240825-3-112 ทางเอกภาค3-ตอน112(หน้า291มหาจัตตารีสกสูตร)-พ่อท่าน-สันติอโศก-ท057.txt

ซอกแซกต่างๆ ต่างๆเลขต่างๆในยะมากมุมมากเหลี่ยมเราก็จะรู้แต่ในมุมที่เรารู้บางทีมุมนั้นมันมีที่เราเหมือนกันนะแต่ว่าเราเองเราไม่ไหวทันน่ะไม่เข้าใจว่ามันเป็นก็เพราะปล่อยไปจนต้องมาชี้มาอธิบายมาใช้ภาษาเอาสิ่งแทนอะไรจะมาบอกจนรู้อาการของมันได้โอ้งี้เหรอแท้ๆจริงเรามีแท้แท้จริงเราเป็นแต่ในสภาวะที่เรามีเราเป็นอยู่นั้นเราไม่อยากจะจับมันติดฟังไปตั้งหลายเชิงอธิบายสิ่งแทนเปรียบเทียบอย่างนั้นอย่างนี้กว่าจะเข้าใจได้ว่าอ๋อมุมง่ายอย่างนี้หรือหมายถึงอ่ออย่างนี้รวมพระโม มันละเอียดหรือว่ามันเล็กหรือว่ามันเป็นมุมเป็นแง่ที่ซับซ้อนบางทีมันก็ต้องทำความเข้าใจยากแท้จริงเรามีด้วยซ้ำไปนะแต่เราฟังก็ไม่ออกไม่พยายามที่จะไม่พยายามเคียงเพราะเสียงพูดเนี่ยมันไม่ใช่ตัวตนมันหรอกเสียงพูดนี่ไม่ใช่ตัวนามธรรมไม่ใช่อรูปธรรมแท้เป็นสิ่งแทนใช้ภาษาใช้สิ่งเคียงเพื่อให้เข้าไปรู้เพราะฉะนั้นสิ่งที่สิ่งเพียงต่างๆบางทีเนี่ยใช้ยาขึ้นมายิ่งหยาบก็ยิ่งเทียบความละเอียดขึ้นไประหว่างน้ำมันทำนี่อย่าใกล้กันแล้วกลางๆแล้วก็เทียบไปแล้วก็รู้ว่าตัวมันชัดๆพอเวลายิ่งไกลยิ่งลึก ต้องไปหาไอ้สิไกลที่ลึกที่จริงก็คือจากความละเอียดเข้าไปหาหยาบหยาบก็ไปหาละเอียดก็หมุนวนกันอยู่อย่างนั้นแหละเป็นสิ่งเทียบเสียงให้เข้าไปรู้นามธรรมอรูปธรรมให้ได้แล้วมันจะมีตัวลักษณะอย่างนั้นโดยลักษณะที่หยาบบ้างกลางบ้างคนที่จับจิตที่อยากให้ละเอียดละเอียดก็จับไม่ค่อยติดก็ต้องไลน์พูดบนก็ไปซับซ้อนกันมาเพื่อให้แทงทะลุให้แทนรอบหมดให้รู้ให้มากอย่างให้ได้อย่างอาจารย์อธิบายช้างอธิบายให้หมดเลยทุกๆสัตว์ทุกๆส่วนอ่าวงช้างหางหัวอะไรว่าให้เกลี้ยงไปละเอียดเท่าไรก็ยิ่งดีอ่าเราจะรู้โลภะมูลอย่างละเอียดเท่าไรก็ยิ่งดี เราจะรู้โทรศัพท์มูลให้ละเอียดเท่าใดเท่าใดก็ยิ่งดีโมหะก็เหมือนกันเมื่อเราได้รู้ได้แนะเด่นนำกันเท่าที่สามารถบอกกันได้ก็บอกกันไปมีเวลาที่จะบอกก็บอกกันบางคนต้องอาศัยบอกไม่อาศัยบอกไม่รู้ตัวเพราะว่ามีสภาวะบารมีแต่เพียงสาวสาวกสาวเป็นสาวกภูมิคิดเองพูดเองแต่เหลี่ยมเองไม่ค่อยออกต้องได้แนะนำได้รับการแนะนำขยายจึงจะเข้าใจสาวกกับภูมิต้องอาศัยเขาอาศัยการแนะการบอกปฏิภาณน้อยปัญญาน้อย คอยแคะค่อยๆช่วยเหลือ Profile กันเพราะบางคนที่มีปัญญาดีก็มีบารมีมาดีก็ไม่ต้องอาศัยแนะนำมากนักเพราะแนะหัวแนะกลางก็รู้หางต่อได้ตัวและหัวท้ายกลางก็รู้ได้อะไรอย่างนี้และส่วนนึงนะแต่หัวลูกกลางลูกปลายก็ได้คนที่มีปัญญาดีก็เป็นบารมีของตัวแต่ยามีมานะอย่ามีความถือตัวจะมีความดูถูกดูแคลนผู้อื่นน่ะผู้อื่นที่ต้องอาศัยการซ้ำแซะอาศัยการแนะละเอียดมากหลายแล้วเราก็ไปเชิญแขกนี้มันน่าจะรู้ไปดูถูกเขาอยู่ในใจอาการดูถูกอย่างนั้นเป็นมันนะ อาการที่ดีถือตัวดีมันเป็นมานะว่าอย่างโน้นอย่างนี้เขาอยู่ในใจเพราะถ้าเราเองเราไม่รู้ตัวเราก็ปล่อยให้มันเกิดอาการมานะพวกนี้ก็ปล่อยมันเกิดมันก็เป็นการข่มเป็นการข่มกันขี่ผู้อื่นเขาเป็นการดูถูกดูแคลนนั่นแหละมันเป็นตัวที่เรียกว่าตัวเหนือเหนือเขาต่ำกว่าเรามันก็เป็นการย่ำยีในการไม่เอื้อเมตตาเกื้อกูลกันหรือว่ามันไม่เสมอมันไม่ไปทำมาอันเสมอมันไม่ทำตัวสมานมันทำตัวข่มขี่กันไปถ้าเผื่อ เรารู้ความจริงว่าเออเขาไม่เคยรู้นะเรารู้เราก็ควรจะมีใจเมตตาเออเขาไม่เข้าใจเขาจะไม่เข้าใจเพราะเหตุอะไรหนอเขาน่าจะรู้ได้แล้วทำยังไงเขาจะรู้น้อทีนี้มันจะเกิดเมตตาธรรมน่ะเกิด 7 เมตตาเกิดพรหมจริยาเมื่อเราเกิดเมตตาหรือเกิดพรหมจริยามันก็เป็นบุญเป็นส่วนแห่งบุญเป็นสภาพที่ไม่เป็นกุศลเป็นส่วนที่เป็นส่วนที่จะต้องอาศัยโลกต้องอาศัยส่วนแห่งบุญถ้าโลกไม่มีส่วนแห่งบุญมันก็ไม่เกิดกระบวนการตัวใครตัวมันไม่มีการรังสรรค์ไม่มีการสืบสานศาสนาก็ไม่ไปต่อจิตผู้ใดมีตัวพวกนี้ห้วนๆ มีลักษณะพวกนี้เป็นลักษณะตัดเป็นลักษณะตัดลักษณะที่บอกว่าเราจะหยุดจะดับจะเลิกจะละเราก็จะหยุดจะดับจะเลิกจะละเสร็จแล้วเราก็เห็นผลในตัวเลือกตัวละหยุดๆๆพอหยุดมาแล้วเราก็ไม่รู้ความจริงอีกอันหนึ่งที่จะต้องสลัดคืนคือสลัดคืนให้เห็นความจริงตามจริงที่เรายังเป็นสัตว์อุปาทานที่เสียศักดิ์คือเราเป็นผู้ที่ยังมีอุปาทานเหลือพอมีรูปเหลือนามเหลือเหลืออยู่เรายังส่งเรียกว่าธรรมะเลยว่าเรายังส่งส่งรูปทรงนามที่เหลือเป็นสายไปเพราะสิ่งอาศัยไปนี้ถ้ามันยังอยู่ในโลกพระพุทธเจ้าตรัสถึงบอกว่าก็อาศัยสิ่งนี้แหละ เป็นสิ่งที่จะเกื้อกูลผู้อื่นเป็นพรหมจรรย์เป็นเมตตากรุณามุทิตาอุเบกขาเกื้อกูลเข้าเอื้อเฟื้อเขาคนอื่นแล้วก็มีกรุณามีการช่วยช่วยเขาทำดีช่วยเขาให้เห็นดีช่วยเขาสร้างดีช่วยก็ให้รู้ดีเขาได้ดีแล้วก็ปล่อยเห็นเขาได้ดีแล้วก็ปล่อยแล้วก็อุเบกขามันเป็นกรรมกิริยามันเป็นฐานสุดท้ายของอุปาทานที่เสียสักมันเป็นสภาพสุดท้ายที่เหลืออยู่ของมนุษย์ก็อาศัยอันนี้ด้วยความอุตสาหะวิริยะพากเพียรเหมือนอย่างพระสัมมาสัมพุทธเจ้าท่านใดมีรูปนามที่เหลือมันกัดจะรู้แล้วรู้แล้วแต่ตัวเองก็สบาย แล้วเราก็เอารูปนามแท่งนี้มาช่วยเหลือเฟือไฟล์คนอื่นทำให้เขารู้ทำให้เขาเข้าใจต่อพากเพียรมีความปรารภความเพียรเป็นฐานการอาศัยให้คนอื่นได้ประโยชน์ต่อไปสืบสานถ้าบอกว่าไม่สืบสารประโยชน์ต่อกันแบบนั้นมันก็อ้วนมันก็จบอันนี้เป็นพระปัญญาที่คุณได้รับทราบอ๋อศาสนามันต้องสืบต่อมันต้องซ้อนมันต้องขวนขวายขนาดขนขวายนี่ไม่ใช่คนรู้ง่ายจนพระพุทธเจ้าออกมีพระปริตร 2 คนนี่มันคงไม่ได้เรื่องแล้วเราจะเสียแรงเปล่ากระมังเพราะว่ามันยากนะคนจะรู้เนี่ยเกิด