241225-3-165 ทางเอกภาค3-ตอน165(หน้า320)-พ่อท่าน-สันติอโศก-ท057.txt

รื่องอาศัยหรือเครื่องอยู่ของผู้ที่มีผู้ใดมีวิหารธรรมขนาดไหนคนนั้นก็มีอันนั้นเป็นเครื่องได้อาศัยได้พึ่งได้อยู่วิหารนี่คือเครื่องอยู่เครื่องที่เราได้อาศัยมันอยู่รูปร่างกายของเราเนี่ยเป็นวิหารของเรารูปนามขันธ์ 5 ของเราเนื้อหนังมังสากระดูกอวัยวะต่างๆเป็นเครื่องอาศัยของเราเป็นวิหารของเราบ้านเรือนหลังนี้เป็นวิหารเป็นเครื่องที่เราได้อาศัยอยู่เราได้อยู่ในนี้ ที่นี่เมื่อเครื่องอาศัยที่มันหยาบแล้วก็พูดแล้วก็รู้กันง่ายเข้าใจง่ายจะอาศัยมันดูอย่างไรทีนี้มันละเอียดขึ้นก็รู้ยากหน่อยขั้นละเอียดถึงขั้นน้ำมาทำเช่นเรามีจิตจิตความนึกคิดแล้วก็อาศัยความนึกคิดเป็นเครื่องอาศัยอยู่คนมีความนึกคิดมีปัญญาดีก็คิดออกมาเป็นสมรรถภาพคิดออกมาเป็นบทบาทการงานคิดออกมาแล้วก็มาสร้างมาศาลมาทำก็ได้อาศัยสิ่งนั้นอยู่คิดได้มากก็ไปได้แลกลาภมากได้อะไรอะไรแลกเปลี่ยนมาเป็นของอาศัยซ้อนลงไปอีกทีนึงก็ได้อยู่ได้กินได้ใช้ได้อะไรแต่ถ้าเราโง่มากเราได้มาแล้วเราก็เอาไปแลกอะไรต่ออะไร ฟุ่มเฟือยผลาญเล่นเช่นเมื่อวานนี้พูดถึงคนที่สูบบุหรี่วันนึง 12 เงี้ยอุตส่าห์ทำงานวันนึงไปได้วันนึง 100 บาทสูบบุหรี่วันนึง 12 เกือบหมดแล้วถ้าบุหรี่มวนละ 120 บาทมันหมดเลยไม่ต้องเหลือกันไม่ต้องกินอะไรไม่ต้องใช้อะไรทั้งนั้นมันก็ทำมามันก็ในภาษาที่พูดบอกว่าไม่อยากนะแต่ว่าบอกจริงๆว่าเป็นตัวสื่อที่ชัดคือทำมาแล้วโรคพวกนี้โรคระบาดที่เรียกว่าห่าเนี่ยมันลงเมืองอยู่เดี๋ยวนี้ทุกวันนี้เยอะแยะพวกนี้ทำมานี่โรคระบาดพวกนี้มันกินไปหมดหรือห่าพวกนี้มันกินไปหมดเกลี้ยงไม่เหลืออย่างเนี่ยเป็นคน ที่มีโรคระบาดติดตัวรักษายากรักษาหายก็เป็นบุญไปถ้ารักษาไม่หายก็ถูกโรคระบาดหรือโรคห่าพวกนี้มันกินอยู่เรื่อยไปเรียกว่าเราอุตส่าห์มีมันสมองมีฝีมือแล้วก็ไปทำงานสร้างขึ้นมาแล้วเราก็ได้อะไรแลกเปลี่ยนมาเพื่อจะได้อยู่ได้อาศัยเราเอากลับมาผลาญกล้าที่จริงเขาก็ว่าเขาได้อาศัยนะเขาก็เป็นความสุขเขาก็เป็นความเป็นชีวิตชีวาเป็นอะไรไปอย่างนั้นทั้งๆที่มันทำลายร่างกายแล้วตัวเองก็ปวดดีซะด้วยวันนี้ไม่ใช่สู่วันละ 12 นี่ยังไม่เป็นมะเร็งเลยบริษัทยาสูบควรจะขอบคุณเขานะเดี๋ยวเขาพิสูจน์ให้ดูแล้วสูบวันละ 12 ยังไม่เป็นอะไรยังไม่เป็นมะเร็งให้เขาลองทาภายไปดูนะสักวันหนึ่งเขาก็จะรู้นะ อันนี้ก็กลับเข้ามาหาเรื่องของที่อาศัยที่พระวิหารธรรมยิ่งละเอียดกว่านั้นเราได้พึ่งได้พึ่งมันถึงขั้นที่เรียกว่ามีคารมมีอาการถ้าอารมณ์ของความโกรธเกิดมันก็เป็นอันนึงที่เกิดในตัวเราถ้าผู้ใดมีความโกรธเป็นเจ้าเรือนในภาษาไทยสำนวนไทยมีความโกรธเป็นเจ้าเรือนคือหมายความว่ามีแต่ความโกรธเข้ามาสิงสู่ในเรือนใจใจเรามีแต่ความโกรธเข้ามาอยู่บ่อยๆเป็นเจ้าเรือนส่วนใหญ่เนี่ยเจอแต่หน้าความโกรธอยู่ในเรือนใจในหัวใจหรือว่าในจิตวิญญาณของเรามันมีแต่อารมณ์โกรธโกรธอยู่บ่อยๆเรื่อยๆเจ้าความโกรธก็เป็นเจ้าเรือนเจ้าความ โกรธก็เป็นเจ้าของเจ้าของจิตใจเจ้าของจิตวิญญาณเพราะมันมีความโกรธอาศัยอยู่เป็นเหมือนเจ้าของบ้านยูนนานในวันหนึ่ง 24 ชั่วโมงมีอารมณ์โกรธซะ 20 ชั่วโมงนี้ก็ต้องชื่อว่ามันเป็นเจ้าของเรือนมันเป็นเจ้าของบ้านมันเป็นเจ้าของจิตวิญญาณมันครองมันอาศัยมันครอบครองมันอยู่มันอยู่ซะส่วนใหญ่อารมณ์ว่างอารมณ์โปร่งอารมณ์ไม่มีอารมณ์โกรธไม่ค่อยอยู่ไม่ค่อยมีแต่ให้อารมณ์โกรธมันเข้าไปมีแทนไปสิงสู่ไปครองไปอาศัยอยู่ในตัวผู้ใดก็แล้วแต่อันนั้นชื่อว่ามันเป็นเจ้าเรือนอย่างนี้เราก็ อาศัยความโกรธเป็นชีวิตชีวาหน้าตาก็คงบ่ฮู้ขี้อยู่อย่างนั้นแหละคนนั้นน่ะมนๆหมองๆหรือว่าน่าเครียดๆหรือว่าน่าแยกเขี้ยวยิงฟันอะไรอยู่อย่างนั้นน่ะวันหนึ่งคืนหนึ่งมันจะไปหาความเบิกบานยิ้มแย้มอะไรได้อย่างนี้เป็นต้นหรือว่าเรามีแต่ความโลภมีแต่ราคะเป็นเจ้าเรือนเราก็จะได้แต่ซอกๆๆแสวงหาพยายามที่จะเอาเอาเอาเอาเอาเอาอะไรมาให้แก่ตัวเองเยอะแยะในเรือนใจของเราด้วยในจิตวิญญาณของเรามีแต่อาการอารมณ์ของโลภราคะเข้าคลองเข้าเป็นเจ้าบ้านเจ้าเรือนเขาอาศัยเขาอยู่มันมีแต่บทบาทของตัวนี้จิตใจมีแต่บทบาทของ โลภะเราก็เป็นสัตว์ประเภทราคะเพราะมันแสดงบทบาทมันเป็นเจ้าเรือนมันมีตัวสำคัญที่มันปกครองจิตใจมันปกครองร่างกายจิตนี้เป็นประธานของสิ่งทั้งปวงจิตวิญญาณเป็นประธานของสิ่งทั้งปวงเพราะงั้นถ้าผมว่าจิตใจของเราเป็นอย่างนั้นอยู่เราก็จะแสดงออกหรือว่าเป็นคนอย่างนั้นน่ะอย่างนี้เป็นต้นเราได้อาศัยสิ่งอย่างนี้ก็กลายเป็นคนอาศัยความโลภความราคะเป็นเครื่องอาศัยหรือความหลงผิดเราไม่รู้เป็นโมหะเราก็อาศัยความหลงผิดเป็นเจ้าเรือนมีอะไรให้หลงผิดเข้าไปหมดเขามีความถูกต้องยังไงเราก็ไม่รู้กับเขาถ้าคนอย่างนั้นอยู่มันยิ่งมีความหลงผิดไม่ จะลงรอยกับคนในสังคมขว้างๆดีๆคนนี้ก็อยู่กับใครไม่ได้สุดท้ายก็ไปนั่งอยู่คนเดียวหนักเข้าก็บอกว่าเออต้องไปรักษาเขาสงสารหน่อยเขาก็ส่งเข้าโรงพยาบาลศรีธัญญาบ้างโรงพยาบาลสมเด็จบ้างเพราะว่าแกไม่เหมือนใครจะคิดก็ไม่เหมือนใครจะทำก็ไม่เหมือนใครและทำขวางๆดีๆทำลายมันไม่สงบมันไม่สอดคล้องมันไม่สมานมันไม่สำคัญนะแกก็กลายเป็นคนขวางโลกกลายเป็นคนที่สติสัมปชัญญะปัญญาไม่รู้ความสมานประสานความลงกันสิ่งที่มันอยู่อย่างมีกฎมีระเบียบมีความเหมือนความคล้ายความสอดคล้องกันมันไม่มีก็เป็นอย่างนั้นโมหะมากก็เป็นบ้าถ้าไม่โมหะ มึงก็ต้องรู้ดีรู้ชั่วแล้วก็ฝึกแม้ขนาดเรารู้ด้วยปัญญาเราเข้าใจแล้วเรายังต้องฝึกเพียรให้มันลงแล้วจนกระทั่งสุดท้ายจิตปัญญาก็เข้าใจดีอ๋ออย่างนี้เป็นสิ่งดีที่สุดในนี้เป็นสิ่งที่สมควรที่สุดชอบแล้วเหมาะแล้วแล้วเราก็จะทำอย่างนั้นโดยอยู่กับหมู่กลุ่มอย่างสบายสอดคล้องไปนะอาทิตย์นี้ถ้าเผื่อว่าผู้ใดละราคะโทสะโมหะอะไรออกไปได้มากขึ้นจิตมันก็จะมีความเป็นเจ้าเรือนหรือว่าความเป็นจิตวิญญาณที่มีอาการเมื่อละราคาโมหะออกจริงมันก็จะว่างจากกิเลสพวกนี้ลงไปบางเบาก็ได้อาศัยความเป็นจิตที่ไม่มีราค 