่าอาตมาใช้หรือเอามาให้มาทำงานในอาตมาก็บอก เสมอว่าคุณพิสูจน์ว่าถ้าทำงานแล้วเราจะเอาไปทำอะไรสร้างมาก็สร้างมาแล้วก็จะได้รายได้ได้เงินได้ทองได้เกลียดได้ยศได้ลาภได้ยศได้สรรเสริญแล้วก็เอามากอบโกยมาแล้วก็เอามาอาตมาก็เป็นคนแบ่งส่วนออกมาล่าอาตมาก็แบ่งมาเช่นสม