240728-3-104 ทางเอกภาค3-ตอน104(หน้า291มหาจัตตารีสกสูตร)-พ่อท่าน-ปฐมอโศก-ท057.txt

ที่เขาเห็นนั่นแหละแล้วเขาก็ว่าอย่างนั้นถูกเขาก็บอกเขาเห็นแล้วเขาก็เขาเห็นถูกแล้วคิดให้ถูกสมัคร เขาก็ลืมไปตามที่เขาคิดเนี่ยจะปฏิบัติปฏิบัติยังไงปฏิบัติก็ต้องเอานะอย่างนี้แหละอย่างนี้แหละยังไงเขาก็ทำอย่างนั้นเจ้ายกมือก็ยกมืออาจารย์นั่งหลับตาก็หลับตากับเพลงสะดือเขาก็เพลงสะดือจะเอาเพลงดริ้งกับเพลงดินเขามีความเห็นอย่างนั้นน่ะเขาก็ว่าเขาถูกทั้งนั้นแหละแล้วเขาก็ดนตรีเริ่มจะเริ่มปฏิบัติเมื่อไหร่เขาก็เอาสิกำแพงดินเขาก็เตรียมดินไว้แล้วก็นั่งเพ่งสะดือก็เริ่มต้นกับเพลงสะดือเขาก็จับมือขึ้นยกปฏิบัติไม่เกี่ยวนี่ตอนนี้ไม่พูดก็ว่างั้นไอ้ตอนพูดก็ค่อยพูดกันดิตอนพูดไปก็ไม่มีสติหรอกแต่พูดไม่มีสติไม่มี การปฏิบัติไม่มีการระลึกรู้วิปัสสนาเขาก็ไม่รู้ว่าเอ้ยอีตอนพูดน่ะเรายังปฏิบัติได้ว่าทำไมตอนคิดเราก็ปฏิบัติเหมือนกันนั่นแหละก็พูดเอามาพูดปฏิบัติได้มีสติสัมปชัญญะมีสติปัฏฐานควบคุมการพูดให้เป็นสุจริตให้เป็นกุศลพูดได้เพราะเหมาะพูดให้ดีเกี่ยวข้องกับสรรพสัตว์ทำกาลนี้ควรพูดประมาณพูดตรงนี้พูดอย่างนี้พูดอันนี้มันจะไปเกี่ยวเกราะไปสัมพันธ์กับอันนั้นอันนี้เป็นไปด้วยดีอันนี้ไปสัมพันธ์และไปไม่ดีไม่ควรพูดควรหยุดอันนี้มากไปพอสมควรหยุดอันนี้น้อยไปเติมขึ้นอีกเขาก็ไม่ได้ประมาณไม่มีมัดจำยึดตามไม่รู้ว่าตัวเองขนาดไหนถ้าเรายังมีขนาดนี้เราควรพูดได้ไหมเขาศรัทธาไหมเนี่ยเราพูดเนี่ยถ้าเขาไม่ รองเท้ามายกย่องไม่นับถือก็ถือสามารถพูดได้แค่ไหนถ้าเขาซื้อถือสาวน้อยหรือไม่ถือสาเลยเราจะพูดได้แค่ไหนไม่รู้หรอกไม่เข้าใจพูดเป็นสูตรเดียวไปเลยหรืออะไรก็ได้ไปเรื่อยไปนั้นเองก็เรียกว่าไม่มีปัญญาไม่มีประมาณไม่มีกาละไม่มีกลุ่มหมู่ขนาดนี้กลุ่มหมู่นี้พูดได้ไหมกลุ่มหมู่นี้ผู้ได้ไหมกลุ่มหมู่ขนาดนี้กลุ่มพวกนี้มีความคิดเห็นยังไงมีความยึดถือยังไงจะพูดยังไงไม่รู้บุคคลผู้ที่พูดอยู่ต่อหน้าเรานี่หรือเราจะพูดด้วยนี่จะพูดได้แค่ไหนไม่รู้การประมาณนี้ใช้สติใช้สัมปชัญญะใช้ปัญญาแล้วก็ประมาณกระทำไปให้พอเหมาะพอดีจะทำไปให้เกิดผลสูงสุดและ ขนาดนี้พอดีนี่ล้วนแล้วแต่ปฏิบัติสัมมาอะระหัง 8 แล้วก็จะมีปัญญามีจิตจิตมันเข้าใจแล้วแต่ประมาณไม่ได้เบรคไม่อยู่มันต้องพูดออกไปอย่างนี้มันเคยตัวเคยปากหรือมันชอบใจที่จะพูดอย่างนี้ไม่รู้ว่าได้ผลดีไม่ได้ผลดีพอเหมาะสมควรจะพูดหรือไม่ควรไม่รู้ว่าพูดไปตามเคยตามชินเท่านั้นอย่างนี้ก็ยังไม่เก่งยังไม่เป็นสัมมาอะระหังยังไม่ลงตัวยังไม่พอดียังไม่มีประโยชน์มากยังไม่มีอานิสงส์ยังไม่เป็นบุญเพราะงั้นก็พูดไปไม่เป็นบุญพูดเกินไปก็ไม่เป็นบุญก็ไปอกุศลพูดเป็นพูดดีก็เป็นกุศลผู้รับก็ได้ประโยชน์เราก็ได้ประโยชน์ก็เป็นบุญก็เกิดการสัมพันธ์ เหตุเกิดการสะท้านนับถือเกิดบุญเป็นส่วนแห่งบุญเป็นผลแก่ขันเป็นสาธารณะก็เป็นสภาพที่ยังหมุนเวียนอยู่เรียกว่าสาธุยังเป็นสังสาระยังเป็นสาระเป็นสงสารเป็นการหมุนเวียนมีการโคจรก็ยังดีจะเรียกว่าเป็นโลกิยะหรือเป็นโรคอยู่ก็ดีเป็นโรคที่ดีเราอาศัยการโคจรเป็นไปเพราะเรายังเป็นไปเพราะเรายังสืบสานความเป็นไปเราจะต้องเป็นไปได้ดีดำเนินไปดีเรียกว่าสมการเราจะต้องเป็นสัมมนาสมณะพราหมณ์สัมมาปฏิปทาปฏิบัติชอบแล้วเป็นสมรรถนะที่มีสมการผู้ดำเนินไปดีผู้ดำเนินไปชอบ ผู้ยังดำเนินไปอยู่เพราะเรายังมีรูปนามขันธ์ 5 ที่ดำเนินไปอยู่เรายังมีกายหลังมีวจีเรายังมีมโนเรายังมีอากาศกริยาเรายังมีเป็นความเป็นไปเรายังไม่ได้ดับขันธ์เรายังมีความเกิดอยู่เป็นธรรมดาเราต้องรู้ความธรรมดาของความที่เกิดอยู่เรายังเป็นเรายังไม่ได้แตกทาสดับขันธ์เรายังไม่ได้ทำกาละอันดับเรายังทำกาลเกิดกาลเกิดยังเป็นอันทำยังมีกรรมแล้วก็จะต้องรู้กรรมกิริยาของกายของวจีของมโนแล้วเราจะต้องทำการให้มันดำเนินไปชอบถามว่าจีให้มันดำเนินไปชอบทำมโนให้มันดำเนินไปชอบเป็นสาธารณะ สัมมาทิฏฐิสัมมาทิฏฐิหมายความว่าความเห็นที่ถูกและชอบแล้วควรและสัมมาแล้วควรดำเนินเรื่องไปควรจะดำเนินไปให้มันดีแล้วเป็นสาวสวาทหรือเป็นสัตว์เป็นสังสาระหรือเป็นสสารเป็นสสารเป็นสิ่งที่เป็นสาระประกอบสาระเป็นพึงเป็นไปได้สาระและเราก็จะรู้อย่างสัมมาทิฏฐิลึกซึ้งสูงไปอีกว่าแม้แต่เป็นสาระเราก็ไม่ติดสาระนี้แม้แต่จะเป็นกุศลเราก็ไม่ติดกุศลนี้แม้เป็นบุญแล้วก็จะไม่ติดบุญนี้ชีวิตของเราจะติดอยู่ที่จะเป็นไปอยู่อาศัยเรียกว่าอาศัยเราจะอาศัยสังสาระอาศัยโลก เห็นเข้าใจว่าโลกนี้มันน่าสงสารโลกนี้มันหน้าเมตตาโลกนี้มันน่าทำถ้ากูได้เห็นเป็นเดียรถีย์โลกนี้ไม่น่าทำโลกนี้ไม่น่าทำอะไรโลกนี้น่าอยู่เฉยๆโลกนี้ไม่น่าสงสารโลกนี้ไม่น่าคิดอะไรโดนน้ำลงนี้น่าหยุดอยู่เฉยๆคนนี้ก็เป็นความคิดมิจฉาทิฐิไม่เป็นพรมไม่รู้จักความจริงตามความเป็นจริงว่าชีวิตของเรายังดำเนินอยู่ไม่ใช่ชีวิตนี้เราดับแล้วเป็นดับก่อนตายเป็นดับจิตด้วยเราจะดับแต่กินเลทนี่เป็น เสาร์อาทิตย์ละเอียดดับแต่ความเห็นแก่ตัวแก่ตนเพราะฉะนั้นความที่ไม่เห็นแก่ตัวความสร้างสรรค์ความขยันเพียรความเป็นสาระเราต้องมีสังสาระเราต้องมีสงสารเราต้องสงสารเพราะงั้นพออธิบายเขาอย่างนี้แล้วภาษาไทยจึงอธิบายสงสารว่าเมตตาเราต้องเห็นแก่เขามั่งอย่าเห็นแก่ตัวเห็นแก่ลูกเห็นแก่สงสารเห็นแก่วัฏฏะเห็นแก่สิ่งที่หมุนเวียนอยู่นี้มันไม่มีแบบอย่างที่ดีมันมีแต่ความหมุนเวียนที่เลวเพราะฉะนั้นเราหมุนเวียนดีสร้างสงสารสร้างสรรค์สร้าง สร้างเมตตาเราจึงเป็นผู้สร้างคนอื่นเขาเป็นผู้ทำลายคนอื่นก็เอาเป็นแบบอย่างกายกรรมเขาก็เป็นกายกรรมยั่วยวนยั่วมอมเมาวจีกรรมเขาก็ไม่กี่คำที่จะพูดอ้อมค้อมอ้อมค้อมมาให้ตัวพูดเล่นพูดและพูดเล่นพูดเล่นพูดและเล่นพูดหลอกลวงพูดเพื่อจะได้มาพูดเพื่อจะเอาไม่มีความจริงใจที่จะพูดออกไปตรงๆพูดออกไปให้ให้ทำอันนู้นให้ทำอันนี้พูดออกไปถ้าจะพูดไปแล้วเขาไม่ให้ความรักก็กลัวไม่กล้าพูดพูดไปแล้วเราจะให้ความขัดเกลาแก่เขาตรงๆแม้เขา ความรักแม่เขาจะไม่ความนับถือแม้เขาจะไม่ชอบใจก็ไม่กล้าพูดทั้งๆที่มีประโยชน์ก็เลยไม่ไม่ไม่ไม่ไม่ไม่ไม่ได้ขัดเกลากันไม่เป็นสัตว์เลื้อยก็ทำศาสนาจึงเสื่อมมันจะพูดได้เข้าใจสัจจะและกล้าไม่ต้องไปหลงสรรเสริญไม่ต้องไปหลงรักหลงยศไม่ต้องไปหลงว่าเขาจะต้องชอบใจไม่ชอบใจถ้าเห็นมองเห็นคนว่ากาละนี้มันพอเหมาะพูดไปเนี่ยเขาไม่ชอบใจแต่ก็พอทนได้แต่เขารู้สึกจะได้ก็เอาแต่ถ้าพูดไปแล้วก็ไม่ชอบใจเอามากมายพูดไปแล้วไม่ได้เรื่องเลยเกิดแตกร้าวกันมันก็ไม่เป็นสุขเราก็ไม่เป็นสุขโลกอยู่ด้วยความเกลียดชังเขาก็ไม่เป็นสุขแต่ถ้าพูดไปนี่เขาไม่ชอบใจหรอกเขาขัดใจอยู่หรอกเพราะว่าต้องเราต้องขัดใจเขาเราต้องขัดเขา เปล่าเขาต้องขูดเขาก็รู้สึกว่ามันถูกขัดๆอยู่เหมือนกันแต่มันเป็นความดีมันเป็นความจริงเขามีปัญญาพอจะรับรู้ได้เขาทนอยู่หรอกเขารับอยู่หรอกไม่ทะเลาะวิวาทไปที่ร้านฟันแทงไม่แตกหักกันนักเมื่อประมาณแล้วเราคิดแล้วเห็นแล้วว่าได้เราก็ทำถ้าเราประมาณแล้วเรากินแล้วเห็นแล้วก็ไม่ได้เราก็ไม่ทำอะไรพอหมอเราก็จะประมาณนี้ทั้งวาจาทั้งการกระทำทำด้วยกายกรรมกายกรรมอย่างนี้เป็นไปได้ดีเป็นไปสร้างสรรค์มีสังสาร