210331-196 พุทธประวัติจากพระโอษฐ์ ตอน196-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ013.txt

้ยึดถืออะไรใครจะทำอะไรใครจะมีอะไรกับเราเราเกิดผัสสะเกิดได้ประจันผจญกับสภาพดีมันน่าจะถือตัวตนมันน่าจะมีอารมณ์ที่จะมีมานะมีอะไรต่ออะไรในคราใดคราใดที่เราได้ไม่ถือแล้วก็ดูจิตดูอาการของจิตของเราตอนที่เราไม่ถือแล้วมันก็สบายนะสบายทุกอย่างโปร่งโล่งไม่มีอะไรเกิดเป็นเหตุเป็นปัจจัยที่จะทำให้มีอาการร้ายอาการลำบากลำบนอะไรเลยมันก็เลยไปโปร่งสบายพยายามจะย้อนให้เห็นมันจะเกิดสิ่งสนับสนุนมันจะ การเพิ่มพูนให้เราเองระลึกเห็นชัดเราต้องพยายามทบทวนอย่าปล่อยปละละเลยการปฏิบัติธรรมเนี่ยทบทวนบุพเพนิวาสานุสติญาณเออถึงเรื่องถึงอารมณ์ที่เราผ่านถึงจิตที่เราเคยผ่านถึงอาการที่เราเคยมีเคยเป็นถึงผัสสะถึงคราวครั้งที่เรามีกรรมกิริยาอย่างนั้นอย่างนี้มีเหตุการณ์อย่างนั้นอย่างนี้แล้วเราก็อ่านอย่างเข้าไปถึงจิตจำได้แม้คาที่สบายหรือค้าที่ต้องต่อสู้หนักการใดที่ต้องต่อสู้หนักมันก็มีการต่อสู้มันก็มีกิเลสมีตัวอะไรต่ออะไรเข้ามารบรากันพยายามให้เห็นชัดไอ้ที่ไม่ต้องลบลา ได้ที่ว่างเปล่าวันนี้เอออย่างนี้เราไม่ไม่ถือไม่เป็นไม่มีมันก็สบายอย่างนี้มันก็มีรูปเรื่องรูปร่างมีอะไรต่ออะไรและลึกซ้อนนี่ดีเชียวอริเสมอนั่นแหละเป็นการบุพเพสันนิวาสสติแล้วเราจะเห็นจิตใจที่มันเกิดมันเป็นมันอย่างนี้มันยังมีตัวมีเชื้อมันไม่มีแล้วมันมันไม่ยึดถือแล้วยุติแล้วมันก็เป็นอย่างนี้ไอ้ที่ไม่ได้อุบัติอยู่มีอาการของสัตว์นรกสัตว์เทวดาสัตว์พรหมจะพรหมจักรเป็นเทวดาสัตว์หรือว่าเป็นนี่เป็นสัตว์นรกยิ่งชัดเจนเราก็รู้แค่อ่อมันเกิดเป็นสัตว์ดังนั้นอย่างนั้นจนมันว่างเปล่าจากความเป็นสัตว์แม้จะถึงที่สุดชั้นพรหมที่มีภาษาหมายเอาว่าดีแล้วล่ะ ใหญ่แล้วล่ะเป็นจริงแล้วล่ะเก่งแล้วล่ะแต่ทำไมยังคิดถึงตัวเก่งตัวเป็นตัวมีตัวตนอันนั้นอยู่คนอื่นเขาไม่ได้ไม่เป็นไม่มีก็ไม่มีใครสั่งก็เธอก็พอสู้ได้แล้วก็สู้แต่พอที่จะช่วยเขาช่วยเขาได้ก็ช่วยเขาไม่ได้แล้วก็ไปไม่ต้องไปยึดถืออะไรกันจนกระทั่งทำให้เราเองเนี่ยต้องทุกข์ร้อนต้องเดือดร้อนคราวที่เดือดร้อนก็จะมีตัวอย่างให้แก่เราพระที่มันเรารู้จักมันเยอะมันยังพอประมาณพอเพียงพอไปไม่ไร้เมตตาซะทีเดียวคือไม้เขาก็ปล่อยเลยไปก็ไร้เมตตาความพอดีปานกลาง ห่าอะไรเลยทั้งอาทิตย์ทั้งที่เรามีความสามารถทั้งๆที่เรามีความเก่งความดีจริงแล้วก็ผิดเป็นมานะกี่ระดับ 1 คือตัวดีก็ไม่หลงว่าตัวไม่ดีตัวเป็นหลวงพ่อจงไม่เป็นตัวเก่งรู้ว่าตัวไม่เก่งอะไรเนี่ยเป็นมานะมานะ 9 ที่เคยพูดคำสั่งไม่เคยอธิบายแต่เราเป็นอย่างนั้นก็เป็นอย่างนั้นแล้วก็ทำตามพอดีของตัวเป็นตามกำลังตามหน้าที่ตามแรงฤทธิ์แรงของเราให้พอเหมาะพอสมควรแล้วก็รู้จักขอบเขตหยุดก็รู้หยุดทำต่อก็รู้ธรรมต่อหรือว่าทำแค่ไหนก็ต้องรู้แค่นั้นมากกว่านั้นไม่เอาน้อยกว่านั้นก็ไม่ดีเราก็รู้ต้องรู้จริงๆแล้วก็ทำให้มันตรงแล้วก็แล้วไปแล้วก็รู้จักการวางใจที่สุดเป็นที่สุด แค่นี้พอแล้วพอขนาดนี้จบอะไรจะเสนอภิกขเวพอละพอละอรัญประเทศที่เราเคยรู้จักเขตพอพอละภิกษุเอยเท่านี้เป็นเขตพอแล้วพอดีแล้วมากไปก็ไม่เอาญาญ่าใจน้อยไปก็ไม่เกิดผลดีเนี่ยมันจึงยากมันจึงเป็นที่สุดที่เราจะต้องรู้จักเทียนเพราะเราจะทดสอบเราจะผ่านแล้วจะทำให้จริงไม่ใช่นั่งขาดคะแนนโดนไม่ใช่เราก็ถึงจะรู้โอเคสบายและจุดมีประโยชน์สูงสุดประโยชน์ต้นก็สูงสุดประโยชน์ท่านก็สบายสูงสุดดำเนินไปไม่ เราก็เป็นคนมีประโยชน์ดีคนอื่นได้ประโยชน์จากเราเราเองก็สบายดีไม่ได้เบียดเบียนตนเลยพอเหมาะพอเจาะพอเป็นไปได้อย่างดีร่าเริงเบิกบานแจ่มใสเป็นผู้รู้เป็นผู้ตื่นบริบูรณ์มันติดอยู่กับตัวมันไม่ไปไหนหน้าที่อธิบายเมื่อวานนี้แล้วแล้วก็ได้เอาสูตรนี้ขึ้นมาอีกยำทวนสูตรนี้อีกอธิบายต่อไปอีกเมื่อวานนี้ก็โดยคิดอยู่เห็นอยู่นี่แหละว่ามันควรจะย้ำเพราะมันเป็นรากเหง้ารากฐานพวกเรายิ่งมีอะไรที่ได้สบายแล้วดีแล้วที่ได้เสวยวิชาเรียกว่าเสวยความสามารถที่เราเองเราได้ปฏิบัติ ปล่อยโรคต่ำโรคยารักษาคันนั้นคันนี้มาแล้วมันก็มีจริงมันเป็นจริงมันเก่งจริงมันดีจริงเราเป็นอริยะจริงมีสภาพทำจริงเนี่ยแล้วมันก็หลงตัวหลงตนขึ้นมาได้ยึดมั่นถือมั่นมันมันมีกิเลส 4 ซ้อนทำให้เราเองเผลอหลายเราจะต้องพยายามซับซ้อนให้กินถ้าเราไม่มีร่างกายเปลี่ยนอะไรมันดียิ่งกว่ายิ่งกว่าจริงๆจะไปมีมาทำไมให้มันสะอาดให้มันบริสุทธิ์นี่ก็เป็นภาษาเป็นจำนวนเป็นคารมที่อธิบายสู่ฟังการกระทำจริงๆของคุณคุณจะต้องพยายามอ่านรู้ให้มันยังถึงจิตอยากให้เธอได้ใช้ทั้งหมด ทำจริงๆเสมอวันที่สุดในท้ายที่สุดก็มาถึงสูตรนี้ที่ท่านอธิบายว่าต่อมาจะอ่านผ่านเฉยๆแล้วจะไม่อธิบายซ้ำเมื่อภิกษุทั้งหลายแต่ชาติที่แล้วมาแต่อดีตตถาคตได้เจริญเมตตาภาวนาตลอด 7 ปีจึงไม่เคยมาบังเกิดในโลกมนุษย์นี้ตลอด 7 หลังวัดดังกล่าวและวิวัฒนาการในระหว่างการกาละในระหว่างการละอันเป็นสังฆกรรมนั้นเราได้บังเกิดในอภัสราพรหมในระหว่างกาลเป็นวิวัฒนาการนั้นเราก็ได้อยู่ชมวิมานอันว่างเปล่าแล้วที่สุดทั้งหลายได้กลับนั้นเราได้เคยเป็นพรหมได้เคยเป็นมหาพรหมผู้ ไม่มีใครครอบงำได้เป็นผู้เห็นสิ่งทั้งปวงโดยเด็ดขาดเป็นผู้มีอำนาจสูงสุดเนี่ยมันก็หลงมันอดหลงไม่ได้เป็นมหาพรหมท่านก็พูดย้อนพูดซ้ำซากอีกแหละเป็นอภัสราพรหมแล้วก็เป็นมหาพรหมแหละที่จริงมันเป็นคำอธิบายไงเงินเท่านั้นเองมันเป็นงานเงินก็อธิบายไปเป็นคุณลักษณะอย่างนั้นมันไม่ได้หลงใหญ่มันก็เป็นอย่างนี้เราเคยเป็นอย่างนี้แหละมันเป็นจริงๆเราก็ต้องละเสียที่สุดทั้งหลายเราได้เคยเป็นตรรกะเป็นจอมแห่งเทวดานับได้ 36 ครั้งเราได้เคยเป็นราชาจักรพรรดิผู้ประกอบด้วยธรรมเป็นพระราชาโดยธรรมมีแว่นแคว้นจดมหาสมุทรทั้ง 4 