200106-014 พุทธประวัติจากพระโอษฐ์ ตอน014-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ007.txt

ทีมันเอ๊ทำไมมันไม่ได้ด้วยซ้ำไปว่าเรารู้เรารู้แต่ทำไมมันไม่ค่อยได้ด้วยซ้ำไปแล้วเพราะฉะนั้นยิ่งแม้ทุกขณะเราก็แค่เพียรพยายามกระทำอยู่ตามที่รู้ดีแล้วมันจะถึงขั้นว่าได้ดีด้วยนะมันยิ่งยากทำทุกขณะด้วยแล้วได้ดีด้วยมันยิ่งยากเพราะคนที่ถึงที่สุดแกรู้ดีแล้วก็กระทำดีทำได้โดยสำเร็จถึงขั้นบรรลุสุดยอดหรือรอดทุกวันนั้นน่ะจึงเป็นการประสบผลเป็นภาวนามะยะปัญญาหรือว่าเป็นภาวนาใหม่เป็นสภา เพราะเป็นผ้าเป็นภาวนาเป็นภาวะที่ถึงแล้วเป็นสภาพปัด Story รูปบัตรสติในสภาพที่ถึงเห็นอยู่รู้อยู่เข้าถึงอยู่หาพวกเราฟังฟังมีเสมออยู่ถ้าตราบที่ผมเองผมยังมีเรื่องมีแรงและมีโอกาสผมก็จะช่วยคุณได้ด้วยวิธีอย่างนี้ไม่ทำให้ดูก็พูดให้ฟังมีทั้งทำให้ดูแล้วพูดให้ฟังหรือใครจะยำจิตผมรู้จิตผมเองได้สามารถรู้น้ำจิตน้ำใจได้ว่าผมหมายอะไรอยู่ มีการคลองด้วยจิตอย่างไรอยู่แล้วเข้าใจแล้วก็จะทำจิตอย่างนั้นอย่างผมบ้างแต่เห็นว่าผมทำไม่ดีหรือผมก็ทำดีหรือคุณจะทำดียิ่งกว่าผมได้ก็ขออนุโมทนาไม่ว่าจะพูดแต่ดันไม่พูดเยอะฉันอะไรก็พูดจริงๆเพราะผมไม่ได้ถือตัวผมดีที่สุดในโลกเพราะคนที่จะดีกว่าผมย่อมจะมีได้ผมยังไม่ได้ดีที่สุดในโลกยังไม่ได้ดีแม้เท่าพระสัมมาสัมพุทธเจ้ายังมีส่วนร่วมเพราะที่ผมจะยังคงแก้ไขแต่ยังปรับปรุงตนในส่วนที่จะปรับปรุงตนไปต่อๆไปส่วนที่กระทำสุดเขาวิหารของผมผมไม่สงสัยสันตะวิหารของผมผมไม่สงสัย กระสุนเย็ดกับวิหารของผมผมไม่สงสัยผมย่อมมีสติย่อมมีธรรมเอาวิจัยย่อมมีวิริยะของผมอยู่จริงที่ผมจะพยายามอยู่ทุกๆอิริยาบถทุกๆเวลากาละจะให้มีสติจะให้มีธรรมวิจัยให้มีการวิเคราะห์วิจัยรู้ในธรรมในธรรมทุกอย่างทุกๆอย่างเท่าที่ลมหายใจเข้าออกอยู่รู้จริงรู้กายนอกแม้แต่ลมหายใจออกมาจนเป็นแท่งเป็นท่อนเป็นองค์ประกอบข้างนอกเป็นการกระทำใครทำบัญชีกรรมผมจะพยายามรู้รู้การรู้การกระทำของผมตั้งแต่กายกรรมวจีกรรมจนถึง กรรมของผมเองผมจะรู้ตามต่างๆเหล่านั้นและจะวิจัยเสมอจะวิเคราะห์เสมอว่าอะไรดีอะไรชั่วอะไรควรอะไรไม่ควรแล้วก็จะพยายามอยู่ทุกเวลาพยายามจริงๆบางครั้งมันยังพยายามไม่ได้ดังกล่าวแล้วพยายามอยู่เสมอที่จะให้ได้ดีเป็นที่จะไม่ให้มีชั่วเด็ดขาดนั่นแหละเราก็จะกระทำอยู่แล้วเราจะรู้จังหวะเหมาะควรแล้วเราก็ทำโดยเจตนาเจตจำนงที่บริสุทธิ์ที่สุดสะอาดที่สุดตามความรู้ของเราที่จะสว่างไสวหรือสามารถรู้ได้มากที่สุดเรียกว่าสว่าง โรคจิตของเราก็ไม่ไม่มีหวั่นไหวไม่มีเดือดร้อนสงบอยู่ไม่มีอะไรแล้วก็จะอยู่อย่างสุภาพหรือมีสภาพที่ดีที่สุดที่เราจะพึงประกอบที่เราจะพึงเป็นไปจึงเรียกว่าสุภาพเพราะว่าสภาพหรือว่าทุกอย่างที่เป็นไปจริงผมจึงนับเอาสภาพที่เป็นอยู่นั้นว่ามีสะอาดสว่างสงบสุภาพเป็นสภาพดีไม่ใช่สภาพ 3 เพราะจะประกอบไปด้วยนอกประเด็นในทั้งหมดเป็นสภาพ 4 ดังกล่าวมียาวกว่าที่ท่านพุทธทาสมันมีหน่อยนึงแล้วก็ดำเนินไปถึงไหนก็ถึงกันผ่านแผ่นดินน้ำ อากาศสภาพวิญญาณธาตุแท่งที่เรียกว่าพระโพธิรักษ์หรือเรียกว่ารักรักผมแท่งนี้มันจะสลายมันจะแยกขันธ์แยกธาตุออกไปจากกันเมื่อไหร่ก็ช่างมันมันถึงกาลหมายแยกก็แยกมันไม่ถึงกาลแยกกระทำไปเป็นกรรมเป็นการงานกระทำการงานนี้ไปให้ดีให้ดีที่สุดที่เรียกว่างานหรือศาสนาหรือว่าจิตที่ผมได้เลือกแล้วคือการงานหรือกรรมที่ผมได้เลือกแล้วผมจะทำกรรมอันนี้ตลอดไปกรรมที่กระทำอยู่นี่แหละส่วนจิตของผมจบจิตของผมมันจบแล้วจิตของผมผมไม่มีปัญหาอะไรสำหรับจิตผมสบายแม้ขณะใดขณะ กำลังเหนื้อยเหนื่อยกำลังหนักผมก็สบายสบายไม่ใช่แกล้งพูดสบายด้วยมีสติสบายได้รู้ว่าความเป็นจริงตามความเป็นจริงขณะนี้มันต้องหนักเพราะเรากำลังจะทำงานอยู่กับสิ่งที่หนักแล้วก็กำลังจะทำงานอยู่กับสิ่งที่จะต้องใช้ใช้พลังมากน้อยจะต้องประกอบมากน้อยจะต้องปรุงแต่งมากหน่อยเพื่อประโยชน์แห่งผู้อื่นสำหรับตนนั้นแม้จะหนักอยู่ก็รู้ว่าเราไม่เอาความกังวลหรือว่าความกลัวหรือว่าความเปรียบเทียบหรือว่าความอะไรเข้าไปยุ่งยากกับมันเราไม่มีความรู้สึกอะไรที่เป็นความเปรียบเทียบเป็นความกลัวขาดทุนกลัวกำไร ความเป็นอะไรมันเข้าไปเปรียบเทียบไม่เอาเข้าไปเปรียบเทียบความเมื่อไม่เอาไปเปรียบเทียบจิตของเราก็สบายสบายแม้หนักอยู่ก็รู้หนักนั้นเพราะเราจะทำเรารู้อยู่ว่าควรทำเรารู้อยู่ว่าเป็นความดีอนาคตทำถ้าเผื่อว่าเราเองเห็นควรแล้วว่านี่ยังไม่ทรมานตนจนสังขารจะเสียรูปสังขารกายสังขารจะเสียไม่ดีหรือจะเสียบ้างก็ยังรู้ว่าจะเสียไปมากเกินไปหน่อยแล้วก็รู้ว่ามันพอพอทนได้พอเป็นไปหรอกมันไม่ตายชักเดี๋ยวมันแต่ว่าที่จะให้ส่วนดีนี่เกิดนี่มันสำคัญกว่าก็กระทำกรรมนั้นอยู่จิตนั้นจบแต่กรรมนั้นต่อเท่านั้นเองที่ไม่ กรรมไม่มีจบจิตเท่านั้นแหละจบเราจบที่จิตจิตเราวางปล่อยคลายหมดมีหมดจะหยั่งแล้วปล่อยอยู่ปล่อยอยู่แล้วมันไม่มีอะไรเรารู้ทุกปัจจุบันแล้วเราก็จางคลายมันไปมันก็จะถึงนี้หมดทุกอย่างเองวิราคะแล้วก็วิโมกเองมันแล้วมันก็จะถึงตัดสัญพยางค์และระงับอยู่สงบอยู่ของมันเองจริงๆนับเป็นไปอย่างนั้นเพราะฉะนั้นจิตใจของเรามันสบายมันก็ยิ้มได้มันก็เป็นไปอยู่เบิกบานแจ่มใสโดยรู้รู้มีสติเต็มรู้เลยขนาดนี้เราก็ตื่นอยู่ไม่ได้มีสติตกอะไรรู้ได้เต็มรู้เด็กตื่นรู้ได้เบิกบานแจ่ม ไม่มีเลยแม้แต่ปูไปรยาสักนิดนึงไม่มีเลยแม่โทรมานัดสักนิดนึงเพราะฉะนั้นป่วยการเปล่าไปใหญ่ถึงทุกข์และปริมเทวดาการหรือโสกะไม่มีเพราะแม้แต่อุปสรรคเศษสุดท้ายเราก็ไม่มีไม่มีอะไรบกพร่องในใจและจิตที่เรียกว่าทอมนะไม่มีเราไม่มีจิตที่ไม่ดีในใจแม้เราจะสร้างออกไปเราก็ต้องให้จิตที่ดีสร้างออกหรือแม้แต่เรารับอยู่มีอยู่เป็นอยู่เราก็มีจิตที่ดีและไม่มีจิตไม่ดีไม่มีทองมานัดโทรมานัดคือจิตที่ไม่ดีไม่มีจิตไม่ดีไม่มีเราต้องรู้ด้วยปัญญาของเราอย่างยิ่งว่าจิตนี้เป็นจิตที่ดีทุกอย่างจะให้มีแต่ดีนี่เกิดแม้แต่จิตก็ให้มีกรรมมันดี