230730-421 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-ปฐมอโศก-ฬ023.txt
เนื้อหาในไฟล์
วันพุธที่ 30 กรกฎาคมพุทธศักราช 2523 พ่อท่านพรหมพิทักษ์ได้นำพิจารณาประเวศปัจจัยที่พุทธสถานประถมศึกษาเหตุการณ์ปัจจยหมายความว่าการระลึกทบทวนเราจะต้องระลึกทบทวนซ้ำซากการกระทบการวัตถุหมายความว่าซ้ำซากทั้งสิ้นเราจะต้องระลึกทบทวนซ้ำซากท่านยกตัวอย่างแม้แต่ขาที่กำลังจะกินเป็นว่าอยู่บิณฑบาต ที่จริงหมายความถึงบิณฑบาตคำว่าบิณฑบาตหมายถึงการกินด้วยหมายถึงอาหารที่เราจะได้มาให้ทบทวนระลึกรอบและเราก็จะต้องพยายามที่จะรู้จักรักสัมผัสแล้วก็จะต้องพยายามรู้เท่าทันทวารทั้ง 6 เพราะว่ามันไม่สัมผัสแล้วมันจะเกิดกิเลสมีความโลภความไม่ชอบความโกรธความไม่พอใจอะไรหรือไม่เราหลงในรูปในรถมีกลิ่นในเสียงในส่วนต่างๆหรือไม่เราจะต้องพิจารณาสิ่งที่จะมาเกี่ยวข้องกับชีวิตของเราเป็นเป็นเรื่องๆอย่างสำคัญสำคัญ จีวรหมายถึงเครื่องนุ่งห่มละเอียดออกไปอีกหมายถึงสิ่งที่จะใช้สอยเป็นเครื่องอุปโภคอย่างนี้เป็นต้นเราก็จะต้องเข้าใจแง่มุมความมุ่งหมายออกไปอีกไม่ใช่พิจารณาแต่ว่าจะสัมผัสกับจีวรเท่านั้นไม่ใช่จะพิจารณาโดยเฉพาะสิ่งที่ใกล้ๆเท่านั้นอะไรก็ตามแต่ที่จะสัมผัสชะตาของจมูกลิ้นกายใจของเราและเราก็จะต้องรู้ง่ายมีความหมายในชีวิตเราจะต้องเกี่ยวข้องกับสิ่งที่จะใช้จำเป็นอย่างยิ่งเช่นชีวอนหรือสิ่งจะจำเป็นน้อยลงเพราะเขาจะต้องรู้ค่าของมันรู้ว่าสิ่งที่เพิ่มไม่ ซื้อสิ่งจำเป็นแม่จะจีวรก็จะใช้จีวรบังสกุลให้ได้อะไรเป็นต้นไม่ใช่จะหลงสวยหลงงามหลงกรุงหลงเฟ้อของดิจิตอลการพิจารณาไปจนกระทั่งถึงเสนาสนะเป็นแอปไปจนกระทั่งถึงยารักษาโรคสรุปลงที่ท่านย่อมย่อมาให้เราพิจารณาคำว่าเครื่องอุปโภคเครื่องบริโภคหรือเครื่องบริโภคนอกบริโภคในสิ่งที่จะเอาเข้าไปบริโภคในสิ่งที่จะใช้บริโภคอยู่ข้างนอกมันเป็นสิ่งที่เกี่ยวข้องกับชีวิตอย่างนี้เสมอและเราไม่ทราบว่าพิจารณามันเท่านั้น
อ่านต่อ
