231011-2-233 ทางเอกภาค2-ตอน233(หน้า502)-พ่อท่าน-ปฐมอโศก-ท054.txt

มันก็ยังเราจะไปเรียนหนังสือที่มหาวิทยาลัยไปเรียนหนังสือ โรงเรียนแล้วก็ไปเรียนอย่างนั้นแหละเขาทำกันแล้วก็ทำร่องๆแรงๆไปติดตามก็ไปพอได้รู้ก็รู้ไปตามๆเขาไปอย่างนั้นเองไม่เห็นว่าสิ่งเหล่านั้นมันเป็นสารัตถะไม่เห็นว่ามันเป็นความสำคัญเห็นแต่ว่ามันก็ต้องทำอย่างนั้นน่ะเกิดมามีชีวิตก็ต้องทำมันไปอย่างนั้นมันก็ได้มันก็ได้อย่างนั้นอย่างนั้นมันไม่ทราบซึ้งใจมันไม่แล่นเร็วมันไม่มีประสิทธิภาพขนาดที่เขาไปเรียนหลายคนมากมายที่เขามีสำนึกว่าเขาเอาเป็นเอาตายไปเรียนนี้ต้องตั้งใจจะให้ดีจะเห็นจะให้เลิศจะให้ยอดเขาก็ยังประสบผลสำเร็จกัน ได้กี่คนเลยแม้แต่แค่ศึกษาทางโลกเขามีคนมีที่มีจิตใจตั้งใจจะให้สำเร็จจะให้ดีให้เด่นให้ชนะเขาให้อะไรต่ออะไรแต่มันก็ต้องไปต่อสู้แข่งขันกันเขาต้องต่อสู้เขาต้องแข่งขันกันก็ต้องแย่งชิงกันแล้วก็ถึงจะได้ประสบผลสำเร็จคำว่าความสำเร็จของเขานั้นต้องแข่งกันต้องชนะทานซึ่งเป็นความยากเป็นทิศทางที่ยากที่ลำบากที่หนักหนาเหน็ดเหนื่อยมันไม่ใช่ทางโปร่งมันเป็นทางอึดอัดเป็นทางคับแคบเป็นทางเบียดเสียดวุ่นวายเขาก็ยัง สาหัสทำกันเราก็ได้เคยหลงไปทำมาแล้วแต่การมาศึกษาทางธรรมเนี่ยเป็นทางโปร่งเป็นทางโล่งไม่แออัดไม่คับแคบไม่เบียดไม่เสียบต่างคนต่างไปต่างคนต่างโลกเองถึงที่สุดเองได้เองไม่เบียดเบียนใครไม่แย่งชิงใครของใครของมันใครทำได้ใครทำเอาใครศึกษาใครใส่ใจคนไหนใส่ใจมากคนนั้นพากเพียรวิริยะอุตสาหะมากได้ไม่จำเป็นจะต้องแข่งใครด้วยได้มี ที่สุดที่หมายเลิศยอดปลายเป็นธงชัยเหมือนกันหมดได้ที่ 1 ได้ด้วยกันหมดเลยมีที่ 1 คือมีที่สุดที่ปลายเหมือนกันได้เท่ากันได้ทุกคนไม่มีหมดกลางวันนี้ไม่มีหมดเอาได้ใครจะเอามีสิทธิ์มีสิทธิ์ได้ไม่ใช่หมดแล้วไม่ต้องแข่งกับใครด้วยแข่งกับตัวเองมันอยู่ที่ตัวเองตัวเองเป็นคนบังคับตัวเองตัวเองเป็นคนกำเช่ากำชัยตัวเองเอาได้เป็นทางโปร่งเราคิดไม่ดีว่าเราโง่หรือเราฉลาด เราไปแข่งกับโลกเขาเคยแข่งเคยอุตสาหกรรมวิริยะเคยไปทำอย่างโง่ๆมาแล้วเรายังได้ทำพอมาทางนี้เป็นทางโปร่งเป็นทางโล่งอุตสาหกรรมวิริยะเอาจริงๆตั้งหน้าตั้งตาขมับเขม่นได้ไม่ต้องแข่งกับใครไม่ต้องแย่งกับใครจริงๆเพราะว่าความตัดกิเลสนั้นเป็นของเราความเรียนรู้แล้วก็พยายามละรสอะไรเป็นของเราเป็นกรรมของใครของมันเป็นกรรมกรไม่มีของของตนกุศลของตนอ่ะกุศลเป็นของของตนพากเพียรเอาเราได้ได้แล้วก็เป็นของเรา สหวิริยะไปเมื่อไหร่ถึงเมื่อไหร่ได้เมื่อไหร่ได้ทันทีรางวัลที่จะได้นั้นมันมีอยู่ไม่มีหมดสิ้นไม่มีหมดสิ้นคำว่าไม่มีหมดสิ้นนี่ถ้าเผื่อว่าเป็นปัญญาขี้โกงหรือเป็นปัญญาโง่ๆก็จะคิดว่าโอ๊ยถ้าไม่มีอยู่อย่างนั้นนิรันดรเมื่อไหร่ก็เอาได้งั้นเราก็ยังไม่ต้องรีบเอาก็ได้แต่ทั้งโลกมันมีอันเดียวว่ามันมีอยู่น้อยมันมีอยู่จำกัดมันจึงต้องแย่งต้องชิงทั้งโลกก็จริงๆด้วยนะมันมีจำกัดแล้วมันต้องย่านต้องทิ้งทั้งโลกก็เลยต้องพยายามพากเพียรอุตสาหะเอาไม่งั้นเราจะไม่ได้ถ้าเผื่อว่าคิดอย่าง