3 โมหะถ้าเรียนรู้ทางศาสนาโดยเฉพาะพุทธศาสนาได้ถูกต้องแล้วจิตก็จะเป็นสัมมาทิฏฐิเป็นคนที่ลดละเลิกได้แล้วก็เอาจิตเอาพลังงานเอาเวลามาทำงานอื่นที่ขยันหมั่นเพียรที่สร้างสรรค์ซึ่งสร้างสรรค์สิ่งที่ดีเป็นประโยชน์เป็นคุณค่าเท่าที่เราสามารถมีโอกาสทำได้เราจะทำขึ้นมาให้แก่โลกไปเรื่อยๆแล้วก็เป็นคนที่ได้อาศัยความเข้าใจที่ถูกต้องการงานที่ดียิ่งเราเข้าใจสูงไปกว่านั้นเราไม่มีราคาเราไม่มีโลภะความโลภความหวงแหนความขี้เหนียวเขาก็ยิ่งจะแจกจ่ายเจือจางเอื้อเฟื้อสร้างสรรค์ อุดหนุนโลกอุดหนุนมนุษย์อื่นเขาให้เขาได้รับประโยชน์ไปเรื่อยเราก็ได้อาศัยกรรมกิริยาด้วยจิตวิญญาณที่เรามีปัญญาและมีความเห็นมีความถูกต้องหมดกิเลสลงไปเรื่อยๆมันก็ยิ่งจะสอดคล้องยิ่งเราจะได้อาศัยเขาไปถูกต้องเรื่อยๆสุดท้ายแม้จิตผู้นี้หมดราคาหมดโทสะหมดโมหะเป็นพระอรหันต์พระอรหันต์ก็จะเป็นผู้ที่สร้างสรรค์ช่วยเหลือเฟือควายโลกอยู่อย่างสบายวันหนึ่งคืนหนึ่งก็ทำงานมีความเพียรเมื่อเวลาถึงควรเวลาควรพักก็พักไม่ถึงเวลาควรพักควรเพียงท่านก็เพี้ยนไปอย่างมีประสิทธิภาพอย่างสบายกระทบสัมผัสกับ แดดร้อนจังก็ได้รู้ได้เข้าใจได้ฝึกเพี้ยนได้เกิดปัญญาแจ้งชัดรู้เท่าทันสิ่งทุกอย่างไม่ยึดไม่ถือเอามาให้เป็นเรื่องทุกข์กับตนเองไม่มีทุกข์มีแต่สร้างสรรค์ตามความสามารถตามความเก่งท่านก็ได้อาศัยได้พึ่งสิ่งนี้อย่างอาตมาอาตมาได้พึ่งสิ่งอย่างนี้ทุกวันนี้คนเชื่อถือไว้ใจกล้าเสียสละกล้าเอามาช่วยเหลือ Profile ถ้าอาตมาคิดว่าจะทำโน่นทำนี่มีนู่นมีนี่เขาก็เอามาอุดหนุนและอาตมาก็ทำไปจริงก็ยิ่งพิสูจน์วันพิสูจน์คืนหลายวันหลายคืนนานวันนานคืนนานปีเขาก็ยิ่งเชื่อถือคนใกล้คนชีวิตก็ไม่มีปัญหาก็ยิ่งชักจูงให้คนอื่นมาเห็นด้วย ไปด้วยก็ยิ่งทำได้อะไรมากขึ้นเราได้แต่อาศัยอาตมาไม่กลัวเลยว่าอาตมาจะมีคนมาช่วยเหลือน้อยลงถ้าตราบใดอาตมาแน่ใจอาตมาเป็นคนซื่อสัตย์สุจริตสร้างสรรค์สิ่งที่เป็นประโยชน์ยิ่งอยู่ต่อมนุษยชาติได้ถูกต้องดีติดตีนไม่ได้มีแต่จะเห็นจริงว่ามันเจริญดีไปข้างหน้าอนาคตอาตมาไม่กลัวเลยที่จะมีคนสนับสนุนมากขึ้นไม่กลัวอาตมาไม่ได้พยากรณ์นะไม่ได้คำนวณถ้าจะมาทำอย่างนี้ไปอีกมีเวลาเพียงพอสมาคมกล่าวว่าแต่ในเมืองไทยเลยที่เขามีปัญญาดีที่เขารู้ผู้ควบคุมกรรมการอะไรแล้วแต่ที่เขามีทุนรอนเหลือเฟือเขาเองก็ไม่มีปัญญาใช้เงินเหล่านั้นเป็นคุณค่าต่อมนุษย์ได้ดีเท่าอาตมา อาตมาใช้เงินใช้ข้าวของใช้อะไรผลิตมีกำลังมีพลังพลมีคนมีบุคลากรที่สามารถสร้างสรรค์ผลิตสิ่งที่ดีไปให้แก่มนุษยชาติได้มากๆซึ่งสมาคมชมรมชุมนุมมูลนิธิหรืออะไรก็แล้วแต่ที่เขาตั้งเป็นกลุ่มบุคคลที่ตั้งใจจะทำงานเพื่อประโยชน์แก่มวลมนุษยชาติเพื่อประโยชน์แก่ปวงชนทั้งหลายแหล่เป็นการเกื้อกูลเอื้อเฟื้อหลักเกณฑ์อันนี้มีทุกประเทศมีทุกประเทศในมนุษย์ชาติมีความรู้ถ้าเขาเห็นจริงเขารู้ชัดแล้วนะผู้ที่มีปัญญาที่เขาเป็นเจ้าสมาคมเป็นเจ้าชมรมอะไรนะเขาจะแบ่งเงินเหล่านั้นมาให้ด้วยซ้ำดังที่เคยมีกันอยู่ทั่วประเทศทั่วโลก เขามีกันอยู่จะไม่ต้องไปแสดงงานนางง้อเลยจะเยอะแยะเพราะว่าสิ่งเหล่านี้มันจะหมุนเวียนมันจะหนุนเนื่องกันมาเองนะไม่ได้ไปง้อง้องอนขอหรอกเขาจะเสนอมาแล้วเรามีสิทธิ์เลือกด้วยอาตมาจะมีสิทธิ์เลือกอาตมาจะไม่ได้รับง่ายด้วยจะคอยดูจะไม่ทำงานหรือแม้แต่สมาคมแม้แต่อะไรๆก็จะต้องพิจารณาจะมีความมุ่งหมายอะไรจะมีความแฝงอะไรหรือไม่ถ้ามันมีความแฝงมีอะไรต่ออะไรจะพิจารณากันอย่างดีนะเราก็จะรับเราก็จะทำประโยชน์นั้นเมื่อเราทำเราจะเสนอเขาด้วยถ้าเจ้าที่ส่งอะไรต่ออะไรมาให้มากๆแล้วจะเสนอเราจะแสดงสิ่งที่เรามีสิ่งที่สร้างออกไปให้แก่เขาได้รู้หลักฐานหลักฐานต่างๆว่าเราได้ช่วย โซฟาอันนั้นอันนี้ต่างๆนานาส่งไปก็ดูว่าเราได้ผลิตสิ่งนั้นสิ่งนี้เป็นนั่นเป็นนี่มีนั่นมีนี่อย่างน้อยก็มีรายงานหรืออย่างน้อยก็มีสิ่งชิ้นที่เราได้ผลิตเป็นผลผลิตเป็นสิ่งผลิตออกไปให้เขาเห็นเขารู้ว่านี่คือผลจากที่พวกคุณได้อุดหนุนกันมามันก็จะสอดคล้องมันจะเป็นจริงมีหลักมีฐานมีสิ่งมีส่วนที่เป็นของจริงเกิดอยู่ตลอดไปนะสังคมจะยิ่งใหญ่ขึ้นเพราะคนจริงจังยิ่งขึ้นเป็นการเสียสละและเข้าใจถูกต้องตามสัมมาองค์ 8 พระพุทธเจ้าคุณก็จะได้อาศัยสิ่งนี้อยู่แล้วอยู่อย่างองอาจพึงผายกล้าหาญอาศัยสิ่งเหล่านี้อยู่อย่างเป็นวิหารธรรม เป็นเครื่องอาศัยที่สมบูรณ์จิตใจเรามีสูญญากาศจิตใจเราว่างจิตใจเราไม่มีกิเลสเนี่ยอาตมาสมมติมาถึงพระอรหันต์แล้วนะไม่มีกิเลสมันก็จะช่วยกันสร้างสรรค์วันคืนไม่มีปัญหาอะไรเลยทำงานไปส่งเสริมกันไปอะไรที่ดีถ้ามีใครท้วงติงกันเข้าหมู่กันปรึกษาวิเคราะห์วิจารณ์อันนี้ไม่สมควรแล้วหยุดเถอะจะหยุดกันอะไรที่ควรทำอยู่ต่อไปก็ทำกันสร้างสรรค์ต่อไปผลิตออกไปสู่โลกสู่ประชาชนน่ะไม่คิดอ่านที่จะแลกจะเปลี่ยนจะเอาเปรียบเป็นตัวอย่างเขาให้เห็นว่าโลกนี้เกื้อกูลกันได้และเราก็จะแสดงความเกื้อกูลด้วยบริสุทธิ์ใจไม่ใช่อ้างอวดแต่เป็นความจริงว่าควรทำอย่างนี้มนุษย์ต้องเป็นอย่างนี้กันแล้วโลกจะสงบสันติ ถ้าโลกไม่เป็นอย่างนี้มนุษย์ไม่เป็นอย่างนี้โลกไม่สงบสันติดังที่เป็นอยู่ทุกคนก็ตัวใครตัวมันทุกคนก็มีแต่ความโลภความเห็นแก่ตัวจะกอบโกยจะเอาเปรียบเรารักมันสุขไม่ได้เสียสละเท่านั้นสร้างสรรค์เท่านั้นจะสุขได้มีการเสียสละเหมือนกันแต่ไม่สร้างสรรค์ก็ไม่สุขอีกเพราะคนละโลกทุกวันนี้ปล่อยให้แต่คนละโลกเท่าที่เขาทำงานกันแล้วเขาก็ผลานกันเนี่ยสร้างและให้ธรรมชาติมันเกิดหมุนเวียนด้วยตัวมันเองอีกไม่ทันไม่ทันไม่ทันเพราะฉะนั้นคนก็จะต้องช่วยธรรมชาติช่วยสร้างสรรค์เพราะสิ่งใดที่ควรสร้างสรรค์อยู่เป็นสมากัมมันตะสัมมาอาชีวะ ต้องสร้างสรรค์ทฤษฎีพระพุทธเจ้าจึงมีสัมมาอาชีวะและสัมมากัมมันตะด้วยต้องทำเพราะฉะนั้นพระเองก็ไม่จำเป็นต้องพูดเท่านั้นในสมัยพระพุทธเจ้าพลเมืองไม่มากเท่าสมัยนี้พระสอนก็สอนเป็นสัมมาวาจามีคำสอนแนะนำให้คนรู้จักหยุดเลิกสิ่งที่ควรเลิกแล้วเขาก็สร้างสรรค์อยู่ตามสัญชาตญาณที่สร้างสรรค์ความเจริญก็พอเพียงสัมมากัมมันตะพอเพียงพระไม่ต้องสร้างเท่าไรพระไม่ต้องแนะนำไม่ต้องทำไม่ต้องพาอะไรมากนักคนก็พอเป็นไปสมัยนี้จะเอาแต่สอนมีแต่สัมมาวาจาพระจะทำหน้าที่สอนอย่างเดียวไม่ลงมือทำส่วนที่ควรทำบ้างไม่เห็นว่ากายกรรมก็มีไม่ใช่มี มาจากกรรมมันจะเอาแต่พูดลูกเดียวพูดแต่ดีแต่ทำอะไรก็ไม่เป็นไม่แสดงประสิทธิภาพความเชื่อถือก็น้อยเหมือนคนสมัยนี้เป็นพระก็ตามถ้าไม่แสดงความเชื่อถือในการงานมีอาชีพมีการงานหรือมีอะไรที่เห็นบทบาทพูดว่ากรรมมี 3 กายกรรมวจีกรรมมโนกรรมไม่แสดงสิ่งเหล่านี้ให้ปรากฏว่าเรามีประสิทธิภาพมีสมรรถภาพความเชื่อถือมันก็น้อยคนทุกวันนี้มันนับถือกันยากขึ้นไม่เก่งจริงไม่สามารถจริงไม่ค่อยเชื่อมันมีมานะสูงขึ้นเพราะฉะนั้นทุกวันนี้เอาแต่สอนมันยังสมัยพระพุทธเจ้าพูดลูกเดียวไม่พอต้องลงมือทำเป็นตัวอย่างต้องสร้างความนับถือขึ้นมาเพิ่มเติมแล้วมันเป็นพิการพิษร้าย เอาตัวเราด้วยว่าเราเองนี่เรากล้าทำให้เราทำไหวไม่ต้องทำแล้วเราก็ทุกข์ไหมเราขี้เกียจเราหลงผิดเรามิจฉาทิฐิเราก็ไม่ทำถ้าเราสัมมาทิฏฐิเราก็จะทำเมื่อทำแล้วเราก็ได้พิสูจน์ตัวเราด้วยว่าเราทุกข์มึงไม่ทุกข์ก็เมื่อเราไม่ทุกข์เราก็ทำเมื่อยก็พักไม่เมื่อยก็เพี้ยนทำอะไรก็ดูตามหมอตามสมไม่ผิดทำไม่ผิดวินัยไม่ผิดศีลแล้วก็ทำสิ่งที่ไม่ผิดทำให้ผิดวินัยไม่ผิดศีลนั้นทำได้แม้สมัยพระพุทธเจ้าท่านก็ยังทำพระท่านสร้างกุฏิเองสร้างบ้านสร้างเรือนท่านก็ยังทำสิ่งที่ไม่ผิดทำให้ผิดวินัยท่านก็ทำแต่ก็ไม่ได้ทำไม่ผิดทำผิดวินัยถึงขนาดต้องปลูกผักปลูกหญ้ากินไม่ต้องถ้าไม่ต้องปลูกผักปลูกหญ้ากินท่านอาจจะแนะนำบ้างก็ได้ถ้าท่านมี รู้อยู่มันไม่แปลกอะไรสอนเขาบอกเขาบ้างสิ่งที่ท่านต้านมากก็คือเรื่องเป็นหมอรักษาในศาสนาพระพุทธเจ้าสมัยโน้นก็มีหมอรักษาเยอะถือว่าเป็นคนเก่งมันเป็นศักดินาชนิดหนึ่งการเป็นหมอสมัยพระพุทธเจ้าก็เป็นศักดินาสมัยนี้ยิ่งเป็นศักดินาใหญ่เป็นหมอพระพุทธเจ้าจึงมีกฎระเบียบมีศีลห้ามไว้ไม่ให้พระเป็นที่ได้รักษาใครต่อใครปรุงยารักษาแม้แต่เช้าแผลทำให้ฆราวาสท่านก็ห้ามไม่มีศีลอย่างนี้เป็นต้นซึ่งจะเห็นได้เยอะอันนี้ก็เราต้องรู้แล้วเพราะปัญญาที่คุณของพระพุทธเจ้าท่านทำไมถึงมีสิ่งนี้มากทำไมถึงห้ามจัดเพราะว่า