การงานอันดีหรือส่งไว้ซึ่งจิตอันดีให้ออกไปโคจรออกไปก็โคจรออกไปด้วยจิตอันดีอดีตอย่างนี้นั่นก็คือเป็นบทแห่งชีวิตคือบทแห่งการงานวิจิตรจบมีกรรมอันไม่จบเท่าที่มันจะยังทำนั้นไปแม่ลูกขันนามขันของเราสลายออกไปเช่นเดียวนี้ละลายไปคือตายเน่าเดี๋ยวนี้กรรมมันก็ยังไม่จบไม่จบหรอกพุทธศาสนาทุกวันนี้ที่เป็นพุทธศาสนาอยู่นี่คือกรรมของเจ้าชายสิทธัตถะคนนั้นน่ะกรรมแท้ๆเลยเจ้าชายสิทธัตถะทำกรรมไว้แท้ๆเลย กรรมนั้นจึงตกมาถึงเดี๋ยวนี้ยังมีอยู่ไม่จบเนี่ยพุทธศาสนาทั้งแท่งเนี่ยที่เหลืออยู่เดี๋ยวนี้แม้มันจะสลายเสื่อมไปตามธรรมดามันก็ยังมีแก่นเหลือมาจนท่านเดี๋ยวนี้ได้ถ้าเราเองเราแน่ใจว่าเราคว้าเอาแก่นได้แก่นศาสนานั้นก็คือกรรมของเจ้าชายสิทธัตถะคนนั้นน่ะทำไว้ประกอบไว้ถ้าไม่มีกรรมอันนั้นแล้วเราเปล่าได้เราเปล่า 0 เราจะพาเอาเองได้หรือขนาดมีกรรมเป็นเนื้อเป็นแก่นหรือเป็นสิ่งที่เหลือตกทอดมาจากป่านี้มันยังเสื่อมมาซะจนหารูปหาร่างความเข้าไปแทงเข้าไปเจาะเข้าไปเอากันเกือบไม่ได้แล้ว เกือบไม่ได้แล้วแต่มันก็ยังได้ผมแน่ใจว่าผมได้จัดผมแน่ใจว่าผมได้แก่นที่เป็นกรรมของเจ้าชายสิทธัตถะคนนั้นทำมาทำไว้ต่อทอดมาไม่จบจนเดือนนี้ผมแน่ใจว่าผมได้แก่แล้วผมก็พยายามเอาแก่นนี้มาให้พวกคุณดูกันเอามาเปิดเผยเอามาไม่ปิดบังเลยเปิดล่าเลยแท้ๆคนยังไม่ค่อยจะดูเลยคนยังไม่ค่อยจะมามองมาเห็นนะพอเปิดเผยพวกดูแล้วก็มาชี้ชวนให้ดูพิสูจน์ให้ดูบอกทุกอย่างตามหลักฐานที่มีอ้างอิงวันนี้ใช่ไหมใช่ไหมในการพุทธศาสนาใช่หรือเปล่านี่คุณเอาไปดูสิเป็นทีมดูเป็นชิ้นไปสัมผัสดูสิเอาไปพยายาม กรอบขึ้นก็ทำดูเหมือนเป็นอรูปแต่คุณเอาไปประกอบขึ้นได้เนี่ยเอาไปชิมดูสิเอ้ยชิมแล้วเป็นรสศาสนาไหมเป็นรถพุทธไหมเป็นรถวิมุติรถจริงไหมมีสภาพที่หลุดจึงมีสภาพที่ว่างจริงเปล่าจริงมีสภาพที่เบาสบายถึงมีสภาพที่ไม่ติดไม่ยึดแล้วได้จริงแล้วก็มีสภาพที่เห็นสัมผัสอยู่ในสภาวะสิ่งนั้นมันเบาง่ายสบายเป็นคนภาระและแถมยังเป็นกรรมดีและทำกรรมดีอันเดียวกันกับที่เจ้าชายสิทธัตถะคนนั้นทำนะกรรมอันเดียวกันอย่างเดียวกันในยะอย่างเดียวกันจริงไหมผมก็เอามาให้คุณช่วยดูด้วยเป็นเพื่อนกัน สูตรร่วมกันผมแน่ใจเดี๋ยวนี้ก็ยังแน่ใจแน่ใจยิ่งขึ้นทุกวินาทีเท่าที่ได้พากเพียรและก็จะทำงานศาสนาอยู่แน่ใจขึ้นอยู่เสมอยังไม่ลดถอยเลยมีแต่จะดำเนินไปให้กว้างขวางดำเนินไปเป็นกรรมหรือเป็นแก่นตามที่ผมรู้แน่ชัดว่าเจ้าชายสิทธัตถะดำเนินมาอย่างนี้ดำเนินกรรมกิริยาหรือดำเนินชีวิตในบ้านพ่อท่านบรรลุธรรมแล้วก็เหมือนกันอย่างนี้ไปจนกระทั่งมันจะแยกธาตุแยกขันธ์ของร่างกายนี้ก็เลิกกันมันต้องแยกแน่ๆถ้าขันร่างกายนี้มันต้องแยกวาระหนึ่งแน่ๆไม่มีปัญหามันยังไม่แย่มันยังทำได้อยู่เท่าที่มันมีเรี่ยวมีแรงเท่าที่มันมีความสามารถก็ทำมันเต็มที่ เราสามารถเป็นไปได้แล้วมันก็เท่านั้นเองมันก็เท่านั้นแล้วผมก็รู้ได้ว่าอย่างนี้เรียกว่าชีวิตประจำวันผมก็รู้ว่าอย่างมีชีวิตคนอื่นจะเห็นด้วยหรือเปล่าก็แล้วแต่แต่ละบุคคลถ้าผู้ที่เห็นด้วยผมก็แน่ใจว่าคุณก็ต้องทำอย่างนี้แหละถ้าคุณไม่เห็นด้วยคุณก็ไม่ทำอย่างที่คุณเห็นอีกแหละอาจจะแตกต่างกับผมแตกต่างออกไปจนกระทั่งคนละอย่างเลยก็ได้แล้วคุณก็แน่ใจว่ามันคือชีวิตประจำของคุณเหมือนกันคุณตัดสินเป็นที่สุดไม่มีใครหรอกเป็นจอมผู้พิพากษาที่จะเท่าเราเรานี่แหละเป็นจอมผู้พิพากษาแล้วเราก็ สวัสดีที่สุดโดยการประกอบไปด้วยองค์ประกอบในโลกสวัสดีดีอย่างนี้คนอื่นเขาจะเห็นด้วยไหมดีอย่างนี้มันจะเป็นยอดเยี่ยมไหมดีอย่างนี้มันจะเป็นการไม่เห็นแก่ตัวแก่ตนเป็นการเสียสละหรือเป็นการสร้างธรรมะหรือว่าสิ่งที่เกิดขึ้นทรงขึ้นอยู่ในโลกอย่างละเอียดสุดคุ้มประณีตมนุษย์ซ้อนไม่ใช่ว่ามันหยาบๆคล้ายๆมันลึกซ้อนเห็นได้ด้วยยาดาวต้นไม่ได้ต้องเห็นด้วยปัญญาอันยิ่งจริงๆแล้วเราก็จะกระทำไปกับชีวิตชีวิตก็เท่านั้นทรงไว้จะให้มันยาวไปด้วยรูปขันมันก็ประกอบไปด้วยปัจจัยทั้งนั้นหาได้เราก็พยายามมีเจตนาอับ สันติวิเวกกับสังฆังวิริยาลำพระดำเนินไปได้ศีลสมาธิปัญญาวิมุตติญาณทัสสนะเป็นธรรมดาเป็นธรรมดาแล้วเราก็ถามๆไปแล้วมันจะดีขึ้นดีขึ้นแล้วมันจะก้าวหน้าขึ้นจริงๆก็ขอให้พิสูจน์กันขอให้คุณทำการขอให้เป็นไปด้วยดีแล้วก็พึ่งพยายามประกอบเมื่อรู้และจงกระทำจริงเมื่อรู้แล้วก็กระทำจริงวินาทีหนึ่งชั่วโมงหนึ่งวันหนึ่งที่เรามีเราก็ให้ได้ประโยชน์ตนประโยชน์ท่านอันเพิ่มภูมิเพิ่มภูมิเพิ่มความดีเพิ่มกรรมเพิ่มกิริยาอันดีขึ้นไปเรื่อยๆและจิตของเราที่ว่ามันยังมี เหลือมันยังมีอันที่หมองมัวอันลามกอันไม่ดีไม่งามก็ปรับปรุงมันเปลี่ยนมันขึ้นไปเรื่อยๆเรื่อยๆจนอยู่ในภาวะที่รู้ดีที่สุดแล้วแห่งจิตคนนี้เรามีเจตนาอันดีเป็นมโนสัญเจตนาอยู่เสมอและก็พยายามมีวิริยะอยู่เสมอภาคเพียงกระทำอันเหมาะอันควรอันเป็นฝ่ายที่ดีหาได้ตัวอย่างอันดีเราอยู่อย่างดีหากเป็นตัวอย่างอันดีแก่มนุษย์โลกไม่หลงเลอะเทอะอะไรมากมายดีที่สุดเท่าที่เราจะประกอบได้และเราก็ทำไปแล้วก็เพิ่งเป็นอยู่สุขมีทิศทางสุขภาพมีสันตะวิหารอาศัยสุนัตวิหารมากที่สุดเท่าที่เป็นไปได้ พระพุทธเจ้าก็ไม่ได้ตรัสว่าเราเป็นอยู่ด้วยสูญญตาวิหารตลอดกาลมีพระพุทธเจ้าตรัสเพียงว่าเราเป็นอยู่โดยมากด้วยสุริยะวิหารฟังดีๆนะบริจาคดังกล่าวเราเป็นอยู่โดยมากด้วยสุริยะวิหารท่านก็ไม่ได้อวดดิบอวดดีไปจนกระทั่งว่าเราอยู่ด้วยสูญญากาศวิหารทั้งหมดไม่ใช่ไม่ใช่บางครั้งท่านก็ไม่ว่าบางครั้งท่านก็ยังมีอารมณ์อะไรบ้างเล็กๆน้อยๆของท่านเองเราเป็นพุทธศักดิ์เราไม่ต้องไปประมาทหรือว่าไปดูถูกหรือไปดูแผนอะไรทั้งนั้นแต่เราต้องอาศัยหลักฐานและทำความเข้าใจให้สุขสมหวังว่ามันเป็นอย่างนั้นแหละแม้ พระพุทธเจ้าท่านก็ไม่ได้อยู่โดยฉันจะอภินิหารคือว่างอยู่ตลอดเป็นอยู่ด้วยความว่างอยู่ตลอดกาลเมื่อไหร่แต่ท่านบอกว่าอยู่โดยมากเราอยู่ด้วยสูญญากาศวิหารนั่นแหละโดยมากหรือเป็นอันมากแต่ไม่ได้หมายความว่าทั้งสิ้นทั้งหมดไม่ได้เป็นอยู่ในชีวิตของทั้งสิ้นทั้งหมดเพราะเราก็เหมือนกันเมื่อเราประมาณได้ว่าเราเองเราอยู่ด้วยสุริยะวิหารนั่นแหละโดยมากขนาดเท่าที่เราเป็นได้และเราจะรู้ว่ามากยิ่งขึ้นยิ่งขึ้นชาวบ้านยิ่งขึ้นยิ่งขึ้นจงรู้ในสมบัติวิหารธรรมอันเป็นสิ่งไม่ตายให้แน่ชัดและเราก็ใช้อันนั้นน่ะเป็นเครื่องอาศัยเป็นเครื่องเป็นอยู่หรือเป็นวิหารธรรมของเรา มาเป็นผู้วิหารธรรมของเราแม้กระทั่งการงานเราก็มีสัญลักษณ์วิหารของเราเป็นเครื่องเป็นความวางปล่อยเป็นเครื่องวางแม้จะมีงานมันก็มีส่วนที่มีเรามีคำพูดแล้วก็พูดอย่างว่าเราจะมีการงานการกายกรรมก็กายกรรมอย่างว่าจิตของเรามันว่างมันวางมันปล่อยมันเบิกบานแจ่มใสมันรู้กับส่วนที่เรารู้อยู่นั่นน่ะว่ามันเป็นความดีมันมีกรรมมันเป็นกรรมเป็นการงานที่ดีเราเป็นผู้ตื่นเรามีสติสัมปชัญญะรู้ดีทำดีเป็นไปด้วยดีตอนนี้ยังไม่หลับไม่หยุดไม่หยุดกายไม่หยุดสักทีไม่หยุดมโนพักผ่อนเป็นที่สุดเราก็ทำเต็มที่ที่สุดหรือทำอย่างไม่ไม่มีอะไรที่ พยายามให้มันบกพร่องมีความพยายามอยู่ที่เดียวมีวิริยารัมภะมีความปรารภความเพียรอยู่ทีเดียวแล้วก็พึงกรอบๆไปมีพรรคมีเพียรหรือเราไม่พักเราไม่เพี้ยนนั่นแหละดำเนินไปลักษณะอย่างนั้นท่านพระพุทธพระพุทธเจ้าท่านตรัสว่าเป็นการข้ามอกข้าสงสารแล้วนี่แหละเป็นการฆ่าของข้าสงสารแล้วรู้สึกจิตของเราให้ชัดเจนว่าขณะนี้เราเป็นไปด้วยสติเต็มไปด้วยธรรมะวิจัยเป็นไปด้วยวิริยะและเราก็มีพิธีคือมีความรู้ดีอย่างยิ่งด้วยอธิปัญญารู้ดีอย่างยิ่งเห็นดีอย่างยิ่งยินดีอย่างยิ่งในสิ่งที่เป็นกรรมเป็นการงาน เป็นการพักถ้าเห็นว่าเป็นการภักดีก็พักเห็นว่าเป็นการงานที่ควรทำอยู่เต็มที่ขณะนี้ดีก็ทำการงานรู้ในดีอันนั้นเย็นไม่ดีอันนั้นเห็นไม่ดีอันนั้นอยู่ชัดๆเรียกว่าผิดๆแล้วเราก็พยายามดูจิตอ่านจิตของเราอย่าให้มันมีนิวรณ์ 5 รู้ดิตอนดูด้วยตนเข้าใจด้วยตนว่าจิตของเราจะไม่มีนิวรณ์ 5 ทับนิวรณ์ให้เกลี้ยงอย่างนี้เขาเรียกว่าเป็นปัจจัยที่ขนาดใดที่ไม่มีปัสสะแต่มันไม่มีนิวรณ์ 5 หรือว่าเราพยายามขับนิวรณ์ 5 ออกให้หมดพยายามลดลงไปให้มากที่สุดด้วยความเก่งเรียกว่าปัจจัย ต้องเก่งในการที่จะรู้นิวรณ์ 5 ไม่ว่าลักษณะกามฉันทะพยาบาททีนะไม่ทักปลุกกุดจับวุฒากาศหรือวิจิกิจฉาอย่าให้สงสัยต้องรู้จิตของเราจริงๆว่าศาสนาอย่างนี้เรียกตามลักษณะอย่างนี้เรียกพยาบาลลักษณะอย่างนี้เรียกทีนะไม่ทักลักษณะอย่างนี้เรียกว่าอุทิศจากอุปสรรคอย่าให้สงสัยแล้วก็ลดจางคลายให้ได้มากที่สุดในขณะใดที่กำลังทำความลดนิวรณ์ 5 