000000-B อภิณหปัจจเวกขณ์ ตอน2-พ่อท่าน-สันติอโศก-อ002.txt

้เรียนอะไรมันนักเป็นแต่เพียงเออเขาเพิ่งจะจับจุดง่ายๆต้นๆนั้นน่ะไม่ได้แล้วทุกวันนี้ไม่ใช่สอนให้คุณมีมานะไม่ได้สอนให้คุณหลงตัวไม่ถือตัวแต่ว่าสอนให้คุณรู้ถึงฐานะที่ควรจะกระทำยิ่งขึ้น ไม่เช่นนั้นเราจะย่ำเท้าหรือว่าไม่เช่นนั้นเราก็จะกลายเป็นหลงหลงว่านี่เป็นที่สูงที่สุดลงมาที่นี่มันดีพอแล้วซึ่งพระพุทธเจ้าท่านไม่สรรเสริญพระสรรเสริญการเจริญงอกงามไพบูลย์อยู่เสมอๆงั้นเราก็จะต้องพยายามให้มีความละเอียดลึกซึ้งเพิ่มเติมขึ้นเราจะได้ปฏิบัติตนทำตนให้ได้มากได้ผลด้วยความเจริญควรจะก้าวยาวควรจะวิ่งเร็วเพราะว่าโตแล้วควรจะวิ่งอย่างแข็งแรงควรจะก้าวยาวควรจะเอื้อมหรือว่าพึ่งเข้าไปสู่จุดหมายปลายทางได้ใกล้ขึ้นไม่ใช่อืดอาจเชื่องช้าถอยหน้าถอยหลังเล่นอยู่อย่างนั้นไม่เอาเพราะฉะนั้นความลึกซึ้งเหล่านี้เป็นเรื่องที่เสริมให้เป็นเรื่องที่พยายาม ที่จะชี้ที่จะนำจะได้มีอาวุธหรือมีอุปกรณ์หรือว่ามีสิ่งประกอบที่จะทำให้เราเจริญยิ่งยิ่งไพบูลย์ขึ้นอย่างถมตัวสมศักดิ์สมส่วนแล้วก็ขอสรุปให้ย้ำยืนยันให้ฟังว่าเรื่องสติจะต้องต่อเนื่องจะต้องมีเสมอถ้าไม่มีสติอยู่ที่ตนเมื่อใดไม่มีการปฏิบัติที่ต่อเนื่องมีสติแล้วก็มีธรรมมีใจเสมอๆและให้รู้ว่าอะไรกุศลอะไรอกุศลอย่างชัดแจ้งตามภูมิปัญญาอย่าให้มีอำนาจของกิเลสเข้ามารบกวนให้เป็นจริงที่มีฌานไม่ใช่อำนาจของนิวรณ์กิเลสเข้ามาบงการเพราะฉะนั้นเราจะต้องถอดถอนตัวให้เป็นฌานมีสติให้เป็นฌานมีสติให้เป็น มีสติแล้วก็ทำเอาวิจัยวิริยะแล้วก็สังวรระวังประหารพยายามประหารแม้จะพ่ายแพ้แม้จะไม่ได้ตามที่เราต้องการตามเป้าหมายบ้างก็จริงอยู่แต่ว่าเราก็จะต้องพยายามเสมอมันต้องชนะหาวิธีการหาอิทธิวิธีเราก็จะต้องได้ผลได้ผลอันใดได้ผลอยู่ก็ทำต่ออันใดยังไม่ได้ก็หาทางหาวิธีที่จะให้มันได้ผลแล้วก็สะสมการปฏิบัติให้มีความรู้ตัวอยู่สม่ำเสมอมีสติปัฏฐานต่อเนื่องอยู่มากเท่าใดภาคเพียรให้เดินบทโพชฌงค์ 3 มีสติทำมาวิจัยวิริยะขึ้นไปเรื่อยๆและเราก็จะมีปัญญารู้ว่านี่เป็นปิติ คือสิ่งดีนี่คือส่วนดีที่น่าดีใจได้ยินดีแล้วเราก็จะรู้ว่าเราได้ดีขึ้นแล้วเราก็ทำอย่างให้มันสงบได้ให้มันลดละจางคลายได้มันก็สู่ปัสสัทธิสู่ความระงับเพราะเราละกิเลสละเจ้าที่มันเป็นเหตุปัจจัยที่ทำให้เราต่ำเราก็เลื่อนชั้นขึ้นไปเรื่อยๆตัดสติสงบลงจากสิ่งที่เราจะปราบปรามให้แก่ตนเองและเราก็จะสั่งสมรักษาสิ่งที่ได้ทวีสิ่งที่ควรปราบปรามทหารไปเรื่อยๆจนก็จะเกิดความตั้งมั่นในว่าสมาธิหรือสมาธิก็เคยแนะนำให้ฟังว่าคือความเป็นอาทิมันจะอธิบายมีสภาพที่เราล้าง จิตใจเราแข็งแรงขึ้นกายกรรมวจีกรรมดีขึ้นเพราะมีจิตผู้เป็นประธานเอาใจใส่ต่อตนปฏิบัติให้มีความเป็นอธิบดีขึ้นเจริญขึ้นจิตเมื่อได้มากๆก็จะเกิดความแข็งแรงตั้งมั่นมีสภาพถึงจิตและยิ่งขึ้นและก็เกิดความหลังแข็งแรงตั้งมั่นจนกระทั่งถึงจุดเก่งเรียกว่าอุเบกขาถึงจุดเอกถึงจุดว่างถึงจุดอาศัยได้ยิ่งอาศัยแนบเนียนก็จะเข้าสู่สภาพอุเบกขาที่มีองค์ธรรม 