เป็นที่สุดเป็นผู้ชนะแล้วอย่างดีมีชนบทอันบริ การ์ตูนประกอบด้วยแก้ว 7 ประการนับได้ร้อยครั้งทำไมจะต้องกล่าวถึงความเป็นราชาตามธรรมดาด้วยเป็นมาผ่านมาเท่านั้นแหละแต่ดิบได้ดีมาเป็นราชานี่ก็พูดถึงเรื่องของต่ำลงไปกว่าจิตวิญญาณที่มีเศรษฐกิจวิญญาณหรือเป็นพรมที่ปราศจากสภาพของกามาวจรสภาพของท่านที่เกี่ยวกับรูปจากถ้าเป็นราชาเป็นจอมแห่งเทวดาเป็นสัจจะอยากลงไปอีกแล้วมีภูมิต่ำเกี่ยวกับรูปรสกลิ่นเสียงสัมผัสเกี่ยวกับวัตถุสมบัติเกี่ยวกับอาการเป็นโรคๆเยอะก็เพราะผมไม่เอาแต่จิตวิญญาณนึกยึดถือตัวถือตนถืออารมณ์อันนี้ยาวลงไปท่านก็อธิบายย้อนซับซ้อน วนแล้ววนเข้าไปหาสูงก็ลงมาหาต่ำต่ำกว่าอธิบายไปหาสูงเมียวนเวียนพอยิ่งหยาบต่ำลงไปกว่านั้นแม้จะได้ดิบได้ดีสูงสุดคำว่าสูงสุดถึงได้ดิบได้ดีแม้แต่ชั้นของเทวดาเมื่อต้นไม้ด้วยความเป็นใหญ่มันมีสภาพของพรมนี่แหละมันซ้อนและฟังให้ดีสภาพผมพรมมีความเป็นใหญ่ในแม้แต่เป็นสัตว์โลกเป็นมนุษย์ราชายิ่งใหญ่ด้วยหลักทรัพย์สรรเสริญอะไรมันก็ยังมีอารมณ์ของจิตที่มันเป็นหลงยิ่งใหญ่แต่แขนมันเป็นอย่างนั้นผู้ใหญ่บ้านก็มีแต่ความเป็นพรหมของผู้ใหญ่บ้านฉันก็ผู้ใหญ่บ้านในบ้าน ฉันเป็นเจ้าบ้านฉันเป็นนายบ้านฉันยิ่งใหญ่แม่บ้านก็ใหญ่อย่างกับแม่บ้านบางทีแม่บ้านผู้ใหญ่เอาอยู่กับพ่อบ้านก็มีเนี่ยพรมใหญ่เลยพ่อบ้านก็ใหญ่ในพ่อบ้านบางทีบอกว่าผมออกบานใหญ่แม่บ้านใหญ่บางทีไอ้ลูกเกิดมามันมีความใหญ่มันมีฤทธิ์มีแรงสามารถกำราบพ่อแม่ก็ได้ด้วยสั่งก็ยังได้เลยทำอะไรเป็นไรมันก็เป็นกิเลสเป็นได้ทั้งนั้นแหละเนี่ยเป็นสภาพที่มันยิ่งใหญ่ยกตัวยกตนเหนืออำนาจพระพรหมตอนนี้สิ่งเหล่านี้แม้จะเป็นรูปอย่างยิ่งใหญ่พร้อมอำนาจแห่งสิ่งประกอบจากลงมาเป็นราชามีตำแหน่งมียศมีสมมติจนกระทั่งมีวัตถุสมบัติ มีอะไรต่ออะไรแล้วก็ยังจะได้บริบูรณ์เพราะว่าตัวเราเองเป็นผู้ที่ได้ลิ้มเล็มกามคุณ 5 ลูกลบเป็นเสียงบริบูรณ์ยิ่งใหญ่เหลือเกินเหนือกว่าเขามากกว่าเขาอะไรเนี่ยมันก็ต่ำลงมาต่ำลงมาเป็นราชาเล็กราชาน้อยอะไรเคยสั่งสมอารมณ์พวกนี้มาตั้งแต่เจ้าก็อยากไล่กันแล้วจะสูงไล่ลงมาหาต่ำกว่าจะเห็นเหตุปัจจัยแต่ชาติก่อนก่อนหรือคราวก่อนก่อนที่เราได้เคยสั่งสมมามันมีความเป็นใหญ่นั้นใหญ่กว่าอย่างนั้นอย่างนี้มันสะสมไปเรื่อยๆเรื่อยๆที่พูดให้เห็นชัดเลยตั้งแต่ผมมาเรื่อยๆว่าเราจะต้องได้ดิบได้ดีแล้วก็หลงความเก่งความใหญ่ความมีอะไรมาเรื่อยๆมันสะสมมาจากแม่เราเข้าใจถึงวัตถุอย่างเข้าใจถึง แล้วตัดอารมณ์อยากมาได้แล้วมันก็มีความเก่งตอนที่ว่าฉันได้เพราะฉันไม่มีแต่ก่อนนี้ฉันใหญ่เพราะฉันมีฟังซ้อนเลยตัวนี้มันสะสมทรัพย์ไปทรัพย์มาเท่าไหร่แต่ก่อนฉันใหญ่เพราะฉันมีวัตถุสมบัติมีอำนาจมีสิ่งที่จะต้องสามารถได้ด้วยทุกอย่างยายพอจะกระทั่งมารู้ตัวว่าเป็นนักธรรมะอ้าวนี่เรามาสะสมแล้วมันมีพวกนี้มันไม่เก่งจริงมันไม่ใหญ่ทิ้งไปได้อีกคือไปได้เป็นโลกุตระทิ้งไปเพราะรักก็ปล่อยผมยาวใหญ่เพราะฉันทิ้งได้นะครับเป็นพรมใหญ่เลยไปอีกนอกจากใหญ่เพราะฉันทิ้งได้แล้วใหญ่เพราะฉันมีภูมิ แบ่งผมก็ได้แจ้งย้ายซ้อนคนก็ยังได้คนมากราบก็ยังได้บอกว่าเป็นไปอีกอะไรก็ไม่รู้เยอะแยะซับซ้อนถือตัวถือตนใครมาข่มมาหยามไม่ได้อะไรต่างๆนานาที่มาตีกลับไปกลับมามันสะสมความใหญ่ที่จะเห็นตอนมันสะสมทุกทิศทุกทางไม่สะสมทุกมุมเลยสะสมความใหญ่ท่านอธิบายนี้ท่านก็พูดเป็นระดับสั้นเท่านั้นเองพระพุทธเจ้าตั้งแต่เป็นคาถาแล้วก็ขออธิบายปีให้เห็นชัดๆว่ามันสะสมมาแต่ชาติก่อนๆก่อนๆทั้งนั้นแหละที่สุดทั้งหลายความคิดได้เกิดขึ้นแก่เราว่าผลวิบากแห่งกรรมอะไรของเราหนอที่ทำให้เราเป็นผู้มีฤทธิ์มากทุกอย่างนี้มีอานุภาพมากทุกอย่างนี้ในครั้งนั้นครั้งนั้นท่านก็ทบทวน คิดถึงสิ่งที่มันจะทำอะไรมาบ้างบันทึกสั่งซื้อ 2 อย่างนี้ภิกษุทั้งหลายความรู้สึกได้เกิดแก่เราว่าผลวิบากแห่งกรรม 3 อย่างนี้แหละที่ทำให้เรามีฤทธิ์มากทุกอย่างนี้มีอานุภาพมากขึ้นอย่างนี้วิบากแห่งกรรม 3 อย่างในครั้งนั้นคือผลวิบากแห่งทานการให้แห่งธรรมะการบีบบังคับใจให้สัญญานะการสำรวมระวังอันนี้เป็นเรื่องย่อถึงหลักปฏิบัติธรรมสัญญาตั้งแต่เราเองหาก่อน หาก่อนถ้าจะแปลสัญญาเป็นหยาบเลยนะที่จริงก็แปลว่าเป็นการสำรวมระวังแต่อย่างไม่อยากแต่ยังเป็นชั้นดีถ้าเรากลับไปแปลว่าฉันจะมาเป็นหยาบก่อนสำรวมระวังมันไม่มีระวังหรอกสัญญานะสัญญาจิตฉันจะมีจิตเข้าไปอีกเอาเป็นเครื่องหมายเข้ามาแทนอาการแทนสภาพธรรมเท่านั้นเราเป็นตำรวจสัญญาตามโลกเขาแล้วมันก็ไม่ใช่สำรวมและมันจะสะสมเลยมันจะรวมมาเอามามันจะรวมมาเอามาไปกำหนดกับเขาว่าอะไรควรได้ควรมีควรเป็นแบบโล่งจากผมก็หลงอยู่นั่นแหละเพราะสัญญาตัวร้ายเนี่ยเป็นกำหนด เอามาหมดไม่บังคับใจไม่เคยมีทางมีแต่จะบังคับใจเหมือนกันบังคับให้เอาให้สะสมให้กินเลยให้โลกโมโตสั่นถ้าไม่ได้มาซะอีกไม่ฟังดีๆนะนี่อธิบายปีย้อนเลยตีกลับให้ฟังเพราะในจิตของคนเนี่ยมันก็มีแต่การกำหนดรู้หมายถึงยาและหลงถ้าเกิดว่าเราอธิบายดูยกตัวอย่างดูคนชาวป่าคนป่าแกไม่สมมติแกไม่รู้เรื่องด้วยว่าไอ้นี่มันการดนตรีชั้น 4 วิไลนะเหตุการณ์ ในการทำอย่างนี้ในการส่งไว้ซึ่งสภาพนี้อย่างศิวิไลนะคนดีก็จะต้องทำคนแก่พวกคนป่านี่ก็บอกเออก็ทำไม่ได้เขาไม่เอาเขาก็ไม่เห็นเขาก็เห็นเป็นแปลกเท่านั้นเองไม่เห็นมีอะไรเขาจะจับรถจับชาติได้วะอย่างนี้ได้ยินบอกว่ามีดนตรีคลาสสิคนะค่อยออกเลยมันก็เหมือนลมพัดมันก็เหมือนไอ้อะไรที่เขามีก็เหมือนไทยเสียชีวิตก็เหมือนนกร้องเหมือนอะไรก็ได้เสียงดัง ER เสียงดังอะไรมันก็มีปัญญาเอาเสียงเบาเสียงดังนั้นเป็นอย่างนั้นจะเอามารวมมอเตอร์ไซค์ไม่รู้เรื่องมันไปเคาะไม้เคาะกะลาเคาะกลองอะไรตีกลุ่มต่างๆ ตามที่เขากำหนดหมายเพราะเขากำหนดหมายอันนั้นน่ะมันถึงอกถึงใจตามที่เขาได้สัญญาแล้วว่าอย่างนี้แหละดีอย่างนี้แหละเป็นจังหวะอย่างนี้แหละเป็นของที่เรียบเรียงอย่างนี้เป็นของที่เรียบร้อยอย่างนี้เป็นของบริจาคสรรค์ประดิษฐ์เขาก็ติดใจในสิ่งที่เขายึดสมมุติว่าเขาประดิษฐ์แล้วไอ้อย่างนี้พวกคุณประดิษฐ์เลยไปมากแล้วประดิษฐ์พิจารณาอะไรมันดีตรงไหนก็ยังไม่เข้าใจเลยเขาก็ไม่เอาไม่เอาอ่ะนอกจากเราจะไปพยายามบอกเขากำหนดหมายวันนี้แหละของดีเขาก็อาจจะหลงทางเป็นชั้นสูงเราก็จะต้องอยากเป็นชั้นสูงไปเลยเขาก็ถึงจะเอาถ้ามันพังธรรมดาแล้วก็ยังไม่มีอะไร เหมือนกับเราเป็นคนไทยเรากำหนดแต่ว่าอาหารเรากินอาหารเผ็ดๆอาหารรสอย่างนี้ส่วนฝรั่งเขากินอาหารลดสิ่งนั้นพออาหารฝรั่งมาวันนี้แหละชั้น 1 ของเขาล่ะมีสุขมีนั่นนี่เลอะเลยกินไม่ลงเลยถ้ากำหนดยึดมากๆกินไม่ลงเลยจนกว่าเราจะไปกำหนดตามเขาก็พอเพียงพอไปที่ขายได้ก็พอเป็นต่อไปเทคนิคขายไม่ได้ไม่ได้แล้วต้องสั่งเอาอย่างที่เรากำหนดหมายยึดมั่นนี่แหละอย่างไทยนี่แหละอย่างนี้เป็นต้นมันไม่บังคับใจมันไม่มีการสลัดออกไม่มีฐานไม่มีการ โรบินสันยามาเป็นเรื่องของวิบากกรรมผู้ใดที่เข้าใจธรรมะแล้วก็มาหัดละออกทางออกจาคะออกบังคับใจตนให้เป็นไปอีกอย่างนึงคลี่คลายไปเกิดการสำรวมระวังมาแปลชนิดแปลสัญญาว่าการสำรวมระวังระวังเสมอไม่ให้มันเป็นโรคไม่ให้มันเป็นสิทธิ์ไม่ให้มันเป็นเศษมันเป็นหลงไปกิเลสต้องยึดต้องถือต้องพยายามคลายใจเลยเพราะเราเป็นหลงกำหนดสัญญาตามโลกและก็ไปยึดตามโลกหลงตามโลกวัตถุนั้นไม่มีอื่นเลยเพราะเราจะต้องละมาตั้งแต่อยากเห็นอยู่ชัดๆดูอยู่ชัดๆเลยว่าเนี่ยโลกก็ยึดถือก็จริงแต่เขาเราจัดลำดับว่าเป็นกรรมชั่วมากเรารู้ ยอมรับชัดๆแล้วเราก็ต้องคลายใจถ้าเราไปหลงอยู่เราก็เป็นฐานต่ำเป็นมนุษย์ต่างเพื่อนฝูงก็มาสูงขึ้นมาเป็นระดับๆเหมือนรวมระวังจากบริจาคออกทางออกให้ออกบังคับใจสู้ทนจนกระทั่งได้รับผลกำหนดหมายเห็นชัดกว่าเข้าใจแล้วลีลาที่ว่าถ้าหลุดพ้นมาได้แล้วว่างเบาลงพ้นจากโรคนั้นมาแล้วสบายเราจะต้องมารู้เป็นลมพิษร้ายจริงๆเมื่อโลกคือหลุดพ้นจากสัญญาที่เราไปสัญญาอัตราที่เราไปเป็นอัตราคือไปเป็นตัวตนของรถกิเลสอย่างนั้นอย่างนั้นอย่างนั้นอย่างนี้มันอร่อยก็ผิดที่เป็นตัวตนเราไปสัญญาเป็นตัวอะไรและเป็นสภาพอย่างนี้ต้องมีตัวนี้ไม่มีตัวนี้เป็นเชื้อเป็นตัวอยู่ไม่ได้แต่ต้องได้ไอ้นี่มาอย่างนี้เพราะว่า หน่อยอาการนี้รสชาติอย่างนี้ต้องให้เป็นอย่างนี้ไอ้ตัวนั้นมันยังไม่ตายไปจากจิตเราถ้าตัวนั้นไปตายไปจากจิตเราแล้วมันก็ไม่เหลือหรอกอย่างที่เคยยกตัวอย่างมันก็จะยกที่ผมยกตัวอย่างตัวเองพวกคุณก็เทียบเคียงของตัวเองที่มีอะไรได้ผมยกที่ผมยกของตัวเองเป็นประธานให้คุณฟังแล้วผมเคยติดคลิปอะไรเงี้ยมันเป็นตัวตนอร่อยไงมันจำเป็นอะไรตัวนี้อยู่ เดี๋ยวนี้ไม่ได้ยึดถือไม่ได้มีการกำหนดนั้นไม่ได้เป็นอย่างนั้นเลยตัวนั้นตายอนัตตาไม่มีตัวตนตัวนั้นแล้วโดยสภาพตัวอร่อยเรียกว่ารถโล่งๆอัดสาธุเดี๋ยวนี้มันไม่มีอย่างที่ผมไม่มีไม่เหลือแต่ก่อนนี้มันแตะทรมานอร่อยจริงๆมันมีตัวนั้นมีสภาพนั้นชื่อใจเกิดรถอย่างนั้นจริงๆถ้าได้ติดฟิล์มหรือแต่ก่อนที่เคยเล่นไพ่กันสนุกจริงๆไม่มีตัวสนุกกันจริงๆถ้าเกิดรสชาติอย่างนั้นจริงๆมาเล่นน้ำมันอร่อยสนุกสนาน เป็นรถเดี๋ยวนี้มันไม่เหลือเลยมันเป็นอย่างนั้นพอจำได้ว่ามันสนุกสนานพอจำได้แต่ว่าตัวรถตัวรถที่มันสนุกสนานอย่างเก่าอย่างเป็นอย่างนั้นน่ะมันไม่มีมันตายมันก็นัดตามันละลายไปแล้วมันไม่มีตัวตนนั้นแล้วแต่ก่อนเป็นอัตราอยู่ที่เราจริงๆเมื่อตายาวแขนรูปรถแค่ไปเอาองค์ประกอบอย่างอารมณ์ที่เราเป็นตัวตนที่ว่าเราได้เล่นไพ่มันเป็นตัวตนอร่อยมันมีจริงแต่ก่อนมันเป็นโรคมันเป็นสัตว์โลกจิตวิญญาณมันเป็นตัวตนเป็นรถชาติที่เรานี่แหละของเรานี่แหละมันเป็นสัญลักษณ์ตัวนี้เป็นการกำหนดมันกำหนดลงที่จิตสัญญากำหนดวันที่ 10 แล้วมันรู้ดีเหลือเกินมันรู้แล้วมันจำแม่น แต่พอเราล้างได้แล้วถึงรู้ว่ามันไม่มีตัวตนจริงๆมันมายาเราบ้าเองเราเรานะคนอื่นก็ไม่ติดก็ไม่เป็นอย่างนั้นเราก็เห็นอยู่คนก็ไม่ติดก็ไม่เห็นอะไรเขาไม่เอาเสียเวลาเขาไม่แลกเขาไปเปลี่ยนก็ไม่เป็นเราเป็นน่ะแล้วถ้าจะมาช่วยตามคนทั้งหลายก็ไม่เป็นอย่างนี้รอบรักรอบเล่นเลยเล่นไพ่เล่นโตอะไรถึงเห็นความตายสนิทอัตราเงินมันไม่มีแล้วอาการนั้นวิญญาณอย่างนั้นไม่เหลือที่เราไม่มีมันเป็นอนัตตาจริงๆมันไม่มีตัวตนจริงๆมันตาย วิธียำนี่ยังไม่เห็นชัดๆเพื่อที่จะให้คุณประชดทดสอบทบทวนให้ไปเทียบอ่านว่าจะได้รู้ลึกซึ้งมันจะได้เข้าใจสภาพธรรมที่แม่กินแล้วอธิบายประกอบทั้งตัวตนตั้งแต่ต่ำๆสกายยักษ์แล้วก็มีจิตเป็นตัวตนมีอัตราของอัตราส่วนประกอบกายประกอบกับเรื่องราวหยาบๆต่ำๆใหญ่ๆก่อนศัลยกรรมใหญ่แต่มันก็มีตอนมีจิตศรัทเป็นตัวตนเป็นเจ้าภาพเพราะว่ามันได้คุณก็ได้ทบทวนดูของตัวยกตัวอย่างนี้ก็เป็นของตัวเองอันไหนชัดๆคุณจะเห็นตัวอย่างแล้วคุณจะได้รู้เป้าที่แม่นรู้เรื่องรู้ตัวรู้ สภาพธรรมที่ชัดไม่ใช่ว่าลอยลมเบลอๆไม่แน่ไม่จริงพูดเป็นภาษาว่าตัวว่าตนก็ตัวตนอะไรยังไงไม่รู้มีแต่ภาษาอัตตวาทุปาทานยึดได้แต่ภาษาตัวรูปตัวเรื่องตัวล่างตัวสภาวะเป็นยังไงตายมันตายยังไงมันไม่มีมันไม่มีไงเดี๋ยวนี้มีตัวอย่างยืนยันตัวตนหรือเปล่าไม่รู้ทีนี้แสดงว่าเราเองเราจับไม่แม่นปากได้แต่พูดได้แต่คิดแต่จะตัดกรรมวิทยาสักทีโหติมีมังสีเป็นนักเหตุผลเท่านั้นเองไม่มีสภาพทำไม่มีเรื่องจริงแต่ถ้าใครมีเรื่องจริงมีสภาพธรรมแล้วก็จะรู้เนี่ยอธิบายยกตัวอย่างให้เห็นละเอียดขึ้นไปตลอดระยะเดียวกันอะไรที่เราเป็นกำหนดหมายเป็นตัวเป็นตนเป็นชาติเป็นเรื่องที่เราเองจะต้อง