241020-3-145 ทางเอกภาค3-ตอน145(หน้า310)-พ่อท่าน-สันติอโศก-ท057.txt

เนี่ยมันเป็นต้นข้าวที่อุปาทิมันเป็นต้นอาทิแปลว่าต้นมันเป็นต้นเขามันเป็นสิ่งที่เหลือเป็นมูลหรือมูลร่างระหว่างมันสะอาดแล้วมันก็เหลืออันนี้ก็ให้มันมีบทบาทให้มันทำงานให้มันเป็นประโยชน์ที่สูงสุดตอนนี้มันเป็นประโยชน์ที่สูงสุดพอเป็นของพระอรหันต์แล้วมันจะตั้งหน้าตั้งตาเป็นประโยชน์ที่สูงสุดแล้วก็มันจะใช้หลักกฎเราไม่พักเราไม่เพียรได้มันจะใช้ได้เราไม่พักเราไม่เพี้ยน เพราะมันข้ามออกก็สงสารหรือมันข้ามพ้นฝั่งแล้วเราก็จะใช้หลักกฎง่ายๆผู้นั้นใช้เป็นแล้วจึงจะใช้เป็นเราไม่พักเราไม่เพียรคือมันก็เพี้ยนไปถึงเวลาคนพักก็พักไม่ถึงเวลาควรพักเราก็จะไม่พักแม้มันจะเมื่อยมันจะเหนื่อยด้วยซ้ำบางทีเราก็ยังพักไม่ลงเห็นว่ามันดีมันเป็นกุศลมันเป็นโอกาสเป็นกาละที่ควรทำอย่างยิ่งมันก็ต้องทำไปต่อด้วยซ้ำไปบางครั้งน่ะเมื่อยมากแล้วนะแต่ก็ยังพอมีกำลังก็ควักกำลังภายในขึ้นมาทำอย่างนั้นด้วยซ้ำรู้การละอันควรแต่ก็ดูมีที่สุดขนาดนั้นขนาดนี้ก็พอสมเหมาะสมควร ถึงใช้คำว่าผมมองสัมมาเมื่อเราถึงขั้นสัมมาสัมมาเรียวมะลงตัวแล้วเราจะเห็นตามความเห็นว่ามันเหมาะมันควรสังกัปปะก็พอเหมาะได้วาจาก็พอเหมาะได้กัมมันตะก็พอเหมาะได้อาชีวะก็พอเหมาะได้ความพยายามก็พอเหมาะสติก็พอเหมาะได้สมาธิจึงพอเหมาะได้เมื่อสมาธิพอเหมาะได้สัมมนายานะก็พอเหมาะสมอายานะพอเหมาะได้สมัยก็พอเหมาะได้แม้ที่สุดสำหรับความเป็นสัมมาพอเหมาะพอควรพอดีจะเหมาะจะควรจะดีอยู่เท่าไรเราจะต้องเป็นผู้มีญาณปัญญาลึก ที่จะมีสรรพคุณที่จะทำ 7 ประการว่าเราจะสร้างสรรค์ความเป็นสัตบุรุษหรือเป็นสัปปุริสสัปปุริสเป็นสัตบุรุษสูงขึ้นเรื่อยๆโดยการใช้หลักประมาณ 7 ประการนี้ไปอย่างดีมันจะแนบเนียนมันจะวิเศษมันจะดูดีดูงามดูสละสลวยเป็นกัมมันยาเป็นงามสละสลวยพอเหมาะพอดีดูสมศักดิ์สมส่วนลงไปทุกทีทุกทีมันจะเป็นจริงๆเลยเราจะรู้ละเอียดแยบคายลึกซึ้งถึงเหตุถึงปัจจัยต่างๆและก็จัดแจงตัดสินมากบ้างน้อยบ้างลองเห็นลองดูลองตัดดูต่อไปเรื่อยๆ มันจะเป็นคนเก่งอย่างเก่งจริงๆเลยไม่ได้มีเหลือตัวตนลงไปแล้วหรือแม้จะเหลือตัวตนอยู่บ้างมันก็จะทำอย่างนี้แหละปฏิบัติไปอย่างนี้แหละเรื่อยๆถ้าเราไม่สงสัยแล้วว่าแล้วก็ชีวิตเรามาหาดีเรามาหาความประเสริฐเราไปสู่ความประเสริฐเพราะฉะนั้นเราก็ทำความหมายรู้ในความหมายของความประเสริฐของความดีถูกมะถูกแล้วเราก็เป็นไปด้วยความประเสริฐด้วยความดีกระทำแต่ความประเสริฐกระทำแต่ความดีขึ้นไว้อยู่เราก็มีกำไรมีกำไรหรือมีบุญมีบุญอยู่ทำแล้วก็เสียสละไปจ่ายไป แดกไปให้แกเข้าไปเรื่อยๆมันเป็นอย่างนั้นจริงๆทำงานเรายิ่งมีบทบาทกระทบสัมผัสมันยิ่งล้างอาสวะยิ่งล้างอาสวะอย่าไปเข้าใจว่าอาสวะนั้นก็คือจะต้องนั่งคนนั่งหลับหลับดีลงไปแล้วก็เป็นบุกเข้าไปค้นหาอาสวะภายในแล้วก็จะพบอาสวะได้ง่ายๆไม่ง่ายหรอกมันนอนเนื่องมันนอนนิ่งมันไม่ถูกขุดคุ้ยขึ้นมาออกสู่วิถีมันไม่เห็นง่ายแต่ถ้าเผื่อว่าเรามีสมาธิมากองค์ 80 ปีของพระพุทธเจ้าปฏิบัติธรรมสร้างสมาธิด้วยการงาน มีบทบาทการอะไรต่ออะไรอยู่ไตร่ตรองสติปัฏฐานอยู่ลึกรู้ตัวทั่วพร้อมรู้พร้อมในทวารทั้ง 6 มีจิตอันแยบคายมีสติสัมปชัญญะระมัดระวังสุจริตหรือทุจริตอย่างแท้จริงเลยตลอดเวลาเราจะเห็นตัวอักษรอาสวะนั่นแหละมันโผล่มันผุดขึ้นมามันเล่นลางๆเงินเดือนบางๆเบาๆเราจะเห็นได้ง่ายกว่าที่จะไปนั่งหลับตาแล้วก็บุกเข้าไปหาก้นบึ้งของจิตแล้วจะไปคุยมันขึ้นมาจ้างมันก็ไม่โผล่หน้าขึ้นมาให้เห็นเพราะมันมีไม่มีเหยื่อมันไม่มีอะไรที่จะไปกระทบกระแทกกระเทือนมันออกมามันไม่มีเหยื่อ ต้องมีอะไรกระทบกระเทือนขึ้นมาให้ดังเสียงที่มันทิ่มแทงปานถาดทองคำที่ลงไปกระทบพริกนี่หมายความว่าต้องทำให้แนบเนียนถ้าทำไม่แนบเนียนแล้วไปกระทบแรงๆแล้วก็ไปตีงูที่ขนดหางอย่างนี้เป็นต้นมันไปแหย่หนวดเสือนี่เป็นต้นระวังไม่ใช่กระทบพริกนะอย่างนั้นน่ะพระพุทธเจ้าเนี่ยต้องกระทบให้ดีเลยถ้าจะกระทบกระเทือนต่อไอ้เสือแล้วต่อศัตรูเนี่ยก็กระเทือนดีๆจึงใช้อุทาหรณ์ว่าเป็นถาดทองคำทีเดียวลงไปแล้วเสียงเพราะกระทบคลิกเสียงเพราะคือเสียงไม่ยั่วยวน จนกระทั่งโกรธกันจนกระทั่งโกรธกันไปแหย่หนวดเสือเสือโกรธระวังไปตีขนดหางพญานาคพญานาคโกรธไม่ได้เราใช้ถาดทองคำให้ลงไปเคาะถึงก้นบึ้งเคาะถึงก้นบึ้งของเจ้าตัวกิเลสใหญ่เคาะดังกิ๊กแล้วก็ออกไปจากตัวนั้นก็ถึงตื่นได้ถึงตื่นได้ต้องมีความสามารถพิเศษให้กระทบกระเทือนอะไรออกมาเพราะเรามีชีวิตวงชีวิตของเราอยู่เราก็จะระมัดระวังแม้จะทำอะไรออกไปโต้ออกไปทำอะไรออกไปกับผู้อื่นก็เหมือนกันก็ต้องระมัดระวังว่าจะต้องทำให้เป็นเหมือนกัน ทองคำมึงก็ถามทองคำเป็นสิ่งที่เป็นเครื่องรองเครื่องรับหรือว่าเขาจะรับจะลองเขาจะรับลงไปเนี่ยเขาก็จะต้องรู้สึกว่าไอ้สิ่งที่เขาจะรับนี่มันก็ต้องมีค่าเพราะฉะนั้นเราก็จะต้องรู้สึกตัวว่ามีคนด่าเราเพื่อให้ดีถ้าคนนั้นเขารับได้ว่าโอ้นี่เขาพูดว่าเราเขาว่าเราเพื่อให้ดีเขาชี้ชี้โทษที่เตือนตำหนิเขาสิโทษตำหนิเพื่อให้เราดีให้เขารู้สึกว่านี่นี่เป็นเครื่องเครื่องทองรองรับมันเป็นเครื่องทองรองรับกันได้มันก็ไม่โกรธ ความแตกร้าวก็น้อยการสร้างสรรค์ก็เป็นไปได้มันเป็นอย่างนี้แหละทำงานทำการอยู่นี่เพื่อล้างเพื่อสร้างสรรค์เพื่อรังสรรค์กันยิ่งผู้ที่สมบูรณ์แล้วเป็นพระอรหันต์แล้วก็ต้องเรียนรู้สิ่งเหล่านี้ชัดเพื่อทำงานสร้างสรรค์แม้เราไม่อรหันต์เราก็เรียนอันเดียวกันเรียนอันเดียวกันฝึกไปด้วยอะไรไปด้วยเหมือนกันจบอรหันต์จบส่วนที่เหลือของเราเสร็จปั๊บเราก็ทำให้เก่งด้วยก็เป็นคนที่จะรื้อขนสัตว์ทำกิจกรรมทำงานได้หลากหลายมากมายมีประโยชน์มีคุณค่าอย่างสูงเราจะเป็นอย่างนั้นจริงๆเราจะยังเห็น