แล้วก็ทำสังสาระนี้ให้แก่โลกไปทำเพื่อเห็นแก่ตัวทำเป็นการสร้างสรรค์เป็นการสร้างไว้ในโลกนี้แหละสระด้วยทำแล้วก็ให้ใครจะเอาไปมันเป็นของดีเอาไปมันก็ดีแล้วมันก็เกื้อกูลกันมันก็บำรุงกันไปมันก็อุดมสมบูรณ์วันพรุ่งนี้สงสารผู้มีสังสาระเข้าใจในสังสาระตามความเป็นจริงเป็นยถาภูตังเป็นยถาภูตะสร้างสรรค์ความจริงตามความเป็นจริงที่เข้าใจอย่างนี้ก็ทำไปอยู่ตลอดเวลามันพูดได้ที่รูปภาพรูปเพียรหรือไม่เราไม่พักเราไม่เพียรเราไม่พักก็แปลว่าเราเพียร ไม่เพี้ยนก็แปลว่าเราพักถ้าเราจะไม่เพี้ยนเมื่อไหร่ก็หมายความว่าเราเห็นว่าสมควรจะพักเหน็ดเหนื่อยเมื่อยหรือสมควรสำหรับตามกาลเวลาเราก็พักถ้าเผื่อว่าเราไม่พักแล้วเวลาพักเรากำหนดแล้วเวลานอนเรากำหนดแล้วถึงเวลาตื่นตื่นเป็นผู้ตื่นแล้วเป็นผู้รู้อยู่รู้แต่ปัญญายิ่งว่าไม่ควรเพียรเราไม่ใช่เวลาพักแล้วก็เพียรอะไรควรทำแบบนี้เวลากำลังล่วงไปบัดนี้เรากำลังทำอะไรอยู่กายกรรมวจีกรรมใดที่ดีกว่านี้ยังมีอีกไปทำกายกรรมวจีกรรมจิตนี่แหละมันเป็นตัวสั่งการคิดเนี่ยมันเป็นตัวรู้ตัวรู้อยู่ที่จิตกายกรรมจะทำก็ตามเราสั่งไม่ใช่ยาไม่ใช่ผีมันบรรดา ไม่ใช่เปรตมาเจาะสั่งให้ทำไม่ใช่ซาตานมาบันดาลไม่ใช่สิ่งศักดิ์สิทธิ์ใดไม่ใช่ตัวรู้ที่รู้ว่าสมควรทำสั่งในธรรมบันดาลให้ทำตัวรู้นะรู้รู้เหตุรู้ผลรู้ว่าดีรู้ว่าเหมาะหรือว่าควรให้ทำไม่ใช่ขี้เกียจไม่ใช่ขยันทำถ้าทำอยู่มากอยู่สร้างสรรค์อยู่มันก็เป็นไปอยู่มันเมื่อยก็พักเมืองสมควรจะทำยังไม่จบเวลายังไม่จบกาลควรอยู่ก็ไม่ต้องหยุดก็ทำไปไม่ได้ไม่เหนื่อยอะไรนี่สร้างสรรค์ได้อยู่ยังไม่ถึงเวลาอันควรก็ทำไปฟังดีๆนะเนี่ยเป็นรายละเอียดเป็นสมาธิองค์ 8 เป็นความรู้ตามความเป็นจริงเป็นความเห็นว่าชอบแล้วควรแล้วดำเนินไปดีแล้วดำเนิน นั่นแหละก็ดำเนินไปเราปฏิบัติให้ลงร่องลงช่องนี้สุดท้ายคนก็จะเป็นอย่างนี้สุดท้ายก็จะเป็นอย่างนี้วันหนึ่งคืนหนึ่งก็เป็นผู้รู้ผู้ตื่นผู้เบิกบานทุกคนนอนพักก็นอนพักการพักผ่อนก็นอนแล้วจะมีสติสัมปชัญญะยามพระพุทธเจ้าท่านนอนมีสติสัมปชัญญะไม่หลับถ้าไม่ได้นอนหลับหลายมีจิตมีสติสัมปชัญญะทำกิจการอยู่สอนเทวดาหรือตอบปัญหาเทวดาแน่นอนพักผ่อนมันได้พักผ่อนตามผมจะบอกลิงกายพักผ่อนปล่อยวางเสียตอนนี้ก็พักพระพุทธเจ้าท่านพรรค 4 ชั่วโมงแต่จิตฉันจะทำงานอยู่ คำว่าซ้อนเทวดาก็พูดกันมากมายท่านก็ยังมีการปรุงการแสดงธรรมอยู่ในตัวแสดงธรรมโปรดตัวเองนั่นแหละเป็นข้อซักข้อถามจิตมันก็ยิ่งรู้ยิ่งลึกยิ่งซึ้งไปเรื่อยๆจิตก็ยิ่งเจริญยิ่งเห็นในข้อในหมวดในหมู่ในเหลี่ยมในมุมของปัญหาต่างๆในเหตุในผลต่างๆเจริญไปเรื่อยลึกซึ้งลึกซึ้งยิ่งขึ้นผมสอนเทวดาของผมตลอดเวลาผมรู้ลึกรู้ซึ้งประมาณพอนอนพักผ่อนแล้วเสร็จตอนที่มันเมื่อยๆฟรีๆมันเปียกๆมันตอนต้องการพักสนิทมันก็ดับเป็นอสัญญีไปเลยดับไม่รู้เรื่องดับไม่ทำอะไรจิตไม่ทำงานอะไรพอนอน พอสมควรหายเหนื่อยมันก็ทำงานในขณะทำงานเราต้องรู้ตัวนี้ทำงานและจิตทำงานตากพักแล้วมันก็มาทำงานเจ็บมันก็ทำงานทำงานเราก็ต้องรู้ว่าอย่าฟุ้งซ่านน่ะแกไม่ต้องสติปัฏฐานต้องปฏิบัติสัมมารีมากอง 8 ทุกเวลาเราต้องรู้ตัวนี่ก็ต้องคิดคิดอย่างนี้เอาเรื่องนี้ให้คิดคิดเรื่องนี้เรื่องนี้เรื่องใดที่จะเป็นปัญหาสำหรับเราเรื่องใดที่ยังไม่กระจ่างแจ้งตอนนี้ยังไม่มีอะไรตาหูจมูกลิ้นกายปิดอยู่เพราะฉะนั้นการมาพบไม่มีเหลือแต่จิตจิตก็จะกำลังเป็นเรื่องอย่าฟุ้งซ่านยาอุทยานไม่ต้องเอาแต่ใจหลับถ้าติดลี้ลับนักมันก็ไม่ตื่นหลับไป 8 ชั่วโมงแล้วยังไม่รู้เรื่องยังหลับ หลับแล้วไม่รู้ตัวอีกด้วยจิตมันยังดิ้นอยู่มันพากายดิ้นพาปากละเมอๆๆๆอะไรก็ไม่รู้เรื่องพวกนั้นน่ะเรียกว่ายังไม่ไหวแล้วเมื่อเพิ่มพกยังหลับไหลหลับละเมอด้วยละเมอทั้งปากละเมอทางกายดิ้นพลาดๆเหมือนหมาเก่าขี้เรือนทำไปโดยที่ไม่ไม่ควรจะทำแล้วมันมีเหตุปัจจัยอะไรก็ดุ๊กดิ๊กดุ๊กดิ๊กไปอยู่ตรงนั้นน่ะมันก็ได้ไปตามแรงพลังงานที่มันมันไม่สงบมันบ่ได้สงบแล้วจะพลิกตัวพิการก็รู้ตัวว่าสมควรพริกแล้วก็อยู่ในทรงอยู่ในท่านั้นก็อย่างนี้สงบอยู่เสร็จแล้ว เวลาเรารู้ตัวว่าเราจะเราพักผ่อนพอแล้วเจ็บตอนนี้มันไม่ต้องดับมันไม่ดับหรอกมันก็ทำงานทำงานเราก็จะมีสติสัมปชัญญะควบคุมประมาณเรื่องอะไรที่สำคัญเอาเข้ามาในวงการการงานของจิตเรื่องอะไรสำคัญเอาเข้ามาเราเป็นคนกำหนดเราเป็นคนที่ทำให้ใจมันฟุ้งซ่านไปตามอย่างมันอยากคิดเรื่องนู้นเรื่องนี้เรื่องนี้ไร้สาระเรื่องนี้ไม่เป็นสังสาระเรื่องนี้ไม่เป็นประโยชน์ไม่เอาไม่ให้มันคิดเรื่องเป็นประโยชน์ยิ่งคิดชั่วๆคิดเร็วๆหลายๆคิดไปในการคิดไปในพยาบาทคิดไปในการที่จะเสพจะติดอันนั้นอันนี้คิดไปในทางที่มันจะพาไปทีนี้ไม่ได้คิดอะไรมันไปเลยแล้วมันบำเพ็ญมันจะเป็นเลยมันดำริมันปรารถนามันพุ่งเข้าไป