รักแท้แปลไทยขึ้นมาแป๊บนึงได้เลยขนาดพระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้สั่งสมบุญบารมีมาจนปานฉะนั้นคุณคิดดูสิมันไม่ใช่เรื่องเล่นเลยไอ้เรื่องเข็นฝืดคนที่จะช่วยคนคนที่จะมีกะจิตกะใจที่จะไปช่วยเหลือเฟือควายเห็นแก่คนนั้นคนนี้เนี่ยไม่ใช่เรื่องเล่นเพราะฉะนั้นความคิดที่จะเป็นเดียรถีย์ความคิดที่จะปลีกตัวหรืออัตราส่วนตัวส่วนตนไม่สืบไม่สารเนี่ยมันเป็นความคิดเก่าแก่มันเป็นความคิดของสายอีกสายนึงซึ่งทำตัวตัดแล้วไม่ต่อทั้งนั้นที่จะต่อนี่ก็ต่อพยายามศึกษาแล้วก็ต่อไปผู้อื่นได้ดีแล้วก็อย่าหลงดีอย่าหลงว่าดีเป็นของตนเป็นพรหมจรรย์อย่าไปติดพรมอย่าไปมันเขี้ยว ไปติดแปลเป็นอัตราชุดสุดท้ายพรหมจรรย์ก็ไม่มีล้างอัตราก็ถือว่าเป็นความดีแล้วก็ไปอยู่กับพระเจ้าเป็นพระเจ้านิรันดร์เลยแล้วก็อยู่กันเป็นเป็นอธิบายก็เป็นบุคลากรที่ฐานหรือว่าเป็นวัตถุธรรมเป็นรูปประธรรมว่ามันจะมีพุทธเกษตรและพระโพธิสัตว์เจ้าต่างๆหรือผู้ที่มีภูมิรู้แล้วตรัสรู้แล้วก็ไปกลายเป็นผู้ที่ไปร่วมวิญญาณนั้นจะไปรวมอยู่ที่ที่ 1 เสร็จแล้วก็จะแบ่งส่วนมาเป็นวิญญาณใหญ่เป็นวิญญาณพระเจ้าแล้วก็จะแบ่งส่วนมาเกิดแบ่งส่วนมาเป็นอวตารนี่เป็นความรู้สมัยโบราณในความรู้ของสมัยดึกดำบรรพ์ซึ่งเป็นศาสนาพราหมณ์ศาสนาฮินดูซึ่งมีนารายณ์มีศิว อะไรก็แล้วแต่ก็ตั้งชื่อกันนะเรียกว่าแบ่งมาแบ่งมาปางนั้นจะต้องเอาเชิงนี้มานะปางนี้ยุคนี้มันเดือดร้อนก็จะต้องเอาคนที่ปากเก่งๆยุคนี้มันไม่มีอะไรเดือดร้อนนักก็ส่งพระพรหมมายุคนี้อะไรเขาก็ว่าไปที่จริงก็เป็นจริงคือสภาพของยุคการของผู้ที่จะรู้แล้วก็จะทำงานศาสนาก็เป็นไปตามธรรมซึ่งเป็นตามเหตุตามปัจจัยของพระพุทธเจ้าท่านไม่ไม่เอาเป็นอัตตาตัวต่อเงินส่วนตัวถ้าเป็นอัตราตัวเป็นตัวตนอย่างนี้ไม่รู้จักจบปีนี้แล้วมันก็ไม่มีที่สิ้นไม่มีที่ดับสนิทพระพุทธเจ้าเห็นว่าแต่ละบุคคลนี่ก็วิญญาณก็เป็นวิญญาณอาศัยสิ่งอาศัยเพราะอาศัยแล้วจะตัดจะต่อจะดับสิ้นก็ดับเหตุแห่งจิตแล้วมันก็ไม่มีอะไร ดับแล้วรู้ว่าดับสลายสภาพมันก็ดับให้รู้ตัวเหตุที่เป็นตัวดับอย่างสูงสุดเมื่อดับเอดส์ได้แล้วผลมันก็สูงระดับที่ตัวตัวเหตุตัวที่ดับตัวที่เป็นรากเหง้าเป็นมูลเหตุการเกิดเมื่อดับที่โมเหตุการณ์เกิดได้สนิททุกอย่างมันเป็นศูนย์เห็นผลแน่นอนเพราะฉะนั้นแม้แต่อาการอารมณ์จิตวิญญาณอะไรต่างๆเราทำดีเป็นโพธิสัตว์เราช่วยหรือคนสัตว์เป็นพระสาวกที่ถูกต้องสูงสุดของเราเองเป็นรหัสกับผลแล้วก็ทำได้แล้วเราเป็นประโยชน์ต่อผู้อื่นเป็นโพธิสัตว์เราก็ไม่ได้ต่อเราเป็นแต่เพียงทำตามกรรมทำตาม ทำประโยชน์ไปเรารู้ประโยชน์ในประโยชน์มีทิฏฐธัมมิกัตถประโยชน์สัมปรายิกัตถประโยชน์ก็มาเป็นเดี๋ยวนี้อย่างที่อธิบายซับซ้อนให้ฟังแล้วเราเป็นความเป็นผู้ขยันหมั่นเพียรเป็นผู้ที่เอาภาระอาราธนารักษาอย่างน้อยที่สุดก็รักษาศาสนาพระพุทธเจ้าอาราธนาสัมปทานบูรณะไว้อะไรมันเสื่อมอะไรมันเสียอะไรมันผิดอะไรมันพลาดแก้ไขกันปรับปรุงกันว่าความเห็นนั้นเห็นนี้มันไม่ค่อยถูกนะเอามาปรับก็ใช้ข้าวให้ถูกเสมอๆเป็นอาราธนารักษาไว้ของพระพุทธเจ้าเป็นอย่างนี้นะขยันหมั่นเพียรที่กระทำสร้างบุคคลกัลยาณมิตตตาสร้างคนให้มีให้เป็นเมฆจริยะให้มีเมตตาให้ กันให้มีไมตรีกันให้เป็นจิตที่เป็นจิตถ้าจะเรียกมาตะมาจากรากสามมติเป็นจิตรู้รู้เกิดรู้ดับรู้ตายรู้เป็นรู้เทวดารู้ผีรู้รู้แล้วก็ต่อสิ่งที่ควรต่อต่อเทวดาควรต่อต่อผีอย่าไปต่อเดี๋ยวเราก็จะต้องไปพูดที่สร้างมิติสร้างให้คนมีเทวดาจิตหรือจิตเทวดาหรือเป็นเทวดาเป็นผู้ที่เกิดคุณเอื้อเฟื้อหรือทำดีแล้วก็รู้ความจริงให้ได้ว่าถึงทำดีนั้นเราก็จบได้เราไม่ควรติดคนยึดเราไม่ควรจะไปเรียนหลงวันนั้นเป็นเรานั้นเป็นของเราแท้ๆเลยเห็นจริงๆว่าก็เป็นกรรมเป็นสักแต่ว่ากรรมเป็นองค์ประชุมเราทำ เรามีรูปนามขันธ์ 5 เนี่ยเป็นแท่งเป็นก้อนเป็นภาวะอันหลายอย่ามาประชุมกันเป็นเหตุปัจจัยมันจะทำอย่างนี้ได้บริบูรณ์เมื่อเราทำได้แล้วก็แล้วถ้าเราปล่อยเสียมันก็สลายเราไปตามติดอยู่เป็นเชื้อติดจริงๆเชื้อติดแล้วมันก็ตามต่อเกิดได้เกิดง่ายๆให้ตายนี่ยากอ่ะตาดับสนิทไม่ยากแต่เกิดนี่ง่ายง่ายมากที่มันตรัสรู้ไม่ได้สูญไม่ได้เอารหัสแต่ผลไม่ได้ก็เพราะมันติดตัวเกิดเนี่ยแล้วก็ไม่รู้ตัวไม่รู้ว่าเราเกิดเรานะเราเกิดแล้วนะมีอะไรเกิดแล้วนะตัวของเราเกิดแล้วนะตัวตนของเราเกิดมายึดเกาะแล้วนะติดเท่านั้นนะไม่รู้ตัวเพราะต้องเรียนรู้จักใครลึกซึ้งให้ละเอียด เราสามารถที่จะรู้และทำได้สำเร็จแล้วก็รู้อีกรู้เองรู้จริงรู้ของเราเองรู้จะจัดรู้แม้จะละเอียดเบาบางขนาดไหนมันก็รู้ได้ไงเพราะมันละเอียดยิ่งละเอียดก็ยิ่งรู้ยากแต่มันก็รู้ได้เมื่อรู้ได้แล้วก็ชัดรู้ชัดๆรู้จริงๆรู้ไปยิ่งทรัพย์ยิ่งซ้อนขึ้นไปหลายๆทีมันยิ่งชัดน่ารักก็รู้ได้มันรู้แล้วแล้วก็ทำได้มันก็แล้วก็รู้เองว่าเราทำได้ถ้าเราทำยังไม่ได้แล้วหลงอยู่ว่าเราทำได้ก็มีได้เหมือนกันก็บอกกันและกันคนน่ะเห็นว่าเอ๊ะนี่ยังไม่ได้หรอกมันยังหลงอยู่เราก็ฟังแล้วเราก็ตรวจก็จะเห็นได้ว่าเออถ้ามันมีเหลืออยู่เรายังติดอยู่มันก็ติด มันจะมีจิตที่แยบคายอ่านดูทุกอย่างของอากัปกิริยากายวจีมโนบางทีมันออกมายึดถือเป็นกายเป็นวจีแล้วด้วยซ้ำคนอื่นเขารู้ได้ด้วยซ้ำแต่ตัวเองนั่นแหละหลงตัวไม่รู้ตัวเป็นออกมาที่กายที่เป็น g ด้วยซ้ำเราก็จะต้องอ่านต้องรับทราบข้อชี้จากกายชี้แจงว่าจะเข้าไปหาจิตของเราแท้ๆเพราะจิตเป็นประธานมโนปุพพังเค้ามาทำมามโนเสฏฐามโนมยาจิตเป็นประธานของสิ่งทั้งปวงกายกรรมวจีกรรมใดจะออกมาออกมาจากจิตแล้วเอากลับกริยาเหล่านั้นแหละมันมีองค์ประกอบเขาจะต่อเนื่องเขาจะต่อตัวมันไปจนกระทั่งไปจับผีร้ายคือตัวมโนผูกพันคือตัวประธานใหญ่มันจะจิตแม้ มันจะเกิดอย่างรู้ตัวไม่รู้ตัวก็ตามอ่ากลับกริยาของเราเนี่ยเราจะต้องเข้าไปหามันให้ลึกซึ้งให้ได้แต่รู้ถึงต้นตอที่มันก็ทำกรรมกิริยาอะไรออกมาแล้วเราก็จะห้ามมันแล้วเราก็จะหยุดมันให้ได้มันหยุดได้ก็เป็นผลสำเร็จถ้าหยุดไม่ได้เราก็ต้องหยุดต้องดับให้มันให้ได้ละเอียดละออไปอย่างนั้นเพราะฉะนั้นท่านสมาชิกพระพุทธเจ้าถึงได้มีพระปัญญาที่คุณแย่และแบ่งหมู่แบ่งหลักแบ่งทำอะไรเอาไว้ให้เราเรียนว่าหลักเกณฑ์ของท่านท่านให้มาฝึกเรียนรู้ทุกอิริยาบทที่เรียนรู้ใน