241027-3-147 ทางเอกภาค3-ตอน147(หน้า310)-พ่อท่าน-สันติอโศก-ท057.txt

นอันหนึ่งอันเดียวกันเป็นสามัคคีเป็นการสอดคล้องพรั่งพร้อมเหมือนๆกันไปหมดนั่นเป็นจุดหมายที่เราเคยได้ยินมาแล้วเล่าเป็นบุคลิกฐานว่ายุคพระศรีอารย์นั้นทุกคนเหมือนกันหมดหน้าตา ถึงกันเดินลงจากเรือนแล้วไม่รู้ว่าใครเป็นลูกบ้านไหนลูกใครหลานใครดังนี้ได้ไปปลูกกะลาที่ฐานที่อธิบายเป็นรูปอธิบายเป็นบุตรลาบุคคลตัวตนซึ่งความเป็นจริงแล้วมันเป็นไปไม่ได้ความเป็นจริงแล้วมันเป็นไปไม่ได้แต่เป็นอุดมการณ์หรือว่าเป็นความจริงในความจริงที่จริงที่เป็นไปได้โดยส่วนโดยเฉพาะส่วนน้ำมาทำส่วนคุณธรรมแม้เดี๋ยวนี้เราก็กำลังพิสูจน์อยู่ถ้าคนที่ภูมิถึงนะมีคุณทันเสมอกันมีความความดีงามอันเสมอกัน สีมีจริยาอันเสมอกันแล้วรวมหมู่รวมกลุ่มกันไปท่านก็พร้อมเพรียงเหมือนกันมันเหมือนกันไปหมดโดยคุณธรรมโดยกิริยากายวจีมโนมันสอดคล้องเห็นคล้อยกันไปไม่มีอะไรต้านไม่มีอะไรขัดแย้งไม่มีอะไรสะดุดไม่มีอะไรกระดกกระเด็นทุกอย่างมันไปด้วยกันเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันเบื้องต้นท่ามกลางบั้นปลายอะไรก็รองรับสอดคล้องกันไปอย่างราบรื่นเรียบร้อยในคนกลุ่มบางทีเราจะสังเกตเห็นโอ้ท่านไปพร้อมๆพอดีหนอมันยังกะเวลาที่เดินบิณฑบาตรนี่แสดงรูปนิดหน่อย เวลาเดินบิณฑบาตเนี่ยพระท่านเดินทั้งกลุ่มที่ตั้งใจกันดีผู้นำก็ดีผู้รองผู้ตามอะไรก็ดีสอดคล้องกันไปเราจะเห็นค่ามันเหมือนกับกิ้งกือนี่ขามันก้าวข้างหน้าไปก่อนข้างหลังแล้วค่อยๆก้าวตามลำดับไหล่เป็นลูกเลี้ยงมันจะดูดูดีดูงามด้วยความรู้สึกคนน่ะจะรู้สึกเลยว่าดูดีดูงามซึ่งเป็นสามัญน่ะเป็นสามัญสามัญสำนึกสามัญสัจจะที่รู้คนทุกคนรู้ดีทั่วไปในสากลความพร้อมเพรียงนี่ดูแล้วมันชื่นใจโลกยิ่งขัดแย้งโลกยิ่ง แตกร้าวโลกยิ่งไม่รวมกันไม่เหมือนกันไม่เป็นอันหนึ่งอันเดียวกันโดยสัจจะทุกคนอวดดีอวดเด่นอวดโดว์แข็งข้อไม่ตามกันต่างคนต่างจะแตกจะร้าวจะแยกจะไม่รวมไม่เป็นอันหนึ่งอันเดียวกันมันยิ่งทุกข์มันยิ่งดูไม่งามอันนี้เป็นสัจจะที่ครองโลกอยู่บนโลกจะมีแต่ความไม่เหมือนกันไม่รวมกันไม่เป็นอันหนึ่งอันเดียวกันไม่มีหลักกฎไม่มีระเบียบไม่มีวินัยที่มันเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันแล้วก็ไปพร้อมๆกันได้โลกนั้นหมดสันติสุขแล้วหมดแล้วลำบากขึ้นมากแล้วถ้าเราเข้าใจสัจจะอย่างนี้แล้วเราก็ ยามพยายามทำให้ว่าเราจะเป็นคนโง่เราอยู่กับหมู่นี้ที่เราเลือกแล้วว่าหมู่นี้เป็นหมู่ที่ดีแล้วแม่กายกรรมก็พาไปดีว่ากี่กรรมก็พาไปดีจิตวิญญาณก็พาไปดีเราเลือกหมู่แล้วเราก็ทำตามกฎระเบียบของหมู่พระพุทธเจ้าท่านวางบางอย่างท่านเรียกกฎบางอย่างท่านเรียกสุภาษิตท่านตรัสไว้ว่าท่านสรรเสริญอย่างนี้ท่านไม่สรรเสริญอย่างนี้เป็นสุภาษิตท่านตรัสไว้ดีหมดเมื่อสุภาษิตใดท่านตรัสไว้แล้วเราพยายามศึกษาท่านว่าอย่างนี้ดีทำตามธันวาคมถ้าเราศรัทธาเชื่อมั่นในพระปัญญาธิคุณของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าแล้วทำเพราะ พระบริสุทธิ์จริงๆเดี๋ยวผมได้เชื่อเลยนอกจากว่าคำแปลหรือว่าคำที่ลอกๆกันมาสงสัยก็ต้องตรวจจนถึงที่สุดถึงที่สุดใช้ทั้งยานใช้ทั้งบัญญัติให้สูงสุดแล้วเห็นว่ามันเป็นจริงขนาดนั้นแล้วเชื่อมั่นถ้าแม้ว่าเราเองเราไม่มียานเราก็ต้องเชื่อหลักฐานอื่นก่อนถ้าเรามีญาณวิญญาณที่เห็นเหตุเห็นผลมีญาณที่เห็นแม่เห็นแท้มันจะแน่ใจมั่นใจเองเด็ดขาดโดยมีเหตุผลของเราบางทีมันพูดไม่ออกอธิบายไม่ถูกแต่มันรู้อยู่มันก็จะเป็นเองแต่ถ้าเพราะว่าแม้บรรยายไม่ออกบอกไม่ถูกเนี่ยบางทีเราก็จำนวนเราเชื่อมั่นในใจนะแต่ว่าเราพูดอ้างกับคนอื่นไม่ได้เรายังต้องตาม อื่นที่เขามีเหตุผลก็พูดได้อ้างได้เขาชนะเขาแสดงออกได้ว่าคนอื่นเห็นร่วมด้วยมียาสีกามีความเห็นของหมู่ใหญ่เขาเห็นเขาแสดงออกคนอื่นเห็นตามรู้ตามงูใหญ่เข้าใจพร้อมพรชนะเรายังต้องยอมเลยบางทีทั้งๆที่เราเห็นว่าเอ๊ะนี่มันดีนะแต่ว่ามันแสดงออกไม่ได้อ่ะมันพูดออกไม่ได้โดนหลักสุดท้ายแล้วการจะทำให้เรียบร้อยให้เป็นสมถะให้สงบระงับหลักก็เอาความเห็นของหมู่ใหญ่เป็นประมาณนี้เป็นหลักประชาธิปไตยซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของธรรมะเท่านั้นเองไม่ใช่ส่วนทั้งหมดหลักประชาธิปไตยกับเพียงว่าเมื่อตัดสินโดยธรรมที่ยิ่งกว่านั้นไม่ได้ ใช้หลักประชาธิปไตยกรรมวิธีหรือกุศโลบายอย่างหนึ่งเพื่อใช้ตัดสินแล้วก็ใช้เราเองก็ต้องใช้หมู่ก็ต้องใช้เมื่อวันศุกร์ก่อนนั้นไม่ได้เราก็ออกแค่นั้นแล้วก็ตามกันไปมันกำลังพร้อมมันก็ดูดีดูงามจนกว่าเราจะเข้าใจจนกว่าเราจะมีญาณทัศนะอย่างยิ่งปัญญามันจะเกิดแล้วมันจะเห็นความจริงว่าถ้ามันเป็นจริงอย่างเราว่าเราก็จะชัดจะแจ้งเราจะพิสูจน์เมื่อเราเองเราพากเพียรสิ่งนั้นอยู่จนที่สุดเราก็จะแสดงความยืนยันสิ่งนั้นได้จนมีเหตุมีผลมีอันตรายที่พิสูจน์เอามีหลักฐานจะมาอ้างอิงประกอบในการและเวลาต่อๆไปคนก็จะเข้าใจตามเราก็จะได้มวล ได้หมู่ผู้เห็นด้วยมาอีกจนที่สุดมันก็จะเป็นหมู่ใหญ่เป็นมวนใหญ่สิ่งนั้นก็จะเปลี่ยนมาดังที่เป็นความจริงที่เราเห็นแต่ถ้าเผื่อว่ามันไม่เป็นความจริงเรานึกว่าเรารู้ดีเป็นความหลงมาจริงๆเพราะนานๆไปเราแสดงออกก็ไม่ได้อะไรไม่ได้ปฏิบัติไปตามหมู่หรือว่าเราเองเราก็เปลี่ยนปฏิบัติอันของเราที่เป็นอยู่จริงสุดท้ายมันก็จะเห็นชัดแจ้งว่ามันจะเปรียบเทียบถ้าเราไม่ใช่คนหลงตัวอ๋อเราจะเห็นเลยว่าเรานี่หลงผิดอันนู้นมันดีกว่าจริงๆหมู่เขาดีกว่าจริงๆเราก็จะถอนเสียและเราก็จะเลิกสงสัยแล้วก็จะกลายเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันกับหมู่เนี่ยมันก็จะพิสูจน์เราไม่ต้องอึดอัดขัดเคืองถ้าเรายังมั่นใจในจิตของเราในส่วนที่เรานึกว่ามันถูกนะก็ ต้องการแย่งเป็นไปตามหมู่ตามอะไรไปเรื่อยๆอันนี้เราเพิ่งทำก็เพิ่งทำไปแล้วมันจะเห็นถ้าใจคนนั้นเป็นกลางมันพิสูจน์โดยกาละเวลาบางอย่างมันต้องพิสูจน์ด้วยกาลเวลาความเชื่อเราบังคับกันไม่ได้น้ำมันเชื่อมันมั่นใจนะมันเห็นเหตุเห็นผลแต่พูดไม่ออกแต่ถ้าไม่มีเหตุมีผลอะไรเลยนะดูตัวเองว่าโอ้ยโง่ๆยึดมั่นถือมั่นดื้อๆทั้งๆที่เหตุผลก็แพ้แสนแพ้แล้วก็ยิ่งมั่นถือมั่นอันนี้ช่วยไม่ได้ดังนั้นคนนั้นช่วยไม่ได้ช่วยไม่ได้คือโง่อยู่อย่างนั้นแหละแล้วไม่รู้ตัวว่าตัวเองโง่ยึดมั่นถือมั่นเหตุผลก็ไม่มีสู้ไม่ได้ตัวเองก็ไม่มีหลักทรัพย์สินเองเข้าใจเองไม่ได้ปัญญาน้อยคนไม่มีปัญญาดูด้านอย่างนั้นอยู่อันนั้นช่วยไม่ได้จริงๆเป็นคนที่ต้องตกต่ำอยู่จริงตามสัจจะอยู่อย่างนั้นแหละไม่เจริญขึ้นต่อหรอก อยู่อย่างนั้นแหละมันเรื่องของหมู่เนี่ยจะพากันไปเนี่ยพระพุทธเจ้าหายดีหรือว่าสหายดีมิตรดีเพื่อนดีมันเป็นทั้งสิ้นของพรหมจรรย์โง่ก็เข้าหมู่แล้วก็ตามหมู่ไปหมู่จะไม่พาผิดหรอกส่วนใหญ่ต้องสังเกตให้ดีนะขณะนี้เรามีหมู่เราทำงานพรั่งพร้อมทำอะไรต่ออะไรเสมอเหมือนกันไปมากอาจมีสิ่งที่มันบกพร่องก็จะตื่นกันมันจะเป็นหมู่ใหญ่อยู่แต่ว่าผิดมันยังเป็นหมู่ใหญ่คือทำๆกันไปอย่างนั้นอยู่มากก็คือมีคนสะดวกและตัวเองก็เคยสะดุดมาม่าอยู่ว่าพวกเราเนี่ยมันเป็นเศษของมานะพวกเราถือดีเราทำงานเราเสีย น่ารักเกื้อกูลนะก็เกื้อกูลก็ควรจะแสดงให้สอดคล้องว่าเราเกื้อกูลยิ้มแย้มผ่องใสใจอารีอารอบมีคำกิริยาของมันทั้งนั้นแต่ถ้ามันเกิดมานะมันเกิดถือดีแล้วมันไม่พึ่งมันบึ้งมันตึงมันไม่ยิ้มแย้มมันไม่เชื้อเชิญมันไม่เอื้อยลักษณะนี้เขาทวงกันคือมีลักษณะที่ชัดเป็นอันหนึ่งคือตอนกินข้าวแจกอาหารเปิดโรงทานอย่างนี้เป็นต้นเราถือว่าเราไปทำโรงทานเราลงทุนนะบางคนก็จ่ายเงินซื้อของออกมาทำทีเดียวแล้วมันถือตัวเสมอกิเลสนี่มันไม่บอกเรานะกิเลสเนี่ยมันไม่ มันยึดถือตัวตนถือใหญ่ถือเบ่งถือของฉันฉันมีค่าฉันมีเกียรตินะแล้วมันก็ทำให้ไปเป็นเหตุปัจจัยในการที่จะแสดงกิริยาออกข้างนอกเป็นเจ้าเป็นนายเป็นเจ้าข้าวเจ้าของเป็นตัวเป็นตนเป็นอัตราเร่งอะไรเนี่ยยิ่งตัวเองก็ต้องจ่ายเงินทั้งไปทำกิจนั้นซื้อเขาซื้อของมาแล้วเราก็ประกอบปรุงแต่งยกแบกหามเอามาแจกให้คนอื่นแล้วเราก็กลายเป็นตัวอำนาจบาตรใหญ่มันเป็นมันเป็นที่ตัวเราเราไม่รู้ตัวได้แต่มันไม่รู้สึกตัวมันแข็งมันเด้งคนอื่นเขาก็สะเทือนคนอื่นยิ่งพอๆกันมาแสดงออกจัดๆมันก็กระทบกระเทือนโอ้โหที่นี่มีแต่ตัวใหญ่ อำนาจบาตรใหญ่มันแข็งกระด้างมันเลยดูไม่งามสะดุดแม้คนที่ไม่ได้ถึงขนาดนั้นไม่ได้ถึงขนาดจ่ายตังค์แต่ฉันทำให้ฉันลงแรงปรุงฉันลงแรงสร้างสรรค์ออกมาประกอบออกมาทั้งแบกทั้งคนทั้งล้างทั้งถูทั้งผ่าทั้งเจียนทั้งตัดทั้งตัดทั้งแกงเสร็จแล้วยังจะต้องใส่จานใส่โจรแจกจ่ายให้แก่แกกินนะจะต้องยอมรับฉันนะว่าฉันมีประโยชน์มีคุณค่าอะไรอย่างเงี้ยมันมีเหตุปัจจัยพวกนี้ทำให้เราไม่รู้ตัวทำให้เราไม่รู้สึกแล้วมันก็เป็นการสร้างมานะสร้างอะไรต่อไปประกอบออกข้างนอกมันเลยดู