มันก็จะเป็นอย่างนั้นพอมารู้สึกว่าทางธรรมโอ้ยไม่ต้องแย่งใครอ่ะมีเมื่อไหร่ก็เอาได้เพราะงั้นเราก็ค่อยๆลงๆแรงๆไปตรงๆแต่งๆไปเมื่อไหร่ก็ได้มันได้เราขยันไปเรื่อยๆเดินไปวันนึงมันก็ต้องได้อะไรอย่างนี้มันก็เลยกลายเป็นความโง่ซ้อนยกกำลังความโง่ยกกำลังไปอีกเพราะว่าสิ่งที่มันดีเรารู้ว่าถ้าได้ทางธรรมมันดียิ่งกว่าเพราะเรามาถึงขนาดนี้แล้วเนี่ยทุกคนก็คงจะแน่ใจว่าเรามาเอาอันนี้มันดีกว่าสมบัติโลกแน่ๆเมื่อมันดีกว่าสมบัติโลกแน่ๆแล้วสมบัติโลกเรายังเคยมีขมันเราก็ยังเคยอุตสาหกรรมวิริยะภาพ เอาเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าแล้วก็ลงทุนลงแรงเอาพอมาทางธรรมนี่มันดียิ่งกว่ากลับจะไม่เอาอย่างนั้นกลับจะไม่เร่งเครื่องไม่ถ้ามีขมันไม่ทันฉันหรอกยิ่งกว่าทางโลกมันก็โง่แน่สิมันไม่โง่ยกกำลังได้ยังไงเพราะการคิดในเชิงที่วิจัยให้ฟังวิจารณ์ให้ฟังชัดๆถ้าเผื่อว่าเราคิดแต่ปัญญาเฉโปคิดแต่ปัญญาที่มันเป็นทิศทางที่มันเทียบเคียงกันแล้วมันไม่น่าจะคิดอย่างนั้นก็จะเห็นได้แต่ทีนี้จะเอามาเทียบเคียงกันให้ฟังเห็นได้ว่าเราควรจะได้ทำใจของเราอย่าง ใจเราเนี่ยมันตัวร้ายมันพอพูดขึ้นมันก็รู้นะพอพูดขึ้นมันก็รู้ดีแต่พอทำจริงทำไมมันไม่สอดคล้องเพราะเราเคยเพราะมันมีตัวสำคัญในก้นบึ้งของจิตที่เรียกว่าสระสังขารกะสะสังขารตัวนี้เคยพูดถึงอยู่หลายทีบ่อยๆอยู่เหมือนกันสัตว์สังขารด้วยกันในภาษาทางพระอภิธรรมเขาเรียนกันภาษาบาลีตัวนี้มันมีตัวสภาวะธรรมจริงๆศาสนาด้วยกันมันมีตัวสภาวะธรรมอยู่ในใจถ้ามันเป็นกิเลสมันก็เป็นอนุสัยอาสวะมันเป็นตัวอยู่ในก้นบึ้งของจิตมันทำ บ้านอยู่ที่เราไม่รู้ตัวมันทำงานมันมีฤทธิ์แรงดลบันดาลเป็นตัวซาตานก็เป็นตัวซาตานถ้ามันเป็นตัวดีมันก็จะเป็นตัวพระเจ้าทำเป็นตัวดีมันก็เป็นตัวพระเจ้าทำเป็นตัวไม่ดีก็เป็นตัวซาตานมันทำงานมันโดนมันบานหรือว่ามันสั่งการหรือว่ามันทำให้เป็นอยู่มันอยู่ข้างในถ้าเราหยั่งเข้าไปไม่ถึงเราไม่พยายามที่จะยังจิตของเรากลัวมันก็ไปให้ถึงปลายตรงตัวก้นบึ้งของจิตตัวนี้อะไรเนี่ยมันทำให้เราเป็นอย่างนี้ถ้าเราไม่โกรธก็ไปมันก็บรรดาอยู่นั่นแหละเช่นที่เรากำลังพูดถึงอยู่ในเป้าหมายที่ว่าทำไมเรา ขะหมีขะหมันทำไมเราไม่กระปรี้กระเปร่าที่เร่งเร้าเร่งรัดให้มันรู้สึกว่ามันใส่ใจมีอิทธิบาทเติมเมื่อใดทั้งๆที่เรามาก็ลอยๆแรงๆบางทีจะเห็นได้ว่าเราสังกระต่ายหลักๆจู่ๆมันก็เองอะไรเนี่ยทั้งๆที่เราเองเราได้ตัดสินเราได้ตกลงใจเราได้เอาแน่เอาทั้งชีวิตเอาทั้งแม่อันอนาคตเราก็มอบหมายว่าเราจะเอาอันนี้ให้แก่ตนเราได้ตัดสินเราได้กระทำใจทุกอย่างแล้วพอมาเอาเข้าจริงแล้วก็ปล่อยลองๆแรงๆไปถ้าไม่มีอำนาจหมู่จูงถ้าไม่มีกฎไม่มีระเบียบไม่มีอะไรต่ออะไรพากันทำเราก็จะตกๆไปแตะ ขนาดที่บอกว่าเราหมู่พาดึงพาจูงบางทีมันก็ยังถอนๆไถๆด้วยซ้ำอะไรมันพาคุณดึงทนถอนถอนมันมีเจตนาไม่ใช่มันไม่มีจิตนะจิตที่มันพาคุณถอนถอนถอนมันดึงๆอยู่นั่นน่ะคนคล้ำตัวมันให้เจอเจอผีร้ายหักคอมันถามย้อนกลับไปที่คนอีกทีนึงว่าและการกระทำที่คุณกำลังทำอย่างนั้นให้แก่ตนเองทั้งๆที่คุณมาเนี่ยคุณก็มาในความเข้าใจว่าคุณจะมาเอาอันนี้คุณจะมาทำสิ่งนี้คุณจะมาฝึกปรืออย่างนี้จะมาร่ำเรียนเป็นไปในทิศทางนี้ให้ถึงที่สุดคุณจะให้ถึงที่สุดด้วย อยากได้ผลอยากได้สิ่งที่ถึงที่สุดที่ปลายอยากได้ชัยชนะอยากได้ถึงความจบคุณอยากได้แน่ใช่ไหมแต่พอเวลาคุณก็รู้ว่านี่เป็นเหตุปัจจัยเป็นองค์ประกอบที่จะอบรมจะฝึกจะเพี้ยนจะตั้งหน้าตั้งตาทำแต่คุณไม่ทำคุณให้จิตตัวนึงมันดึงถดถอยหลังไว้ให้จิตตัวนั้นแหละสัตว์สังขารหรืออนุสัยอาสวะตัวท่านบอกว่าเรียกมันเป็นชื่อมันเป็นตัวซาตานตัวผีตัวร้ายตัวอุปสรรคตัวโตโต้แย่งตัวทำให้เราไม่บรรลุนั่นแหละตัวเลวอ่ะตัวอุปสรรคขัดขวางเรามันอยู่ที่เราเนี่ยเป็นเอก มันอยู่ที่เราเป็นเอกมันถ้าเกิดว่าเราเองปล่อยปละละเลยมันก็จะได้ใจมันทำได้บ่อยไปเดี๋ยวมันก็ทำบ่อยๆแล้วมันก็ได้เป็นใจของเรานี่แหละเราก็ตามใจเราก็คือเราตามใจผีก็ตามใจเราก็คือเราตามใจผีผีมันก็ยิ่งได้ใจผีมันก็ยิ่งได้อาหารผีมันก็ยิ่งอ้วนผีมันก็ยิ่งมีกำลังนับวันมันก็มีกำลังมากขึ้นมากขึ้นแล้วคุณจะไปสู้มันไหวเหรอนานเท่านานเข้ามันจะไปสู้ไหวฟังฟังดีๆฟังชัดๆมันเรื่องจริงเราจะปราบสัตว์สังขารจับปราบอนุสัยอาสวะ ปราบตัวผีร้ายตัวนี้เพราะฉะนั้นเมื่อเรามาโดยสำนึกที่ดีโดยกับความเข้าใจโดยปัญญาที่ดีแล้วเราก็ต้องทำให้สอดคล้องทำไม่ลงตัวทำให้ลงตนทำให้เป็นจริงมันจะได้สั่งสมความจริงเราก็ให้อาหารแก่เทวดาหรือให้อาหารแก่จิตเจริญเมื่อเราทำด้วยผักเบนมันมาสู่ตัวเจริญเนี่ยมันก็ได้อาหารเจริญมันมาจริงๆนะเมื่อคุณให้อาหารมันทุกวันล่ะคุณอบคุณรมจะเรียกเป็นภาษาอบรมศึกษาฝึกหัดพากเพียรกระทำขนาดทุกคณะอะไรก็ได้ที่พูดไปเนี่ยมันมีนัยยะสอดคล้องกันวิถีเดียวกันทั้งนั้นแหละที่พูดเนี่ย เรามาอบรมก็อบรมกันจริงๆฝึกหัดฝึกหัดจริงๆเรียนรู้เรียนรู้จริงๆกระทำกระทำจริงๆให้มันมาในทิศทางที่เรียกว่ามันเจริญอย่าไปให้อาหารแก่ซาตานนิยามไปให้อาหารแก่ผีร้ายถ้าไปให้อาหารกับผีร้ายอยู่เสมอบ่อยๆโดยคุณไม่สำนึกไม่ระมัดระวังตัวก็ขอบอกที่พูดวันนี้จำไว้ว่าเนี่ยได้กำชับกัมพูชาได้เตือนได้บอกว่าเรามาจะให้ดีนะเสร็จแล้วเราเองเราก็ไปเลี้ยงผีเอาไปเลี้ยงตัวที่มันจะพาไปไม่ดีจะพาไปอกุศลจะพาไปทุจริตเราไปเลี้ยงมัน อย่าเรียกมันมันก็อ้วนกว่าพี่ก็โตแน่แล้วเราเองเราก็ไม่เจริญได้เพราะว่าเราจะต้องจัดการกับมันจริงๆมีสำนึกตั้งตั้งใจเสมอสติสัมปชัญญะและปัญญาที่เราได้รู้เป็นสัมมาทิฏฐิแล้วเนี่ยเป็นความเห็นที่เห็นถูกเห็นตรงเห็นต้องแล้วตัวนี้มันจะนำพาเพราะฉะนั้นความพยายามสัมมาวายามะกับสัมมาสติของเราเนี่ยมันจะทำงานให้มันมีจริงๆมันจะเห็นบทบาทความจริงเลยว่าถ้าเราได้ดำเนินบทตามองค์อริยมรรคองค์ 