อยู่อย่างมากที่สุดได้รู้เด็กตนอยู่เรียกว่าปัดสติขณะใดที่หมดเป็นจิตสะอาดจากนิวรณ์ 5 หมดสะอาดสว่างสงบสุภาพอยู่จิตที่ไม่มีลักษณะพวกนี้อยู่ในจิตขณะ มันเรียกว่าสมาธิจิตที่มีปัญญารู้ยิ่งว่าจิตเราโปร่งใสสว่างสะอาดดีจริงๆน้องสงบอยู่ดีและนี่เป็นสภาวะที่สุภาพที่สุดเป็นจิตที่เราทำงานก็ทำงานอย่างสุภาพที่สุดสงบคำนี้ไม่ใช่ว่าเงียบหายตายจากระดับหนึ่งไม่ใช่สงบคำนี้อยู่ในวาระที่ควรรู้ก็รู้อย่างเต็มที่เป็นจิตที่รู้อยู่เต็มที่เรียกว่าสงบแล้วมันก็อยู่อย่างสุภาพอยู่อย่างดีมีภาวะที่ดีมันสะอาดจิตสะอาดจริงๆจิตมันสะอาดจริงๆมันไม่มีความคดโค้งอะไรเลยมันซื่อมันตรงมันบริสุทธิ์ใจมันจริงใจมันสะอาดแล้วมันก็สว่างมันมีปัญญาอันยอดยิ่ง บ่มีปัญญาเหนือปัญญาเรารู้เลยว่าเป็นปัญญาที่เหนือปัญญาธรรมดาเราก็ไม่ได้มีปัญญาอย่างนี้แต่ไหนแต่ไรมาแต่เก่าก่อนไม่ได้เป็นปัญญาอย่างนี้มันคนละปัญญาปัญญาที่มันสว่างสะอาดสุขุมลึกซึ้งเข้าใจยิ่งยิ่งและจิตอย่างนี้เรียกว่าสมาธิอันยิ่งแล้วก็ทำอย่างนี้แหละประเสริฐสุดเรียกว่าจิตอุเบกขามันรู้มันเห็นมันแจ้งมันเป็นยอดจิตที่เรียกว่าอุเบกขาเป็นยอดจิตเป็นจิตที่ทำได้เป็นหนึ่งใน Facebook ฝากบอกเองบอกข้าเป็นสิ่งที่เป็นยอดเป็นเอกภาพเอกเลยทีเดียวสำหรับต่างๆตั้งแต่สติ ถึงอุเบกขานี่เป็นเรื่องของโพธิหรือเป็นเรื่องของโพชฌงค์พูดชัดหรือโพธิคือสภาพตรัสรู้โภชนหรือโพชะก็แปลว่าตรัสรู้โพธิก็แปลว่าตรัสรู้คำเดียวกันองค์แห่งการตรัสรู้จะต้องมีสภาพที่รู้ได้โดยอุเทศทั้ง 7 อย่างนี้หมดเขตก็คือข้อต่างๆสติมีธรรมวิจยะมีวิริยะมีปิติมีปัจจัยมีสมาธิมีอุเบกขามีเรายังมีอาชีวะหรือเรายังมีการยังชีพไปยังชีพไปดำเนินชีพไปอยู่เราก็มีการงานเป็นกรรมมันตัวเราก็มีการดำริในจิตเราก็มีทิฐิที่เห็นแจ้งอย่างนี้ แล้วเราก็กระทำอยู่ด้วยความพยายามด้วยสติอย่างนี้วนเวียนมาอีกเป็นที่สุดเป็นสัมมาสติที่สุดเพราะฉะนั้นชีวิตของเราก็ดำเนินไปมีการงานก็มีมีการพักหอพักเรามีวาจาก็มีได้แต่มีความดำริความคิดอ่านก็มีได้โดยความเห็นเป็นประธานมีสมาธิที่เป็นประธานและก็มีความพยายามอยู่มีสติทำงานร่วมพร้อมเต็มอยู่เสมอเป็นสัมมาสมาธิของพระอริยะเป็นสัมมาสมาธิของพระอภัยมณีดำเนินไปอยู่หรือเป็นมรรคอันเป็นสัมมาอย่างแท้จริงและนั่นคือผลของมนุษย์ นี่คือผลของมนุษย์ที่เรียกว่ามนุษย์ประเสริฐหรือเรียกว่าพระวาระมนุษย์ที่เรียกว่ารักหรือมนุษย์ที่เรียกว่าพระมนุษยศาสตร์นี่แหละเป็นส่วนหรือเป็นสภาพธรรมที่เป็นไปเราทำให้ได้ดังกล่าวนี้ร้อยเรียงมาจะอธิบายเป็นภาษาคนยังไงก็ได้ไม่กินกันหมดแล้วธรรมะมันคล้องจองมันร้อยเรียงมันจะอธิบายยาวยืดต่อไปยังไงจะมาสร้างกระทู้แล้วจะมาเขียนกระทู้ธรรมจะมาสาธยายกระทู้ทำยังไงก็สาธยายได้จะเอาทำหมวดไหนมาร้อยเรียงกันให้เป็นมาลาการได้ขนาดเป็นมาลัยมวลตัวยาวยังไงก็ได้ แสนจะได้สบายที่สุดในเมื่อเรารู้สภาวะธรรมแล้วเราจะม้วนหัวม้วนหางเอาตรงไหนมาต่ออ้อตอนนี้หางคนต่อหางหัวคอนต่อหัวบางทีเอาหัวมาต่อหางต่อไม่ได้ต้องมีอะไรคั่นต้องมีอะไรเชื่อมเราก็รู้ว่าจะเอาอะไรเชื่อมร้อยได้ร้อยอย่างยังไม่ขัดเขินน่ะเออถ้าจะเอาหางสวมหางเออมันดูเข้าแก๊ปถ้าเอาหัวสวมหัวก็ดูเข้าแก๊ปถ้าจะเอาหางมาสวมหัวต้องมีอะไรคั่นมีอะไรเป็นชั้นเชิงเป็นกาบเป็นกลีบอะไรพอเพียงเพื่อพระเครื่องปฏิกรณ์อาศัยมันสวมเข้าไปทีเดียวมันดูประดับประดาหรือดูแข็งกระด้างแล้วก็ค่อยทำมีเครื่องประสานอะไรอย่างนี้เขาก็ทำได้โดยจริงเราได้โดยกินแล้วเราก็เพราะเรามีผู้ที่ ที่ได้ฝึกปรือเป็นผู้ที่ได้มีสภาวะจริงแล้วรู้จริงอย่างจริงเห็นจริงมีสภาพธรรมจริงมันไม่ออกนอกสภาพธรรมแห่งความเป็นจริงนอกจากเราเรียงร้อยได้แต่ภาษาเราก็จะเอาแต่ภาษามาเรียงร้อยแล้วไปเฉยๆไม่มีสภาพทำจริงเท่านั้นแหละคราวนี้ได้พูดถึงผู้ที่ถึงที่สุดก็มีโพธิหรือมีโทษครับและก็เป็นองค์ของมรรคอันเดียวกันสืบเนื่องกันอยู่ขยายกันอยู่ทั้งที่อธิบายให้ฟังแล้วมนุษย์ผู้ประเสริฐและมีกรรมเป็นที่สุดก็จะเป็นอย่างนั้นแต่ทีนี้เราก็วนมาถึงบทที่เราเรียนอยู่ในพุทธประวัติจากพระโอษฐ์ได้อธิบายถึงเรื่องของโพธิสัตว์มาเรื่อยๆอยู่แล้วจนกระทั่งแผ่นดินไหวเนื่อง สันติก็เป็นสภาพโพธิสัตว์ซึ่งได้ยืนยันให้ฟังแล้วก็คือจิตนั่นเองจากการลงสู่คันก็ได้อธิบายแล้วว่าลงสู่คันนั้นจะมีสภาพอย่างนั้นอย่างนั้นมีเทวดามีเทพบุตรทั้งหลายทำการอารักขาในทิศทั้ง 4 เป็นบุคลากรที่ฐานเป็นอย่างไรข้าราชการอย่างนั้นมันไม่ต้องรู้ก็ได้ไม่ต้องเป็นไม่ต้องมีเราก็ไม่เห็นจะต้องเดือดร้อนอะไรนักหนาแต่เรารู้จริงเห็นจริงในธรรมาธิษฐานนั้นไหมเกิดขึ้นจริงกับได้มั่นทันได้อยู่แน่ๆเลยได้รู้ด้วยเห็นกระจ่างถ้าเรารู้เราเห็นกระจ่างเข้าใจซาบซึ้งและมีสภาวะอยู่อย่างนั้นโอ้หมดปัญหา นั่นแหละเป็นผู้หมดปัญหาหมวดวิจิตรอิจฉาหมดสงสัยไอ้ส่วนอื่นที่จะโตจะใหญ่ออกไปกว่านี้อีกมันเป็นมโนปุพพังเข้ามาทำมามโนเสฏฐามโนมยาจนกว่าจิตจิตเป็นประธานเป็นตัวรากเหง้าเป็นตัวตนที่มันเป็นจริงอย่างนี้แล้วอยู่ในจิตของเราเรารู้ในจิตของเราแล้วไอ้ส่วนที่จะมีส่วนเหล่านั้นไม่เป็นไรจะมีเป็นตัวเป็นตนก็ได้ไม่มีเป็นตัวเป็นตนก็สำเร็จอยู่ที่จิตของเราแล้วไม่ต้องสงสัยหรอกเออเมื่อมาถึงการลงสู่กันและต่อไปพิการอยู่ในขันของพระโพธิสัตว์งานสภาพที่ขณะที่อยู่ในครรภ์เพราะประวัติศาสตร์จะต้องเป็นผู้ที่ตรัสรู้หรือเป็นผู้ที่บริสุทธิ์จริงจริงมีความบริสุทธิ์อย่างแน่ๆแท้ๆถ้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ตอนนี้ข้าพระองค์ได้ฟังมาเฉพาะพระพักตร์พระผู้มีพระภาคเจ้านี่ก็เป็นคำกล่าวเกริ่นของพระอานนท์แหละเพราะว่าข้าพระองค์ได้ฟังมาเฉพาะพระพักตร์ของพระผู้มีพระภาคเจ้าได้จำมาแต่ที่เฉพาะพระพักตร์พระผู้มีพระภาคเจ้าว่าดูก่อนอานนท์ในการละลายโพธิสัตว์ 