5 ประการดังที่เคยแนะนำเสมอเพราะฉะนั้นการมีสติจะต้องเป็นตัวจักรกลที่จะนำให้เกิดโพชฌงค์ 7 ดังกล่าวนี้ไม่ใช่มีสติและก็เผลอกลายเป็นไปตามรถ ประวัติของความเคยความจริงโดยไม่รู้ตัวหลงมัวเมาและเราก็มีสติรู้สิ่งนั้นไปตามลูกโลกอาจจะต้องเข้าใจเงื่อนไขที่แยกกันเด่นชัดตรงนี้ให้ดินดีศึกษาด้วยภาษาไปแล้วเมื่อไปปฏิบัติก็ต้องพยายามตรวจตราให้ชัดเป็นเมื่อเรารู้อันนี้ชัดเจนการปฏิบัติของเราจะไม่โมฆะการปฏิบัติของเราจะเกิดโพธิปักขิยธรรมอย่างมีประสิทธิภาพก็ขอให้ทุกคนได้พยายามสอดส่องตนเองตรวจตราตนเองถึงกรรมวิธีดังกล่าวนี้เราจะได้เจริญงอกงามเป็นที่พึ่งของโลกได้ การปฏิบัติธรรมที่จะให้สิ้นกิเลสอาสวะไม่ใช่เรื่องยากไม่ใช่เรื่องตื้นเขินเป็นเรื่องละเอียดลึกซึ้งซึ่งเราจะเห็นได้เราจะประสบได้ พระแม่ต้นเราได้เรียนรู้ประเภทกิเลสหยาบตั้งแต่เราละวัตถุกามโรคที่เป็นของญาติที่เขาแย่งชิงต่อสู้ดิ้นรนจนเรารู้สึกว่ามันสบายเราไม่ต้องไปดิ้นรนแย่งชิงเราไม่ต้องไปที่ได้อยากได้อยากดีกับเขาแล้วเราเห็นแล้วเราก็สบายเราไม่ต้องตื่นเต้นเขาจะได้เขาจะมีเขาจะหมดเขาจะเสียจะสูญอย่างไรเราก็เข้าใจตัวเราเองสามารถวางใจปลงใจสนิทดีอยู่ได้กามตัญหาในด้านโรคอยากพวกนี้พอเป็นไปซึ่งเราพิสูจน์กันอยู่แล้วเห็นกันอยู่ว่าเราทำได้ เราไม่ต้องแย่งชิงโลก Moto สันต์กับเขาอย่างนี้ไปอีกกี่ปีก็คิดว่าไม่มีปัญหานักแต่เราก็ต้องมาตกในฐานะของภวตัณหาซึ่งเป็นกิเลสในภพมันไม่หยาบคายเหมือนกับกิเลสโลกแต่มันก็หนักหนาเหลือเกินเหมือนกันในการที่จะต้องอุตสาหะวิริยะถอดถอนเราเองเรารู้ได้ยากด้วยซ้ำเพราะมันเป็นกิเลสตัณหาเพราะมันไม่หยาบคายเหมือนกิเลสกามมีวัตถุมีชิ้นมีก้อนทำตาหูจมูกลิ้นกายแต่นี่มันอยู่ในใจเมื่อไหร่เมื่อไหร่มันก็คว้าเอาได้โดยไม่ต้องอาศัยอื่นเลยจากข้างนอกมันเสพติดเอาพรรคเอาช่วยเอายึดเอาได้ง่ายๆ มันจึงเป็นเรื่องที่ใกล้ตัวแสนยากยิ่งเราไม่มีปัญญาแยบคายไม่สามารถรู้จนเกิดจิตดิจิทัลเบื่อหรือมนต์จิตตะเราพยายามจะลบละปลงปลดออกจริงๆไม่มีการเห็นอย่างชัดเจนจากปัญญาอันยิ่งที่เร็วอธิปัญญาทัศนะยิ่งไปเข้าใจผิดเป็นมิจฉาทิฏฐิว่านั่นเป็นแดนเป็นภพที่เราจะต้องสิงสู่จะต้องติดจะต้องยึดจะต้องเอร็ดอร่อยถ้ามีมิจฉาไปให้ต่างจิตต่างอย่างนั้นยิ่งแน่นอนที่สุดการรู้จะต้องยากแน่ๆขนาดที่เราพยายามที่จะใช้ปัญญาวิเคราะห์วิจัยทำความเห็นให้แจ้งว่าเออมันน่าจะจริงนะ วณิพกนี่ก็เป็นภพจริงๆเป็นสภาพจิตฝังจิตคันนี้กะจิตสังสะคะจิตเข้าไปเกี่ยวไปเกาะเลยไปสร้างสวรรค์เป็นแดนสวรรค์เป็นคณิกาเป็นการติดการเกี่ยวการคล่องการคลุกคลีแต่มันไม่ได้คลุกคลีอย่างตัวตนบุคคลเราเขาแต่มันเอาจิตไปคลุกเอาจิตไปเคล้าเคลียเอาจิตไปเรียกว่าเป็นวุ่นวายไปยุ่งไปเสพไปติดมันเหมือนกับคนกระจอกงอแงกันนี่แหละแต่ว่ามันไม่ใช่มันเรื่องของจิตจิตมันแสบมันอะไรอาวรณ์มันก็อยู่เขาเครียดอยู่ด้วยกันน่ะเป็นคันนี้กะแท้ตีไม่แตกแยกไปแยกยากมันไม่ออกยากมากเพราะถ้ายิ่งมิจฉาทิฏฐิ ไม่เข้าใจชัดเจนแจ่มแจ้งว่าเราจะต้องละอันนี้ไม่ใช่แดนเกษมอันนี้ไม่ใช่สภาพที่เราจะติดอยู่ติดอะไรไม่ได้ติดภพก็ไม่ได้เพราะว่าปัญหาหรือภาวะพบก็เป็นแดนเป็นภพที่สิงเสพสู่ปกติเราก็อยู่อย่างมีความรู้สึกตาหูจมูกลิ้นกายถึงเวลาพักก็พักกำหนดเวลาพักถึงเวลาตื่นๆพูดตื่นเต็มแล้วไม่แสบไม่ติดไม่เป็นนั่งอาลัยอาวรณ์นึกว่าคอจะต้องหาอาการอารมณ์เฉยๆว่างๆวุ่นวายอะไรไม่ๆไม่วุ่นหรอกแต่ว่ามันเสพมันแชร์มันเป็นสภาพที่ถ้าเผื่อว่ารู้ไม่ชัดเข้าใจไม่จริงถอดถอนไม่ได้เพราะฉะนั้นเมื่อเรามาอยู่ในอรัญญาวาสอย่างนี้ยิ่งเป็นทิศทางยิ่งเป็นที่ ที่มันให้โอกาสที่มันจะมีสิ่งเหล่านี้ถ้าเราไม่เอาจริงกับมันมาเป็นผู้ฝึกเพื่อตื่นแท้เป็นชาวอยุธยานิยมครับเราจะไม่มีทางรอดได้เป็นอันขาดจะถอนอาสวะอนุสัยไม่ได้จริงๆไม่ได้ขอยืนยันเลยว่าไม่ได้แล้วถ้าผมว่าเราไม่เอาจริงเราไม่พยายามทำให้เกิดชาคริยาตื่นแท้อย่างแน่นอนเราก็ไม่มีทางสำเร็จเพราะฉะนั้นขอให้พวกเราได้สังวรระวังพยายามภาคเรียนอุตสาหกรรมวิริยะเพื่อที่จะดำเนินตามนโยบายตามวิธีการตามการกระทำของเรานี่ดูซิว่ามันจะเป็นไปไม่รอดได้อย่างไรแต่เพราะฉะนั้นถ้าเผื่อว่ามือเมื่อมีผู้ที่ได้เป็นประพฤติไปจนถึงขั้นพื้นที่มีมากพอแล้วเผื่อจะช่วย ผู้ที่ติดมากหรือเป็นมิจฉาทิฐิในอนาคตได้บ้างแต่ถ้าเกิดว่าเราเองเราก็ไม่สามารถที่จะรอดพ้นได้เป็นไปได้เราก็แย่แต่สำหรับตัวเองที่พาทำอยู่นี้แน่ใจและตัวเองก็คิดว่าตัวเองไม่ได้ไปตกต่ำไม่ได้ไปเข้าเคลียร์ไม่ได้เป็นอะไรอยู่ไม่ได้ไปจะได้ยินดีอะไรถ้าเผื่อว่าตัวเองเกิดอาการยังรู้สึกว่าเพลียเพลียบางทีมันก็ยังไปเป็นภพตกพบอะไรบางทีพักผ่อนไม่พออะไรมีบ้างแค่นั้นอย่างนั้นยังรู้สึกละอายเลยเพราะฉะนั้นถ้ายิ่งเราไปนั่งเสพนั่งติดแล้วแน่นอนตัวเองทนไม่ได้แน่ตัวเองเพราะว่าไม่ได้มีความเห็นผิดไปอย่างนั้นแต่ก็เคยไม่ใช่ว่าไม่เคยเสพไม่เคยติดไม่เคยที่จะไปเขาเคลียร์อยู่อย่างนั้นไม่ปฏิเสธว่ามันเบาว่าง่ายสบายอยู่ มันก็เบาก็ว่างก็ง่ายแต่อย่าเข้าใจว่าสภาพเบาว่าง่ายที่เป็นภพอย่างนั้นคือแดนเกษมเป็นอันขาดต้องใช้ปัญญาอันยิ่งเห็นไม่แท้ปัญญาบังคับกันไม่ได้หรอกแต่ว่าต้องเห็นด้วยปัญญาอันยิ่งของแต่ละบุคคลที่แนะนี้ก็เพราะว่าแนะจริงและตัวเองก็รู้เห็นจริงตัวเองได้ออกมาจริงแต่จะเข้าไปแช่ก็แช่ได้มันไม่ยากแต่จะเข้าไปแช่ในพบว่างั้นไม่ยากจริงๆอาจจะลืมมันฐานยุโรปอย่างนั้นไม่ยากเป็นเรื่องไม่ยากเลยเคยพูดแล้วว่าถ้าจะไปปล่อยพวกเราเป็นเสือเข้าป่าเป็นเดือนที่ปล่อยออกไปอย่างฤาษีนะไม่ยากเลยขอยืนยันเพราะฉะนั้นผู้ใดแน่ใจถ้าจะอยู่ก็อโศกแล้วอโศกจะต้องปราบปรามจุดนี้แต่ถ้าเผื่อว่าจะไม่อยู่จะอโศกไม่มีปัญหารอใครไปเมื่อไหร่ก็ไปได้ ไปเป็นฤาษีเดินทีอย่างนั้นตามความเห็นมันไม่ยากอะไรเลยเมื่อไหร่ก็ได้เพราะที่นี่ไม่ได้บังคับใครไม่ได้มาที่ได้ผูกมัดอะไรต่ออะไรเอาไว้มันผู้ใดเห็นจริงก็อยู่ด้วยกันแล้วก็แก้ไขถ้าไม่เห็นจริงก็สมัครใจเอาได้ทุกอย่างสบายๆไม่อยากมีเย็นแต่ถ้าผู้ใดจะอยู่ด้วยกันก็แน่นอนก็ต้องขอยืนยันว่าเราจะต้องแก้ไขเราจะต้องปรับปรุงไปสู่จุดนิพพานที่พ้นกามาสวะพ้นผวาสวะและพ้นอวิชชาชีวะจนถึงที่สุดให้ได้ อำเภอเมื่อเราได้ฝึกหัดเราได้อบรมเราก็จะเห็นว่าเราได้ความละเอียดซับซ้อนหลากหลายนับวันเรายิ่งจะเห็นสภาพหมุนรอบเชิงซ้อนของธรรมะของศาสนาและโลก มันรู้สึกว่ามันมีส่วนที่คล้ายกันแล้วก็มีส่วนที่แตกต่างกันที่ชัดเจนขึ้นมาทุกทีด้วยปัญญาด้วยประสบการณ์จึงเป็นเรื่องที่สรุปได้ชัดเจนว่าธรรมะนี้เราจะเดาเอาเราจะคิดเอาเราจะแค่เพียงศึกษาอ่านรู้ฟังมาเฉยๆนั้นไม่ได้เป็นอันขาดเราจะต้องมีสภาวะรองรับมีของจริงมีประสบการณ์ที่เราได้กระทำมาจริงยิ่งมีของจริงยิ่งชัดเด่นโดยที่ไม่มีใครสามารถจะรับรองศรัทธาหรือรับรองความเชื่อถือเชื่อมั่นได้เท่ากับเราเองผู้ซึ่งมีประสบการณ์มีสภาวะธรรมนั้นๆ การปฏิบัติธรรมเมื่อเรามีของจริงรองรับด้วยเรากระทำไปด้วยเราจึงจะได้เลื่อนชั้นที่มันเป็นสภาพหมุนรอบเชิงซ้อนเป็นชั้นที่สูงขึ้นสูงขึ้นหลายคนคิดว่าการปฏิบัติธรรมมันก็ง่ายๆไม่ดีกับชั่วแล้วเราก็นึกว่าอย่างนี้ดีก็ดีดีอย่างนี้ชั่วอย่างนี้ผิดอย่างนี้ถูกแล้วเราก็มาปฏิบัติดูพอปฏิบัติได้ในฐานต้นๆพื้นง่ายๆแล้วเราก็หลงทิศทางไปเลยจนกระทั่งมันไม่พัฒนาชั้นตอนขึ้นเราจะรู้เราจะเข้าใจได้ว่าเราก็ได้ไม่ใช่ไม่ได้แต่ว่าเราก็ติดแป้นหรือว่าติดรูปฌานหรือติดผลระดับใดระดับหนึ่งแล้วเราก็หลงในความผิดของเรานั้น บ่ดอกเองเราลึกซึ้งขึ้นในสิ่งที่มันมีอะไรหลอกๆอยู่ในนัยแต่เราเข้าใจไม่ได้ปัญญาเราไม่แยกขายหรือว่าตีไม่แตกเราจะเห็นได้เพราะฉะนั้นถ้าเผื่อว่าความจริงเหล่านี้ถ้าเราไม่ได้เกิดการรู้ด้วยปัญญาอันยิ่งพยายามพิจารณาด้วยการไม่ต้องไม่ต้องเข้าข้างตัวอย่ากลัวเราเข้าข้างตัวเนี่ยไม่เข้าข้างตัวได้นั่นแหละเราจะหลุดพ้นหรือว่าจะเป็นเลิศถ้าเรามัวแต่กลัวแล้วก็เข้าข้างตัวอะไรต่ออะไรก็ประท้วงอะไรอะไรก็กลัวแต่ตัวเองเนี่ยจะหลุดไอ้สิ่งที่ตัวเองติดตัวเองยึดตัวเองถนอมมันเป็นความหลงที่หลอกลวงอย่างมากเรื่องความหลงความผิดความยึดอะไรของเราเนี่ยเราไม่รู้หรอกอารมณ์หรือ จะได้ง่ายๆที่เราได้ดิบได้ดีอะไรพอสมควรแล้วเราก็ติดกลยุทธ์มันขอให้พยายามร้องปลดปล่อยเพราะทุกอย่างต้องปล่อยแม้จะได้อะไรดีแค่ไหนเราต้องปรับปล่อยแม้แต่นิพพานเราได้นิพพานแล้วเรายังจะต้องไม่หลงติดนิพพานไม่หลงยึดมั่นถือมั่นว่านิพพานเป็นของเราแล้วเราอยู่ๆเวลาเรามีชีวิตอยู่เรายังไม่ตายเราไม่ได้อยู่ด้วยนิพพานหรอกที่จริงนิพพานเป็นแต่เพียงของตายของเราเท่านั้นเองไม่ได้เป็นของแน่ๆของเราที่เราได้แล้วเอาเมื่อไหร่ก็ได้แต่เวลาทรงชีวิตพักพิงอยู่นั้นเราอยู่ด้วยการพิจารณาแล้วถึงอาศัยพักผ่อนหรือว่าเสพเสวยเราไม่ได้เสวยจริงเราไม่ได้พักพิงอาศัยแน่ๆจริงๆเราไม่ติดเราไม่เสพจริงๆแต่เราเพียงพักเพียงเพียงอาศัย ขอจุดสำคัญจุดนี้ต้องเห็นได้เด่นชัดไม่ใช่เราไปแอบมาเป็นสุขแบบลูกโลกสุขก็เสพสมสุขเพราะว่าแม้แต่ว่าเราได้พบได้อารมณ์นั้นแล้วเสพสมเราก็ไม่เอาเราจะอาศัยอยู่เพื่อยังกุศลก็ยังจะสร้างสรรค์เพื่อยังจะเป็นอะไรแต่ชะลอชีวิตไปถึงบทบาทสุดท้ายส่วนนิพพานนั้นหรือว่าส่วนสภาพวิมุตินั้นเรามีเมื่อไหร่เมื่อไหร่เราก็เอาได้อยู่แน่นอนถ้าคนที่ได้จริงแล้วมันได้เลยไม่มีปัญหาเสร็จแล้วเราไม่เอาเรายังไม่เอาจะเอาเมื่อถึงคราวสุดสิ้นแล้วก็จบชีวิตเรายังไม่จบชีวิตเราก็ต้องอาศัยอะไรอันหนึ่งจึงเรียกมันว่าปฏิวัติสังฆะคือว่าทวนคืนไม่ติดสวรรค์ สวรรค์สวรรค์สุดท้ายคือสวรรค์นิพพานสวรรค์สูงสุดแต่เราเองเราไม่หลงไหลในนิพพานไม่ติดยึดในนิพพานไม่ยึดมั่นถือมั่นว่านิพพานเป็นของเราความหมายอันนี้เป็นความหมายที่สูงสุดแต่ในขณะใดผู้ใดที่ยังไม่ถึงนิพพานก็จะต้องมีฐานอาศัยที่พอเป็นไปจะต้องมีปิติมีการเสวยไปพลางก็ให้รู้ว่าเราก็ต้องทำบ้างแต่ระวังมันจะติดตังค์เลยเป็นคณิกาเป็นสังคมเป็นสังฆะติดลงไปเลยระวังอย่างมากและคนตายเพราะจุดนี้มามากแล้วในพวกฤาษีเดือนละทีทั้งหลายไม่หมดอัตราแต่ของผู้นั้นจะต้องเข้าใจอย่างซับซ้อนลึกซึ้งและเราก็จะต้องค่อยๆกระทำรู้นี่ว่าของนี้เป็นของดีเบาว่าง่ายสบาย แต่ว่าเรายังเหลือรูปนามขันธ์ 5 เราติดไม่ได้หรอกเราไปเสวยไม่ได้เราจะต้องเลี่ยงออกมาแล้วเราก็จะมีเวลาที่เราได้พักอาศัยบ้างอย่างแน่ใจพอถึงขั้นสุดท้ายอนุบาลที่เสียชีวิตอนุบาลนิสัยนิพพานธาตุเราก็จะได้สิ่งนี้แน่นอนแต่ตอนนี้มันก็เป็นตอนหนึ่งเท่านั้นเองอันนี้ขอให้พวกเราได้พิจารณาและภิกษุไปแล้วเราก็จะได้เลื่อนชั้นเลื่อนฐานไปอย่างที่เกินคิดจิตของเราก็จะกล้าแข็งเชี่ยวชาญไม่หลงอะไรเลยไม่ติดอะไรเลยและปัญญาเราจะเห็นเด่นชัดว่าเออความลึกซึ้งความรู้รอบความเข้าใจจริงหรือว่าความเจริญของการปฏิบัติธรรมนั้นมันมีได้เพราะความไม่ติดไม่เสพไม่ หลงติดแป้นไม่หลงรูปฌานอย่างนี้เองคือต้องเลื่อนชั้นให้ได้ไม่มีที่ติไม่มีการตั้งอยู่แล้วก็ติดตั้งอยู่แต่เราจะมีการเจริญยิ่งเจริญยิ่งอยู่เป็นวุฒิวุฒิตลอดไปตลอดไปไม่เช่นนั้นยืนยันได้เลยว่าผู้นั้นจะมีประสบการณ์ในการปฏิบัติธรรมถึงที่สุดเป็นอันขาดขอให้ทบทวนขอให้พิจารณาและจับสภาวะทางที่เด็กเดือนนี้ให้ดีๆแล้วพิจารณาให้เกิดผลแก่ตนยิ่งลึกซึ้งยิ่งละเอียดยิ่งรู้ยากแต่เราก็จะต้องพยายามศึกษาอย่างแยกคายอย่าหลงผิดขอเตือนเป็นครั้งสุดท้ายขอให้เราแก้ไขตัวที่ติดที่เสียทีเดียวสังข์หรือสังฆะตัวนี้ต้องทำความเข้าใจ หมายให้แน่ๆให้จริงๆให้ถูกๆแล้วเราจะประสบผลได้ทุกคนก็ขอให้พวกเราได้สังวรระวังเรื่องภวตัณหาเรื่อง เสร็จพบให้สำคัญยิ่งเรื่องกามมาพบกับพูดกับมามากแล้วก็มีนโยบายเยอะแยะที่เราได้กระทำแม้แต่เขาเป็นฆราวาสเขาก็รักตามมาได้แล้วยิ่งเราถ้าผู้ใดยังไม่แน่ใจก็ต้องค่อยจะปราบปรามแต่ถึงแม้การเป็นอยู่ทุกวันนี้ได้สอดส่องดูแลอยู่แล้วกามมันก็มีเศษส่วนเหลือดั่งที่เคยแนะนำก็ดูไปอีกในภาวะที่เรามีอินทรีย์ทั้ง 6 ต้องรอสังวรสำรวมอินทรีย์ทั้ง 6 เสมอเป็นอยู่กันตามธรรมดาแม้ในเวลานึกคิดก็ให้ระวังความนึกคิดอย่าให้เป็นตามมาวิตกแม้แต่การทำการงานอะไรก็ตามก็จะต้องระมัดระวังไม่ให้มีแม้แต่ปาณาติบาต นาธานและกาเมสุมิจฉาจารอย่างละเอียดเมถุนสังโยคต้องมีสภาวะธรรมรองรับจะต้องรู้ในเมถุนสังโยคอย่างลึกซึ้งละเอียดนั่นเป็นเรื่องของกามก็จะกระชับความช้าเพิ่มเติมอีกส่วนคำว่าตัณหานั้นต้องเอาให้ชัดเจนเราเสพพบทุกวันนี้หยาบคายเช่นเดียวกันเกษตรกรถ้าเราไม่รู้จักฐานะของตัวเราเราทำหยาบในเรื่องของฐานที่มันสูงขึ้นประมาณอย่างนี้เราไม่รู้จักศักยะไม่รู้ความใหญ่ความโตของเราไม่รู้ว่านี่เราอยากใหญ่อยากโตแล้วเราก็ไม่สามารถที่จะล้างมันออกได้เราต้องสังวรระวังมีหิริมีโอตัปปะในความอยากของเราให้ชัดเจนเพราะว่าต้องหาเสพพบเราอยู่ในอรัญญวาสีอย่างนี้แต่พบง่ายที่สุด ต้องแก้ด้วยการที่ขยันหมั่นเพียรใช้อิทธิบาทแก้การตกพบเราจะต้องอ่านต้องชัดอย่าให้เราเสพสมใส่กระป๋องออมสินอย่าให้เราเสียพบโดยการที่ให้อาหารแก่มันเป็นอันขาดไม่เช่นนั้นเราจะละหน่ายคลายได้อย่างไรเราเกื้อกูลมันเป็นอาหารเราเกื้อกูลมันมีความเสื่อมคุ้นเคยชินเราไม่มีการอดกลั้นเราไม่มีการเน้นขาดเราไม่มีการบรรเทาได้เราไม่พิจารณาแม้กระทั่งเวลาที่เราจะเป็นอยู่ว่าเรากำลังเสวยอารมณ์อะไรถ้าเราไม่รู้ในอารมณ์เสวยอารมณ์เราไม่รู้เราไม่รู้ธรรมารมณ์เราไม่รู้แม้แต่ความเกี่ยวข้องมาทั้งนอกเข้าไปสู่อารมณ์จิตถ้าเราแก้ไขไม่ได้ไม่ชัดเจนไม่กระจ่างวันนี้เราตกพบแล้ว this Server อารมณ์แล้วเสพสมสุขสมอารมณ์ภวตัณหาแล้วเป็นเพราะว่าพบแล้วสมสู่อยู่อย่างก็เสพสมเมถุนเมถุนของหยาบเมถุนของละเอียดต้องรู้ได้ชัดเจนถ้าเราพิจารณาไม่ออกไม่รู้เท่าทันไม่รู้เป็นปริญญาไม่รู้เหตุไม่รู้ต้นเหตุของตัณหาภวตัณหาของเราจับจิตตัวลึกตัวในที่จะเป็นตัวถอดถอนออกไม่ได้พยายามละลายคลายตัวตัณหาในภพไม่ได้เพราะเราไม่มีปริญญาเราไม่รู้ทุกข์ตัวทุกข์ทุกข์เพราะตัวที่เราเสร็จพบและเราก็เป็นโลงศพเป็นสุขขารมย์เป็นอาการแสบเสวยภพและก็เป็นความสุขด้วยเราก็ให้อาหารมันด้วยเมื่ออาหาร