ไอ้ตัวนี้มันเป็นมันเป็นตัวละเอียดเราไม่ค่อยรู้ตัวบางทีเราไม่รู้สึกเลยนะว่าเราแข็งกระด้างหรือว่ามันเป็นอำนาจบาดใจหรือเป็นการแข็งที่มันไม่ดูดีมันดูหยิ่งมันดูถือศักดิ์ศรีแล้วก็เบ่งข่มผู้อื่นจะต้องอ่านตัวเองสังเกตกิริยาอาการเพราะในเวลาที่เรามาแจกอาหารหรือว่าเรามาทำทานเชื้อเชิญอะไรจะให้กินเนี่ยแม้แต่ซุ่มเสียงสำเนียงเนี่ยเหมือนแสดงอำนาจบาตรใหญ่เป็นเจ้าเข้าเจ้าของเป็นอะไรต่ออะไรต่างๆนานาอย่างนี้ให้สังเกตทั้งวาจามันยังไม่สัมมาวาจากายกรรมมันก็ยังไม่เป็นสมัครสมัครกายหรือว่ากัมมันตะทุกกิริยาการกระทำ คิดก็ดีในความคิดมันก็ต้องแยบคายรู้ละเอียดถึงความคิดว่าเรามีความคิดถือตัวถือตนนะถือสิทธิ์ถือดีของฉันนั้นฉันทำนะเนี่ยเอาประโยชน์มันมีตัวที่มันเป็นเจ้าเข้าเจ้าของมันเป็นตัวกูของกูอะไรอยู่ในตัวฟังให้ออกฟังธรรมะฟังให้ออกจริงโดยสัจจะส่วนสมมติสัจจะเป็นของคุณแต่โดยปรมัตถ์ถ้าเรายังมีแม้แต่จิตอย่างนั้นนะจิตเป็นประธานจิตเป็นอย่างนั้นกริยาวาจากิริยากายมันออกไปตามจิตนะคุณแล้วมันแข็งกระด้างมันก็ได้ไปโดยที่ผู้ติดตามดีผู้ที่มีปัญญาอย่างละเอียดสุขุมประณีตเขาจะเห็นได้เขาจะรับรู้สึกความรู้สึกได้คนนั้นถือสาเขาก็ไม่ชอบใจถ้าเขาไม่ถือสา ก็แล้วไปแล้วเราจะไปหาคนที่ไม่ถือสาได้กี่คนกันในโลกมีแต่ปุถุชนส่วนใหญ่เพราะยิ่งเราไปแจกทานคนเยอะๆปุถุชนก็เยอะคนถือสาก็เยอะก็เกิดอาการนี้ไม่ชอบใจอย่างโน้นอย่างนี้ขึ้นโดยที่เราไม่รู้ตัวเพราะแทนที่เราจะเป็นประโยชน์ยิ่งเราจะทำทานได้ทานได้บุญได้ความสัมพันธ์สามัคคีแล้วไปนี้เพื่อสร้างสามัคคีเพื่อสร้างความสัมพันธ์เอื้อเฟื้อเชื่อมโยงเนื่องกันแล้วก็ศรัทธายินดีอารีอารอบรักใคร่ปรองดองแต่พอมันเกิดการไม่ชอบใจและความปรองดองความรักใครมันไม่เกิดความประสานมันไม่ติดประสานมันก็ไม่ติดทำไปก็เปล่าประโยชน์บางทีจะแตกร้าวก็เลยบอกเฮ้ยอย่างนี้จำไว้เข็ดหลาบทีหลังไม่มาใกล้กันแล้ว หมักไก่กันแล้วอย่างนี้ไม่ชอบก็ไม่เอารังเกียจเกิดอาการแค่นี้มันก็เชื่อมไปติดยกไม่ติดแล้วมันก็ประสานกันไม่ออกแล้วสัมพันธ์ก็ไม่เกิดผลที่เราหมายก็ไม่สมบูรณ์และไม่เป็นไปได้เออขอให้เราพวกเราได้แยกขายนี่เราเราจะปฏิบัติสัมมารีมรรคองค์ 8 ดูเลยอย่างไปให้ถึงสัมมาสังกัปปะยังดูดูเสียง 2 จากวจีอ่านเสียง 2 จากวจีอ่านเสียง 2 จากกายกรรมเราจะกระทำอันใดอ่านแม้ในมโนนั่นแหละเป็นตัวที่ลึกซึ้งต้องแยกขายเกิดญาณเกิดปัญญารู้ตัว [ข้อผิดพลาด: recognition connection failed: [Errno 32] Broken pipe] แม้แต่จิตตัวถ่วงบุญทรงคุณตัวยึดตัวยึดตนมันกลายมามันกลายตัวมันผ่านมาได้ไกลมันผ่านเข้ามาแม้ในจิตมันปรากฏขึ้นในจิตจับให้ได้ฆ่ามันตายฆ่ามันให้ตายแม้มันกลายคือมันผ่านกรายคำว่ากายภาษาไทยๆมันผ่านกรายเข้ามาต้องฆ่าไม่ได้แม้ในจิตยิ่งอาการกรายนี่มันผ่านมาออกเป็นวาจาแล้วมันไม่มันที่จริงมันไม่ไกลหรอกมันประกอบออกมาแล้วแล้วมันก็เป็นตัวปรากฏมันเองแหละเรายังไม่รู้ตาเราก็บอกมีคำว่าตาบอดไม่ใช่ตาบอดจริงๆญาณทัศนะเราไม่รู้แม้มันกลายตัวมันปรากฏตัวอยู่เราก็ไม่รู้แต่คนอื่นก็ตาย