ทุกๆขณะคำกริยาทุกอย่างแม้แต่เราจะร่วมหมู่อยู่กับสังคมก็จะรู้ว่าอันนี้เราอนุโลมกันมาเนี่ยเป็นตังค์เป็นหูฟังเป็นการเอาละให้มันพอเป็นไปอุดตันเนี่ยให้มันพอเป็นไปตามกับเขาอยู่กับสังคมเขายึดก็ถือมากก็เป็นเรื่องก็ให้ใครให้เขาจิตของเขามันยังละไม่ได้มันยังดื่มมันยังติดมันยังแสบมันยังจะต้องเป็นต้องมีต้องอาศัยแล้วก็เหมือนกับว่าก็ก็สังเวยเขาที่สงวนก็ไปให้เขาไปก็อนุโลมก็ไปจำยอมก็ไปก็เรียกว่าอุดตัน มีอยู่ในโลกเราจะต้องเอื้ออนุเคราะห์กันอนุโลมปฏิโลมกันมันจึงจะอยู่กันได้สมานกันได้ประสานกันได้เราจะมีปัญญาชาญฉลาดอย่างไรที่เราจะเอื้ออวยเขาอนุโลมเขาได้เราก็อนุโลมอ่ะเราจำเป็นจะต้องอยู่ด้วยกันก็ทำด้วยกันแม้แค่นี้เป็นอย่างนี้ก็เอาทำด้วยกันแล้วเราก็ปล่อยใจวางใจแล้วก็จำเป็นคนนี้ก็จะต้องเอาอย่างนี้คนที่เขามีอำนาจบ้างหรือว่ามีอะไรหลายๆอย่างที่เขาจะต้องเป็นและถ้าเผื่อว่าเราทำอย่างนี้ก็เกิดการไม่แตกร้าวไม่ขัดแย้งประสานสามัคคีสนิทเนียนดีแล้วก็จำเป็นต้องทำสังเวยแม้เรารู้ว่าสิ่งนี้ไม่เข้าท่าเราก็สังเวยผีไปก็แล้วกัน สังเวชเปรตสังเวชเดรัจฉานทั้งบริษัทนรกจำยอมให้เป็นไปให้ด้วยบางทีเราก็จำยอมกระทำบางทีก็ให้ที่จริงก็รู้ว่ามันก็ไม่ค่อยดีแต่จำยอมสังเวยซึ่งมันต้องมีอยู่ในโลกอย่าคิดว่ากูตังค์ไม่มีในโลกเพราะงั้นผู้ใดมองเห็นผิดว่านัตถิหุตังค์กูตังค์ไม่มีแปลว่าดีก็มีแค่นั้นที่กูตั้งสิ่งอย่างนี้ไม่มีนั้นเป็นความหลงผิดเรารู้ว่ามันไม่มีผลเรารู้ว่าเป็นผลเหมือนกันแต่เป็นผลบาปด้วยเพราะว่าเป็นค่านิยมเป็นกรรมกิริยาที่ทำให้คนเดือดร้อนทำให้สัตว์ทั้งหลาย หยุดผิดมันไม่ควรทำควรเลิกได้แล้วผลาญแรงงานผลาญวัตถุไม่เข้าเรื่องด้วยซ้ำทำไปไม่เกิดคุณค่าอะไรบางทีสังเวยนี้เปล่าๆทำอย่างนี้เปล่าๆทำนี้ไปไม่เกิดคุณเกิดค่าอะไรเราไม่น่าทำเลยมันไม่มีไม่ได้เรื่องเพราะฉะนั้นถ้าอธิบายให้พิสดารออกไปอีกแม้แต่การงานที่เราทำกันอยู่บางการงานไม่ได้คุณได้ค่าเลยเสียหายด้วยซ้ำแต่เราไม่ตกอยู่ในหมู่บางทีนี้เราก็รู้ว่าวันนี้มันถ้าเผื่อไว้ค้านคัดค้านการงานขึ้นมาไม่ดีจะพังแทนที่จะได้ประโยชน์จ่ายถ้าเราเอื้ออำนวยประโยชน์นี้ไปแล้วเราก็เหมือนกับเราจะเข้าไปในเมืองนี้แล้ว สร้างแล้วจะไปเอาอะไรก็ได้จากเมืองนี้เราก็จะต้องจำยอมที่จะต้องเข้าไปดูโอ้เมืองนี้ก็ทำอะไรเละเทะหมดเลยเข้าไปตอนแรกเราก็ต้องเขาเละเทะเลยเราก็เละเทะกับเขาก่อนดูก็ทำอย่างนี้ก็ล้วงๆๆกับเขาดูก่อนเพราะตอนล้างแล้วค่อยฉลาดที่จะอธิบายอย่างนี้มันเสียหายอันนี้มันดูสินี่พังถ้าเราทำนี่จะเหลือนะทำงี้จะดีกว่านี้นะคอยแนะเขาก็ไปทีละทีทีละทีจนกว่าเราจะได้คนเห็นต่างคนเห็นรู้ด้วยว่าใครทำแก้กลับแก้กลับแก้กลับแก้กลับแก้กลับจนกว่าจะมีผู้ที่รู้ผลรู้ประโยชน์รู้ว่าได้ดีก็เลิกละไอ้สิ่งควรเลิกมานี่สมมตินะว่ามันจะต้อง