231112-429 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ024.txt

เถรวาทเห็นแก่ตัวเป็นสีเดียวกับสีกลายเป็นหมักไม่เอากับผู้อื่นไม่เป็นประโยชน์ท่านมันก็จะแหว่งมันจะทรุดโทรมไปอีกทางหนึ่งถ้าจะเติบโตไม่ได้พาไปช่วยแต่ผู้อื่นเอาแต่จิต เจ็บจนไม่เลี้ยวไม่แลหรือว่าไม่รู้จักพันฐานะของตนเป็นไปได้หรือเป็นไปไม่ได้ก็ไม่รู้จะประมาณก็ต้องระมัดระวังที่พูดนี้เพื่อให้ตรวจสอบเพื่อให้คิดอ่านเราได้ทำงานกันมาเราได้ฝึกปฏิบัติเราได้อบรมตนเราได้ต่างกันทั้งตัวเองและผู้อื่นขึ้นมาเรื่อยๆจนกระทั่งถึงป่านนี้เรามีทั้งประโยชน์ตนประโยชน์ท่านและเราต้องรู้ว่าเราเองนั้นเหมาะสมแล้วหรือเรายังฝึกต่อไปอยู่ทางใดเรามากไปทางใดเราน้อยอยู่ในทางใดเราควรจะเพิ่มได้อย่างไรหรือไม่เราควรจะลดบางอย่างเรามากไปเอาแต่ประโยชน์ตนมากไปจนประโยชน์ท่านก็น่าจะช่วย ส่วนสูงได้แล้วเราก็มีภูมิเราก็มีความสามารถเราก็มีเวลาได้เป็นร้อยๆล่องๆไม่ช่วยเอื้อเฟื้อไม่ขวนขวายเพราะกิเลสส่วนหนึ่งมันทำให้เราเองเรานึกถึงแต่ตนแล้วก็จะอยู่ว่างๆโน้มเองไปในทางหยุดมากไปติดมากไปสงบมากไปจนไม่เพิ่มฐานมันก็ไม่สูงขึ้นอีกก็ต้องพยายามรู้ฐานะของตนควรจะปรับปรุงควรจะขวนขวายสร้างบุญเพิ่มขึ้นนอกน้อมตนมีกิเลสมันรู้นึกว่าตนได้ภูมิได้ใหญ่แล้วก็ไม่เข้ากับใครต่อใครก็ไม่ได้กระทบต่อใครก็ไม่ไหวถ้ายิ่งพูดมาก่อนบวชก่อนแล้วยิ่งใหญ่เข้ากับคนน้องคนรุ่นหลังไม่ได้เลย เพราะเรายังมีมานะใหญ่ก็เลยทำงานอะไรไม่ได้ก็เลยลอยล่องๆอีกอะไรพวกนี้ต้องพิจารณาซับซ้อนให้ดีเราจะได้ลดละเบาคลายหรือว่าตัดกิเลสออกเพราะฉะนั้นบุญกิริยาวัตถุข้อที่ 4 จึงให้นอบนอบน้อมถ่อมตนการนอบน้อมถ่อมตนนี้จะเกิดผลประสานทางกลุ่มสร้างหมู่สร้างคณะเป็นหมู่เป็นมิตรเป็นสหายอันดีรวมกันเป็นสังคมมณฑลวันที่จะเกิดการถ้าไม่เกิดสังคมเป็นทรงสำคัญประโยชน์ตนก็ต้องดู พิจารณาจนเราจะทำเพื่อประโยชน์ตนในขณะที่จะต้องห่างต้องไม่ทุกข์ไม่ดีไม่เกี่ยวไม่คล่องเพราะว่าเราอินทรีย์พระอ่อนก็ต้องให้รู้อย่างชัดแจ้งเฉพาะเป็นไปจะทุกข์คือดูสัมผัสดูบ้างหรือจะลองขนขวายจะทำตนให้เป็นไปได้ให้ปฏิสนธิออกมาเราก็จะเกิดการเสียสละได้สูงขึ้นเป็นปฏิภาณอนามัยเราก็จะได้ดียิ่งขึ้นเป็นประธานอนุโมทนาใหม่เข้าถึงส่วนที่ดียิ่งยิ่งตามรู้เห็นความดีที่ลึกซึ้งขึ้นไปอีกเป็นของดีตัวใดที่มันยังหลงเชื่อหลงต่ำหลงเป็นสัตว์นรกอยู่อย่างก่อนมันก็จะได้ปรับปรุงเราจะรู้ว่าเราได้พัฒนาไม่ใช่ว่าเราไม่เข้าใจ ตลาดแก่นสารและเราก็ได้แต่ช้าๆแล้วเราจะติดๆขัดๆไปอยู่อย่างนั้นมันก็ไม่เพิ่มความเจริญขณะนี้เราทำงานมันมากขึ้นเอื้อเฟื้อกันมากขึ้นและเราก็มีผู้ที่ได้มักได้ผลได้ความจริงเกิดขึ้นแล้วแต่ขั้นตอนที่จะพัฒนาก็จะพูดเตือนเตือนเสมอแต่มันก็แรงมันก็ยั่วยวนชวนเราไม่ให้เป็นไปตามไม่ว่ามานักกิเลสหรือกิเลสแท้ที่มันดูดมันดึงมันติดใจในความสงบระงับมากเกินไประวังตัวนี้ตื่นมากแล้วก็เกลียดร้อยๆรอบๆอยู่ว่างๆยินดีในความอยู่เฉยๆว่างๆไม่มีค่าไม่มีคุณมันก็จะกลาย ความสวยเนื้อขี้เกียจลอยๆล่องๆป่องๆเฉยๆเราเองก็ต้องหัดวางใจให้เป็นชั้นๆที่หาญแม้เราทำงานแบกหามอยู่อย่างหนักอยู่กลางฟ้ากลางแดดแต่เราก็มีอาการสามัญจ๋าเย็ดกันนะเป็นสังขะวิหารได้เรามีวิญญาณอาศัยสว่างประภัสสรไม่มีอะไรติดขัดไม่มีอะไรลำบากลำบนทนได้ง่ายสบายโปร่งมีปัญญายอดอยู่เป็นมิตรสังขารเราก็จะรู้ว่าเรามีวิญญาณนินจาเย็ดกันนะเป็นฐานอาศัยเราไม่มีกิเลสเลยเป็นอาคิมเป็นยายเย็ดกันนะนิดหนึ่งน้อยหนึ่งก็ไม่มีเราก็จะรู้เราก็จะรู้รู้จริงๆโดยคนแก่ว่าสัญญาณอาจ ไม่มีอะไรไม่รู้รู้ชัดรู้แจ้งรู้แทงรอบทะลุสิ้นอยู่ในตนว่าฐานสันตะวิหารนี้เป็นอรูปฌานอันอาศัยก็มีอยู่คิดจะทำสุขกับวิหารอันเป็นรูปธรรมพระวิหารไปถ่ายรูปเป็นการคิดจะทำศึกสังหารเป็นรูปเป็นฌานเราก็มีเป็นฐานอาศัยและมีในปัจจุบันมีอยู่ทีมเดียวเอาเป็นพูดถึงซึ่งสัญญาเวทยิตนิโรธได้ในชั่วขณะที่หรือเราจะได้เก่งขึ้นเป็นอุปจารสมาธิมั่นคงขึ้นเหลือเศษน้อยลงน้อยลง รอประมาณจนได้ว่าเราเป็นบุคคล 4 บุคคล 8 อะไรตามระดับเจ้าพ่อไล่เรียงได้มีความรู้ในรูปในนามแยกออกสู่อากาศรู้ดีพระรู้นิรุตติดูนิมิตดูอุบัติเหตุต่างๆชัดเจนขยายความได้ไม่ได้ผิดแปลกอะไรมันหมายได้ชัดเจนสัญญาได้ถูกต้องคมชัดเราจะต้องอ่านต้องตรวจดูพิจารณาไปปฏิบัติไปไม่เช่นนั้นเราจะถึงที่สุดแห่งการประพฤติปฏิบัติเพื่อสู่ความหลุดพ้นอันสูงสุดไม่ได้เราก็ได้แต่แค่ได้มันมีดียิ่งกว่าขึ้นไปอีกที่เราจะต้อง พยายามทำให้แก่ตนและเราก็จะเป็นประโยชน์แก่ท่านไปในตัวศาสนานี้ละเอียดสุขุมยิ่งนักและเหนือกว่าศาสนาอื่นๆไม่ใช่ด้วยปากพูดยกข่มคนอื่นแต่มันมีสารัตถะจริงๆเพราะฉะนั้นต้องทำความเห็นให้แจ้งทำความเห็นให้เป็นสมาธิคือเราจึงจะเกิดผลเราจึงจะเกิดการพัฒนาอภิวัฒนากุลเราก็สบายแม้แต่งานหนักหนาอย่างไรก็สบายความไม่มีทุกข์นั่นคือความสบายความพ้นทุกข์ความไม่อึดอัดขัดเคืองอะไรความรู้อยู่ในคำกิริยาทุกอย่างเราจะทำอะไรแค่ไหนเราจะผ่อนแค่ไหนเรา