ของนิวรณ์มันสูงสูงเสพทีนะมีอักเสบวุฒากาศแล้วเราก็ไม่เข้าใจอารมณ์อุทิศจะฟุ้งซ่านอยู่แม่อายเข้าใจอารมณ์ของจิตตกดีตกรับตกหลบไม่เข้าใจจริงๆแล้วเราก็ให้อาหารแก่มันเราแก้มันไม่ได้ต้องตายเป็นตายเมื่อเราเองเราออกจากตามมาได้ปานฉะนั้นเราก็เบาว่างขนาดนั้นถ้าเรามาทางนี้เรารักษาภพเราพยายามปราบตัณหาในภพไม่ได้แล้วก็ไม่ได้ติดดีๆอะไรกว่านั้นเป็นโมฆะบุรุษอีกฉากหนึ่งอยู่อย่างนั้นไปถ้าเสพกามก็ไม่ละเอียดแล้วจะรู้เหตุการณ์รายละเอียดได้เพราะเราฆ่าตัณหาในภพที่ตัวฟุ้งซ่านฟุ้งซ่านอย่าฟุ้งซ่านทำให้รำคาญใจมันก็มีพวกนี้กวนถ้าเราฆ่าตัวฟุ้งซ่านหยาบวัฏจักรของกูจะไม่ได้เราจะไปถอน ตัวอนุสัยไม่ได้เลยและกามราคะที่เป็นรูปราคะอรูปราคะซ่อนในเราก็จะไม่เข้าใจหรือไม่เข้าใจเราถอดถอนอะไรไม่หมดเราก็ต้องเวียนกลับไปเป็นมนุษย์โลกสัตว์เดรัจฉานอีกอย่างเดิมถ้าเราถอนการถอนรูปราคะรูปลักษณ์ราคะได้แล้วเราก็รู้จักตัณหาในภพถอนพบสิ้นซากอยู่ปกติธรรมดาเป็นมนุษย์ที่ขยันขันแข็งมันเพี้ยนเป็นผู้ที่ทำทั้งความดีและความชั่วชนิดทำความดีสร้างสรรค์จิตบริสุทธิ์จิตสะอาดจิตขาวรอบเป็นสัตว์จิตติมามดอัตตาหมดตัวตนกามสุขัลลิกานุโยคเราก็ไม่มีอัตลักษณ์ก็รู้สิ้นแจ้งจบดับสิ้น คาถาในภพได้ด้วยไม่ว่าจะเป็นเพราะว่าตัณหาใดๆเพราะฉะนั้นเราสิ้นกามาสวะได้แท้สิ้นพระบาทสวรรค์ได้แท้ด้วยพ้นอวิชชาหรือสิ้นอวิชชาสวะเป็นการรู้ยิ่งอย่างแท้จริงเราจึงจะถอดถอนพบได้ขอให้พวกเราได้มันศึกษาสังวรระวังและประพฤติจริงๆถ้าปราบเพราะว่าพบนี่ไม่ได้ศาสนาไม่เดินติดขัดอยู่มากที่พระวาสนากามตัณหาเดี๋ยวนี้เราก็ช่วยฝ่ายฆราวาสรู้เท่าทันและเขามาเป็นลูกศิษย์มากแล้วแต่เราก็ยังติดแป้นเราก็ยังไม่เลื่อนภูมิเลื่อนพบถ้าเราไม่เลื่อนภูมิเลื่อนพบฆราวาสนั่นแหละเขาจะเลยหน้าเราแล้วเขาจะขี่หัวเราเพราะเขาทำงานฆราวาสก็ทำงานแต่เรากลายเป็นดีหรือสีเรากลับไม่ทำงานแล้วเราไม่ได้ล้างส่วนละเอียด เราว่านั่นแหละเขาจะเป็นอริยะที่สูงกว่าคุณในอนาคตถ้าคุณไม่สังวรไม่ระวังและไม่เอาจริงเอาจังเราก็จะเป็นผู้ที่เวียนกลับไปสู่โลกแต่ฆราวาสเขาจะกลับมาเป็นผู้ที่เป็นหัวหน้าคุณอีกต่อไปในอนาคตขอให้สังวรขอให้สำนึกและเอาจริงให้ได้ถ้ารับจริงไม่ได้เราก็ทำศาสนานี้ถึงที่สูงสุดบริบูรณ์ไม่ได้โดยแท้ เราได้ศึกษากันมาหลายในระยะยาวแล้วก็พูดกลางแล้วก็พูดละเอียดแล้วก็พูดแนะนำให้พิจารณาแล้วก็พยายามขจัดออกถ้าไม่เจตนาที่จะรู้กุศลอกุศลให้ชัดแล้วก็เกิดจากอกุศลที่เรารู้ด้วยปัญญาอันยิ่งอันแยบคายของเราให้เอาออกให้ได้แม้มีประมาณน้อยให้รู้สึกตัวเหมือนอย่างกับเราจะพอใจที่จะเอาออกมีมานะ พยายามตั้งสติสัมปชัญญะปัญญาให้มีปริมาณของสติสัมปชัญญะให้มีปริมาณอันยิ่งขึ้นเพื่อที่จะรู้และก็กระทำโดยความพยายามอุตสาหะดังกล่าวเหมือนจะยังกะเรามีไฟไหม้หัวไฟไม่พอหัวจะต้องรีบขจัดมันออกให้มันเป็นอย่างนั้นอย่างแท้จริงไม่ว่าจะมีปริมาณน้อยเราไม่ถือว่าโทษเท่านั้นมีประมาณน้อยนั้นเป็นเรื่องที่ชะลอไว้เป็นเรื่องที่ไม่เอาออกแต่เราจะมีความรู้สึกเหมือนอย่างกับแม้มีประมาณน้อยโทษภัยนั้นเราก็จะพยายามพอใจดีใจที่จะเอาออกเพราะหนึ่งยังกับไฟไหม้หัวไฟไม่พลาดที่พ่ออยู่ที่หัวดังนั้นเป็นต้นเพราะฉะนั้น