ขนาดนั้นก็จะต้องทำแต่ว่ามันก็ถึงขนาดนั้นหรอกแต่มันมีอยู่ในโลกว่าไอ้บางอย่างบางสิ่งนี้มันก็ไม่ค่อยดีนักหรอกแต่ว่าเราก็จำเป็นที่จะต้องเอื้อยเพื่อผลใหญ่บางทีก็ต้องมีไปอย่างนั้นเองเนี่ยปล่อยไปให้มันเกิดเพราะว่ามันมีผลที่จะไม่เกิดแตกร้าวสามารถที่จะเชื่อมสมานพอเป็นพอไปกันได้เพราะมันเป็นกรรมกิริยาก็ดีเป็นงานการก็ดีป่วยการกล่าวไปใหญ่ถึงงานการที่มีประโยชน์เห็นคุณค่าอยู่เพราะงานการที่เป็นประโยชน์ที่เห็นคุณค่าอยู่เราก็ประสานสมานทำด้วยกันได้สุดท้ายที่สุดมันไม่มีอะไรหรอกมีแต่งานการเรียกว่ากรรมกรรมมันนิยมแม้แต่จะเป็นหนทางเป็นหุ่นตรังเป็นยึดถังมีถังก็ทำ มีรูปมีแบบเราเรียกว่ายึดถังมีรูปมีแบบมีพิธีการเรียกว่าญาณพิธีหรือรูปหรือแบบหรือว่าส่วนสัตว์ที่เราก็ต้องทำอย่างนี้อย่างนี้แหละเพื่อให้คนอื่นมีรูปถือมีอะไรยึดถือจะทำเป็นนามธรรมอะไรอะไรก็ให้อ่านนามธรรมเอาไอ้พวกนี้ก็ไม่ต้องแล้วใครพอใจยังไงก็ไม่ต้องทำตามใจใครใจมันมันก็เลยไม่มีหลักกร่างที่เป็นรูปเป็นแบบเป็นพิธีเป็นอ่าถ้าเป็นทางเป็นอิริยาบถมันก็เลยไม่มีมันไม่มีก็เลยไม่รู้จะทำยังไงการเคารพบอกว่าก็เคารพก็ในใจก็เคารพนอบน้อมก็แล้วกันแต่ก็ไม่มีวิธีจะโค้งจะอ่อนจะนอนจะทำท่าแข็งแรงยืนตรงถ่ายยืนตรงก็เป็นเคารพ เขาก็เป็นทาสเคารพได้เคารพก็คือยืนตรงเอาอย่างนี้ก็เป็นเคารพให้ยืนตรงทำแข็งก็ยืนตรงแล้วก็เป็นการเคารพเหมือนกันหรือจะต้องยอมโค้งเป็นการเคารพของก็ไปเคารพได้ก็แล้วแต่ถ้าสมมุติกันอย่างนี้เป็นต้นแม้แต่ถ้าเขารบนาฬิกาเท่านั้นน่ะบางคนมันโน้มสิมันถึงจะเป็นการเคารพไม่ต้องนอนอย่างเดียวหรอกแข็งแรงเลยเธอตั้งใจอ่อนอยู่ก็แข็งเลยตรงเลยก็ได้ก็เป็นการเคารพมันคลานแย้งกันอันนึงอ่อนลงอันนึงแข็งขึ้นและเป็นการเคารพเข้าใจกับเขาก็แล้วกันนี่เป็นรูปแบบนี่เป็น พี่นี่เป็นอย่างนี้อันนี้ก็เอายึดร่องไปทำน้ำร้อนอย่างนั้นไม่ใช่เคารพแบบนั้นมันไม่เข้าท่าก็แล้วแต่ใครจะยึดก็เป็นสิ่งที่จะสมมติหรือจากสิ่งที่จะกำหนดแล้วเราก็กระทำอาศัยรูปสภาพพวกนี้อันนี้เป็นความหมายหรือเครื่องหมายของการเคารพนับถือยกย่องให้ให้เกียรติเราจะได้มีสื่อรู้ว่าคนนี้นะเป็นคนที่น่าเคารพยกไว้คนนี้เป็นคนดีคนที่มีสิ่งที่เหนือกว่าคนจะเอาตามคนนี้เราก็จะได้รู้หัวคนก็จะได้รู้หัวเออเพิ่งไปที่หัวเอาหัวเป็นแบบที่นี่บางทีเราจะต้องไปเคารพสิ่งที่ไม่น่าเคารพเลยนั่นก็เป็นตังค์เป็นคนตั้งแต่ที่จริงก็ไปขอรบทำไมคนนี้ ไม่ได้ดิบได้ดีอะไรหรอกที่จริงแต่ว่าเอาสังเวยไปก็แล้วกันจำเป็นต้องสังเวยต้องให้เค้าเค้าก็เคารพก็แล้วกันฉันก็จะเคารพอย่างตรงก็ตรงกับเขาเขาจะเคารพอย่างอ่อนน้อมอย่างโค้งให้แล้วจะกราบกราบอย่างสั้นอย่างยาวของอย่างพุทธเรามองทีพวกที่แบบพวกอะไรเขาก็นอนราบไปเลยเหยียดยาวอย่างนี้ก็ทำกราบเอามือแบลงไปหรือมือไม่แบอะไรก็ทำอย่างนี้อย่างนี้เป็นต้นเขาก็กราบก็ไปถ้าเคารพมาเป็นสมมุติพิธีแบบรูปแบบเพราะมันยึดถังกับหมายความว่ารูปแบบที่อาศัยคนต่างก็หมายความว่าสิ่งก็ก็ยังทำอยู่บ้างสังเวยไปก็แล้วกันตามที่ยกตัวอย่าง บางทีเราบอกว่าแหมพระองค์นี้เราไปดูที่จริงนี่เราก็สงสัยด้วยซ้ำไปนะแหมพระองค์นี้เป็นเจ้าอาวาสให้เป็นพระมียศมีศักดิ์มีอะไรแล้วเราก็อยู่ร่วมหมู่ร่วมกลุ่มบริษัทเดียวกันเขาก็กราบไหว้ก็แล้วกันไปส่งเบอร์ไปเพื่อความประสานเพื่อความเรียบร้อยส่วนที่จะค่อยๆรู้ก็ค่อยแก้ไขค่อยๆแต่อันนี้ไม่ใช่ของดีถ้ายกไว้มันเป็นของผิดค่อยๆทำรู้พวกเขาก็ให้คนรู้กันพยายามรู้เมื่อคนรู้ธรรมะรู้สัจจะเขาก็ปล่อยเองสุดท้ายเมื่อเวลามีอำนาจและมีพลังหรือมีมวลสูงกว่าสูงขึ้นมาทุกอย่างอันนี้เขาก็ไม่เคารพกันจริงก็ล้มล้มไอ้สิ่งนี้ก็ล้มได้ในอนาคตก็ล้มสิ่งนี้ตกลงไม่มีใครเคารพไม่มีใครนับถือ ไม่มีใครยกให้อันนั้นก็ร่วงหล่นไปไม่ต้องไปแกล้งไปร้ายไปหาไปค้นอะไรก็เป็นได้อย่างนี้เป็นต้นถ้าผมว่าเรามีฤทธิ์แรงพอจะหักโค่นได้แล้วชักชวนชี้ชวนอย่าไปทำต่อเลยอันนั้นตัดออกเลิกมาอันนี้มันไม่ต้องไปทำแล้วมันไร้ผลไร้ค่าไร้คุณแล้วก็เลิกก็ไม่ต้องอะไรเป็นต้นเพราะงั้นไอ้เรื่องรายละเอียดพวกนี้เราก็จะต้องเข้าใจว่าหมดตังค์สุดท้ายในชีวิตนี้จะมีอุดตันยึดถังถ่านหินดังเมื่อเวลาเราเป็นคนสุดท้ายเป็นพระอรหันต์เจ้าแล้วจะเข้าใจ 3 อย่างนี้ละเอียดและก็จะต้องมีกรรมกิริยาอยู่กับ 3 อย่างนี้อย่างมากมีกรรมกิริยาอยู่อย่าง งานอะไรอยู่ก็อยู่อย่างเป็นผู้ที่จาคะเป็นผู้ที่ให้แก่เขาเป็นผู้สร้างสรรค์ให้เขาเป็นตัวแทนพระเจ้าเป็นพระผู้สร้างมันจะมีแต่การทำงานให้เขาหลักฐานเพราะฉะนั้นเราก็จะต้องมีทานมีรูปแบบพิธีมีขั้นตอนถ้าเราจะทำให้รูปแบบมากมันก็ยืดยาวไปเพราะฉะนั้นรูปแบบสั้นๆเดี๋ยวมันขยายเองเดี๋ยวมันก็ต้องอนุโลมตามกันไปบ้างแล้วมันก็จะต้องมีอะไรเพิ่มขึ้นนานไปมันก็เยอะเหมือนกันทุกวันนี้มันยุ่งยากจนกลายเป็นพิธีโอ้ยในพุทธนี้ก็ไม่รู้เอาวิธีอะไรมันก็มาบวกเข้าไปบานเบิกหมดเลยเยอะแยะหมดยุ่งยากไปหมดเยอะๆทั้งเยอะทั้งเลาะมากหลากหลายแต่เราก็ ต้องรู้ว่าบางทีบางอย่างเราต้องครอบหูฟังยอมๆไปก่อนก็ปล่อยไปสังเวชไปบางอย่างก็ต้องรับไว้เป็นยึดถังเป็นยันต์อย่าผิดทีเออพิธีเอาอันนี้ก็ถามว่าสายเครื่องอาศัยพอประมาณอย่างนี้ก็ต้องเอาอะไรสำคัญอันนี้พยายามช่วยกันตัดเถอะอันนี้ปลดปล่อยปลดได้ไหมถ้าสามารถทำได้เราก็ทำถ้ายังไม่สามารถก็ยอมไปก่อนเราคิดว่าอันนี้ควรเลิกแล้วล่ะแล้วก็ยอมไปก่อนหรือไม่ต้องยอมรับเลยก็รักนะเพราะในสภาพพวกนี้มันอาศัยอยู่ 3 อย่าง 3 