อัตรารูปอัตราบวกอนุตตรารู้อัตราแม่เหล็กแม่น้อยแม่ละเอียดอัตราอย่างลึกซึ้งสักกายะนั่นคือตัวตนจากใหญ่พ้นสักกายะแล้วก็ยังเหลืออัตราอัตราคือตัวตนอย่างลึกซึ้งแต่เดี๋ยวนี้มัน 6 คนผิดกันแล้วเขาไม่พูดสักกายะกันเลยเขาพูดตัวตนเพราะว่าคนสอนบทเรียนที่มันแพร่หลายบทเรียนอัตราตัวตนพูดแต่ว่าอัตราตัวตนศักยะตัวตนไม่พูดศักยะไม่ติดปากทุกวันนี้ก็ไม่สอนสักกายะตัวตนซึ่งเป็นฐานของโสดาบันไม่พูดมันละสักกายตัวตนไม่พูดพูดตามตัวตนก็เลยไปเอาแต่ตัวปลายและแถมเข้าใจผิดด้วยว่า ตัวตนมีแต่หรือว่าตัวตนมีแต่อัตรามีแต่ตัวตื้นก็เลยมาเรียนแต่อัตราอะไรก็อัตราดับๆก็ไม่เป็นไรถ้าเกิดว่าเรารู้ความเป็นจริงเรารู้สภาวะธรรมมันจะหยาบแล้วก็รู้หยาบมันจะกลางทะลุกลางมันละเอียดก็รู้ละเอียดเป็นขั้นตอนเบื้องต้นท่ามกลางบั้นปลายก็รู้ถ้าเรารู้อย่างนั้นนะก็จะเรียกอะไรก็เรียกได้แต่เด็กสักกายะจะเรียกอัตตาหรือจะเรียกตัวตนคำเดียวกันก็ไม่เป็นไรถ้าเกิดว่าเรารู้เป้าหมายเบื้องต้นทำการบ้านปลายที่ถูกต้องขั้นตอนแท้แต่ถ้าเราไม่รู้นะสับสนทุกวันนี้มันสับสนนึกว่าตัวหมดอัตราตัวตนแล้วก็พยายามรัดทำลายทำสูงโดยที่เราไม่ตรวจต่ำในตรวจต้น เราก็เลยเละเทะมันก็พูดด้วยสายนั่งหลับตาไม่เรียนรู้สัมผัสนอกไม่เรียนรู้อินทรีย์หยาบไม่เรียนรู้ศีลให้เป็นศีลต้นกลางปลายอะไรไปทำตามลำดับแต่พยายามละเว้นไปตั้งแต่สุราเมระยะมัชชะเครื่องเสพติดเครื่องเป็นคำหยาบอะไรต่ออะไรไม่ทำเพราะไม่ทำก็เลยไม่รู้กามไม่รู้ต้นเอาแต่คนนั่งเพ่งก็ไปหาจิตลึกลึกอะไรงี้มันก็ข้ามขั้นตอนอย่างหนึ่งมันก็ไม่งามอย่างหนึ่งเพราะจึงเหลือเศษเหลือเสี้ยวความละเอียดความหมายความรู้ก็ไม่มิดก็เหลืออยู่อย่างนั้นแหละจนถูกตัวเป็นพระอรหันต์ขี้ยาเขาก็ดูกันไปพูดกันไป คุณความดีในส่วนที่ดีในส่วนที่มีสภาวะที่ลึกซึ้งที่ได้ส่วนนั้นส่วนนี้ทว่าไปแล้วสายทางด้านนั่งหลับตาที่เล่นจิตสมาธิโดยเฉพาะสายอาจารย์มั่นก็พยายามที่จะมักน้อยสันโดษแต่ก็มีแนวโน้มไปในทางหลีกเล่นหลบหนีไม่กล้าหาญสัมผัสจึงกลายเป็นพวกที่อยู่ในวงแคบอยู่ในส่วนที่สำคัญกับมนุษย์น้อยมีประโยชน์ในวงแค่เขาว่าเห็นว่างมากพวกนี้เห็นว่างมาก เห็นว่างเป็นจิตชัดเป็นรูปวาฬชัดและก็ไม่รู้ความจิตยึดในวงว่างๆนั้นไม่เข้าใจละเอียดแล้วก็ไม่มีมักองค์ 8 ที่ถูกต้องไม่ได้ทำต่อลืมตาไม่เห็นว่าการงานเป็นการปฏิบัติธรรมไปทีเดียวไม่ค่อยเห็นเพราะฉะนั้นเมื่อไม่เข้าใจคำว่าการงานเป็นการปฏิบัติธรรมมีสัมมากัมมันตะมีสมาธิมากองค์ 8 เมื่อไม่เห็นอย่างนี้ก็จึงทำแต่เฉพาะสภาพของตัวเองนั่งเอาหลับตาเอาจึงจะเห็นจิตชัดจึงจะควบคุมจิตได้ง่ายถ้าเผื่อว่าไปเคลื่อนไหวไปกระทบสัมผัสอินทรีย์ก็ไม่แข็งแรงความสัมพันธ์กับมนุษย์ไม่ได้มาก