8 องค์ 7 ของพระพุทธเจ้าเนี่ยจิตของเรามันจะแก่กล้าเป็นสัมมาสมาธิของพระอริยะมันจะแก่กล้าเพราะเราเข้าใจเป็นสัมมาทิฏฐิเข้าใจถูกตรงเห็นชอบเห็นตรงแล้วไม่เห็นตรง กำลังที่จะร่วมดำเนินไปก็มีสัมมาวายามะกับสัมมาสติตามที่พูดนี่มันเปิดตำราพูดเลยนะแล้วก็เห็นจริงเห็นจริงอาตมาพูดนี่มันไม่ใช่ความไม่เห็นจริงเห็นจริงว่ามันเก่งพระพุทธเจ้าท่านตรัสนี่มันมีตัวตัวนี้ตัวนี้ท่านตรัสไว้เป็นภาษาเนี่ยถ้าใครเข้าใจความหมายและเข้าใจความจริงมันจะลงตัวกันมันมีเมื่อความเห็นมันถูกต้องอยู่แล้วเราก็ต้องใช้ความพยายามตั้งสัมมาวายามะมีความพยายามให้จริงเมื่อเราไม่มีความพยายามและหย่อนในความพยายามและปล่อยปลาร้าเลยใจมันให้สังขารที่กลางไอ้ตัวผีที่มันแซมอยู่ในตัวเราที่ยังไม่หมดมันก็เดินงานเธอไม่ได้เพราะฉะนั้นสติสัมมาสติก็จะเกิดอยู่ด้วยตัวเองเพราะรู้สึกตัวตามสำนึกนะอย่าให้มันเป็น ผีๆหรืออารมณ์ปรวนๆเป๊ะๆสำนึกขึ้นมาเป็นสัมมาทิฏฐิให้มันเข้ามาหาประธานให้เข้ามาหาความเห็นเรากำลังเห็นอย่างไรเห็นอย่างผีอยู่ผีมันเข้ามาครอบงำมาสิงสู่และกลายเป็นความเข้าใจอย่างพี่ๆเบลอๆเมาๆอย่างนั้นหรือเปล่าหรือว่าเราได้เห็นถูกต้องตามที่เราได้เข้าใจแล้วเรารู้ตัวรู้ตนแล้วนี่รู้สึกตัวเป็นตัวของเราพูดจะมาเป็นพระผู้จะทำความประเสริฐให้แก่ตนตั้งแต่ต้นที่เราได้เห็นเราได้รู้เราได้ตัดสินเราได้ตกลงเราได้กระทำใจเราก็ได้มาแต่ต้นแล้วเราเป็นเป็นอันหรือเปล่ามันตรงกับตัวประธานเป็นตัวสัมมาทิฏฐิหรือเปล่าถ้ามันลงตัวกันนะสัมมาสติสลับตัวสลับกายสลับใจสลับทุกอย่างให้มันเต็มตื่นเรากำลังเป็นอะไร กำลังทำอะไรเรากำลังสังวรอะไรเราจะสังวรเรากำลังอยู่ในขณะนี้เรากำลังเป็นอะไรเรากำลังทำอะไรเรากำลังคิดอะไรเรากำลังจะทำอะไรต่อไปนี่เราเรียกว่าเรากำลังสังวรเรากำลังจะทำความประเสริฐหรือกำลังจะทำสิ่งที่ให้มันประเสริฐขึ้นไปในขณะข้างหน้าขนาดข้างหน้านี่เรากำลังจะทำให้มันเสียหรือแม้แต่ปัจจุบันนี้เรากำลังจะทำให้ประเสริฐถ้าเราได้สังวรอย่างนี้เสมอแล้วก็สำนึกระลึกไปถึงจุดสัมมาทิฏฐิของเราเราก็จะสำรวมใจสำรวมกายสำรวมกายวาจาใจมันก็จะยาวออกไปอีกสำรวจอินทรีย์ทั้ง 6 ขึ้นไปอีกมันจะสำรวมก็ไปแล้วมันก็จะมีความพยายามเมื่อสติมาระลึกรู้พร้อมๆๆ ขึ้นไปเรื่อยๆแล้วก็หยั่งลงไปหาความเห็นในสัมมาทิฏฐิอันเป็นประธานเมื่อสมาชิกของเราได้เข้าไปร่วมมีกำลังความพยายามมีจริงๆเห็นให้เกิดความพยายามหรือความอุตสาหะวิริยะไม่มีอิทธิบาทเพราะมันเกิดตัวนี้สัมมาสติที่ตัวรู้ตัวทั่วพร้อมขึ้นมาเต็มครบไม่มีจิตแหว่งจิตรร้อยสติแปลว่า 100 