231113-2-248 ทางเอกภาค2-ตอน248(หน้า486)-พ่อท่าน-ปฐมอโศก-ท055.txt

อริยสัจ 4 แท้เพราะกิเลสเราลดลง จริงได้อีกเนี่ยวงเล็บคันพ้นสักกายทิฏฐิหรือยิ่งถึงขั้นที่สุดเราบริสุทธิ์ศีลนั้นๆได้จนเป็นความง่ายความสบายความอัตโนมัติมันคือความปกติสมบูรณ์แล้วนั่นเองวงเล็บเปิดเรื่องใดเราปกติสมบูรณ์อยู่ก่อนแล้วก็คือเรามีศีลอยู่แล้วเราเป็นอยู่เป็นไปตามศีลมาก่อนแล้วเรื่องนั้นก็ไม่ต้องปฏิบัติอะไรวงเล็บปิด ก็ความรู้จริงในสภาวะที่กล่าวถึงอย่างนี้แลคือปัญญาของผู้มีศีลหรือคือปัญญาอยู่ที่ใดศีลอยู่ที่นั่นซึ่งเมื่อผู้ใดมีถึงขั้นมีจริงในวงเล็บเป็นคันอัตตานุทิฏฐิก็ยิ่งจะเกิดศรัทธาวิริยะสติสมาธิปัญญาที่ผู้นั้นกันจริงๆมีกันจริงโดยจริงสังเกตดูเธอจนขั้นจบก็จะพบ ความเป็นอนัตตาของทุกข์ของกิเลสจับแท้ที่ศีลและอธิษฐานช่วยขัดเกลาให้แต่ละข้อและแต่ละขั้นยิ่งยิ่งขึ้นยิ่งๆขึ้นไปขึ้นไปจนจบเสมอคือหมดทุกข์หมดอายุใช้กิเลสและสิ้นสังโยชน์สูงสุดถึงพ้นอภิชาสังโยชน์หรือเราบริสุทธิ์บริบูรณ์ตรงตามสีนั้นๆได้อยู่แท้ๆทั้งภายนอกภายใน และหมดยึดถืออย่างเป็นของจริงแต่ผู้นั้นจะเป็นผู้มีศีลอยู่แท้โดยมีความเป็นอนัตตาให้เจ้าตัวสัมผัสได้จริงในวงเล็บคือพ้นอัตตานุทิฏฐิหาใช่อนัตตาที่เป็นสภาพเพียงการรู้ความหมายของภาษาหรือหาใช่อนัตตาที่เป็นเพียงผลของความเทียบเคียงในปัญญาของเราและหรือหาใช้อนัตตาที่เป็นเพียงความเชื่อว่าเราไม่มีความเป็นตัว เอาง่ายๆเท่านั้นไม่แต่เป็นความไม่มีตัวตนของทุกในเรื่องนั้นเรื่องนั้นจริงเพราะความไม่มีตัวตนของกิเลสแม้แต่อย่างหยาบครางละเอียดในเรื่องนั้นเรื่องนั้นแพ้ซึ่งต้องเห็นความไม่มีด้วยอย่างที่อย่างถึงที่สุดแห่งก้นบึ้งของจิตตนแม้แต่ส่วนที่เรียกว่าอนุสัยกันแน่ๆแม่นๆโดยมี ภาวะที่ถูกรู้เห็นแท้ๆชัดๆแล้วผู้นั้นจึงจะพ้นทุกข์ถาวรและหมดสิ้นสนิททั้งกิเลสแท้อีกมีทั้งศีลมีทั้งปัญญาอยู่ครบพร้อมด้วยกันทั้งสิ้นจึงจะชื่อว่าความพ้นอันเป็นอริยบุคคลถึงจุดสุดที่ถูกจริงเป็นจริงวิชัยหลวงปลอมๆหรือมีแต่ปัญญาที่ไม่มีศีลไม่มีธรรมกล่าวคือ มีแต่ปัญญาแสนรอบรู้ว่าอย่างนั้นดีเช่นนี้ควรเป็นสุดจะเข้าใจซาบซึ้งแต่เมื่อเอาศีลเอาธรรมนั้นจับวัดเข้าไปในผู้รู้ไซส์ก็เป็นไม่ได้ทำไม่ถึงหรือไม่ก็เป็นแต่ปัญญาที่สร้างนั่นก็นี่ความรู้เชิงนั้นวิชาการนี้วิชาการเชิงนี้อันเป็นผลของความคิดที่สามารถผลิตทางวัตถุและทั้งภพภูมิแห่งจิตวิญญาณซึ่งผู้ยังเป็นทาสสิ่งเหล่านั้นยังหลงทำอยู่ ในวงเล็บโลกิยะวิชาและก็เพราะหลงนั่นเองจึงยังทำเพื่อแลกลาภยศสรรเสริญโลกียสุขมาเสพสมอยู่ตามระดับที่ผู้นั้นยังเหลือไม่จบสิ้นลงได้โปรดตรวจโปรดศึกษาศีลตรวจศีลปฏิบัติศีลของพระบรมศาสดาให้กินเถิดแล้วประพฤติไปกับการสร้างนั่นก่อหนี้คิดรู้เชิงนั้นทำวิชาการเชิงนี้ ปรางก็ได้ไล่สีตามข้อตามขั้นดูไปเรื่อยๆจะเห็นปัญญาที่มีศีลในตนจนได้เขาจริงๆไม่เช่นนั้นผู้นั้นก็จะยังมีเชื้อของจอมโจรบัณฑิตหรือเด็กเทนเดอร์อยู่อย่างแสนมารยาซ่อนลึกและสุดท้ายหรือยิ่งคือจอมโจรบัณฑิตยิ่งคือ โจรบัณฑิตที่เป็นจอมนั่นเองเพราะยิ่งมีปัญญาก็ยิ่งเลี่ยงสุดเร้นอำพรางสุดรอยชนิดที่แม้เจ้าตัวก็แถบไม่รู้ตัวโน่นทีเดียวบางครั้งบางขณะเว้นแต่ผู้นั้นยังอวิชชาโดยที่เจ้าตัวก็ยอมรับและยอมรู้ในความโง่ข้อนี้หรือผู้นั้นไม่มีเจตนาเลยเป็นแต่ปัญญาตนยังจับไม่ได้ไล่ไม่ทันศีลหรืออธิษฐานของตนก็ยังปฏิบัติไม่ถึงแท้ แพ้จริงๆเท่านั้นซึ่งเมื่อผู้ใดเริ่มรู้ทันอวิชชาสังโยชน์มีแล้วก็จะเห็นความเป็นพุทธจักรสังโยชน์เป็นรูปเป็นรอยตามมาและสุดท้ายก็จะจับต้นเหตุต้นเชื้อต้นตระกูลซึ่งเป็นวายร้ายที่ก่อความเป็นโจรได้ว่าที่แท้มานะสังโยชน์นั่นเองที่คือตัวจอมโจรบัณฑิตแท้ๆตรงๆและ มันมีในคนจริงๆแม้ถึงขนาดพระอริยเจ้าขั้นหลงตนว่าเป็นอรหันต์หากไม่ตามรู้มันให้ชัดและล้างทำลายมันให้ดับเสร็จดับสูญสนิทกันแท้แล้วมันก็จะยังคงคือโจรที่เป็นจอมอยู่นั่นเอง 7 ก.ค 2523 อะไรนะก.ค แล้วทีนี้ก็มาฟังดูจะอ่านตอนหลังที่เหลือซึ่งเราได้อธิบายนำหน้าไปก่อนแล้วด้วยภาษาแบบพูดอธิบายรายละเอียดไปซึ่งได้อธิบายมาหมดตั้งแต่ศตวรรษระดับต้นๆตั้งแต่เป็นวิญญาณที่ 47 และแม้แต่อายตนะสัตว์ที่ 7 เพราะอีก 2 ก็ได้อธิบายแล้วแม้แต่ข้อสังเกตต่างๆก็ได้ตั้งข้อสังเกตไว้ให้ฟังให้คิดพร้อมกันนั้นก็หยิบวิโมกข์ 8 มา ปู่มาเทียบเคียงมาอธิบายให้เห็นสภาพของธรรมะถ้าเรายังหลงยึดอยู่เราก็จะเป็นสัตว์โลกอยู่ถ้าเราไม่หลงยึดแท้จริงและรู้ว่ามันเป็นเครื่องอาศัยและมีเครื่องอาศัยนั้นโดยที่เราสักแต่ว่ามีแล้วมันก็ต้องมีเพราะเรายังมีเรายังเป็นสาวที่เสียสละเราก็จะต้องรู้ว่าสิ่งที่จะต้องเหลือเป็นต้นข้าวมันก็จะต้องมีสิ่งที่เป็นต้นข้าวที่ยังเราไม่แปลกรูปนามขันธ์ 5 นี้ไปเราจะเข้าใจความเป็นสัตว์ที่เป็นอยู่และเราจะรู้จุดที่ว่าเราวางความเป็นสัตว์ ของเราอย่างถูกต้องเป็นปัจจัตตังเวทิตัพโพวิญญูไม่มีใครรู้เห็นได้ด้วยเราอาหารมีตังเมย์ของแท้สิ่งนั้นเป็นของเป็นของมีของเราเองเหมือนกันหมดตั้งแต่พระอรหันต์ธรรมดาจนถึงพระอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้าจุดนี้เหมือนกันหมดเห็นได้จริงแต่ก็หลงได้จริงเหมือนกันเพราะฉะนั้นความหลงกับความเห็นจึงเป็นสัจจะแท้ใครหลงอยู่จริงก็เป็นความหลงของเขาถ้าใครเห็นแท้ๆจริงๆก็เป็นความเห็นของเขาของใครของมันเรายังจะต้อง รู้เห็นเด่นชัดของเราอย่างเป็นปัจจัตตังเวทิตัพโพเวทิตัพโพแปลว่าบัณฑิตวิญญูหิก็บัณฑิตนั่นแหละเป็นผู้รู้ผู้บัณฑิตแท้ผู้ที่มีความรู้นั้นจริงนะเวทิตแปลว่าความรู้วิญญูก็แปลว่าผู้มีวิญญาณอันเยี่ยมยอดวิญญูชนจะลองฟังดูจะอ่านตั้งแต่หน้า 486 หน้า 486 อนุชิตต้นนั่นแหละพอจบภายในแล้วก็ขึ้นถ้าผู้ใดไม่มีปัญญารู้เท่าทันในสมมติฐานหรือปรมัตถสัจจะกันอย่างแท้จริง