231203-432 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-อ031.txt

นตัวพระอริยเจ้าเป็นตัววิญญาณสะอาด เป็นตัวอริยบุคคลวิญญาณนั่นแหละเป็นตัวเป็นเองเป็นซะจริงๆเราจะต้องอ่านต้องรู้ต้องทำจริงๆอย่าประมาทแม้จะได้ขั้นตอนที่มันหยาบๆกลางๆอะไรเราได้ไปแล้วเราก็ทำอย่าทำขนาดทุกขณะให้เสียต้องทำจริงๆมันเป็นจริงๆระลึกรู้จริงๆเราทำไปเรื่อยๆเราก็จะถึงซึ่งที่สุดตามจริงปัญญาก็มีเจโตก็ไม่กลับกำเริบและดับสนิทศูนย์เจโตเป็นจิตสะอาดแท้ด้วยรู้เห็นเป็นจริงดังนั้นการพิจารณาที่เราเองพูดนำบางทีไม่ใช่เรื่องการกินไม่ใช่เรื่องปัจจุบันน่ะทำเป็นเรื่องอะไรต่ออะไรก็เป็นความรู้รอบไปทั้งตัวทวนๆไป ส่วนปัจจุบันทำที่เราเป็นอยู่เราก็อย่าเพิ่งทำให้ปัจจุบันเสียดังกล่าวแล้วให้จริงๆเราจึงจะเป็นผู้ได้นอกจากผู้ที่เสพติดแล้วในเรื่องนี้สิ้นภาระแล้วสบายแล้วหมดกังวลไม่มีในสิ่งที่จะต้องเป็นจิตเป็นภาระอีกฝ่ายรู้ให้แน่ตัดสินให้เด็กเห็นได้ชัดและเราก็ทำกิจอื่นแม้จะเวลาปัจจุบันน่ะทำเราจะทำการฉันแต่เราก็ย่อมมีการอื่นได้เหมือนกันบุพเพสันนิวาสเทียบเคียงหรือแม้แต่เราจะทำกิจการอะไรไปพลางหรือไม่เราจะพักผ่อนไปในตัวว่างๆไม่ต้องปรุงอะไรเป็นแต่เพียงรับรู้แล้วก็ทำกิจนั้นไปให้เสร็จสำเร็จก็ได้อันนั้นก็เป็นเรื่อง ของเราที่เราจะใช้สำหรับผู้ที่ท่านเศรษฐกิจหรือว่าเราเศรษฐกิจในจุดนี้แล้วส่วนผู้ใดยังไม่เสร็จก็ต้องทำไปเรื่อยๆทุกเวลาทุกขณะไม่ว่าเราจะอยู่ในวาระใดมีกรรมกิริยาใดรู้เท่าทันทวารทั้ง 6 มีผัสสะเป็นปัจจัยเพราะงั้นมโนปวีณ์ 18 นี้แหละเป็นหลักที่เราจะต้องรู้ตาหูจมูกลิ้นกายใจทั้ง 6 ทวารกระทบแล้วจะเกิดเวทนา 3 โดยเวทนา 3 ทั้งหมดนั่นแหละแล้วเราก็จะเรียนรู้จนกระทั่งอย่างลงถึงฐานอุเบกขาเวทนาเป็นแกนของนิพพานและเราก็รู้ว่านี่เป็นฐานพระที่อาศัยเป็นที่กระทำสุดของวิหารของเราและ รู้สภาพที่เป็นสันตอภินิหารต่อและเราก็จะหมดความยึดมั่นถือมั่นในสิ่งนั้นได้แล้วแล้วเราก็ไม่ยึดติดไม่แช่อิ่มแล้วมันก็เป็นจริงหมดสนิทเราจึงจะเป็นผู้ที่ได้ครบถ้วนบริบูรณ์ตามหลักการตามทฤษฎีของพจมานสมเด็จเจ้าอย่างถูกต้องทุกสิ่งทุกอย่างแล้ว