สติสติแปลว่าร้อยจิตที่มีความรู้สึกร้อยมีความระลึกรู้เต็มร้อยถ้ามีความระลึกรู้เต็มร้อยจริงๆก็นั่นแหละที่เป็นอาการครบถ้าเรารู้อย่างไรเห็นอย่างไรเข้าใจ ใครสัมมาทิฏฐิทิฐิอย่างไรที่เรารู้ลึกรู้อยู่เต็มมันก็จะเต็มของเราเพราะการที่จะเพิ่มปัญญาเพิ่มความเห็นที่ถูกตรงเราก็จะอบจะลมจะเสริมจะส่งให้มันเข้าไปเข้าไปในใจเข้าไปในใจเดี๋ยวเราเรียกลับๆเป็นภาษาไทยเราเรียกว่าเข้าใจมันจะเข้าไปในใจเนี่ยเข้าไปที่เติมอยู่ทุกวันนี้จะพูดไปถ้าคุณรับบ้างไม่รับบ้างกิเลสมันเข้ามาขัดมาขวางให้รับไม่ให้รับทั้งๆที่มันให้ฟรีๆกันจนป่านนี้คุณก็รับบ้างไม่รับบ้างเนี่ยมันเข้าไปทุกทีถ้าเป็นในใจน้อยหรือมากก็แล้วแต่สั่งสมทำไปแม้คุณสั่งก็ตายมาทำนั่นน่ะคุณมันนั่งเนี่ย 2 ชั่วโมงรับบ้างไม่รับบ้างคุณก็จะได้รับอยู่นั่นแหละ มันกรอกเข้าไปอยู่นั่นแหละมันเข้าไปในใจแต่ใจนี่มันเต็มยากเหลือเกินมันใจโง่มันมากกว่าใจฉลาดเอาฉลาดเข้าไปให้เต็มที่มันเต็มยากเหลือเกินแต่คุณก็รับไปรับไปเลยคุณตั้งใจเปิดปากครับสุดชู้สังละภะเตปัญญังคือเปิดปากใจฟังใจรักสุดชู้สังฟังด้วยดี 003 การฟังด้วยดีจริงๆเนี่ยมีการฟังการรับที่ดีเรื่อยๆคุณก็จะเกิดการบรรลุและปัจจัยเกิดผลสำเร็จเกิดความเต็มเกิดปัญญาความเต็มก็คือปัญญาปัญญารู้แจ้งแทงทะลุด้วยทวารกันถึงปัญญาตอนนั้นที่เป็นตัวสูง เป็นตัวที่ปลายมันเป็นตัวบรรลุธรรมเป็นตัวปัญญาที่แทงรู้แจ้งแทงทะลุแข็งแรงขึ้นมาเลยบริสุทธิ์บริบูรณ์ขึ้นมาเลยมีอำนาจมีอินทรีย์มีภาระขึ้นมาเลยคุณจะรู้สึกว่าถ้าคราใดครั้งใดที่คุณได้รับอะไรที่มันไม่มันแจ้งมันซับซากใจมันประทับใจแล้วคุณจะมีกำลังเป็นผู้รู้ผู้ตื่นผู้เบิกบานจริงๆคุณจะได้เข้าใจพุทธะมันเป็นอย่างนี้ในใจว่าผู้รู้เป็นผู้ตื่นผู้เบิกบานมันเป็นอย่างนี้อย่างนี้เชื่อแน่ว่าแต่ละคนที่เข้ามานี่แหละรับทุกคนได้รับประทับใจมาก่อนทุกคนในครั้งใดก็ครั้งหนึ่งและหลายครั้งมาพอเวลามันเกิดเต็ม วันเกิดมีสภาพโพรงสว่างมันสภาพที่แม้มันชื่นใจมันรู้แจ้งมันเข้าใจประทับใจดีจังเลยคุณจะรู้ที่พูดนี่พูดไม่หมดหรอกพูดไม่พูดหมดอาการหรือสภาวะรู้สึกไม่พูดไม่หมดคุณรู้ของตนเองตามที่คุณจะระลึกย้อนไปดูว่าที่เคยได้เคยเป็นแล้วมันก็ทำให้เราเนี่ยแข็งแรงขึ้นมาไอ้คนนั้นรู้ใจตนนั้นให้ได้อันนี้ในภาษาของพระพุทธเจ้าท่านเรียกว่าเทวตาอนุสสติท่านเรียกว่าเทวตารู้สติระลึกตามระลึกย้อนทวนอนุสติหมายคำว่าใช้ ปิยะตามมันก็เหมือนบุพเพสันนิวาสความเก่าเทวตาถ้าเราระลึกถึงจิตที่เคยเป็นเคยมีแล้วจิตเป็นเทวะจิตที่ดีเราก็ระลึกถึงจิตที่เคยได้นั้นจิตที่เคยได้นั้นเทวดารู้สติอนุสติมันมีนอกจากพุทธธรรม 2 แล้วมันก็มีสีลานุสติเทวตานุสสติมีอะไรสติสติปัญญาขาดคือมัน โหมดเป็นโหมดเป็นหมวดหมวด 3 หมวด 3 หมวด 3 อยู่ในอนุสติ 10 เนี่ยมันเป็นหมวด 3 หมวด 3 หมวด 3 หมวด 3 