ในอย่างหยาบที่เราได้แล้วก็เป็นบุญของเราในยามกลางที่ได้เราออกได้ก็เป็นบุญของเราในอย่างละเอียดเราก็ต้องเอาออกให้ได้เพื่อเป็นบุญของเราหรือไปสู่ที่สูงที่สุดที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าท่านไม่สรรเสริญควรหยุดอยู่ถ้าไม่สรรเสริญคนติดแป้นสรรเสริญคนที่เจริญเจริญยิ่งอยู่และความเจริญนั้นจะเจริญไปได้เป็นอนันตังสามารถที่จะทำความเจริญทำความก้าวหน้าทำความสูงยิ่งยิ่งขึ้นไปได้ตลอดเวลาที่เรายังมีรูปนามขันธ์ 5 เราไม่จำเป็นจะต้องหยุดอยู่เลยตราบใดที่เรายังไม่สามารถเจริญยิ่งเทียบทันหรือเทียบเท่าองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าซึ่งเราถือว่าเป็นหลักผู้ที่สูงสุดแล้วเรายังไม่ถึง เรายังเชื่อเรายังเห็นยังยอมรับอยู่จริงว่าเราสู้องค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้ายังไม่ได้เรายังมีทิศทางที่จะเจริญยิ่งยิ่งขึ้นไปได้เท่าเทียมทัดเทียมองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าอยู่ทั้งนั้นเพราะฉะนั้นความจบของเราจึงจบในการที่พ้นทุกข์แล้วก็ยังจะถอนอาสวะแม้ถอนอาสวะแล้วเราก็ยังสามารถที่จะเจริญจะก้าวหน้าไม่ใช่เป็นคนที่ไร้คุณค่าไร้คุณภาพแต่เป็นคนที่มีคุณภาพเป็นคนที่มีคุณภาพได้เช่นเดียวกันเพราะฉะนั้นความจบด้วยความรู้สึกที่เรารู้สึกว่าเราพ้นทุกข์หลายคนในพวกเราก็จะเห็นได้ว่าเราพ้นทุกข์เราไม่เดือดร้อนดิ้นรนอะไรก็ได้เราจะชะลอชีวิตของเราอย่างนี้ไปจนจบจนตายเราก็สบาย จะกลายเป็นคนเสื่อมเป็นคนที่ไร้คุณค่าเป็นคนที่ไม่เจริญดังที่พระพุทธศาสนาพระพุทธเจ้าท่านใดกำหนดท่านได้กำชับกัมพูชาเราเป็นได้เราบอกว่าเราพ้นทุกข์กำหนดขนาดพ้นทุกข์มันก็ได้ขนาดหนึ่งแต่ว่าจะสิ้นอาสวะหรือไม่ก็ไม่รู้ได้แต่ถ้าผู้ใดสิ้นอาสวะหมดตัวหมดตนจริงๆแล้วจะเป็นคนที่ช่วยเหลือเกื้อกูลเป็นพหูชนะให้ตายและผู้ชนะสุขกายสุขใจอนุเคราะห์โลกช่วยเพิ่มมวลชนอย่างแท้จริงเพราะความจริงที่ว่าเป็นผู้ที่จะขยันหมั่นเพียรจะเป็นผู้ที่เกื้อกูลเป็นผู้ที่กระทำตามหลักตามกฎของพระพุทธเจ้าที่แนะนำไว้นั้นจะเห็นจริงทุกประการเวลาผ่านไปผ่านไปเราทำอะไรอยู่กายกรรมวจีกรรม ควรจะขวนขวายควรจะเป็นไปเรามีมันมีให้เราทำมันมีให้เราพิจารณามันมีให้เราได้รังสรรค์สร้างสรรค์อยู่ทั้งสิ้นเพราะฉะนั้นหลักการอันรอบรัฐของพระพุทธเจ้าทุกอย่างศึกษาให้ดีแล้วเราจะเห็นว่าความเป็นที่สุดของมนุษย์ที่หมดอาสวะหมดอนุสัยสิ้นนั้นเป็นอย่างไรเมื่อเรารู้จุดมุ่งหมายเมื่อเรารู้แนวโน้มและเมื่อเรารู้ถึงอุดมการณ์อันสมบูรณ์ของพระพุทธเจ้าอย่างนี้แล้วเราก็สั่งสมให้มันสอดคล้องตามอุดมการณ์นี้ไปแม้จะเป็นรูปเล็กแม้จะเป็นรูปน้อยเราก็ทำไปตามรูปและลูกน้อยแล้วค่อยไปโตขึ้นแล้วมันจะสมบูรณ์พรั่งพร้อมกันได้เป็น