ปรับแค่ไหนก็รู้ทุกอย่างอันนี้ล่ะทำเอาเต็มที่อันนี้ผ่อนหน่อยอันนี้ไม่เอาอันนี้ตัดเลิกพักก่อนอะไรเราก็จะรู้ชีวิตของเราว่าเราอยู่ก็อยู่กันอยู่อย่างพักอยู่อย่างเพียรเราจะรู้เราไม่ทักเราก็จะรู้เราไม่เพี้ยนเราก็จะรู้เราเป็นพูดถึงที่สุดในที่สุดได้เหลือเศษเราก็รู้อะไรเป็นเหตุที่เราเหลืออยู่แล้วเราก็ปฏิบัติสติปัฏฐานประพฤติไปส่วนเนื้อสดๆดับลงก็ปล่อยลดลงไปได้เรื่อยๆประโยชน์ตนก็มีประโยชน์ท่านก็ไปพร้อมกันเป็นการปฏิบัติอย่างสติปัฏฐานเข้ารูปแบบเป็นสินค้ามีสมาธิ สมาคมแฝดห้อมล้อมฝั่งพร้อมสร้างสัมมาสมาธิของพระอริยะขึ้นเรื่อยๆหรือจนกระทั่งแม้เราจบเราก็จะรู้ว่าเราถึงแล้วซึ่งสัมมาญาณสัมมาสัมพุทธอันเป็นอุปสรรคช่วยเหลือเศษอะไรอีกเพราะจิตคนภาระของเราแล้วเราก็จะรู้ของเราอย่างชัดแจ้งหรือจะเหลือเปอร์เซ็นต์อีกเล็กน้อยจนนับได้ว่าเราก็เข้าเขตอรหันต์แต่มีเศษอยู่บ้างก็อย่างที่กล่าวแล้วว่ามันยังไม่ใช่อรหันต์บริสุทธิ์บริบูรณ์ทีเดียวก็เอาละถ้าเราจะตัดเป็นแบบมีอัตราส่วนมีสิ่งที่กำหนดอย่าง 85 เปอร์เซ็นต์ขึ้นไปมีเศษเหลือมั่งมีผีหลอกเด็กน้อยมี สมาชิกเก่ายังเหลือผุดๆโผล่ๆนิดๆหน่อยๆก็ให้รู้ตัวเราจะบอกว่าเราเป็นอรหันต์ก็เป็นตามที่เรากำหนดหมายไปเราจะว่าเราไม่ใช่เขายังบอกว่ายังเหลือเศษไม่เอาอรหันต์ต้องฝึกบริสุทธิ์ไม่ด่างไม่พร้อยเราก็รู้เราก็ไม่เถียงใครเขาก็เหมือนเราไม่มีเศษมีส่วนอยู่มันก็ไม่สูงสุดก็ไม่ร้อยเต็มร้อยก็เอาก็รู้เราจะไม่มีมานะเราจะไม่มีการดื้อยารุนแรงอะไรจะเป็นไปด้วยดีตามขั้นตอนและที่กล่าวเหล่านี้มีภาษามีนิติมีคำอะไรลึกๆซึ้งๆซึ่งเป็นเขตหัวข้อยากๆแก่ผู้ไม่รู้ภาษาไม่รู้รายละเอียดความหมายชัดแจ้งนะว่าจะเข้าใจไม่ได้ถึงที่สุด รู้แล้วจงพยายามสังวรพิจารณาตรวจสอบและประพฤติให้มันลงตัวให้มันเป็นไปได้ไม่ใช่นั่งคิดเอานึกเอาต้องเป็นไปจริงๆจนเป็นได้ถูกต้องลงตัวและหมดปัญหาที่แท้จริงและเราก็จะได้พฤติกรรมมันสมพร้อมกายกรรมวจีกรรมมโนกรรมสอดท้องจริงไม่ขัดเขินไม่ขัดแย้งจะลงต้องลงตัวลงตนผู้อื่นก็รับรู้ได้ผู้อื่นเห็นได้มีได้เป็นเครื่องยืนยันตนเองศักดิ์สิทธิ์ท้ายมาพิสูจน์ได้เรียกร้องให้มันดูได้ทีเดียวเพราะพวกเราได้พิจารณาดูทุกๆคนตั้งแต่ผู้ที่มาอย่างเก่าที่สุดจนกระทั่งแม้มาใหม่ก็ถ้าเข้า เธอมีภูมิปัญญาถึงซอยตรวจสอบแล้วเราก็จะได้เป็นผู้ที่ตัดสินลงตัดสินลงตัดสินลงสุดท้ายเราก็ตัดสินสุดท้ายได้เป็นที่สุดถึงที่สุดเรียกว่าอันตะหรืออรหันต์ได้แล้ว