อยู่มันอันสุดท้ายที่เรียกว่าอุปสมานุสสติซึ่งเป็นอันตรายคืออันยอดอันนิพพานอุปสมบทก็แปลว่าผลของนิพพานอุปสมานุสสติอันปลายมันไม่เข้าโหมดข้อมูลกับเขามันเป็นอันสรุปอันรวมซึ่งมีเสมอในหมวด 10 เนี่ยเป็นอย่างนี้ทั้งนั้นน่ะอันที่ 10 นี่เป็นอันสรุปหรือเป็นอันที่เก็บยอดปันผลอันที่ 10 เนี่ยหมดข้อ 10 ในบท 10 ส่วนมากนอกนั้นก็เป็นหมวด 3 หมวดๆอยู่พุทธมามสังคานี่ก็ 3 ซึ่งเราก็เข้าใจมันเป็นรัตนตรัยพุทธานุสติธัมมานุสสติสังฆานุสสติไม่มีปัญหาอะไรไอ้หมวดหนึ่งกับหมวดเนี่ยศรีรานิติเทวตานุสติอะไรก่อนไม่รู้จักคานิสสติสามันศิลาจารึกหัวใจอย่างนั้นแหละคือเทวดาเป็นตัวผลจากการเป็นตัวที่ทำได้มันสละออกได้ราคานี้มันสลับไปจ่ายออกเสียออกไปให้ได้เมื่อมันได้แล้วมันก็เป็นเทวดาสีอะไรเสียจริงไม่ดีสิ่งที่เราหลงสิ่งที่เราเสพสิ่งที่เราติดจากเอาออกเอา แล้วมันก็ติดจิตดีมันเทวตาเทวตานี่แปลว่าตายก็ได้แปลว่าเป็นก็ได้มันเป็นแล้วมันเป็นจิตวิญญาณที่เป็นดีแล้วเราทำอะไรให้เป็นมันก็เกิดความเป็นขึ้นมาเรียกว่าเทวตาเราทำเรามานี่เรามาทำจิตของเราให้เป็นเทวดาเรามาทำจิตของเราให้เจริญจิตของเรามันจะเจริญทำให้ช้าเพราะว่าความไม่พยายามมีทิศทางที่จะบริจาคออกไม่จ่ายค่าตัวใช่มันเสพมันเสวยมันติดมันนั่งแป้นมันได้โอกาสมันได้ช่องมันได้ชอบแล้ว เข้ามาแอบๆซ้ำๆมันผิดกับที่เราตั้งใจเราตั้งใจจะมาทำความเจริญถ้าใครคิดว่ามาเอาเปรียบมาแอบมาแฝงไม่มาเสียสละไม่มาเสียออกอีกไม่มาจากค่ะออกอีกคุณก็เป็นความตั้งใจผิดแต่โลกคุณก็ตั้งใจเสียสละอยู่แล้วแล้วก็กูก็ได้ทำมาแล้วเป็นชั้นๆตอนๆพอมาที่นี่อีกมันก็มีการอบรมที่สูงขึ้นเนียนขึ้นเสียสละที่มากขึ้นแต่คนไม่ทำมันก็ไม่ได้เสียเพราะเราก็จะต้องมาตั้งศีลและกลับมาให้มันขูดมันกล่าวมันสละมันปลดมันปล่อยออกเป็นจาคะพอทำได้มันก็เป็นเทวดาเทวะเทวดาจิตตัวที่เป็นเทวดาคือตัว เพราะงั้นเราระลึกถึงระลึกถึงจิตดีนี้เราเคยได้แล้วเป็นแล้วเมื่อกี้นี้กำลังพูดถึงว่าจิตตัวที่มันเคยสว่างมันเคยดีมันเคยเป็นมันเคยเกิดกำลังมันเคยชื่นใจให้เรานึกถึงว่าเราจะได้จิตตัวนี้เราได้ไปแล้วก็เป็นแล้วนะเราจะไม่ได้ตัวนี้อีกนะเราจะไปได้ตัวใหม่ซึ่งมีลักษณะคล้ายอย่างนี้แต่ยิ่งกว่านี้ยิ่งกว่าเนี่ยแม่มันจะมีกำลังน้อยกว่าเช่นว่ามันเคยดีใจแม้ตอนนี้เราได้เต็มตอนนี้เราได้มากเหลือเกินคือตั้งแต่คนคุณทำปฏิบัติธรรมหรือว่าคุณอยู่ในโลกมาจนกระทั่งมันจะมีคราวใดคราวหนึ่งถึงแม้มันรู้สึกว่าชื่นใจสว่าง น่าประทับใจมากครั้งหนึ่งคุณอาจจะได้ครั้งนั้นละมากที่สุดครั้งต่อไปไม่ได้สมหวังแรงถึงขนาดนั้นแต่มันก็สูงกว่ามันสูงกว่าในครั้งต่อไปสูงกว่าคุณจะเกิดประทับใจอีกแต่ว่าไม่เท่าไม่รู้สึกโจงแจ้งสว่างจ้าแรงเหมือนกับครั้งใดครั้งหนึ่งหรือครั้งแรกกับส่วนมากเป็นครั้งแรกมันจะไม่เท่าแต่มันสูงกว่านะครั้งต่อๆไปถึงแม้มันจะอ่อนมันก็สูงกว่ามันไม่ใช่ครั้งนั้นนะไม่ใช่แค่นั้นแค่นั้นเป็นต้นทุนต่อไปเป็นกำไรที่ยิ่งกว่าแล้วคุณจะต้องทำให้มันเกิดสว่างไสวเกิดประทับใจให้บ่อยๆให้ได้มากๆ ได้เสมอให้ได้ผลนี่มันสั่งสมเข้าไปเรื่อยเต็มเรื่องเต็มเรื่องเต็มเรื่องประทับใจด้วยมันจะแข็งแรงมันจะอุตสาหะวิริยะเบิกบานหน้าโดยไม่ต้องพุทธบาทที่เต็มแล้วนี่มันก็จะสว่างอยู่ส่วนมากจนก็ไม่ต้องสว่างในเพราะมันสว่างมันก็ไม่มีความมืดที่จะต้องมาทำความสว่างใหม่มันก็สว่างโพลงโปร่งโล่งอยู่ตลอดเสมอๆเพราะฉะนั้นความสว่างที่จะมาสว่างจ้าอีกมันก็น้อยสิมันจะไปสว่างทำไมก็มันสว่างอยู่ในตัวอยู่แล้วเพราะฉะนั้นความที่จะสว่างอีกจึงน้อยแต่ก่อนนี้คนมืดเป็นจุดชนไม่เคยไปพบแสงสว่างเลยก็มืดพอมาได้สว่าง เกิดสัมมาทิฏฐิครั้งแรกยิ่งเกิดประทับใจครั้งแรกเข้าใจศาสนาหรือว่าเข้าใจทางโอ้ยอย่างนี้เหรอโอ้โหไอ้ที่โง่มาก่อนมากล่าวไอ้ที่ไม่เข้าท่ามากล่าวโอ๊ยปลงอันนี้จังตัวเองแหมแล้วมันลิงโล่แล้วมันชื่นใจอะไรคนระลึกดูเถอะเทวดาอนุสสติระลึกดูจิตตัวที่มันประทับใจมันชื่นใจแล้วมันก็จะได้ไอ้นั่นตัวมันจะได้กลับตัวเอ๊ะเรามาทางนี้นี่เรามาอย่างนี้มันจะมีอะไรจะได้ปฏิภาณหลายอย่างเราก็ควรจะมาตามที่เราเข้าใจสิมาย่อหย่อนให้มันเอนเอียงเข้าไปทำไมคือมันเคยชินกับแต่ก่อนเราเคยชินเงินโลก ก็เลยกลายเป็นนิสัยแบบโล่งๆมันพาเลวมาตั้งแต่เป็นโรคๆเพราะฉะนั้นเราก็พยายามมาล้างให้ความเคยชินหรือเรียกว่าวาสนาเก่าวาสนาเดิมที่เราเคยไม่ดีมันถ่วงมันเป็นอุปสรรคเป็นผีมีตัวผีร้ายแล้วก็มาฆ่ามันอีกมันยังมีอยู่นั่นแหละมันยังติดๆแต่มันยังแปลกๆมันยังไม่ตายสนิทมันก็ผสมเปอร์เซียอยู่อย่างนั้นแหละเราจึงต้องมาตั้งแต่อนุสติเนี่ยเราระลึกถึงพระพุทธแล้วก็ระลึกถึงองค์คุณว่าพุทธะหรือพระพุทธเจ้านี่มีคุณงามความดีหรือว่ามีคุณธรรมขนาดไหนเท่าที่เราสามารถศึกษาตามประวัติประวัติปีศาจหรือประวัติของท่านตำนานของท่าน อะไรจะดูประวัติพุทธประวัติของท่านเรารู้ว่าโอท่านมีอย่างนี้มีนามว่าทำอย่างนี้มีจิตวิญญาณอย่างนี้มีพระปัญญาคุณอย่างนี้มีคุณงามความดีมีคุณธรรมอย่างนี้อย่างนี้อย่างนี้อย่างนี้น่าชื่นใจหนอหน้าอยากได้อยากเป็นอยากมีน้องระลึกถึงพุทธานุสติและคำสอนของท่านน่ะธรรมานุสติท่านสอนไว้ว่าอย่างนี้อย่างนี้ให้ทำอย่างนี้อย่าทำอย่างนี้เอามาระลึกแล้วเราก็ทำเข้าไปตามน่ะเราทำเถอะทำเถอะมีสำนึกแล้วก็ทำตามเถอะอย่าช้าถ้าทำเราก็ได้ทำเดี๋ยวนี้เราได้เดี๋ยวนี้ถ้าเราปล่อยปละละเลยช้าไปเราก็ไม่ได้เราก็ถัดไปผ่านไปก็ช้าก็เสียอยู่นั่นแหละทำมาตั้งสติเราได้เราเรียน สั่งคำสอนไม่ได้เรียนต่อปากต่อคำท่านก็ของผู้ที่เราศรัทธาเลื่อมใสเชื่อมั่นแล้วหรือสิ่งที่เราได้ไตร่ตรองเข้าใจแล้วเป็นธรรมะที่เราเห็นว่าเป็นสัทธรรมเป็นธรรมะที่ได้ฟังแล้วก็ได้แน่ใจมั่นใจว่าเป็นธรรมอันดีเป็นธรรมะอันดีแล้วด้วยเราก็เอาสัจธรรมนั้นมารำลึกแล้วก็เราจะได้สำนึกและก็เราจะได้ปรับปรุงกรรมกายกรรมวจีกรรมมโนกรรมของเรามันก็ส่งขึ้นได้มันก็ทำให้เราก้าวหน้าได้ระลึกถึงพระพุทธเจ้าระลึกถึงพระธรรมคำสอนเรานึกถึงพระสงฆ์แม้พระสงฆ์องค์นี้ประทับใจเราพระสงฆ์องค์นี้เป็นผู้นำเราพระสงฆ์องค์นี้ช่วยเหลือเหล่าพระสงฆ์องค์นี้สร้างให้แก่เราถ้าเราไม่มีรัตนตรัย 