ก็จะยังคงหลงจริงอยู่ในสมมติที่สัจจะนี้ไปตลอดตราบนั้นนั่นเองเมื่อใดผู้ใดรู้เท่าทันได้ในสมมติสัจจะเหล่านั้นว่าเป็นเพียงสิ่งแสดงให้รู้เป็นเพียงสื่อความหมายอย่างหนึ่งที่บอกแจ้งภูมิรู้ของเราเองแท้ๆผู้นั้นก็จะได้ประโยชน์จากมโนยนต์แต่ถ้าผู้ใดไม่รู้เท่าทันแถมหลงใหลและทรัพย์มีกิเลสอีกก็จะเป็นนักปั้นนักเนรมิตสิ่งที่ไม่มีตัวตนไม่ รูปอะไรในวงเล็บตัดรูปจริงๆขึ้นมามีตัวตนมีรูปมีเรื่องเลอะเทอะออกมามอมเมามนุษย์โลกยิ่งๆขึ้นได้จริงๆสัตว์โลกผู้นี้จึงวนอยู่ในสภาวะนี้อยู่นั่นเองเพื่อสร้างมายาขึ้นมาให้โลกยุ่งยากมากเรื่องยิ่งยิ่งขึ้นเป็นบาปเป็นเวรเป็นวิบากแก่ตนเองโดยไม่รู้ตัวเรื่อยไปผู้ใดเป็นเช่นนี้มีเช่นนี้อยู่จริงก็จงระวังสำนึกสำเนียงตนให้ดีให้ได้ 7 พักกินจรรยาเย็ดกันนะพรม คือผู้ยังเกิดวนเวียนอยู่ในภูมิอรูปขั้นติดยศความไม่มีแม้แต่น้อยสำหรับเป้าหมายแห่งพุทธศาสนานั้นคือทำให้กิเลสตัณหาอุปทานหรือโลภะโทสะโมหะแม้อย่างหยาบกลางให้ไม่มีแม้แต่น้อยหรือให้หมดสิ้นเกลี้ยงแม้นิดนึงน้อยหนึ่งก็ไม่มีให้ได้ Message is to you น้อยของอนุสัยอาสวะใดก็จะต้องให้หมดเกลี้ยงดับสนิทซึ่งจะไม่ หมายว่าดับจิตหรือดับความรับรู้ในจิตให้หมดสิ้นเกลี้ยงเป็นอสัญญีจนเลยเถิดไปเป็นพวกหลงผิดทำร้ายอายตนะหรือพวกทำลายอายตนะอสัญญีดูเหมือนจะตกเครื่องหมายคำพูดตัวหลังเป็นอสัญญาไม่มีเครื่องหมายคำพูดตอนหลัง 486 เป็นอสัญญีจนเลยเถิดไปเป็นพวกหลงผิดทำร้ายอายตนะหรือพวกทำลายอายตนะทำลายจิต ลายธาตุรู้ของตนเองปาล์มที่ฤาษีเดียรถีย์ทั้งหลายส่วนใหญ่พากันหมายอย่างนั้นไม่ดังนั้นอากินจรรยาจะนับพรหมตามความหมายของพุทธแท้ๆจริงๆเป็นปรมัตถ์จึงคือผู้รู้และผู้ทำให้เป็นไปได้ในสภาพผู้มีจิตวิญญาณที่เป็นธาตุรู้อันบริบูรณ์และเป็นอยู่ในสภาพคนปกติรู้อย่างมีปัญญาเข้าใจในอกุศลกุศลในชุดจริตสุจริตในส่วนที่เป็นโลภะโทสะโมหะหรืออโลภะ อโมหะแล้วก็ทำให้สิ่งที่ไม่ดีไม่ควรนั้นหมดไปอย่างสิ้นเปลืองนิดหนึ่งน้อยหนึ่งก็ไม่ก็ไม่มีให้ได้แล้วนั่นคือบริบูรณ์บรรลุแล้วสำเร็จแล้วจบเท่านี้ไม่เลยเถิดไม่วนเลอะเลยไปหลงเอารูปใดๆอีกวงเล็บเปิดยิ่งขั้นรูปก็ยิ่งต้องไม่หลงให้ได้มาก่อนส่วนอากิญจัญญายตนะพรมแบบฤาษีเดียรถีย์หลับตาแล้วจึงจะเป็นนั้นก็คือ ภาพติดนิมิตของจิตโดยผู้ติดพยายามทำให้จิตหมดความรับรู้พยายามทำจิตไม่ให้เป็นจิตวงเล็บเปิดคือไม่ให้มันมีสภาวะรับรู้วงเล็บปิดหรือทำจิตให้เป็นไปตามที่ตนหมายไว้วงเล็บเปิดนิมิตเท่ากับเครื่องกำหนดหมายวงเล็บปิดต้นล้มกำหนดเพราะว่าการมีจิตเป็นสภาพดับสนิทแบบไม่รับรู้อะไรเลยนิดนึงน้อยนึงก็ไม่ให้รับรู้อะไรเลยได้นั้นคือความควรได้ควรเป็นวงเล็บเปิดคือ ก็เป็นทางไปสู่นิพพานหรือหลงว่าเป็นนิพพานเอาเลยก็มีวงเล็บปิดเขาจึงพยายามทำเอาก็จะเห็นว่าเป็นผลเมื่อทำได้จึงยึดผลที่ทำได้นี้เป็นความสำเร็จยิ่งถ้าหลงเป็นสุขก็ยิ่งจะผูกยิ่งจะติดเสริมเข้าไปอีกหรือยิ่งหลงผิดไปหนักกว่านั้นโดยผ่านเข้าใจว่านี่แหละคือนิโรธอริยสัจนี่แหละคือสภาพนิพพานแล้วล่ะก็เขาก็ยิ่งจะติดหนักร้ายยึดเอามากๆอย่างแน่นอนเขาจึงยังคงทำการดับจิต ทั้งเป็นรถเสพทั้งเป็นการเพิ่มความหลงผิดในวงเล็บโมหะด้วยความพยายามอยู่วันแล้ววันเล่ากลับแล้วกับเราผู้นี้จึงยังคงเป็นสักแต่ว่าหรือยังคงเป็นสัตว์โลกที่เวียนเกิดเวียนดับอยู่ระหว่างทำให้ตัวดับจิตกลับเป็นพรหมแบบที่ตัวหมายได้เพราะปล่อยคลายกรรมวิธีออกมาเป็นมนุษย์ธรรมดาธรรมดาก็ไม่เป็นอาจิณจรรยาจะชนะแล้วมันก็ไม่รู้จักแล้วไม่เป็นเสร็จสักทีอยู่นั่นเอง ซึ่งต่างกับอากิญจัญญายตนะของพุทธศาสนาหมายคือดับกิเลสในจิตให้หมดสิ้นโดยวิธีทำความรู้จักกิเลสให้จริงให้บ่อยเวลาหัดดับทั้งเวลาลืมตาหลับตาทำอะไรอยู่ก็พยายามมีสติตรวจรู้กิเลสของตนอยู่เสมอและพยายามดับมันรถมันละมันฆ่ามันเสมอๆวงเล็บเปิดเรียกว่าทำสติปัฏฐานวงเล็บปิดเมื่อดับกิเลสได้หมดสิ้นแม้นิดแม้น้อยก็ไม่มีก็ไม่เหลือเศษละอองใดๆจริงๆ ก็เป็นจบเสร็จแล้วแล้วก็ไม่ต้องมามีใหม่มาดับใหม่อีกมีเสร็จแล้วก็เลิกกันไม่เวียนดับเวียนเกิดใหม่อีกแต่ถ้าใครนั่งหลับตาหลับแล้วมีผลช่วยให้ตนรู้จักกิเลสได้มากขึ้นหรือทำให้ตนมีศรัทธาในการจะเพ่งเพียรเรียนรู้จักกิเลสทำการฆ่ากิเลสได้ยิ่งยิ่งขึ้นและข้อสำคัญต้นก็ไม่หลงเสพไม่หลงติดการดับจิตนั้นเป็นของอร่อยเป็นสภาพยึดเป็นสุขส่วนเกินก็จงทำเธอ ซึ่งจะต้องรู้ต้องเข้าใจให้ชัดๆในความหมายนี้เป็นสัมมาทิฏฐิดีๆถ้ายังไม่เข้าใจชัดเป็นสัมมาทิฏฐิจริงก็อย่าเพิ่งไปทำเลยสัตวาตั้งแต่ระดับ 1-7 ที่ผ่านมานี้ยังล้วนเป็นส่วนที่ยังมีนิมิตหรือมีการก่ออารมณ์เสพเพิ่มอารมณ์หลงในวงเล็บโมหะกะตะให้ใหญ่ขึ้นใหญ่ขึ้นมีลักษณะของภาพรู้ที่ยังหยาบใหญ่อยู่ยังไม่ใช่ส่วนที่ถึงขั้นรู้แจ้งความน้อยนิดในวงเล็บกันนะแท้ หรือคือน้อมใจทำใจไปในการหลุดพ้นหรือทำตนให้เป็นศัพท์ที่เป็นประโยชน์สูงในวงเล็บอายะห์ประหยัดสุดในวงเล็บตะนะได้จริงจึงยังเรียกว่าเป็นพวกวิญญาณที่ติดคือยังไม่ใช่พวกที่จะดับธาตุเกิดหรือทำให้ตัวตนลดน้อยลงจริงยังเป็นสัตว์ขั้นรูปกษัตริย์ได้แท้แม้แต่อากิญจัญญายตนะพรมนั้นก็ยังนับเป็นพวกวิญญาณธิติอยู่ยังไม่ใช่อายตนะพรหม หนังที่ได้อธิบายมาแล้วว่าผู้เข้าใจผิดว่าอากิญจัญญายตนะเป็นอสัญญีเท่านั้นที่ทำไปตามความหลงผิดจริงโดยความจริงแล้วยังไม่ใช่อสัญญีสัตว์ตายนะอีดอกข้อ 8 อสัญญีสัตว์ตายนะพรมจึงคือสภาวะขั้นสูงขึ้นมาอีกเป็นระดับสุขุมเข้าใจได้ยากยิ่งขึ้นเป็นความรู้ขั้นซับซ้อนตีกลับวกบนย้อนแย้งทีเดียวพูดรู้ พูดต่างก็พยายามศึกษาพยายามบอกความรู้ความเห็นของตนกันออกมาซึ่งในระดับความเข้าใจง่ายๆต้นๆก็อาจจะถูกและอาจจะตรงกันได้แต่ความจริงขั้นสูงขึ้นมันมีอีกทำง่ายๆก็ทำง่ายๆที่เข้าใจกันอยู่นั้นจะว่าถูกก็พอได้สำหรับเบื้องต้นแต่ก็เป็นความถูกต้องของความผิดแต่ว่าถูกเป็นที่สุดก็ยังไม่ได้จะเรียกว่าผิดก็ยังได้ด้วยซ้ำคือถ้าฉันมีสัตว์ป่าเย็ดกัน