เข้าไปเสวยเข้าไปอยู่ภูมินั้นพบนั้นไปเป็นตัวนั้นไปเป็นตะพาบนั้นอยู่แล้วเป็นตัวหลงว่าเป็นอะไรนะเป็นสนุกเพลิดเพลินเป็นโลกีย์ในรถเป็นภาษาไทยแต่จริงๆเพราะไม่มีเมื่อมันไม่มีแล้วที่ยังยกตัวอย่างแล้วมันฟังเพลงแต่ก่อนนี้ฟังเพลงเพราะจริงๆกำหนดตามเลยไอ้นี่เพราะกว่าอันนี้มีสั้นมียาวมีละเอียดมีสุขผมมีใหญ่มีเล็กกว่ากันมีค่าสูงมียกฐานะอย่างโน้นอย่างนี้เทียบเคียงมีจริงๆแต่ก่อนให้ฟังอ๋ออย่างนี้ชั้นสูงอย่างนี้ชั้นดีแต่ก่อนนี้จำได้แม่นยิ่งกว่านี้แล้วก็ยึดติดกับนี้เดี๋ยวนี้ยังจำได้อยู่ที่จะยกก็อย่างนี้ดีกว่านี้ก่อนบางสูงเป็นคลาสสิคเป็น พื้นๆเป็นลูกทุ่งเป็นเดือนๆเป็นไอ้นี่มีค่ากว่าอันนี้อันนี้สูงกว่านี้ยังไงเดี๋ยวนี้ก็จำได้อยู่แต่ถ้าจะให้มีรสชาติเป็นรถเป็นอารมณ์อร่อยเพลินมื้อเย็นก่อนแต่ที่เคยเล่าให้ฟังเดี๋ยวนี้เค้าสมมุติจะไปไกลจนกระทั่งเขาฟังเพลง 9 ล้านหยดน้ำตาไม่รักแป้งหรอกหัวที่บอกอะไรเดี๋ยวนี้เขาก็มันเกี่ยวกับให้เรานึกไม่ถึงตายนึกไม่ออกเลยเขาไปกันใหญ่แล้วเราหลุดโลกแล้วเราสมมุติว่าถ้าเราจะไปแต่งเพลงเดี๋ยวนี้ไงเราต้องไปตามเขาอย่างมากมันนึกไม่ออกมันเพราะยังไงเกม เห็นมันตีกลับไปแล้วมันเป็นป่าเถื่อนไปแล้วคือมันตีกลับแต่ก่อนนี้มันคลาสสิคมันก็มีเรียบเรียงมีอะไรเพราะเราเองเราแต่ก่อนนี้เล่นดนตรีหรือว่าศึกษาดนตรีศึกษาโครงการเข้าไปจนถึงคลาสสิคเข้าไปถึงแหมมันสูงยังไงมันละเมียดละไมมันสุดคุ้มกันนี่ไงมันต้องใช้ความสามารถยังไงเข้าใจไปถึงขั้นคลาสสิคทีนี้พอตีออกมาหาลูกทุ่งป่าและพวกเพลงสมัยใหม่ไอ้พวกเพลงลืมตามนี่มันมันเข้ามาหาคนป่าหมูอาจจะถึงจะอาจจะลีลาเบาๆเบาๆมันไม่เรียบเรียงและไม่มีความสุขผมแล้วมันไม่มีไร่ทำไร่ตอนอะไรแล้วมันเอาแต่อารมณ์ข้างเคียงและอารมณ์อะไรจะแสดงอารมณ์สัตว์ป่าอารมณ์ของตัวเองออกมาอย่างไรมันก็บ้าๆบอๆออกมา ดนตรีทุกวันนี้คือการแสดงของอารมณ์ของคนธรรมดานี่มันยังอะไรก็เอามาแทนแต่มันสมมุติแทนเอาเสียงนี้มาแทนอารมณ์จนกระทั่งเดี๋ยวนี้มันก็เอาเสียงเนี่ยแทนอารมณ์แล้วมันก็แสดงออกมาทางเสียงหรือรถอะไรไปมันสมมุติว่ามันเป็นอย่างนี้แล้วมันก็ตรงกันกับเสียงแล้วมันก็แสดงว่าคนธรรมดาเนี่ยเวลามันเกิดมันอะไรมันก็อะไรประมาณนี้ก็เหมือนกันถ้าเวลาสบายใจก็พูดเรื่อยๆไม่หวือหวาอะไรไปเรื่อยๆพอเวลามันมีอะไรก็ขึ้นๆลงๆดังๆเบาๆอะไรตามเลยไปตามเรื่องเนี่ยเป็นธรรมดาของเสียงคนจะมาแสดงออกไอ้นี่ก็เหมือนกันยกเว้นวรรค มันกำลังจะตายระบบฟังดนตรีพวกที่เขาเล่นสมัยใหม่แล้วเขาก็สมุดกันเธอสัญญาต่อกันว่าอย่างนี้เพราะแล้วเขาก็สัญญากันไปทั่วสังคมเขารับมาเป็นขั้นเป็นฐานเราเองเราขาดช่วงแล้วเราไม่ไปรับเขาเราก็เลยเห็นว่าเออเข้าไปดาวน์โหลดเราหลุดกับเขาแล้วเราไม่มีความรู้สึกไม่มีสมุดกับเขามันยังขาดหายจริงๆไม่มีมันเป็นสนุกมันเป็นอะไรมันเป็นอะไรต่ออะไรกับเขาอย่างนั้นไม่มีเลยพี่อธิบายของตัวเองนะยกตัวอย่างของตัวเองมันจืดสนิทแล้วมันสมุดใหม่มันก็ไม่ติดตัวเก่ามันขาดตอนไปเลยถ้าเกิดเราเคยเห็นว่าตัวนี้สนุกสนาน