3 องค์นี้เป็นหลักนำมันไม่เดินหรอกและคุณได้ทำไหมคุณได้ระ พระพุทธเจ้าระลึกถึงองค์คุณระลึกถึงประวัติของท่านระลึกถึงว่าคุณธรรมของท่านเป็นอย่างไรธรรมะจริยะของท่านเป็นอย่างไรคุณเข้าใจพระพุทธเจ้าแค่ไหนถ้าคุณเข้าใจพระพุทธเจ้าแค่พระบูชาแค่พระประธานอยู่ในโบสถ์แค่พระเครื่องทองคำแค่ฤทธิ์เดชที่เป็นเดรัจฉานวิชาคุณก็จะประทับใจแบบเดรัจฉานวิชาคุณก็อยากได้อย่างเป็นเดรัจฉานวิชาอยากได้อย่างพระพุทธรูปพระเครื่องมันก็เลอะเทอะๆไปไม่มีค่าหรือแม้แต่จะเป็นนามธรรมเป็นคุณธรรมกับคุณธรรมแบบเดรัจฉานวิชาแบบไสยศาสตร์เออท่านเหาะได้อ่านประวัติของท่านจะมีเขียนเหมือนกันว่าท่านเหาะแล้วก็เลยอยากจะได้คุณธรรมของคุณก็จะมี ไปทำเหตุปัจจัยอย่างที่จะพาไปเหาะหรือกูจะระลึกถึงพระพุทธเจ้าแบบว่าท่านเก่งในทางมีฤทธิ์เดชสามารถปราบองคุลีมาลพันธุ์เดิมไม่ไหวแล้วก็มีองคุลิมาลวิ่งไม่ทันติดที่ปาฏิหาริย์คุณก็จะไปหาเหตุปัจจัยที่จะได้เก่งแบบนั้นเชิงนั้นก็แล้วแต่สำนึกที่จริงแล้วแต่ปัญญาแล้วแต่ความชอบใจพอใจความยินดีฉันทะคุณฉันทะยินดีแบบไหนในสำนึกนั้นมันก็จะเป็นจุดที่จะนำพาคุณไปแต่ถ้าคุณสำนึกถูกต้องเป็นสัมมาทิฏฐิเพราะมันเป็นไปด้วยความเพื่อความละอายเพื่อความคาดกิเลสตัวร้าย ผมก็จะสำนึกถูกต้องแล้วคุณก็จะพาให้คุณเป็นไปเพื่อที่จะละหน่ายคลายเพื่อจะอดจะเริ่มต้นในทิศทางที่มันจะมาสู่สัมมาทิฏฐิที่ว่าเนี่ยเพราะพระพุทธเจ้าของคุณมีคุณธรรมจริยธรรมแบบไหนคุณเข้าใจพระพุทธเจ้าเป็นธรรมะจริยธรรมที่ถูกต้องอย่างไรถ้ามันถูกต้องจริงแล้วเป็นพระพุทธเจ้าเป็นคนแบบนี้ท่านดีดีเพราะท่านไม่มีกินเลยท่านเป็นคนมีความขยันหมั่นเพียรเป็นคนเป็นอย่างนั้นอย่างนี้ตามที่เราได้เรียนได้รู้ไปเราก็จะทำตนให้เข้าสู่ความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันกับพระพุทธเจ้าเป็นเหมือนพระพุทธเจ้ามีธรรมะจริยะตามอย่างพระพุทธเจ้าเราก็จะผลักเดินตนให้มันมีเลยขณะใด หลายคนก็จะปรับปรุงตนได้แต่กายกรรมขนาดนี้ถ้าเป็นพระพุทธเจ้าท่านไปนั่งแบบนี้ถ้าไม่ยืนแบบนี้ถ้าไม่นอนแบบนี้ถ้าไม่ทำแบบนี้เพราะว่าเราทำอย่างท่านท่านจะต้องเป็นแบบนี้แน่เลยพระพุทธเจ้าเนี่ยถ้ามีปกติแบบนี้เราก็ทำส่วนที่เป็นปกติอย่างท่านให้มันเหมือนมันคลายไม่ว่าผู้หญิงไม่ว่าผู้ชายเอาพระพุทธเจ้าไม่ได้รังเกียจตามในการที่จะถ่ายทอดเอาธรรมะจริยธรรมของท่านไปเป็นไม่ว่าเด็กไม่ว่าผู้ใหญ่ไม่ว่าคนแก่ไม่ว่าคนเฒ่าไม่ว่าคนมีวาสนาน้อยวาสนามากอะไรก็ตามใจท่านไม่รังเกียจคนที่จะเอาธรรมะจริยาของท่านมาฝึกปรือมาเป็นตามเพราะของนี้