เขาเห็นต้นโพธิ์อยู่แล้ววาจานี้ก็มีความไม่สุภาพมีความไม่เรียบร้อยมีความไม่เหมาะควรกายกรรมก็เหมือนกันท่าทีมันปรากฏอยู่ทนโท่อยู่แท้ๆเรายังตาไม่ละเอียดตาไม่ลึกแหลมตาไม่มียานว่าตัวนี้ไม่เหมาะหน้ามันแข็งมันกระด้างมันโด่มันดีมันใหญ่มันโตมันไม่รู้เราไม่รู้เราก็ยังไม่เกิดญาณตาเรายังบอดตาเรายังไม่เฉียบแหลมตาคำนี้ไม่ใช่ลูกกะตาและก็เป็นลูกกะตาด้วยเพราะกายกรรมต้องรู้ได้ลูกก็ตายโดยบางทีรู้ของเราเองก็ดีก็ดีกายกรรมคนดีมันก็เห็นเสียง 2 เห็นสิ่ง 2 ที่ประกอบคือใจ มีความไม่งดงามอันมีความเพ่งแรงอภิชาวิศวะโลภะบ้างพยาบาทบ้างไล่ลงไปเลยจนกระทั่งชอบใจไม่ชอบใจอะไรอยู่ถ้าชอบใจจะให้มันก็จะสอดคล้องเป็นไปได้ดีบางทีให้ยัดเยียดแรงจัดเกินไปก็ดูไม่ดีนะความพอเหมาะเนี่ยให้ยัดเยียดแรงจากเกินไปมีคนก็ฉันจะไม่เอานี่พอดีมันก็โกรธกันได้มันไม่ประสานนะอย่างนี้เป็นต้นเพราะงั้นต้องบอกว่าการให้ก็ดีการรับก็ดีการที่เจตนาดีที่จะเอื้อเฟื้อเขาหรือว่าเราจะเอาจากเขามันมีความละเอียดละออทั้งสิ้นที่เราจะต้องศึกษาแยกขายขึ้นเราจะต้องปรับให้ลึกซึ้ง มวลมันไม่มากมันก็ไม่ค่อยดีค่อยโด่อะไรก็ไม่ค่อยเด่นมวลมันมากขนาดนี้กองเรากลุ่มเราคนมันเยอะแต่ละคนแสดงตัวเสียแสดงตัวไม่ดีเป็นอกุศลหรือเป็นตัวทุจริตตัวเราคนละนิดคนละน้อยคนละเล็กคนละน้อย 5 เล็ก 10 เล็ก 100 เล็กพันธุ์เล็กมันใหญ่ไหมล่ะคนน้อยนั่นแหละ 500 10 น้อยร้อยน้อย 200 น้อยมันน้อยคนละน้อยแล้วมันก็ใหญ่เองมันเห็นหนูชัดมันเห็นเด่นชัดได้เพราะทุกคนต้องพยายามรักษาของตนเองเก็บพริกเลี่ยงทำสะอาดเราทำสะอาดวัตถุเดี๋ยวนี้ก็เห็นรูปได้ดีนะมีรูปสะอาดไปนู่นมานี่เราก็พยายามทำแสดงความสะอาด เพราะเราจะไม่ต้องสะอาดกันนอกเราจะต้องสะอาดทั้งในเราจะทำให้ดีให้เรียบร้อยที่นี่เราก็แจกทานช่วยเหลือเกื้อกูลกันเอื้อเฟื้อประสานแขกเรือมาเยอะเราก็อาจจะต้องรีบร้อนอาจจะต้องเร็วก็ต้องพยายามบางทีมันจำเป็นต้องจะต้องช้าก็ช้าลงไปบ้างไม่ต้องรีบร้อนและการไม่รีบร้อนเรารู้คนอื่นเขารีบร้อนคนอื่นเขาไม่รู้เผลอไปแล้วเป็นตวาดเขาบอกดีไม่ดีไปทุบเค้าตีเค้าตีไม้ตีมือเข้าบางทีคนบางทีก็ถือเขาก็โกรธอ้าวเอออย่าเพิ่งยังไม่ถึงเวลาเราก็ถือสิทธิ์ว่าเป็นของเราเราถือสิทธิ์ว่าฉันจะต้องจัดการ เสร็จแล้วอย่างนี้คนนั้นเขาถือว่าเอ๊ะอะไรกันเราก็มาก็ไม่ได้เป็นญาติกันอะไรสักหน่อยเขายังไม่ได้ญาติดีกับเราเท่าไหร่อย่างนี้เป็นต้นแต่เราเราก็คิดว่าเราคิดนะเราว่าเราเป็นญาติกันทุกคนเราถือกันเองกันเองวิสาสะเขายังไม่ยอมวิสาสะกับเราด้วยเราก็ไม่รู้อย่างนี้ต้องประมาณต้องดูระมัดระวังไว้ดีนะเราเองเจตนาดีเราทำดีแต่บางทีดีไม่สมส่วนนี่มันประสานกันไม่ติดมันสร้างสรรค์ให้เจริญงอกงามไม่ได้นะแม้ข้างในเราเองก็เถอะจะวิสาสะกันขนาดนั้นขนาดนี้อะไรก็พึงพยายามระมัดระวังยิ่งข้างนอกคนใหม่คนอื่นที่เขายังไม่สนิทใจเขายังไม่ยอมเขายังไม่ได้ญาติ มีอะไรกับเราจนเกินการเราจะไปถือมุบมิบเอาเองเข้าใจเอาเองไม่ได้เราจะต้องจนแน่ใจจนจริงเขาก็ยินดีที่จะเป็นญาติดีเขาวิสาสะได้จะถือวิสาสะจะทำอย่างนี้อย่างนี้เอาอย่างนี้ได้ก็ค่อยทำนะยิ่งเราจะแยกรุ่นเราจะขยายออกไปสู่ต่างถิ่นต่างแดนต่างจังหวัดคนยิ่งคนละพื้นคนละเพลงคนละจริตนี่จะไปสุดใต้สุดเหนือขึ้นมาอีกระวังเราถือดีขนาดนี้เรานี่อะไรทำดีเราทำอะไรต่ออะไรไปให้เขาเราเอาเทปไปจำหน่ายเราก็ยังถือว่าเราขายมันไม่เหมือนไปให้เพราะฉะนั้นการถือเป็น เฝ้าเจ้าของที่เราจะได้ให้เขามันก็ยังน้อยอยู่เราหนังสือไปแจกบ้างขายบ้างอ่านหนังสือก็ยังบางทีเราจะให้เขาแล้วก็ต้องถือดีถือว่าฉันจะให้เธอนั้นอีกล่ะเป็นเจ้าข้าวเจ้าของขึ้นมาได้มากกว่าเทปทีนี้ไปแจกข้าวแจกอาหารจะตั้งโรงทานแล้วจ่ายเขาเลยไม่ได้ขายเลยอย่างนี้มันยิ่งถือเป็นเจ้าข้าวเจ้าของถือเป็นตัวเป็นตนใหญ่กว่าอีกเราระลึกได้หรือเปล่าเรารู้หรือเปล่าว่ามันมีขั้นตอนอะไรพวกนี้เราไม่รู้ตัวหรอกเพราะเราจะแสดงได้เราจะเห็นได้ว่าเออเวลาคนขายเทปนี้ก็ไม่มีท่าทีจะเข้าเจ้าของเท่าไหร่พูดจากิริยาดูอ่อนหวานเรียบร้อยดีพอสมควรสังเกตสีพวกเรานี่แหละพอเวลาไปทำหน้าที่ขายเทปดูดีพอแจกหนังสือกระด้างขึ้นมาหน่อยแจกข้าวก็ได้คนนั้นเลย คนเดียวกันนะคนเดียวกันสังเกตดูได้คนเดียวกันนั่นแหละหรือไปขายของจริงๆเลยโอ๊ยพูดอ่อนหวานขายเอาเป็นของทั้งตัวเลยตอนนี้เพราะงั้นแม่ค้าพ่อค้าแล้วพูดอ่อนหวานมากเออกะลิ้มกะเหลี่ยเลยแม่โกรธอยู่ยังปัดทะเลาะกับลูกมาอยู่ข้างในข้างหลังบ้านพอจะมาขายของข้างหน้าบ้านโอ๊ยพูดหวานจ๋อยเย็นเจี๊ยบอ่าพอขายเสร็จไปก็หน้าบึ้งอย่างเก่ากลับไปทะเลาะกับลูกใหม่คนเรามันรู้นะว่ามันอย่างนั้นดีแต่ว่าเวลาเอาเข้าจริงแล้วมันไม่ดีพอจะได้ของเขาแล้วเอาน่ะมันไปกินกิเลสเท่านั้นแหละถ้าเราถือว่าเราไม่ได้ของเขานี่เราจะให้ซะด้วยไม่แล้ว ทั้งๆกิริยาอย่างนั้นเราถือว่าดีนะเป็นการสมานเป็นการประสานเป็นของหน้าทำหน้าเป็นแต่เราไม่เข้าใจไม่เข้าใจตัวเองซะแล้วไม่ทำให้มันเป็นอย่างนั้นซะแล้วเพราะงั้นก็ขอให้ฟังดีๆแล้วเราจะเข้าใจละเอียดแยบคายขึ้นเราทำจะทำให้มันสอดคล้องให้มันลงตัวให้มันเป็นไปได้เราจะเป็นการละตัวละตนละเป็นของของกูละเป็นตัวตัวกูเราไม่เป็นเจ้าเข้าเจ้าของเราไม่เป็นตัวกูเราไม่เป็นของกูฟังให้ฟังธรรมะที่อธิบายอย่างนี้ก็เป็นการประพฤติธรรมพระธรรมจริงๆนะมีองค์ประกอบนะคุณเผลอตัวเมื่อไหร่คุณไม่ได้มีสติสัมปชัญญะปัญญาที่จะจัดแจงปรับปรุงแล้วมันไม่ได้ปรับวาจาก็ไม่พอเหมาะได้กรรมมันต่างก็ พอเหมาะได้การกระทำทางกายทางวาจาทางใจก็จะไปพอเหมาะได้ยังไงล่ะก็มันไม่ได้ปรับมันไม่รู้ตัวด้วยเพ้อไปด้วยไม่ได้เพราะใจก็ไม่เผลอไม่เผลอแล้วปรับยังไงจะดีปรับแล้วเราจะรู้เองด้วยตัวว่าโอ้อันนี้พอดีแล้วอันนี้ดีให้ดีมากอันนี้ดีๆยังไม่ดีทีเดียวปรับลงไปอีกกิเลสมันขวางใจอยู่มันมีมานะบางทีมันจะต้านแหมทำไม่ลงกระด้างทำไม่ได้ทำไม่ลงรู้ว่าทำอ่อนไปหน่อยดีนะไม่กล้าอ่อนแข็งเจ็บใจเหลือเกินปวดใจเหลือเกินอ่อนจะอ่อนก็ไม่ลงถ้าจะอ่อนลงไปเจ็บใจถ้าจะน้อมลงไปอีกปวดร้าวมันเป็นจริงนะมันเป็นจริงให้รู้ว่าตัวเองเนี่ยมันจะแข็งกระด้างมันจะดื้อด้านทำพระมันจะสาระมันยังหยิ่งผยอง มันเป็นกิเลสอุปกิเลสทั้งนั้นแหละเพราะมันเป็นมานะอติมานะมันมัดทะถ้ามันไม่มามันก็จะรู้ตัวรู้ยิ่งว่ามันดีก็ทำสีดัดลงไปดัดลงไปมันก็จะอ่อนภายในแม้ว่ารู้ก็ไม่รู้มันก็มาทำมันก็ประมาณไม่เห็นเป็นไรนี่ยิ่งถึงประมาณแล้วไม่เป็นไรไม่เห็นเสียหายอะไรก็ทำอยู่อย่างนั้นแหละมันก็ไม่ได้แก้กลับไม่สลับคือไม่ได้ปรับปรุงมันก็ไม่ดีงามนะอาตมายกเรื่องแต่แค่เรื่องแจกข้าวแจกอาหารมาประกอบการอธิบายทำและเราก็กำลังจะทำงานไปเนื้อไปใต้อยู่ในที่นี้ก็เหมือนกันเหตุปัจจัยเกิดแล้วเราออกไปสวนพฤกษชาติเราออกไปแจกที่งานโน้นงานนี้กรมประช ขุนพันธ์ข้างนอกหรือข้างในนี้ไม่ได้แจกอยู่ในนี้คำกริยาเหล่านั้นเราได้รับเสียงสะท้อนเข้าหูมาแล้วตาเราก็เห็นอาตมาก็เห็นอาตมาก็ได้ยินเยอะแยะโดนรู้สึกว่าจะเป็นภัยต่อการทำงานของเราและเราก็ไม่ได้ปรับปรุงตนมันมาจากกิเลสตัวใดเราต้องดูทุกอย่างเรามาจากกิเลสเป็นตัวสำคัญเราปรับตัวเราเถอะเราจะไปบอกว่าคนข้างนอกก็ไม่รู้อย่างนู้นอย่างนี้เราไปโทษคนอื่นไม่ได้เราต้องเก่งต้องมีฤทธิ์มีแรงถ้าอำนาจมวลของเราดีเรียบร้อยคนเข้ามาศรัทธาเลื่อมใสหมดนะมันจะดึงดูดโอ้ยพอใจทุกคนเรียบร้อยไม่มีที่ติอำนาจนั้นจะมีฤทธิ์แรงสูงมากเขาจะยอมเลยเขาจะไม่มีกระด้งกระด้างและก็จะไม่ถือตัวจะยอมให้อย่างโน้นอย่างนี้ได้โน้มน้อมได้จะอ่อนเลย เข้ามาจะอ่อนเลยฤทธิ์แรงพวกนี้มันเป็นนามธรรมแล้วมันประกอบไปด้วยกิริยาของกายของวจีของมโนของมนุษย์นี่แหละมันประกอบแล้วมันจะเกิดสิ่งเหล่านั้นมันขอให้เราได้ใช้อันนี้เป็นเครื่องระลึกในการประกอบกรรมมันจะเป็นกรรมฐานทั้งตัวเองก็จะได้ขัดเกลาทั้งผู้อื่นก็จะเกิดประโยชน์ท่านเสริมสานต่อๆออกไปเราจะทำงานในอาณาจักรที่กว้างขึ้นคนละถิ่นคนละแดนไกลขึ้นนี่เราจะไปเชียงใหม่แล้วจะไปสงขลาหรือจะไปสงขลาก่อนแล้วก็ไปเชียงใหม่แล้วก็จะไปนครราชสีมาจะไปอุทัยธานีจะไปสิงห์บุรีนี่เรามีโปรแกรมต่อต่อยาวยึด เราจะไปเราจะทำมันไปเองก็มาแล้วเขามาขอร้องเขามานิมนต์เข้ามาเชื้อเชิญเขาเห็นว่าเราเป็นของดีเพราะงั้นเราก็ต้องทำของดีให้งามเพราะไม่สนิทเนียนปรับของเราไปแล้วเราก็ต้องรู้กาลเทศะด้วยกาลเทศะเขาห่างแล้วนะเอาบางทีความเป็นสมมติที่สัจจะเป็นจริตบ้างจารีตบ้างประเพณีบ้างทำกิริยาของชาวถิ่นไม่เหมือนกันห่างกันบ้างก็ไม่ค่อยเหมือนกันสำเนียงเสียงพูดอะไรยังไม่เหมือนกันเลยเพราะฉะนั้นบางสระอย่างบางสิ่งเนี่ยอย่างนี้เขาถืออย่างนี้เขาไม่ถืออะไรเนี่ยเราจะต้องละเอียดละออพร้อมนี่เป็นความวิจิตรเป็นความพิสดารและเป็นความกว้าง