โพนี่อ่อนมนุษยสัมพันธ์ประโยชน์ท่านน้อยประโยชน์ตนว่างเบาสบายง่ายได้เยอะแต่ว่างมันก็จะเอียงข้างไปข้างเดียวหรือที่เรียกว่าเอียงขวาฝ่ายนี่ฝ่ายเอียงขวาเลี้ยวขวาเรียงแต่ภาษาเรียนแต่ความรู้นึกคิดเป็นตัวปัญญาฝ่ายโน้นฝ่ายทำแต่สัมผัสที่เจโตหยั่งลงไปหาแต่เจโตแล้วก็ได้เจโตจากฝ่ายแต่ด้านปัญญาไม่เคยเจริญการจะเรียนรู้โลกการจะสัมพันธ์กับโลกเข้าใจโลกมากขึ้นไม่รู้ไม่ค่อยเข้าใจมีประโยชน์ท่านน้อยส่วนพวกที่สายที่เอาแต่ประโยชน์ท่านสอนเขาคิดแต่เหตุคิดจะพ้นคิดปัญญา คิดจะเอาอะไรมันก็มีแต่ตัวความคิดตัวจะยังเข้าไปหาจิตแท้น้อยมีแต่ความคิดอย่างเข้าไปหาจิตแท้ไม่เคยถึงสัมผัสจิตตัวเองไม่ค่อยเอาไปเอาแต่นอกนอกนอกนอกนอกนอกนอกนอกนอกนอกนอกก็เลยกว้างมีประโยชน์ท่านมีประโยชน์ท่านแต่ในด้านจิตจึงไม่ลึกมันด้านจิตจริงไม่ถึงจิตไม่ค่อยถึงจิตเผินส่วนเผินแต่แตกชาในเรื่องของเหตุในเรื่องของผลในเรื่องของปัญญาพูดได้บอกได้แนะนำคนอื่นได้ประโยชน์ท่านมากดีแต่ประโยชน์ตนน้อยมันไม่มีส่วนขาดส่วนเกินอย่างนี้เราเรียกเอียงซ้ายพอเอียงซ้าย พอดีจะทำให้สังคมมันได้ประโยชน์ช่วยเหลือเฟืองไฟล์เสียสละแก่ผู้อื่นแต่ตนเองไม่ทำนาของตนหรือทำนาของตนก็ได้แต่เพียงพื้นๆพริ้วๆนิดๆหน่อยๆไม่ลึกไม่ซึ้งมันก็ขาดส่วนอยู่ทั้งสองฝ่ายขาดนี่ขาดหน่อยเพราะสัมมาอะระหังแปดไม่สมบูรณ์สมาธิพระองค์ 8 ไม่สมบูรณ์ฝ่ายที่ไปช่วยได้ประโยชน์ผู้อื่นก็ไม่เอาศีลฝ่ายที่เอาประโยชน์ตนก็เอาสีเหมือนกันแต่ศีลก็ไม่ละเอียดเพราะปัญญาไม่ลึกซึ้งไม่รู้จักอธิษฐานไม่รู้จักอริยสัจ 4 ปาริสุทธิศีลอโศกสินไม่เข้าใจหลักศีลหลักธรรมที่ขัดเกลาพ่อปฏิบัติไปก็ทดลอง ไปเป็นขั้นเป็นตอนไม่เข้าใจรอบทวนนี่พูดนี่พูดอย่างผู้ที่ยึดถืออาจารย์มาฟังแล้วก็จะโกรธเคืองการโกรธเคืองเป็นทุกข์พระพุทธเจ้าไม่เคยสอนสอนให้ฟังใครเขาว่าเขาจะมีติดเตือนเราก็ชี้ขึ้นทรัพย์ให้เราเราไปใช้ผิดจรรยาพิจารณาทุคติผิดเขาก็ผิดเขาก็บกพร่องเขาก็มีกรรมมีบาปของเขาเขาติดถูกเรานั่นแหละบาปเขาอุตส่าห์ทำงานให้แล้วเราเองเราไม่รับเราไปดูถูกเขาด้วยไปโกรธเอาเขาอีกแล้วก็บาปแล้วก็ซวยของเราเองทั้งนั้นแหละเพราะต้องแก้ไขต้องปรับปรุงจุดที่มันเป็นประโยชน์แก่กันและกันมันเป็นความดีเป็นของดีเราก็ต้องเอาดิอะไรมันดียังไงลักษณะยังไงเราก็ การศึกษาเอารับรู้เอาฝึกฝนเอาเราก็จะได้ดีเหมือนหลักการสอนด้วยหลักการเรียนศีลสมาธิปัญญาก็ควบคู่กับสัมมารามองค์ 8 สติปัฏฐานก็ประกอบกันสมโภชองค์ประกอบกันสร้างอิทธิบาทมีอินทรีย์พละกันไปมันดำเนินไปพร้อมกันหมดศีลสมาธิปัญญาญาณทัศนะมันเกิดที่อธิบายให้คิดว่าได้อธิบายหมดอธิบายรอบด้านรอบถ้วนมันประกอบกันไปจริงๆก็เราเองเราเข้าใจไม่รอดพอเข้าใจไม่ท่วมก็สับสนที่เราเข้าใจทวนแล้วเราก็เรียนได้หมดรู้หน้ารู้ตามันตัวนี้หมายถึงอะไรอะไรหมายถึงอะไรเพราะเราทำความหมายไม่แม่นทำความหมายไม่ เจนทำความหมายไม่ละเอียดละออมันก็สับสนแล้วก็เรียงไม่ถูกอะไรต่ออะไรมันมายังไงยังไงมันก็เรียกไม่ถูกมันต้องทำความเข้าใจให้แม่นแท้ทุกอันบ่แม่นแท้แล้วมันก็อะไรๆมันก็ใช้ได้ถูกต้องเหมือนกับช่างชั่งที่รู้จักเครื่องมือเครื่องมือมีกองเยอะเลยพอจะใช้อันนี้อ๋ออันนี้ต้องหยิบอันนี้พับถูกเบอร์ถูกอันมาเลยเยอะแยะอ๋ออันนี้ต้องใช้อย่างนี้ต้องใช้เครื่องมืออันนี้อันนี้ต้องใช้อันนี้หันไปหาเครื่องมือรอบตัวใช้ถูกทุกอันฉันใดก็เหมือนกันเราเป็นผู้ที่ปฏิบัติธรรมเรามีเครื่องมืออุปกรณ์วัตถุประกอบการปฏิบัติโดยความหมายโดยหลักเกณฑ์โดยหัวข้อโดยทฤษฎีต่างๆเยอะแยะหยิบทฤษฎีมาใช้ถูกหมดอันนั้นเอาทฤษฎีนี้อันนี้เอาหลักนี้อันนี้ มียอดเครื่องมือมีเยอะก็ใช้เป็นใช้ไม่เป็นมันก็เสียของอยู่อย่างนั้นแหละมันก็ต้องหัดรู้ความหมายหัดรู้สิ่งที่มันใช้กับอานนท์นี้ให้ชัดเจนแล้วเราก็จะหยิบถูกใช้ถูกได้ละเอียดละอองงดงามมากมายที่ดีเพราะที่ให้เนี่ยให้เหมือนกับแจกจ่ายทรัพย์สมบัติให้มากมายแล้วมาพอว่าโอ๊ยแจกให้หมดใช้ไม่เป็นใจให้มากเหลือเกินอย่ามาพอทำไมหัดใช้ให้เป็นที่ลงเครื่องใช้ถูกรู้ให้มันสำคัญเราออกร่ำรวยแล้วก็กลับมาบ่นว่าร่ำรวยโอ้ยไม่เอา รวยอย่าย้อนแย้งเป็นโลกุตระนี่ให้เครื่องมือไม่ใช่ว่าไม่ให้อะไรอื่นให้เครื่องมือไปปฏิบัติก่อนตายกับมือไปปฏิบัติแล้วแล้วเราก็ไม่เอามันก็ไม่ได้อะไรมาย้อนแย้งด้วยความหมายเศรษฐีเราจะมาทิ้งไม่ใช่ไม่ใช่เรามาทิ้งกันให้เครื่องมือพ่อเรายังไม่หมดเรายังจะต้องถามต้องขู่ต้องกล่าวคำว่าต้องใช้เครื่องมือให้เครื่องมือแล้วก็บอกว่าไม่เอาเครื่องมือมันจะได้ถากตรงไหนมันจะได้กล่าวตรงไหนมันก็ต้องกล่าวต้องทาก็ต้องใช้เป็นถ้าเราใช้ไม่เป็นเราก็จะไปบอกเขาส่งมือมีเยอะแยะใช้ไม่เป็นนะเราไปบอกเขามันอายเป็นช่างมีเครื่องมือเยอะแยะเลยอันนี้ใช้อะไรไม่รู้ใช้ไม่ได้แต่ยังยุ่งๆเหมือนกันบางทีจับผิดจับถูกมีเสียหน้าเราแล้วไปบอกว่า มันเยอะเขาให้มาแล้วเป็นความดีด้วยซ้ำมีคนที่ให้มาเยอะแยะแล้วเราก็ต้องหัดใช้ให้เป็นเพราะเครื่องมือนี่ไม่ใช่ของไม่ดีเป็นธรรมาวุธเทพบุตรพระพุทธเจ้าท่านสอนไว้หลากหลายที่ให้ไปได้หมดที่ไหนตัวเองก็ไม่ใช่รู้มากมายพระไตรปิฎกมีเยอะกว่านี้อีกนี่ขนาดอ่านไม่มากนะเนี่ยถ้าอ่านมากแล้วเยอะกว่านี้จะหยิบมาจับมามาผสมให้กบมากกว่านี้พระพุทธเจ้าสอนไว้มากเหลือเกินท่านมอบหมายท่านมีไว้ให้ร่ำรวยร่ำรวยว่าทำอาวุธร่ำร่ำรวยทำอาวุธเข้าร่วมด้วยทำทำวุฒิปกรณ์ อุปกรณ์ที่เป็นธรรมอุปกรณ์ที่จะไปสร้างสรรค์ธรรมถ้ามีเยอะแยะจริงๆมากหลากหลายคนจริตอย่างนั้นจริตอย่างนี้มันเยอะท่านสร้างไว้ให้เครื่องมือสร้างเครื่องมือไว้ให้สำหรับพระสาวกพุทธบริษัทตอนนี้ในสมัยก่อนเนี่ยเวลาพระพุทธเจ้าให้เนี่ยท่านแจกแจงให้แต่ในปัจจุบันมันค่าเข้ากันมากเอาไปเยอะๆแล้วบางทีมันแย่งไม่ออกว่าอันไหนมันตรงกับจริตของเราเราก็โง่เพราะเราก็ไม่รู้ว่าอะไรมันตรงกับจริตของเราเพราะเราก็ต้องรู้สิอย่าไปคนมันทำนี่ถ้าเผื่อว่าแจกนี่ก็แจกมันก็มากคนก็หลายคนก็จะจับเอาแต่ละคนแต่ละคนของใครเราก็ต้องรู้จริตของเราให้ชัดแล้วเราก็รับเอาของเรา