สร้างศักดินาแล้วมันก็ล่อแหลมต่อการเป็นการตายถ้าไม่ทำลูกเขาตายหลานเขาตายไปทำคนนั้นคนนี้ตายไปรักษาเขาตายอ้าวทำยังไงอ่ะไม่เข้าท่านะเพราะพระจะพยายามทำให้ความเกิดเกิดอยู่จริงๆพระเนี่ยค่าความเป็นกิเลสของตัวเองให้ตายแต่สร้างสรรค์สิ่งที่ควรสร้างสรรค์ให้เกิดและมีขอบเขตถ้าไม่เช่นนั้นคนโลกเขาไม่เข้าใจแล้วก็โรคที่ขี้เกียจนั้นน่ะถ้าอยู่ในกลุ่มอย่างพวกเราเนี่ยคนที่ขี้เกียจก็ตีกินให้พวกขยันทำหมดแม้แต่พวกเราเพราะมันป่วยการกล่าวไปในทางโลกโลกในโลกโลกคนขยันทำหมดคนขี้เกียจมันก็ไม่ทำมันก็ยิ่งแน่ๆเลยมันไม่มีความละอายไม่มีหิริไม่มีโอตตัปปะคนขี้เกียจมันก็ดี ไปสบายแล้วเขาก็เลวลงเลวลงเขาก็เป็นกากสังคมเพราะฉะนั้นบางทีสิ่งที่ไม่สมหวังสมควรผู้รู้ท่านก็จะไม่ทำท่านจะปล่อยให้คนนั้นควรทำก็ทำมันก็มีหิริมีโอต่อปากเขาก็จะขึ้นมาทำบ้างมันก็ฝึกนิสัยเขาขึ้นมามันเป็นบทต่อรองอยู่ในตัวบ้างแต่โดยแท้จริงแล้วเราก็ก็ทำกันได้ใครช่วยหรือโปรไฟล์มีกะจิตกะใจกันแล้วทุกอย่างก็พรั่งพร้อมเราพิสูจน์แล้วเราทำกันได้มากขึ้นมีกิเลสแต่ละคนแต่ละคนมันก็ขวางๆรีๆมันไม่อยากจะทำมันขี้เกียจมันไอ้โน่นไอ้นี่มันรังเกียจด้วยรังเกียจด้วยขี้เกียจด้วยนะบางคนความรังเกียจไม่มีแต่ความขี้เกียจยังเหลือก็ไม่ บางคนความขี้เกียจไม่มีแต่ความรังเกียจยังเหลือมันก็ไม่ทำมันก็ทำได้ยากมันทุกข์เพราะเราก็ต้องตัดทั้งความรังเกียจตัดทั้งความขี้เกียจเช่นว่าให้ไปตัดส้วมงี้ว้ารังเกียจทำไม่ลงแม้จะไม่ขี้เกียจก็ทำไม่ได้ก็ต้องหัดเรียนรู้ฝึกปรือทำไปประเดี๋ยวมันก็รู้มันก็เข้าใจปล่อยวางได้มันก็ไม่มียังไงให้บางคนงานให้มันทำอะไรพวกนี้งานพรุ่งนี้ออกแรงเราไม่ถนัดเราไม่ชอบเราหรือว่ามองไปในทางสักดีนาด้วยว่าเป็นงานต่ำเราก็รังเกียจเราก็ไม่ทำถ้าคนไม่รังเกียจก็ทำถ้าไม่ขี้เกียจมันก็มี 2 ที่มันไม่ให้ทำอยู่ขี้เกียจกำลังเกลียดมันก็พูดได้พอเหมาะพอสมก็ทำหมดขี้เกียจหมดรังเกียจก็หมดกิเลสเขาทำงานทำงานอะไรต่ออะไรที่สมเหมาะแก่การะแล้วก็ทำได้ด้วยความสามารถบางทีอยากทำแต่ไม่มีความสามารถไม่รังเกียจไม่ขี้เกียจแต่ไม่สามารถทำไม่ได้ทำไม่ได้คนนั้นยังจะฝึกเลยแล้วถ้าเหมาะสมตามกาลเวลาและเห็นว่าเอ๊ะนี่มันมีใครทำเลยนะเราน่าจะทำเพราะเราก็เป็นคนจะเข้าไปฝึกซะด้วยซ้ำจะเข้าไปหาเขาไปเรียนแม้จะไม่เป็นเพราะเดี๋ยวมันก็เป็นมันก็ต้องพอทำได้แหละมนุษย์น้อยนักน้อยหนาที่มันจะทำอะไรไม่ได้เลย เข้าไปฝึกไปหัดแล้วไม่ได้เลยน้อยแต่น้อยนักน้อยหน่ามันได้จะเก่งหรือไม่เก่งจะสามารถเชี่ยวชาญหรือไม่มันก็เป็นหัวหรือว่าเป็นศิลปะประจำตนเองที่จะเข้าไปทำอาทิตย์นี้พูดใดมีคำกริยามีทั้งกิเลสก่อนรถมีทั้งความสามารถก็มากคนนั้นก็จะได้พึ่งอาศัยวิหารธรรมจะได้พึ่งความสามารถจะได้พึ่งความสามารถจะได้พึ่งความดีงามสร้างสรรค์ขยันเพียรพวกนี้อยู่นอกจากสร้างสรรค์ขยันเขียนและยังสามารถให้เขาได้อีกเกื้อกูลเอื้อเฟื้อไม่หวงแหนได้อีกคนนี้จะได้พึ่งกรรมกิริยานี้เรียกว่าความดีทั้งสร้างสรรค์ทั้งไม่หวงแหน