ผ่านไปถึงจิตเจตสิกรูปนิพพานและกำหนด ระหว่างทางภายนอกที่จะวางได้ตัดได้ลดได้ละได้ทั้งภายในที่เราก็จะต้องทำความลดความรักความจากความคลายให้แก่ภายในอย่างแท้จริงพิจารณาเสมอไม่ใช่แต่ 4 อย่างนี้ไม่ใช่แต่แค่ปัจจัย 4 อะไรก็ตามถ้าเราเกิดปัจจะเวกขณะเราปฏิสังขาโยเราได้พิจารณาเราได้ทบทวนเราได้พยายามเรียนรู้ได้ฝึกหัดและอบรมอยู่อย่างนี้เรามีการพิจารณาเรามีการได้ประพฤติปฏิบัติเราได้พบได้ทั่วโลกสิ่งต่างๆเหล่านี้เรามีหลักใหญ่ที่พระพุทธเจ้าท่านตรัสให้แก่เราว่ามันกระทำ ธรรมะที่ปฏิบัติไม่ผิดธรรมะที่ปฏิบัติไม่ผิดมีตั้งแต่สำรวมอินทรีย์ทั้ง 6 พอชื่อเนมมัสยิดตาฉากทิยานิโยคดังนี้จงสำเร็จต่างหูจมูกลิ้นกายใจเราก็นั่งก็เรื่องสิ่งที่จะบริโภคโภชนาการด้วยตาให้รู้จักประมาณนั้นรู้จักกำหนดให้รู้จักเลิกบ้างละบ้างวางบ้างรู้จักพอรู้จักสิ่งที่เป็นแก่นสารสาระแม้กระทั่งทำให้เราเองเป็นผู้รู้ผู้ตื่นทำให้เกิดชาติอื่นเป็นผู้ที่เป็นผู้รู้เป็นผู้ที่ไม่สะลึมสะลือไม่ใช่เป็นผู้หญิง โง่เรื่องเสียงสระแต่เป็นผู้ที่ชาญฉลาดมีไหวพริบเข้าใจตลอดแทงทะลุสัจธรรมดังนี้การปฏิบัติที่มีองศามีสำรวมอินทรีย์มีโฆษณาขึ้นอย่างนี้โยคะยังมีสำรวมอินทรีย์และระมัดระวังอย่างแท้จริงและจะมีการรู้สิ่งที่จะบริโภคอย่างแท้ๆลดละจางคลายมักน้อยในสิ่งที่บริโภคได้รู้จักแก่นสารสาระในสิ่งที่จะบริโภคได้จนกระทั่งทำให้ตนเองเจริญงอกงามด้วยความเป็นผู้ตื่นอยู่พากเพียรทำให้ตนตื่นอยู่รู้อยู่ฉลาดเฉลียวอยู่มีปัญญา ยิ่งอยู่แม้กระทั่งที่สุดมีปัญญาขั้นญาณทัศนะวิเศษมีวิมุตติญาณทัสสนะวิเศษไปทีเดียวนี่เป็นการปฏิบัติไม่ผิดเราจะย่นย่อลงมาจะเห็นว่าหลักธรรมของพระพุทธเจ้านี้ชัดเจนและเราได้กระทำอยู่และเรากระทำอยู่นั้นเรามีมรรคมีผลหรือไม่เราก็ตรวจสอบไฟวันแล้วคืนเล่ามาทำจริงให้ได้มากขณะที่สุดภายในมีผลสูงที่สุดเราจะได้รู้ตัววิมุตได้รู้ตัวเบาสบายแต่รู้ตัวจากการเรียนรู้จนเหลือเหลือน้อยลงน้อยลงกิเลสน้อยลงอย่างเราเจริญขึ้นเจริญขึ้นแล้วก็เราเป็นอยู่ถูกทำขึ้นมาทุกปีทุกปีศีลของเราได้มากขึ้นสูงขึ้นละเอียดขึ้น ดังนี้เป็นความเจริญมีความประเสริฐย้ำๆทั้งนั้นทั้งแจกแจงความกล่าวความใหม่มีเหลี่ยมมุมที่จะบอกกันได้ก็บอกอยากฟังแล้วก็กลายเป็นคนบ้านชาเราต้องฟังและเกิดความสำนึกเกิดความตระหนักเกิดความซาบซึ้งแล้วก็เคร่งครัดรักจึงให้แก่ตนเองจริงจังขึ้นเราจึงจะเป็นผู้ที่เป็นนักปฏิบัติธรรมที่จะมีหวังที่จะข้ามพ้นฟังได้เป็นที่สุด