เราก็ดูอันไหนที่มันเหมาะสมก็ดูของเราบางทีอันนี้มันยังไม่เหมาะในตอนนี้ตอนต่อไปเราก็จะต้องใช้มีด้วยเพราะงั้นเราก็จะต้องอย่าเพิ่งไปประมาทมันไม่ประมาทหรอกของพระพุทธเจ้าท่านให้ไว้นี่เราก็ฟังเราก็รู้เราก็เอามาใช้เป็นอันนี้เหมาะกับเราแล้วถึงคราวถึงครั้งแล้วเราก็ใช้อันนี้มากหน่อยก็ใช้ไปแต่มันก็มีที่จริงจะเอามาพูดพูดเนี่ยอันไหนที่ได้เห็นว่ามันเอามาใช้ได้กว้างได้มากคนเอามาน่ะมันมีเหมือนกันบางอย่างบางอันที่มันละเอียดมันเหมาะเฉพาะบุคคลส่วนน้อยน้อยคนที่จะมีอย่างนั้นก็มีเยอะนะงั้นก็แจกส่วนที่มันเป็นกลางๆส่วนกว้างๆส่วนใหญ่ เอามาพูดซ้ำซากมากมายสิ่งอย่างนั้นอย่างนั้นเราก็จะต้องใช้เป็นจะต้องรู้หลักการใหญ่ๆอย่างสัมมารีมรรคองค์ 8 อย่างนี้ท่านถือว่าเป็นของใช้ทั่วทุกคนพลางๆกดชงนี้สิทธิ์เขายอมยอมมาเป็นโพธิปักขิจะทำ 37 อย่างนี้กลางๆก็ต้องมีอันอื่นแซมศีลอยู่ที่ไหนก็อยู่ที่นั่นด้วยทำสมาธิก็ทำอย่างอยู่ในนั้นด้วยสร้างอย่างสมาธิมักองค์ 8 ทีเดียวศีลพรตอยู่ในนั้นเสร็จแล้วเราก็เกิดปัญญาอยู่ในนั้นด้วยสร้างอินทรีย์สร้างพระลักษณ์รู้ก็ไปเป็นขั้นตอน เอาสังโยชน์ 10 เป็นหลักในการที่จะประพฤติปฏิบัติเรารู้สังโยชน์แล้วก็ไม่ใช่ชู้แต่ตัวหนังสือเราเข้าใจความหมายให้ลึกซึ้งศักยะในที่จริงมันก็เป็นตัวการเคยแปลให้ฟังเป็นภาษาไทยบอกว่าเป็นตัวการตัวการระดับไหนก็มีตลอดของเรามันดับไปแล้วมันได้ไปแล้วลดไปแล้วมันก็ไม่เป็นตัวการแล้วมันเป็นตัวการใหญ่เป็นตัวการอยู่มันลดน้อยลงมันก็เป็นตัวการอยู่แต่มันยังไม่หมดมันเป็นตัวการใหญ่มันเป็นตัวการหนักเลยเอามันก่อนตัวไหนสำคัญหรือว่าบางทีอาจจะน้อยๆนะเป็นแต่เพียงถ่วงถ่วงอยู่เท่านั้นแล้วปลดอันน้อยนี่ก่อนว่ามันเป็นตัวการที่ทำให้เรายุ่งก็ได้ไม่ได้หมายความว่าเรา ไปทำปัญญาบางทีบางอย่างมันหนักใหญ่เรายังไม่มีแรงไปจะได้โคลนมันหรอกภูเขาใหญ่ตัวนี้เอาไว้ก่อนแล้วเก็บมูลดินเก็บอะไรต่ออะไรสร้างกำลังวังชาสะสมความสามารถไปก่อนแล้วจึงจะมีความสามารถมีมูลมีกำลังมีวิธีการและก็มีเครื่องมือที่ใหญ่เครื่องมือที่แข็งแรงเข้าไปโคตรภูเขาใหญ่อีกทีนึงก็ได้แล้วเราเห็นว่าภูเขาใหญ่อันนี้เอามาก่อนมันลงเลยมันอยู่ที่เราทั้งนั้นน่ะเราจะเลือกเราจะเลือกทำเพราะฉะนั้นจะใช้คำว่าตัวการใหญ่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะต้องเป็นเรื่องใหญ่หรือเรื่องเล็กมันอยู่ที่เราเราต้องเอาตามถนัดเอาตามที่ว่าเอาก่อนอันนี้ออกก่อน จัดการไปสักกายะก็คือตัวการของเราต้องการใหญ่หรือตัวการที่เรารู้ว่าตัวนี้จะต้องจัดการกับมันแล้วเราก็ทำไปขั้นที่นี้ขั้นจริงๆนั่นน่ะท่านจริงๆก็เป็นขั้นที่ยาวตามที่เรียกว่าอบายแล้วก็มาเรียกกันรวมๆว่าการที่จริงอบายก็กล้าคือความใคร่หลอกใครเราติดเราเสพเรายึดมันหลงเป็นโลกียสุขลงเป็นสิ่งที่หน้าได้หน้ามีหน้าเป็นทั้งนั้นแหละแล้วเราก็ปราบมาเป็นขั้นๆถึงได้แยกออกมาให้ฟังสบายก่อนสบายส่วนยาส่วนต่ำแล้วมันไล่เรียงเป็นจากต้นกลางปลายทีเดียวเอาเราทำได้เป็นขั้นเป็นตอน ตัววิเศษขึ้นไปเรื่อยๆสูงขึ้นไปเรื่อยๆมีกำลังวังชาผู้ใดมีบารมีมีบุญมาเก่าปราบได้ง่ายมันมีแต่ละคนนี่บางคนมีอะไรต่ออะไรมาได้ง่ายก็รู้และส่วนมากที่มาเนี่ยพวกเราเนี่ยก็มันมีแต่ลึกๆดูดีๆแต่มันมีฐานดีมันมีภูมิดีมาก่อนกล่าวว่าส่วนมากจะเห็นได้ว่าคนที่มีบุญจริงๆถึงจะมาคนไม่มีบุญจริงๆนะพูดก็ไม่รู้เรื่องอธิบายบางทีมีปัญญาเยอะเข้าใจนะแต่มาไม่ไหวมาไม่ไหวจริงๆไม่มีบุญล้างยังไงก็ไม่ได้ละยังไงก็ไม่ได้อายขายหน้ามาร่วมมาผสมผเสไม่เข้าทำไม่รอดไม่มีบุญจริงๆไม่มีบารมีไม่ อินทรีย์พละไม่มีรู้แสนรู้ฉลาดแสนฉลาดเข้าใจเข้าใจแต่ทำไม่ได้พยายามแล้วพยายามอีกก็ไม่ได้เราได้เนี่ยมันเป็นบุญของเราแล้วแล้วเราก็ต้องทำเข้าไปจริงๆเพิ่มภูมิขณะนี้เราพากันจำพากันพายแล้วพากันจำพากันพามีเพื่อนมีฝูงมีมิตรดีเพื่อนดีสหายดีมีผู้นำพระพุทธเจ้าท่านอยู่ท่านก็บอกเรานี่แหละเป็นเพื่อนดีมิตรดีสหายดีของเธอพาทำพานนำเป็นกำลังใจช่วยดูช่วยแล้วช่วยสอดช่วยส่องเรานี่แหละเหมือนประดุจจะเรือยามฝั่งที่จะวิ่งรอบเกาะคอยลาดตระเวน ดูแลอยู่ไม่ให้เกิดโพยภัยพระพุทธเจ้าท่านเปรียบตัวเองท่านอย่างนั้นนะเรานี่แหละเหมือนเรือยามฝั่งที่วิ่งรอบเกาะคอยดูโพยภัยตรวจลาดตระเวนพูดแล้วเหมือนท่านยกตัวแต่ท่านก็ทำอย่างนั้นน่ะพูดอย่างนี้ก็คล้ายกับตัวเองก็พูดเข้าหาตัวเองก็จริงเข้าใจเลยพระพุทธเจ้าท่านหมายเราไม่มีงานอื่นเราทำงานก็ทำประโยชน์ประโยชน์ตนเบาๆประโยชน์ตนเราหมดมันไม่มีอื่นหรอกมันก็ทำงานดูแลคนอื่นตรวจตราดูเอออะไรนิดอะไรหน่อยยังไงยังไงเรามีกำลังไหวไหมขนาดเห็นๆบางทียังไม่มีเวลายังไม่มีกำลังจะช่วยเลยเออแล้วก็ตะเวนแล้วเรารู้แล้วเห็นแล้วข้าศึกอยู่ตรงนี้กำลังบุกหนักอันนั้นอันนี้ มือจากทางนี้ไปช่วยทางนี้ทำไม่ได้ทำไม่ได้ช่วยได้ข้าศึกกำลังบุกเสือกำลังกินคนนั้นคนนี้เห็นๆอยู่ก็อยากจะช่วยอยู่แต่ช่วยไม่ได้ล้นมือเต็มมือละปล่อยไปยังไม่ได้อะไรอย่างนี้เป็นต้นเห็นอยู่เป็นอย่างนั้นจริงๆอาการมีผู้ที่คอยช่วยเหลือดูแลคอยชี้คอยบอกคอยแนะคอยพยายามเตือนเราอยู่เสมอมันเป็นบุญเป็นบุญเพราะพุทธเจ้าท่านได้ยืนยันนักหนาวะเป็นผู้ชี้ขุมทรัพย์ให้แก่เราน่ะมันเป็นบุญคุณดีเป็นเพื่อนดีมิตรดีสหายดีของเราอยู่แล้วเราก็จะ ไก่ปรับปรุงตนเองไปทำไปแล้วเข้าใจชัดเข้าใจมากขึ้นเราก็จะทำได้มากขึ้นการที่จะมีบทเป็นสัมมาสติประธานหรือปฏิบัติเป็นปฏิบัติเป็นการเอามาทำทวนปกติก็คือทำไปทำแล้วทำเหล้าทำให้มันรู้ย้อนรู้ทวนรู้ลางรู้แกะรูปปล่อยไปเรื่อยจริงๆเป็นปฏิปทาเราเรียกทับศัพท์ถ้าเรียกเป็นภาษาไทยๆหน่อยก็เรียกปฏิมากรรมเป็นปัจจุบันชัดเจนเราจะมาทำอยู่เมื่อการทำสมาธิมักองค์ 