ไม่กักตุนไม่กอบโกยแจกจ่ายเจือจานเอื้อเฟื้อสังคมไหนก็แล้วแต่ปางใดก็ตามใจขอท้าทายว่ากรรมกิริยาอย่างนี้เป็นสัจจะลงตัวโลกไหนเขาก็ต้องการสมัยไหนยุคการไหนเขาก็ต้องการกรรมกิริยาอย่างนี้ของมนุษย์แต่มนุษย์ทุกวันนี้มีแต่เสี้ยมสอนกันให้สร้างสรรค์น้อยลงกลายเป็นเจ้าคนนายคนเอาแต่ชี้นิ้วใช้เขาแม้แต่สุดท้ายจะลุกจะนั่งจะเหินจะเดินก็จะมีคนอุ้มคนหามอย่างที่ได้พูดไปแล้วเคยบรรยายไปแล้วแม้แต่จะเช็ดขี้ทีหลังก็ไม่ต้องเช็ดเองให้คนอื่นเขามาเช็ดขี้เช็ดเยี่ยวเข้าส้วมทีก็มีคนเข้าไปด้วยคอยเช็ดขี้หนักเข้า ขนาดนั้นจะแย่นะเพราะเราจะไม่เป็นเจ้าเป็นนายในประเทศที่นั่งชี้นิ้วใช้คนเราทำได้เราทำที่แสดงสมรรถภาพและมันเราก็เป็นคนสร้างสรรค์เองไปชี้นิ้วคนอื่นสร้างเขาก็เป็นคนสร้างบุญก็เป็นของเขาเราเป็นคนชี้นิ้วมันจะไม่ได้เรื่องอะไรไอ้ชี้นิ้วน่ะมันเรียนง่ายจะตายไปใครก็เรียนได้จะไปยากนักเรียนชี้นิ้วไม่ยากมันนิสัยอุปนิสัยหรือว่ากรรมพฤติกรรมที่มันเข้าใจไม่ถูกมันก็สร้างคนนิสัยใส่ตนแล้วก็มีพฤติกรรมอย่างนี้มันเป็นอยู่ในโลกเพราะเมื่อเรารู้ซะแล้วเราก็ไม่เอานิสัยอย่างนี้เราไม่เอาแล้วเราก็ไม่ทราบพฤติกรรมอันนี้ให้เคยชินให้ปฏิเสธว่า เราก็จะเป็นคนที่จะทำงานทำการลงมือเองเดี๋ยวก็มาทำตามถ้าเรายิ่งเป็นคนที่สูงมีค่าเขานับถือเราลงมือทำอะไรไปเดี๋ยวคนก็มาช่วยแล้วเขาก็จะไม่ให้เราทำด้วยซ้ำเขายิ่งจะให้ไปเราไปทำสิ่งที่เบาขึ้นเพราะว่าเขายิ่งจะถนอมแรงถนอมอะไรต่ออะไรนี่มันจะนะบริษัทจะไม่ต้องแกล้งอ่ะเป็นจริงแล้วเราเองนั่นแหละจะเลวลงด้วยถ้าเผื่อว่าเราเองเราตีกินเป็นจอมโจรมันอีกเออถ้าเราไปทำอะไรนิดอะไรหน่อยเพราะเดี๋ยวเขาก็มาช่วยเราก็เลยตีกินกลายเป็นทำทีเป็นว่าอย่างงี้เดี๋ยวคนมาช่วยได้เดี๋ยวเราก็เลี่ยงออกแล้วเราก็ไม่ทำแล้วเราก็ปล่อยให้เขาทำกันเต็มที่แล้วเราก็ตีกินไปนี่ก็เป็นเชิงชั้นของจอมโจร ที่จริงใจหรือไม่จริงใจจะรู้แล้วเราก็เร่งๆวุ่นๆทำแบบเนี้ยที่มันเป็นมาอยู่แล้วพูดนี่ใครก็รู้แล้วเชื่อแน่ว่าหลายคนจะได้เคยใช้วิชาการจอมโจรบัณฑิตมาแล้วก็แล้วทั้งนั้นแหละแม้แต่อาตมาเองนี่ไม่รู้จริงอาตมาก็เคยแต่เดิมมาแต่เมื่อมารู้แล้วเราก็เฮ้ยนี่มันน่าเกลียดมันเป็นความเลวทรามของมนุษย์เราก็ไม่คิดไม่เป็นอย่างนั้นไม่รู้สึกอย่างนั้นไม่ทำอย่างนั้นถ้าทำอย่างนั้นเราก็ทำกลับเสียเรียกว่าปฏิภาคเอ้ยปฏิกิริยาแล้วก็ทำกลับด้วยทำคืนเสียอย่าไปทำอย่างนั้นสิอย่างนั้นมันเลวนะมันเป็นความเร็ว 3 ของตัวเราเราจะทำแล้วก็ทำกลับให้จริงใจและจริงจังเมื่อยจริงๆเขาก็พักไม่เมื่อย