เส้าเนี่ยทินนังยึดถังอยากจะให้พวกเราเข้าใจลึกซึ้งละเอียดมันเป็นเรื่องของกรรมกิริยาเป็นเรื่องของรูปของนาม โลกต้องอาศัยเข้าใจลึกซึ้งนะที่พูดเนี่ยแล้วมันก็ไปประกอบกันขึ้นมาไม่ตายตัวใครแน่ใจไหมว่าทุกวันนี้เนี่ยแค่รูปพิธีแต่แค่กราบเคารพเนี่ยสมัยพระพุทธเจ้าทำอย่างไรกันแท้เราก็ไม่แน่ใจแต่แน่ใจหรือไม่แน่ใจก็ไม่มีปัญหาเรารู้ว่าการกราบเคารพคารวะทำอาการอย่างนี้เป็นการเคารพเราก็เข้าใจแล้วว่าเนี่ยเนื้อหาแก่นสารว่าการเคารพเอาอย่างนี้ก็แล้วกันคนไทยมีอย่างนี้แล้วก็ทำอย่างนี้พอไปที่ประเทศอื่นเขาก็กราบเคารพไม่เหมือนเราทีเดียวเราก็มีท่าทีรูปแบบแตกต่างกันอาจจะมีโครงสร้างใหญ่ๆอาจจะประนมมือคล้ายกันแต่ก็ไม่ค่อยเหมือนกันนะมีพลิกแพลงอะไรเราก็รู้ก็เท่านั้นเองแล้วก็เข้าใจว่าเป็นยันต์อย่าผิดที อย่าทำเป็นเครื่องคารวะอย่างนี้เป็นต้นสมัยพระพุทธเจ้าเป็นอย่างนั้นสมัยนี้เป็นอย่างนี้ก็ไม่เป็นไรเราทำเป้าหมายที่สหรัฐฯให้เห็นว่านี่เป็นสิ่งที่ฉันอยู่เคารพคารวะเท่านั้นน่ะแล้วก็เข้าใจแล้วด้วยกายด้วยรูปด้วยใจเราเคารพคารวะก็มันก็เป็นจริงกับใจถ้าใจเราไม่คารวะธรรมแต่รูปมันก็มีแต่รูปถ้าเราทั้งใจก็ใช่ทั้งกายก็ใช่มันก็ทั้ง 2 ส่วนทั้งนอกและในมันก็อยู่ที่สัจจะความจริงทั้งนั้นเพราะเรื่องพวกนี้เป็นเรื่องที่จะต้องอาศัยสิ่งนี้เราจำยอมขอให้เข้าใจชัดๆว่าสุดท้ายเราก็จะมีอย่างนี้อนุโลมส่วนหนึ่งส่วนหนึ่งต้องอาศัยชัดๆอีกส่วนหนึ่งเราก็สร้างสรรค์อะไรที่ดี หมดปัญหาทุกคนก็เห็นพรั่งพร้อมถ้ายังไม่เห็นต้องพร้อมก็ดึงมาจนกระทั่งมาเป็นเข้าใจกันพร้อมพรั่งแล้วก็ตัดสายเพื่อที่จะสร้างสรรค์ทำไปเพราะกรรมการงานหรือว่าคิดอะไรที่จะต้องกระทำกระทำไปเป็นการงานทั้งนั้นแหละที่อาศัยที่จะต้องเกิดอยู่ในโลกมนุษย์น่ะเราจะทำอะไรอะไรแม้แต่ที่สุดเรากินอาหารก็เป็นการงานการงานกินอาหารน่ะเพื่อที่จะให้สังเคราะห์ร่างกายไว้แล้วก็จะอยู่ให้มีพลังพลังจะทำอะไรก็ทำงานอีกแล้วทำงานอะไรก็งานอะไรที่เราเห็นว่ากาลเทศะที่พอเหมาะได้การละนี้พอเหมาะกับงานนี้ก็ทำเพื่อที่จะรังสรรค์ไปวันหนึ่งคืนหนึ่ง ถ้าเปล่าถ้าได้มันก็เป็นกาวาระเปล่าได้เป็นวาระเปล่าได้เพราะฉะนั้นผู้ใดที่ทำขนมให้เป็นประโยชน์ได้มากขยันหมั่นเพียรเมื่อยก็พักไม่เมื่อยก็เปลี่ยนถ้าผู้ใดเข้าใจอันนี้อย่างสูงสุดแล้วก็จะเห็นได้ว่าเอ๋ไอ้ลักษณะที่พระพุทธเจ้าหรือเป็นสเปคเป็นสิ่งกำหนดว่าหมายว่านิพพานนี่มันอะไรมันยังเทวดามาถามพระพุทธเจ้าก็บอกว่าเออเราไม่พักเราไม่เพี้ยนเราถือว่าเราเป็นผู้คาบสงสารได้แล้วหรือว่าเราเป็นผู้ค้นฟังเป็นนิพพานละถ้าเราไม่เข้าใจแล้วเราก็จะไม่รู้เราพระพุทธเจ้าท่านกล่าวกรรมท่านเอาแง่เชิงของกรรมแต่เราไม่พักเราไม่เพี้ยนอย่างนี้เป็นลักษณะของนิพพานเป็นผู้ค้นฟังก็เป็นเทวดาชั้นสูงฟังก็รู้ เทวดานี้เข้าใจเรื่องที่เรียกว่าไม่เหมือนเดียรถีย์แล้วหยุดจบเนี่ยอ๋อจบโดยที่ไม่ยึดถือแม้กระทั่ง