9 ลงสู่คันแห่งมารดาในการและนั้นมารดาแห่งโพธิสัตว์ย่อมเป็นผู้มีศีลอยู่โดยปกติเป็นผู้เว้นจากปาณาติบาตเว้นจากอทินนาทานเว้นจากกาเมสุมิจฉาจารเว้นจากมุสาวาทเว้นจาก และเมรัยอันเป็นที่ตั้งของความประมาทดังนี้หนี้ศีล 5 ธรรมดาในขณะใดที่อยู่ในครรภ์ในขณะใดที่อยู่ในอโศกคันอโศกในขณะใดที่อยู่ในแท่งก่อนของพระจะเป็นพระแค่โสดาบันก็ตามผมยังไม่ได้โกนยังไม่ได้นุ่งจีวรแต่ผู้นี้แน่ใจว่าตนเป็นผู้รู้เป็นผู้มีความรู้เป็นผู้มีความบริสุทธิ์เป็นผู้สะอาดสว่างสงบสุภาพอยู่ในแม้หลักเกณฑ์แค่นี้ที่โลกเขาถือว่ามันไม่ดีหรอกมันชั่วถ้าฆ่าสัตว์ก็ชั่วลักทรัพย์ก็ชั่วผิดยุ่งกาเมสุมิจฉาอาจารย์ก็ชั่ว สาวบ้านโปรชัวร์สุราเมระยะมัชชะปะชั่วรู้เข้าใจด้วยเหตุปัจจัยด้วยความรู้ในศีลทั้ง 5 นี้ว่าชั่วแล้วเราก็เราจะเป็นผู้รู้และเราจะตรัสรู้เราจะสำเร็จด้วยการรู้นี้เราจะบริสุทธิ์ด้วยการรู้นี้แล้วเราก็จะทำตัวเราทั้งกายและบัญชีและมโนให้บริบูรณ์พรั่งพร้อมไปด้วยการบริสุทธิ์ผุดผ่องเป็นปกติใจก็ปกติใจก็ปกติน้ำไม่เดือดร้อนไม่หวั่นไหวไม่ลำบากยากเย็นอะไรบริสุทธิ์ได้ง่ายโดยง่ายโดยสบายขนาดใดเป็นประวัติศาสตร์จะมีอย่างนั้นเป็นปกติคนคนนั้นแหละเป็นคนสัตว์เพราะบริษัทเพราะศีล 5 ปกติงานอยู่ในคันอยู่ในคันก็คือยังไม่คลอดออกยังอยู่ในสภาพนั้น คุณคลอดออกจากความเป็นโสดาบันไปเป็นปุถุชนคุณก็ด่างพร้อยได้คุณก็ไม่ได้อยู่ในภพอยู่ในภูมิอยู่ในครรภ์อยู่ในขอบเขตของโพธิสัตว์ไม่ใช่โพธิสัตว์โพธิสัตว์เป็นผู้รู้และเป็นผู้ตรัสรู้และเป็นผู้รู้ดีและเป็นผู้กระทำดีมีกรรมอันนี้เป็นตัวบุคคลและตัวของจิตก็จิตเป็นอย่างถึงรู้อยู่เลยทีเดียวว่าจิตนั้นเป็นปกติแม้เสียงดังกล่าวนี้ตั้ง 5 ข้อนี้ไม่ฝืนไม่ฝืดเลยแม้นี่มาถึงจิตมาเอาถึงบริษัทเอาถึงจิตเลยทีเดียวจิตนั้นเป็นปกติเพราะฉะนั้นบางคนเป็นโพธิสัตว์กำลังกระทำอยู่จิตอาจจะฝืนได้ถ้าเอาถึงรูปอาจถึงรูปถ่ายเอาถึงเมื่อ กายอาจจะบริสุทธิ์วจีอาจจะบริสุทธิ์แต่จิตอาจจะฝืนฝืนอยู่ก็ได้ก็ยังเป็นพระโพธิสัตว์ชั้นนึงแต่พอบริษัทชั้น 1 เรียกว่าเป็นผู้รู้และก็พยายามที่จะให้รู้ตามที่เราได้ยึดไว้จะเป็นไว้นะเป็นพระโพธิสัตว์ที่ยังไม่ถึงขั้นสุดเพราะพูดถึงขั้นสุดจริงๆมันนับเอาที่จิตเลยแล้วจะเป็นผู้มีศีลอยู่โดยปกติศีลนั้นมี 5 เป็นปกติสีนั้นบริสุทธิ์อย่างอย่างเข้าใจเลยทีเดียวบริสุทธิ์แล้วก็จิตของเราก็สบายจิตเราไม่ฝืดไม่ฝืนไม่ต้องเดือดร้อนไม่ต้องอะไรเลยไม่ต้องพยายามอะไรมากมายมีพยายาม มันเป็นธรรมดาไม่ต้องไม่ต้องอดทนไม่ต้องข่มขืนไม่ต้องระมัดระวังอะไรมากนักเป็นอัตโนมัติอยู่ทีเดียวนั่นเรียกว่าบริบูรณ์บริบูรณ์ยิ่งเป็นบริษัทที่บริบูรณ์ยิ่งลักษณ์ชินวัตรอย่างนี้นี่แหละว่าอยู่ในครรภ์มารดานะอยู่ในครรภ์มารดาอยู่ในเขตขอบเขตของภพของภูมิหรืออยู่ในส่วนที่เราเราระแวกระวังไว้ด้วยโดยสมมุติบัญญัติอะไ