8 ได้ถูกต้องมากเท่าใดมันก็ไวมากเท่านั้น เพราะมันมีครบครันมีผัสสะมีการเรียนรู้ได้สติปัฏฐานอันชัดแจ้งฌานเราก็ยิ่งแข็งเพราะว่าเราจะต้องรู้เท่าทันจิตสัมผัสแล้วก็จะต้องรู้เท่าทันรู้ตัวทั่วพร้อมภายนอกภายในรู้เป็นภายนอกรู้เป็นภายในรู้กายรู้เวทนารู้จิตรู้ธรรมารมณ์รู้ชั้นเชิงของธรรมะรู้กันแม่มันทรุดซ้อนมันตีตลบลึกซึ้งชั้นเชิงมันไม่รู้อะไรเลยเล่ห์เหลี่ยมเราจะมีปฏิภาณสูงเราจะจิตของเราจะเป็นมุทุไวปราดเปรียวครอบครองรู้เท่าทันสรรพคุณกระเป๋าสุขุมประณีตเป็นมุทุเรายิ่งเหมาะแก่การงานเพราะฉะนั้นการงานเรายิ่งทำได้ดีเพราะเราประมาทเป็นทำกับ ที่นั่นทำกับคนนี้ทำกับอย่างโน้นทำกับอย่างนี้คนจริตอย่างนี้เราก็จะทำร่วมยังไงคนจริตอย่างนี้เราจะทำร่วมกับเขายังไงเป็นผู้ที่มีมนุษยสัมพันธ์สูงส่งเป็นผู้มีมนุษยสัมพันธ์สูงส่งสามารถร่วมงานสามารถร่วมกันกับคนโน้นคนนี้ได้ไม่เอาแต่ใจตัวเพราะใจตัวมันถูกล้างมันถูกลดปลดปล่อยไปเข้าใจว่าเรานี่ต้องเอาใจเขามาใส่ใจเราใจเรานี่อย่ามาถือใจเรามันเป็นมานะใจเราถือใจเราไม่ได้ใจเราจะมีแต่ปัญญาแต่เราจะเข้าใจมีแต่ปัญญารู้มีการประมาณมีการสมานสามัคคีมีการสังเคราะห์ ทำอัตถจริยาอย่างไรเราจะทำจริยะจริยธรรมพฤติกรรมจริยาจรรยาเราจะทำพฤติกรรมอย่างไรมันถึงจะเข้าเป็นสาระเป็นแก่นเป็นสารไม่ใช่ว่าเอากำไรเอาขาดทุนเอาตัวกูของกูก็ไปร่วมไม่ใช่ทำอย่างไรจะประสานได้ดีมันก็เกิดการสังคหวัตถุเกิดการสังเคราะห์สังเคราะห์ได้ดีทั้งๆที่ตัวเราทั้งตัวเนี่ยฝีมือทั้งฝีมือความคิดทั้งความคิดความสามารถทั้งความสามารถของเราเข้าไปร่วมด้วยได้อย่างดีเลยเพราะเรารู้จักอัตถจริยาเพราะเรารู้จักภาษาเพราะเราทนต่อคำพูดได้เรามีประโยชน์คำตำหนิติเตียนคำพูดคำจริงได้เราจึงเข้าไป ร่วมกับผู้ที่ชอบติชอบติ้งได้คนติๆมากก็ดีที่จริงก็ติดจริงสมควรจะติถึงกาลควรติถึงกาลไม่ควรติดก็ไม่ต้องพูดไม่ต้องติมากไปเราก็รู้น้อยไปเราก็รู้ทำได้พอเหมาะจริงๆมันจะพอหมอไม่ใช่ว่านั่งคิดเอาแล้วมันพอเหมาะไม่ใช่โอ้ยมันเยอะมันเยอะเหลือเกินเราจะได้รู้ว่าเออคนนี้ต้องขนาดนี้ผมบอกคนนี้ต้องขนาดนี้ถ้าคนนี้ต้องขนาดนี้คนนี้ชอบพูดมากคนนี้ชอบพูดน้อยคนนี้ชอบติดมากคนที่ชอบติดน้อยคนนี้ติดไม่ได้เลยถือสามารถแล้วก็ฉลาดที่จะพยายาม หาคนละเม็ดอย่างไรที่จะติดจะมีเชิงแล้วจะเข้าใจทุกอย่างเสร็จแล้วเราก็สามารถช่วยกันร่วมกันสละเป็นทานได้เพราะเราทานเพราะเราไม่มีตัวมีตนเพราะเราสละตัวตนเพราะเราได้ทานตัวตนเราพยายามที่จะประสานกับเขามีเขาร่วมกับเราเราคือเป็นตัวการงานเป็นตัวกิริยาเป็นตัวกรรมส่วนผู้อื่นนั้นเราก็พยายามที่จะเป็นประโยชน์ร่วมกันได้จึงเกิดสังเคราะห์หรือสังขารวัตถุเกิดบุญเกิดทานเป็นที่สุดเพราะเรารู้รู้มีปัญญารู้จริงๆมีญาณรู้ในประโยค รู้จึงเกิดการสมานัตตต