201006-145 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ011.txt
เนื้อหาในไฟล์
วันนี้เป็นวันพฤหัสบดีที่ 6 ตุลาคมพุทธศักราช 2520 ต่อจากนี้ไปพ่อท่านพระโพธิรักษ์ได้นำหมู่ปัจจะเวกปัจจัยที่พุทธสถานสันติอโศกเราได้เน้นถึงเรื่องการงานถึงเรื่องบทบาทปัจจุบันน่ะทำกันมามากในขณะที่เราเน้นเรื่องการงานการกระทำต่างๆที่จะให้เป็นกุศลให้เป็นประโยชน์ตนประโยชน์ท่านเราก็อย่าลืมถึงประโยชน์ตนอันสนิทที่เราเองจะต้องกระทำให้ตนเองให้มันสนิทสนิทสนิทยิ่งขึ้นเราจะต้องฝึกฝนแล้วเราก็จะต้องอ่านจะต้องฝึก ดูฝึกเขียนแม้ในขณะที่เราทำงานเราก็มีสติปัฏฐานเราก็มีอะไรต่ออะไรที่เราจะต้องคอยดูจากสัมผัสต่างๆแล้วก็จับจิตของเราไม่เผลอจิตไม่ห่างจิตเราจะต้องตรวจสอบการรำลึกชัยชนลงไปจนกระทั่งให้ละเอียดเข้าไปถึงข้างในจนกระทั่งแน่ใจว่านี่คืออนุสัยนี่คืออาสวะนี่คือเรื่องละเอียดนี่คือสภาพจิตที่อ่อนบางสุขุมเป็นหนี้มากซ่อนซุกซ่อนอยู่หลงเหลืออยู่จนเราแน่ใจว่าหมดสิ้นไม่มีซุกซ่อนไม่มีหลงเหลือไม่มีแรงมีแต่แรงจรถ้าจะเจอแรงจรก็นานๆทีก็จะรู้ว่ามันคือแรงจรถ้าไม่ใช่แรงจรสัมผัสอยู่รู้อยู่เป็นอยู่ทุกวัน จะอัศวะอนุสัยก็ไม่มีเราก็จะรู้ได้ว่าเราไม่มีอนุสัยไม่มีอาสวะมีแรงตอนนานๆครั้งที่มันแรงเกินขนาดหรือว่าเผลอสติสติตกไปเราก็อาจจะมีหวั่นไหวอะไรเนื่องจากเหตุปัจจัยไม่ครบก็เป็นได้อะไรอย่างนี้เราก็จะอ่านได้ชัดแล้วก็จะเข้าใจความจริงแท้ที่ชัดแจ้งขึ้นอันใดแล้วแล้วอันใดจบแล้วอะไรที่เราทำได้แล้วเป็นฐานพักก็จงแน่ใจในผลที่เราได้ประพฤติได้กระทำและปฏิบัติเราจะต้องยืนยันในวิมุตติที่รถกันชัดเจนจึงจะเข้าใจศาสนาและเป็นผู้ได้ศาสนาคือได้ธรรมะที่แท้ขอโทษภัยอะไรมีประมาณน้อยเราจะประมาทไม่ได้ทั้งสิ้นพระพุทธเจ้าเตือนเราจริงๆว่าแม้จะเหลือเศษ อนุสัยอาสวะอันใดที่เราสามารถจับได้ไล่ทันอ่านออกเราก็จะต้องพยายามปล่อยมันเรื่องมันหาวิราคะออกประมาททะยานออกมาท
อ่านต่อ
ำให้เป็นนิโรธทำให้จางคลายทำให้หมดสิ้นไปอาญาได้ประมาทเอาไว้และยิ่งอันใดที่เป็นฐานใหญ่เป็นศักยะเป็นสิ่งที่เราสัมผัสอยู่เห็นแจ้งว่าเป็นงานหนักเป็นเรื่องใหญ่ของเราเองก็ยิ่งต้องเพิ่มศีลเพิ่มกรรมฐานเพิ่มบทปฏิบัติเพิ่มทักษะมีเพราะมีพระตากมีการประพฤติให้มันตรงเป้าให้มันได้สิ่งที่มีประโยชน์ตรงกับมันจริงๆให้ได้สีน้ำเงินอย่างนี้กรรมฐานอย่างนี้ใช้ไม่ได้ก็เปลี่ยนไปปรับปรุง เราจึงจะเป็นผู้ที่ก้าวหน้าเป็นผู้ที่จะเพิ่มพูนเพิ่มฐานมันก็มีอยู่ 2 มุมแต่ประโยชน์ตนกับประโยชน์ท่านประโยชน์ตนนั้นเราก็กระทำกับตนไปจนกระทั่งเราจะแน่ใจว่าเราเป็นอเสขบุคคลประโยชน์ท่านเราก็กระทำไปอยู่ยิ่งเราก้าวหน้าขึ้นไปเป็นอเสขบุคคลหรือใกล้ความเป็นอักเสบกับบุคคลเป็นพระอริยเจ้าสูงขึ้นสูงขึ้นเท่าใดเราก็ยิ่งจะมีประโยชน์ท่านได้มากเท่านั้นความเป็นอยู่ของเราก็เบาสบายง่ายไม่ดิ้นรนไม่เดือดร้อนสนิทอยู่อยู่ที่ไหนก็ได้ทำที่ไหนก็ได้มีงานอะไรก็ทำมีงานอะไรก็ประสานกันไปเกื้อกูลกรอบก่อสร้างเลขพระสร้างศาสนาเป็นผู้ที่ทำงานเพื่อ นามสกุลหรือเป็นธรรมทายาทที่แท้จริงสืบต่อเผ่าพันธุ์ของพุทธะในเรื่อยไปจนกว่าเราจะตายซึ่งเราก็รู้อยู่แล้วว่าจุดตายคือความธรรมดามันยังไม่ตายมันก็มีบทบาทในการงานและเราก็มีฐานพักมีฐานอาศัยของเราอย่างแน่แท้นี่เป็นสิ่งที่ยืนยันให้คุณฟังเตือนให้คุณเห็นแล้วคุณจะได้รู้ว่าสิ่งที่คุณได้สิ่งที่คุณเป็นประโยชน์เราเกิดมามีค่ามีประโยชน์และเราก็มีฐานพรรคที่ไม่ทุกข์ร้อนแม้ไม่ประกอบด้วยลาภไม่ประกอบด้วยยศไม่ประกอบด้วยสรรเสริญเราก็รู้ว่าเราเป็นผู้ที่ไม่ทุกข์ถ้าจะเรียกว่าสุขเราก็เป็นวิมุตติที่รถไม่ใช่สุขแบบโลกีย์รสเป็นผู้สุขเป็นอย่างดีไปสโมสรสุขอย่างสันติสุขอย่างสงบเบาง่าย เราจะต้องเข้าใจรสชาติของทางด้านวิมุติรถให้ชัดเจนนี่คือสิ่งจริงนี่คือสิ่งใดนี่คือสิ่งที่เรากระทำอยู่ต้องเข้าใจให้ชัดว่าเรามาประสงค์อะไรเรามาปรารถนาอะไรเราได้อะไรและได้จริงหรือไม่ถ้าเราได้จริงก็น่าจะเป็นความจริงของคุณผู้ได้เองเป็นผู้รู้เองเป็นประจำเวทิตัพโพวิญญูหิคนอื่นจะมารู้แทนคนอื่นจะมารู้ของของเราที่ยิ่งเป็นสุภาพซึ่งเป็นนิพพานธรรมนั้นน่ะคนอื่นมารู้มาเห็นมาดูเอาด้วยไม่ได้เป็นแต่ของใครเป็นของใครมันอาจจะตรงกันเท่านั้นเองว่ามีสภาพพูดออกมาอธิบายออกมาสร้างสมมติฐานจะออกมาก็ตรงกันเข้าใจกันได้แต่ของใครนั้นเป็นของคนนั้น แต่ได้เฉพาะบุคคลจริงๆจึงเรียกว่าปัจจัตตังผู้ใดได้ผู้นั้นรู้นี่เป็นสุดยอดของศาสนาเรามีที่พักสุดยอดแสนสบายและเรามีประโยชน์สูงที่จะเป็นประโยชน์แก่มวลมนุษย์ชาติให้ได้มากที่สุดเท่าที่เรายังมีชีวิตอยู่ยังไม่ตายเราก็จะมีประโยชน์ตนประโยชน์ท่าน 2 ส่วนบริบูรณ์ดังนี้