มีกิจอื่นที่สำคัญจำเป็นเราก็ต้องพักก็เลิกก็เปลี่ยนไปถ้ามันไม่มีกิจอื่นไม่มีสิ่งจำเป็นไม่มีอะไรเราก็ทำมันก็ดูเราทั้งๆที่เราว่างทั้งๆที่เราควรจะเป็นไปได้แต่เราก็ไม่ทำมันก็เป็นเรื่องของการแสดงความเป็นเจ้านายแสดงความเป็นการเอาเปรียบแล้วก็ไม่ร่วมรังสรรค์ไม่ร่วมสร้างร่วมกันเราก็อยู่ว่างๆเปล่าๆเฉยๆมันก็เบาที่อยู่ว่างๆมันก็จะเรียกว่าสบายโดยภาษาโลกภาษาโลกีย์ง่ายๆมันก็เรียกว่าสบายแต่แท้จริงมันก็อย่างนั้นแหละจะสบายหรือไม่สบายบอกแล้วว่าสบายหรือสัตว์ป่ายาตัวนี้มันแปลว่าความเจริญแปลว่าความเป็นประโยชน์ก็อยู่เฉยๆมันจะเป็นประโยชน์ไงมันก็ขาดแยมแล้วเขาทำงานกันแล้วเราอยู่เฉยๆแล้วยืนดูซะด้วย ตัวก็ไม่เหนื่อยกูก็ว่างๆแทรกซ้อนเข้าไปเขาต้องการแรงงานนี้เสริมซะด้วยก็ยังไม่แทรกเข้าไปทำไม่เติมเข้าไปแล้วจะเรียกว่านี่ถือตัวสบายหรือตัวสัปปายะซึ่งแปลว่าประกอบไปด้วยความเป็นประโยชน์หรือความกำไรมึงจะไปถูกอะไรตามพยัญชนะตามสารธรรมที่แท้ไม่ถูกอย่างนี้เป็นต้นแต่เราเองเราไม่เข้าใจเป็นแบบไทยๆภาษาบาลีเป็นไทยมานี่มากๆเสร็จแล้วก็กลายเป็นไทยเป็นแบบกิเลสกลายเป็นไทยเป็นแบบเพี้ยนเป็นบาลีเพี้ยนเป็นความหมายเดิมเขาดีพอเวลามาเป็นไทยและเป็นความหมายเลวไปเลยและยังสบายนี่เป็นต้นในความหมายเลวไปกลายเป็นไม่สร้างสรรค์อย่างนี้มันก็ ไม่ถูกต้องเพราะเราก็จะต้องรู้ว่าเราเองเรามีชีวิตวันหนึ่งคืนหนึ่งเราได้อาศัยคุณค่าและได้อาศัยประโยชน์อะไรคนอื่นได้อาศัยเรานั่นแหละมากจริงๆเราเองเราก็ได้อาศัยเราทำอะไรต่ออะไรแล้วเรากินเราอยู่เราแรกเราเป็นว่ากันจริงถ้าเรายิ่งเป็นคนกินน้อยใช้น้อยอย่างเรานี่มาฝึกตนแล้วกินน้อยใช้น้อยแล้วมันไม่มากไม่มายอะไรวันนึงทำให้คุ้มเหลือพอเพราะฉะนั้นเราจึงเป็นคนมีประโยชน์เป็นคนสร้างกำไรไว้อยู่เสมอเป็นบุญบุญของเราแท้ๆไม่ใช่บุญที่แกได้ให้ได้ทานได้ประทานได้สร้างสรรค์เป็นผู้มีทานอยู่ตลอดวันตลอดคืนกิจการนู่นนี่ถ้าเรายิ่งเป็นคนขนขวายเป็นคนที่มีบุญกิริยาวัตถุข้ออภัยนะ ข้อเวยยาวัจจมัยขวนขวายเป็นคนขนขวายดูบัดนี้เวลากำลังล่วงไปล่วงไปเรากำลังทำอะไรอยู่เรานั่งอยู่เฉยๆเว้ยเราไม่ได้ก่ออิฐก่อกรรมก่อการกองงานอะไรเว้ยเราก็หาเข้ามันมีอะไรให้ทำทั้งนั้นแหละในโลกน่ะมันมีให้ทำได้สร้างแต่แต่งงานง่ายไปจนกระทั่งงานยากมันมีให้ทำเสมอเราก็ไปทำเราก็เป็นคนสร้างสรรค์อยู่เมื่อเขาพักไม่เมื่อยก็เพียงถ้าคนที่มีอุดมการณ์แล้วก็มีความเคยชินอย่างนี้มีนิสัยสันดานอย่างนี้ก็เป็นคนสร้างสรรค์ไปวันคืนวันคืนเป็นคนไม่ขี้เกียจแล้วมาเป็นคนสร้างสรรค์อะไรมันก็อุดมสมบูรณ์ ในโลกไม่จนเป็นประเทศพัฒนาไม่จนแล้วรู้ขอบเขตความพอหรือบางอย่างไม่ควรสร้างไม่ควรก็ไม่ควรสังขารไม่ควรปรุงขึ้นมาอีกมันเกินแล้วมันเฟ้อเราก็จะรู้ความจำเป็นของเศรษฐกิจในสังคมอันนี้มันเพ้อแล้วนี่มันเป็นการเผาผลาญมันเลยเถิดและมากไปเช่นเสื้อผ้าตัดแค่นี้แหละแปลงปรุงกันแค่นี้พอแล้วใส่พอเหมาะพอเจาะเป็นสัญลักษณ์เป็นเอกลักษณ์ไม่ก็ไม่ใช่ว่าจะมีแบบตายตัวก็มีแบบแปลกๆอะไรบ้างก็เพราะเป็นเพราะไปแค่นี้พอแล้วไม่ต้องไปก่อนนี้ไม่ต้องไปยาวกว่านี้หรือว่าไหนจะ