ก็เข้าใจกันว่าเป็นสภาพของผู้ยังเกิดวนเวียนอยู่ในภูมิที่หลงยึดเน้นชัดลงไปเลยว่าเป็นอสัญญีตามที่ผู้เขียนเคยได้พูดถึงและได้อธิบายมามากแล้วหมายความว่าเป็นการไม่รับรู้เป็นการดับสัญญาการไม่ไม่ไปมีความจดจำอะไรไว้การไม่ยอมกำหนดไม่ยอมรับสภาพที่สัมผัสรู้ใดๆการทำตนเหมือนคนสลบสนิทหรือเหมือนคนตายคนไม่มีจิตไม่มีวิญญาณไม่มีทาสรู้เลยนั้นเป็นการดีเป็นการสิ้นทุกข์แท้และเห็น เป็นกำไรในวงเล็บอายะเห็นเป็นประโยชน์แท้ในวงเล็บอายะเห็นเป็นจุดสูงสุดการเข้าใจในวงเล็บทิฐิเช่นนี้แหละการหลงยึดในและอุปทานเช่นนี้แหละจึงคือกันนะหรือคือตัวเกิดสัตว์โลกที่หลงการปั้นตัวเกิดชนิดนี้ขึ้นมาโดยคิดว่าเป็นประโยชน์ว่าเป็นกำไรหรือหลงการทำความดับสัญญาดับความกำหนดหมายลงไปให้สิ้นนี้เป็นประโยชน์แท้เป็นดีสุดเป็นมรรคผลจริง จึงเรียกว่าอายตนะสัตว์แท้ชนิดหนึ่งซึ่งเป็นการหลงเสพอัตตาวงเล็บเปิดสภาพทำตะนะอย่างนี้เป็นสุขเป็นกำไรในวงเล็บอายะให้แก่ตัวเองวงเล็บปิดจึงคือความเลยเถิดหรือสุขส่วนเกินแท้ๆชัดๆการทำตนให้ไม่รู้โลกไม่รับรู้ไม่เล่าเรียนนั้นไม่ใช่วิสัยของมนุษย์ประเสริฐหรือสัตว์ประเสริฐซึ่งความหลงผิดชนิดนี้ก็เป็นได้จริงมีได้จริงเสียด้วยแต่ พุทธศาสนาไม่สนับสนุนไม่สอนให้เป็นเช่นนี้ไม่ให้หลงผิดยึดเอาสิ่งนี้สภาพนี้เป็นของดีและการทำอย่างนี้นั้นไม่ใช่ทั้งมรรคไม่ใช่ทั้งผลในพุทธศาสนาแต่เป็นสภาพที่จะเรียนรู้บ้างก็ได้แต่ต้องมีสัมมาทิฏฐิจริงๆผู้มีความหลงเช่นนี้มีจริงและเขาก็ลงฝึกการดับจิตการทำไม่รับรู้ให้แก่ตนเอาจริงๆหลงเป็นมรรคหลงเป็นผลในทางพุทธศาสนาเอาจริงๆเขาจึงเป็นสภาวะ คือเป็นสัตว์ที่ยังวนเวียนอยู่ในภพอย่างนี้ภูมิอย่างนี้ตลอดไปในวงเล็บเพราะมิจฉาทิฐิการหลงผิดอย่างนี้มันเป็นความเข้าใจขั้นต้นๆตื้นๆเป็นแค่ความหลงผิดในความยังไม่ถูกต้องความหมายของอสัญญีสัตว์ตายนะพรหมหรือเป็นความรู้ผิดๆที่ยังไม่เข้าใกล้ความหมายที่ถูกของภูมิขั้นนี้เลยด้วยซ้ำไปผู้ไม่หลงผิดขั้นที่กล่าวมานี้ก็ดีแล้วเรียกว่ายังเป็นผู้ไม่หลงผิดอย่างเลยเถิดหรือเป็นผู้ไม่หลงผิดขั้นต่ำสุด วงเล็บเปิดในที่นี้จึงไม่ได้นับอสัญญาสัตว์เป็นชั้นที่ 5 วงเล็บปิดคือไม่ได้นับอสัญญีสัตว์นี่เป็นศตวรรษชั้นที่ 5 เอามาไว้ชั้นที่ 8 คดียิ่งกว่านี้ถูกกว่านี้ก็คือเนื่องจากไม่หลงผิดไม่ได้คิดเห็นผิดไปเช่นนี้แล้วก็จะต้องทำความรู้ความกำหนดหมายให้เข้าใจความจริงตามสภาวะจริงของสิ่งที่เป็นขั้นรูปด้วยว่าเราไม่มีไม่เป็นเช่นนั้นเช่นนั้นแม้นิดหนึ่งน้อยหนึ่งเราก็ไม่มีความหลง ไม่มีความแฝงนะวงเล็บเปิดทำให้เป็นอากิญจัญญายตนะพรหมให้ได้นั่นเองวงเล็บปิดเราจึงจะได้ชื่อว่าเป็นศัพท์สูงกว่าภูมิอาคินจรรยาจะนะเป็นพรหมที่ขึ้นสู่ภูมิอสัญญีสัตตายะนะใกล้นิพพานเข้ามาจริงและสุขุมประณีตเข้าขั้นอสัญญีของอรูปพรหมภูมิแพ้นั่นคือความไม่หลงผิดและไม่มีสิ่งผิดในความผิดหรือในความไม่ถูกต้องอาทิตย์นี้สูงขึ้นมาอีกเราก็จะต้องไม่ผิดไม่หลงผิดในความ ถูกต้องเพิ่มขึ้นอีกและต้องมีความเป็นอย่างที่ถูกต้องดำเนินบทอยู่ด้วยจึงจะเป็นของจริงเป็นความจริงขึ้นมาอีกจะได้สูงกว่าอสัญญีสัตว์ขั้นรูปพรหมท่านวิญญาณฐิตินั่นคือตามความจริงแท้แล้วอสัญญีศรัทธาตะพงนี้ความหมายขั้นสูงขั้นถูกต้องแล้วมันหาได้หมายความว่าไม่กำหนดสัญญาหรือไม่รับรู้หรือดับความรับรู้อะไรต่างๆดั่งความหมายตื้นๆนั้นไม่มันกลับตรงตรงกันข้ามมันหมายความว่า ในวงเล็บสัตว์ป่าผู้มีทวารรับทวารรู้อยู่ครบในวงเล็บอายตนะนั้นถ้าไม่กำหนดหมายไม่ทำความสำคัญในความหมายให้รู้ชัดแท้แทงทะลุถึงความจริงถึงแก่นสารให้ได้ในวงเล็บอสัญญีนั่นต่างหากคือสัตว์โลกชั้นต่ำเป็นความผิดของสัตว์โลกที่หวังความประเสริฐหวังความเจริญก้าวหน้าโดยแท้วงเล็บเปิดคือผิดจากความเป็นมนุษย์โดยสัจจะวงเล็บปิดวิสัยของมนุษย์แท้หรือสัตว์ประเสริฐจริงจะต้องรู้ความสำคัญในสัญญาและจะไม่เป็นสัตว์โลกที่อสัญญาหรืออสัญญีเป็นอันขาด กล่าวคือจะไม่เป็นสัตว์โลกที่ไร้การกําหนดหมายไร้การเรียนรู้ในความสำคัญความละเอียดละออเป็นอันขาดวงเล็บเปิดอสัญญีสัตตายะนะเท่ากับอสัญญีบวกสัตตะบวกอายตนะวงเล็บปิดจะเป็นผู้เพียรในนาตะสัญญาคือจะเรียนรู้เท่าทันในอัตราต่างๆของตนที่มันยังเป็นยังมีอยู่จริงในตนให้ทวนตัวให้ได้เพื่อจะได้ลดละล้างให้มันเป็นอนัตตาได้ถูกรูปถูกนามมิใช่ไปหลงผิดนั่ง ปั้นอนัตตาขึ้นมาเป็นตัวได้ดังนั้นอัตรานานาชนิดหรือที่ต่างๆกันที่แปลกๆกันอยู่ใดๆในวงเล็บนานะก็จะพยายามกำหนดรู้เรียนรู้ให้สำคัญให้เกิดสัญญาในอัตราทุกอัตราของตนให้ได้วงเล็บเปิดนานนับตามสัญญาเท่ากับนานะบวกอัตราบวกสัญญาวงเล็บปิดจึงจะได้ล้างมันถูกผู้มีมรรควิถีขนาดนี้ดังนี้จริงจึงคือผู้เป็นสัตว์โลกขั้นสูงแต่ท่านยังแทงอัตราจริงท่านยังรู้กำหนดรู้อ่ะรูปธรรมกันทีเดียว เป็นพระอริยเจ้าภูพนาคามีกันเลยแหละถ้าจะหมายเอาตามฐานแท้ๆจริงๆกันแล้วเพราะเป็นสัตว์โลกที่สูงละเอียดเกือบจะพ้นพบพ้นภูมิแห่งการเวียนว่ายอยู่ในความเป็นสัตว์โลกในวงเล็บศตวรรษขั้น 8 กันแล้วนี่เป็นผู้เหลือพบภูมิขั้นโลกอัตตาเป็นพระวาสนาขั้นวิภวตัณหาคือเป็นภพขั้นวิภพเป็นเรื่องของจิตในจิตกันขั้นสุขุมประณีตจากรูปเป็นจิตแล้วจริงๆแต่ก็ยังคือผู้ต้องรู้ต้องเรียนรู้อยู่ จึงยังเป็นสัตวศาสตร์อยู่หากเพียรหากพากเพียรกำหนดสัญญาเรียนรู้ได้สูงขึ้นปลดปล่อยได้จริงขึ้นก็จะเลื่อนขึ้นไปเป็นภูมิสูงขั้นสราวาสขั้นที่ 9 ชั้นที่ 9 หากยังสัญญาไม่ดีคือสัญญายังไม่เป็นเวทียึดตับวงเล็บเปิดซึ่งหมายความว่าเกิดรับทรัพย์ทราบได้แล้วรู้ถึงอารมณ์นั้นๆจริงแล้ววงเล็บปิดแต่หากยังเพียรอยู่พยายามอยู่ก็ยังชื่อว่าอสัญญีสัตตาเย็ดกัน