ประทับงงๆเหมือนกันเออมันเป็นได้ยังไงแต่ก็ไม่งงซะจนไม่มีปัญญารู้หรอกเพราะว่ามันมีรูปรอยเดิมเข้ามาแล้วถ้าเราจะไล่ต่อไปมันก็เข้าใจมันก็เข้าใจแต่นี่พูดถึงสภาพจิตที่มันมันเห็นว่ามันขาดตอนนี้ฟังเท่านั้นเองเพราะมันตายอัตตามันตายเป็นเป็นอนัตตาไม่มีอารมณ์ไม่มีอาการไม่มีตัวตนมายาอันนี้มายาที่พวกเขากำหนดหมายกันเป็นสัญญากันไว้เราไม่มีมันแย่มันหมดจริงๆเพราะฉะนั้นมันเกิดจากจิตที่เอาไปกำหนดหมายไว้จริงๆแล้วเราก็ยึดถืออุปทานกับสัญญานี้ซ้อนกันในภาษา 2 ตัว ยึดถือกับสัญญาอันนี้ว่าเป็นว่ามีว่าควรได้ควรมีควรเป็นแล้วก็เป็นสุขถ้าได้อย่างนี้แล้วเป็นสุขด้วยยึดไปปรุงด้วยทีนี้มันจะยึดธรรมดายึดแล้วก็ปรุงเป็นรสชาติความสุขเพราะอะไรเพราะเพลิดเพลินเขาด้วยแล้วมันก็เป็นจริงกับคนนี้คนนี้เพราะงั้นทีนี้พอเวลามาปฏิบัติธรรมแล้วท่านก็จะต้องมาให้รู้ตัวสัญญากำหนดลงไปว่าไม่ใช่เราไปลงกำหนดนี่นาแล้วก็อยากให้มันมีกำหนดนี้จางคลายอย่ายึดถือนี่เรียกว่าไม่ให้มีอุปทานอย่ายึดติดถือปล่อยปล่อยให้ออกสลากออกบังคับไปอยากให้มันเกิดอย่าให้มันเป็นชีวิตเพราะฉะนั้นเอาอธิบายภาษา แปลโดยอัตโนมัติที่แปลว่าสังวรสำรวมระวังอะไรระวังและอีกอย่างผิดที่รู้สัญญาอย่างจิตตัวที่เป็นกำหนดยึดถือตามนี้ตามที่เรานี้อย่านะอย่าให้เป็นไม่เป็นบังคับมันไม่ให้เป็นด้วยเลยว่ะธรรมะคมทำให้แตกสลายทำให้ตายไปทำใจให้เป็นอย่างนี้และให้มันหลุดออกไปได้แล้วก็ทานให้ออกไปอยากให้มีไม่ให้มีให้หรือหมายความว่าไม่ทันไม่ให้เหลือตัวนั้นถ้ามันเหลือตัวนั้นอยู่มันก็เป็นหวยเอาไว้ซื้อตัวนั้นไว้ไอ้ตัวนั้นเราไม่เอาตัว ให้ไปเลิกออกอย่าให้เป็นอย่าให้มีอยู่อย่าให้เหลืออยู่แล้วก็ต้องรู้ด้วยว่าอะไรล่ะที่เราจะไม่ให้เหลือต้องรู้ตัวตัวนั้นที่เราให้ได้อะไรที่เราไม่ได้เป็นตำรวจสัญญาแล้วเราไม่ได้ไปติดฟิล์มแล้วไม่ได้เป็นอุปทานก็หยิบมายุ่งทำไมมันหลุดอยู่แล้วไม่ต้องไปให้เพราะเราเองก็ไม่มีเราไม่มีสิ่งนี้เราไม่มีตัวตนนี้เราไม่มีอารมณ์อย่างนี้เราไม่มีสัตว์ร้ายตัวนี้ที่จิตวิญญาณจิตวิญญาณนี้เราไม่มีไม่ยึดถือตัวเป็นตนอะไรไว้เพราะเราไม่ติดอะไรเขาก็ไม่ต้องกลัวได้ชัดเลยอย่าไปทำซ้ำแซะๆอย่าไปทำให้เขาเลือกคนนั้นเขาติดอันนั้นคนนี้ก็ติดอันนี้มันเรื่องของแต่ละบุคคลของเขาเราเองที่มีตัวการใหญ่อะไร มีอัตราอะไรมีตัวอะไรตัวร้ายตัวที่เป็นกำหนดสัญลักษณ์เอาไว้แล้วก็ยึดถือไว้อุปทานเอาไว้เป็นของเรามีจนกระทั่งสุดท้ายเป็นชั้นสูงขึ้นไปบนรถหยาบได้แล้วละลายได้แล้วไม่ติดตามติดยาไปแล้วก็เมาก็ว่างก็สบายไม่ต้องห่วงหาอาวรณ์เดี๋ยวนี้กูไม่ชอบไปวุ่นวายแต่ก่อนที่คิดจังจะต้องได้นู่นได้นี่ต้องมีเงินเป็นหนี้เขามีอะไรไปยังไงและโลกเขาไปยังไงห่วงโลกเขาจะคุยเขาจะตามโลกไม่ทันให้มันวิ่งไปตับแตกเลยแล้วก็หยุดมันได้จนกระทั่งป่านนี้ก็สบายเพลงสุขสบายให้ได้ว่าเราไม่ต้องไปวิ่งกับมันไม่ต้องไปแ