มันเป็นความกว้างเป็นความลึกในความรู้เป็นความกว้างในความสัมพันธ์ที่เราเองจะต้องเข้าใจแล้วก็จะต้องสร้างให้มันดูเป็นการเจริญเป็นการเพาะเพิ่มขึ้นเป็นการทำให้เกิดประโยชน์ใหญ่ประโยชน์ยิ่งขึ้นเราจะต้องกรอบๆจะต้องพยายามเพราะเราจะทำขนาดไหนอย่างไรขอให้ทุกคนได้ใช้สมาชิกองค์ 8 สังวรตนสำรวมสังเกตซึ่งการยกตัวอย่างเรื่องเดียวไม่ใช่เรื่องเดียวไม่ใช่เรื่องแค่แกก็หาเรื่องอื่นก็มีอีกแต่ว่าเรื่องแจกอาหารมัน อธิบายได้ง่ายเด่นแล้วมันเป็นแรงขึ้นมากตอนนี้เทียบให้ฟังแล้วถ้าแจกอาหารแจกหนังสือแทบให้ยืมให้ยืมเทปให้ยืมเราไม่ได้ให้จะไม่ไม่ขายหรอกแต่ว่ามันก็เหมือนให้แหละให้ยืมหรือขายก็ตามเราก็ยังถือยังถือเข้าก็ได้นะว่าจะขายถูกนะซื้อก็ต้องไปซื้อก็สั่งเหมือนกันก็ยังพอค้าแม่ค้าบางคนนี่ถือตัวว่าขายถูกแล้วก็ได้ร้านของเขานี่เขาขายของเขาขายถูกแล้วกิริยาตัวเองกระด้างกระด้างอย่างนี้ก็ถือได้จริงๆยึดถือว่าฉันให้คุณแล้วนะยิงเลยเพราะฉะนั้นคุณจะมาเอาคุณก็จะต้องมาอย่ามาหือนะอย่ามาอย่างโน้นอย่างนี้นะฉันขายถูกให้คุณแล้วอย่างนี้ก็ถือตัวได้ เบ่งอํานาจบาตรใหญ่ได้มันดูไม่บันทึกตัวน่ะมันกิเลนเองฟังออกไหมพูดอย่างนี้ซึ่งน่าจะฟังออกว่ามันไม่ใช่ของดูดีหรอกมันทำให้เราเองเนี่ยกลายเป็นคนที่ไม่เข้าท่าได้เพราะมันอยู่ในสังคมซึ่งสมมติสัจจะสากลนิยมเขาก็รู้ว่าควรจะทำกายกรรมวจีกรรมยังไงเป็นดีก็การประสานสามัคคีเอื้อเฟื้อเกื้อกูลถ้อยทีถ้อยไม่ถือตัวถือตนไม่แข็งไม่กระด้างไม่ยกใหญ่ยกโตไม่ทำตัวใหญ่ตัวโตอย่างนั้นมันก็เป็นของดีก็เป็นสากลแล้วก็รู้ดีอยู่แล้วเพราะเราก็จะต้องเข้าใจรายละเอียดพวกนี้ให้แยบคายจริงๆที่พูดนี่ไม่ใช่เรื่องเล็กนะไม่ใช่เรื่องอยากตื่นน่ะไม่ใช่โดยเฉพาะเรามีกลุ่ม งูที่มากแล้วเรามีกิจกรรมนี้ยิ่งขึ้นถ้าเราไม่ปรับสิ่งอย่างนี้ในกิจกรรมของเราในหมู่กลุ่มที่มีมากต่างคนต่างก็ไม่ถือไม่ใช่ไม่ถือไม่ระวังไม่ระมัดระวังไม่ปรับปรุงของเราแล้วมันก็เป็นอย่างนั้นอยู่ช่างปลายฉันทำอย่างนี้แหละฉันจะทำอย่างนี้แหละไม่สังวรไม่สำรวมไม่แก้กลับนะมากคนเข้ามันบอกแล้วว่าข้าน้อยมันก็ไม่ใช่เล็กนะ 10 น้อยมันก็ยิ่งไม่ใช่เล็กน้อยยิ่งไม่เล็กนะตอนนี้มันร้อยน้อยแล้วรวมกันแล้วมันกินน้อยอ่ะมันเกิดจากทุกคนก็นึกว่าไม่เป็นไรหรอกเล็กน้อยไม่เป็นไรหรอกของเราเล็กน้อยคนนี้ก็ไม่ถือคนนี้ก็ไม่ถือคนนี้ก็ไม่ถือก็ลองดูสิแจกข้าว ยาอย่างนั้นทุกคนเป็นอย่างนั้นหมดเลยรับรองเขาเดินเข้าเขาเดินออกกันหมดเลยพิสูจน์ได้เลยเอามาต่างคนต่างก็ได้แข็งๆงั้นน่ะมาถึงก็บอกวันนี้มากินคุณทำสิพร้อมกันหมดเลยท