ไม่ได้เลื่อนพุงขึ้นจริงก็เพราะยังไม่เกิดสัญญาเวทยิตนิโรธขั้นที่ 9 ชั้นที่ 9 ขึ้นไปเรื่อยๆจริงถ้าไม่มีอะไรที่บกพร่องอีกเลยและมีดีที่สุดแห่งที่สุดแล้วก็พ้นความเป็นสภาวะเป็นอรหันต์เลยหากข้อสังเกตตรงนี้ขอพูดแซมไปนิดนึงว่าผู้ที่ปฏิบัติตนถึงขั้นสะวาดที่ 8 นี่แล้วในอสัญญีนี่หมายความว่าให้กำหนดรู้ไม่ใช่ ไม่กำหนดไม่เอาเลยต้องกำหนดสัญญาจนถึงสัญญาสุดท้ายแม้เคยบอกให้ฟังแล้วว่าแม้เนวสัญญานามสัญญานาสัญญายตนะสัญญาแล้วก็พ้นเป็นสัญญาไว้ที่เศรษฐกิจเพราะเราถึงซึ่งเลวสัญญานะสัญญานะสัญญาแล้วก็พูดได้พ้นอสัญญีสัตว์ที่ได้โดยพ้นอย่างที่กล่าวนี้ถ้าเผื่อว่าไม่มีอะไรที่บกพร่องอีกเลยและมีดีที่สุดแห่งที่สุดแล้วก็พ้นความเป็นศตวรรษเป็นอรหันต์เลยเพราะว่าสัญญานะสัญญาจะชนะพรหมที่เป็นสัตวแพทย์ที่ 9 มันก็คือเนยวัดสัญญาณนาสัญญายตนะสัญญานั่นแหละ ตลกแทงทะลุรู้โดยสัญญาอย่างแม่นแล้วก็เป็นอรหันต์เลยแต่ถ้ายังมันยังไม่อยู่อีกมันยังมีอะไรบกพร่องอยู่อีกตรวจอีกเพราะฉะนั้นสภาวะที่ 9 นี้จึงเหลือตัวซ้ำแซะตัวสุดท้ายตัวปลายสิ่งที่จะต้องตรวจอย่างเป็นเรียกว่าเป็นนิกันติให้ได้อยากให้หลงเหลือเป็นเศษของวิปัสสนาเป็นกิเลสสุดท้ายเป็นอันขาดนี่คือการติดจริงๆเป็นตัวปลายตัวแท้ตัวสุดท้ายจริงๆเจ้าต่อจึงจะต้องรู้ให้สำคัญว่าจะต้องสัญญาให้เข้าขั้นเวทียึดตะขึ้นเรื่อยๆอย่าอับสัญญาณอยู่หรือยาอาศัยดีเลยมันยังเป็นศตวรรษก็กล้าเน สัญญาหน้าสัญญายะนะพรหมจึงคือผู้ที่มีภูมิอีกขั้นเดียวก็จะหลุดพ้นเป็นนิพพานสิ้นความเป็นสัตว์โลกหมดสภาพสภาวะกันและความหมายอันแท้จริงก็คือผู้รู้ยังไม่สิ้นสุดยังไม่พ้นวิกฤตอิจฉาสุดท้ายอย่างแน่แท้แม้จะรู้มากรู้ลึกซึ้งอย่างไรก็ตามถ้ายังไม่โล่งสุดจนพ้นสงสัยพ้นขัดข้องกันขั้นร่วงทะลุโลกแจ้งแล้วล่ะก็ก็ยังคือส่วนเหลือที่เรียกว่ายังเป็นสัตว์โลกประเภทเนวสัญญานาสัญญายตนะพรมอยู่นั่นเอง คือจะว่าไม่รู้นั้นไม่ใช่แน่ก็รู้ๆของตนอยู่แต่ก็ยังมีส่วนเหลือเศษที่ทำให้ฉงนบ้างเล็กๆน้อยๆบางครั้งบางส่วนบางอารมณ์บางโอกาสบางเหตุปัจจัยเป็นธุลีแห่งความไม่รู้สุดท้ายหรือเศษทุกธุลีละอองสุดท้ายเท่านั้นเองถ้าได้รู้ตัวอัตแจ้งด้วยปัญญาอันยิ่งเมื่อใดหรือจิตโล่งโปร่งสลัดหลุดถูกตัวในอัตราหนี้แท้ๆได้เมื่อไรฟังดีๆนะคำว่าตัวคำนั้นก็คืออัตรา ไม้เอาตัวสภาวะธรรมถ้าได้รู้ตัวอัตตานี้แจ้งด้วยปัญญาอันยิ่งเมื่อใดหรือจิตโล่งโปร่งสลัดหลุดสลักหลุดถูกตัวในวงเล็บอัตตรานี้แท้ๆได้เมื่อไรก็นั่นแหละคือนิโรธสุดท้ายคือสัญญาเวทยความเป็นเนวสัญญานาสัญญายตนะได้กันล่ะก็เป็นผู้นำในวงเล็บนิโรธสัตว์โง่ในวงเล็บอวิชชาลงได้ถึงขั้นสุดเป็นผู้กำหนดมาเป็นผู้เกิดความกำหนดรู้มีความหมายได้ความสำคัญ ถึงความเป็นนั้นๆแท้จริงแล้วในวงเล็บสัญญาเวทยิตนิโรธเป็นผู้ถึงซึ่งสัญญาเวทยิตนิโรธสิ้นความเป็นสัตว์โลกที่จะต้องเหลืออาวาสหรือสิ้นที่ที่จะเวียนเกิดเวียนดับกันอีกมันรู้ในเกิดรู้ในดับอย่างสิ้นสงสัยสิ้นทุกข์สิ้นสุขในตนอย่างเป็นจริงดังนั้น Never สัญญาณพรมจึงไม่ใช่ภูมิตื้นๆเขินๆ เป็นภูมิที่พ้นอากิญจัญญายตนะจริงๆคือมันรู้จักความไม่มีแม้นิดแม้น้อยได้จริงทั้งรู้ทั้งทำให้เป็นผู้ไม่มีแม้นิดแม้น้อยในสิ่งนั้นสภาพนั้นๆได้อย่างถูกทำจริงๆด้วยและเป็นภูมิที่พ้นอสัญญีสัตตาอายตนะดังและอธิบายมาคร่าวๆแล้วนั้นอย่างถูกทำจริงๆอีกคือมันพ้นความไม่กำหนดไม่สำคัญมั่นหมายพ้นความไม่รับไม่รู้พ้นความดับดิ่งนิ่งใบกลายเป็นผู้รู้ผู้สำคัญถูกผู้เข้าใจรู้แจ้งในความหมายต่างๆได้แล้วจริงผลอัตราต่างๆใน นานัป่ะมาได้ด้วยสัญญาถึงขั้นเวทีตักขึ้นมาเรื่อยๆศิษย์หลวงทุเรียนละอองสุดท้ายใดที่ยังตกหล่นเท่านั้นเองที่เรียกว่าเนวสัญญานาสัญญายตนะพระพรหมแม้เป็นเศษพรมขั้นสุดอาวาสสุดท้ายปานใดแต่ยังหลงพรมยังไม่ปล่อยวางสิ้นให้เป็นพุทธดังและอธิบายผ่านมาแล้วและอุปกรณ์กิเลสเศษน้อยใดๆที่ทำให้ยังไม่ถึงขั้นสัญญาเวทยิตนิโรธก็นั่นแหละคือความยังไม่บริบูรณ์ที่ยัง ชื่อว่าสักวาปที่ 9 ผู้นั้นเป็นผู้ยังเสียดายเศษธุลีสุดท้ายประหนึ่งเหลือหางช้างติดพวยกาอยู่นี่แหละความเป็นอายตนะในวงเล็บยังยอมทิ้งธุลีกำไรนั้นไม่ลงนี่คือความหมายของเนวสัญญานาสัญญาอายตนะพรหมตามภูมิแห่งพุทธวิชาหรือพุทธศาสนาแท้ๆที่เป็นนัยยะถูกต้องแต่ก็ยังมีผู้เข้าใจกำหนดในเว็บสัญญาความเป็นในลักษณะพรหมเป็นลักษณะอื่นมีสภาพอื่นๆที่ จากที่อธิบายนี้อยู่อีกมากสภาพมากลักษณะซึ่งก็ล้วนถูกทั้งนั้นคือถูกแล้วที่มันผิดเช่นกำหนดหมายหรือตีความหมายเอาว่าเนวัดสัญญาณนาสัญญายตนะพรหมคือพวกรู้บ้างไม่รู้บ้างทนต่อการรู้ไม่ได้บ้างแต่ก็ยังเกิดวนเวียนอยู่ในภูมิที่หลงผิดโดยยึดว่าการรับรู้ก็รู้ให้น้อยที่สุดอย่าไปกำหนดหมายอะไรกับใครให้มากเป็นอันขาดถ้าขืนเป็นกำหนดจดจำรู้ชัดมั่นหมายเข้ามากๆจะเป็นทุกข์หรือไม่ก็ดับจิตเล่นให้มันเป็นคนอยู่ในสภาพ รู้ไม่เต็มหรือรู้ลางๆเงินเดือนมันก็เลยกลายเป็นคนสติไม่เต็มวงเล็บเปิดสตินั้นแปลว่าเต็มที่หรือครบถ้วนคือสภาวะอะไรที่กำหนดเต็มเท่าใดก็ต้องมีสภาวะนั้นเต็มที่ถ้านับเอาร้อยเป็นรู้สูงสุดก็จะต้องรู้ให้ชัดเจนเต็มร้อยอยู่กับสิ่งนั้นจึงเรียกว่าสติวงเล็บปิดจะเป็นการทำตนโดยวิธีนั่งหลับตาสมาธิแล้วให้จิตมันอยู่ในสภาวะรำไรรำไรจะว่ามีสติรู้อะไรก็ไม่ใช่จะว่าไม่รู้ก็ไม่เชิงอย่างนั้นก็ตามหรือแม้จะเป็นคนลืมตาโพลงๆนี่แหละแต่ไม่ ยอมรับรู้อะไรๆจะรู้ก็แต่เพียงไม่ชัดเจนไม่เต็มที่จะรู้แต่เพียงน้อยเท่าที่ตนยุทธเท่าที่ตนสำคัญอื่นๆไม่กล้ารู้ทำไปกำหนดรู้ไปทำความเข้าใจกับมันเข้าก็ไม่มีอำนาจจิตจะเพิกถอนมันมันจะยึดจะติดจะชอบจึงยับยั้งการรับรู้ของตนไว้รู้แต่น้อยๆก็แล้วกัน