มันจะเอาไปจุดที่ไม่คิดอ่ะปล่อยแล้วก็จะหลับจะหลับจะดีอะไรลงไปเอ้ก็จิตมันดีแล้วบางคนก็พยายามผลักไสให้มันดับๆทั้งๆที่มันพักพอแล้วมันรับไปรับเราก็ไม่รู้ตัวอันนี้มันซับซ้อนบางคนเนี่ยฟุ้งซ่านมากจนเคยตัวไม่หลับฟุ้งซ่านจนมากจนกระทั่งหลับไม่ลงหลับไม่ลงรู้สึกว่าจะติดประตูอยู่ตลอดเวลาเจ็บแล้วตื่นอยู่ตลอดเวลาแม้แต่นอนแล้วร่างกายที่จึงปล่อยตาหูจมูกลิ้นกายและจิตจึงตื่นมากจนรู้สึกว่านอนไม่หลับเลยคิดแรงๆความคิดมันแรง ที่จริงเขานอนแล้วนะทุกคนมองข้างนอกนี่เห็นแล้วว่าเขาหลับแต่ก็ไม่เขาก็หลับแต่เขาก็ดิ้นอยู่บ้างดิ้นเพราะว่ามันขาดสายไปถึงกายแต่ใจเขาน่ะตัดทวาร 5 แล้วก็ไม่ทำอะไรหรอกเขาไม่รับรู้ตามก็บอกรีบกายไม่มีอะไรแต่จิตก็แรงเขาก็รู้สึกตัวว่าเขาไม่ได้นอนหลับจริงๆเขาหลับจริงๆต้องเข้ามันก็ไม่หลับจริงๆด้วยจิตก็แรงคิดฟุ้งเรื่องนู้นเรื่องนี้อะไรมากพวกนี้ต้องกินยาระงับประสาทในคนนี้เยอะเลยตอนนี้กินยาแล้วก็ประสาทเพื่อที่จะไม่รับรู้สึกเพื่อที่จะให้เซลล์ประสาทอ่อนเปลี้ยแล้วมันก็ไม่คิดมันไม่ทำงานมันต้องใช้อาศัยพวกนี้ทำงานเพราะว่าจิตจะทำงานได้ต้องอาศัยสุรพลต้องอาศัยเซลล์สมองทำงาน ถ้าไม่อาศัยเซลล์เราใช้สมองเราใช้ประสาทไม่ได้ทำงานจิตก็อย่างนั้นน่ะวิญญาณก็อย่างนั้นไม่ได้คิดหรอกเสพหรือติดหรือจะแช่ในลักษณะจิตของคุณนี่นะในขณะที่มันเสพเนี่ยมันไม่อาศัยอะไรไม่อาศัยกายแม้แต่เซลล์อะไรที่เป็นเซลล์สมองอะไรที่ละเอียดเข้าไปเท่าใดเท่าใดมันก็ไม่อาศัยเพราะเวลาตายแล้วนี่นะวิญญาณเนี่ยไม่คิดอะไรหรอกแต่เสพอยู่อย่างนั้นแหละอารมณ์จิตวิญญาณของคุณเสกเวลามันตกในสภามันก็เซฟอย่างนั้นมันไม่มีอะไรคิดพอจะคิดก็จะต้องมีบทบาทมันมีพลังงานมันมีอะไรรองรับพอเวลาจะสมมุติว่าเราจะทำงานต้องมีอะไรรอง ขึ้นมาไม่มีอะไรแซวก็ไม่มีภาษาอะไรก็มีมันไม่คิดมันมีแต่ละเอียดและนิ่งอยู่อย่างนั้นแหละเพราะเวลาตายแล้วเนี่ยวิญญาณออกจากร่างวิญญาณมันไม่ได้ทำอะไรหรอกวิญญาณไม่มีสุราษฎร์พาโวมันทำอะไรไม่ได้เราจึงไม่ถูกผีหลอกยกตัวอย่างให้ฟังแล้วว่าถ้าผีมาหลอกได้ด้วยวิญญาณของตัวเองวิญญาณให้มันแสดงตัวได้มันหลอกได้มันคิดได้มันนึกได้วิญญาณมันคิดได้นึกได้มันฉันได้ปรุงได้มันมีน้ำสี่มันมีนาม 4 นะมันก็จะสังขารมันก็ เป็นวิญญาณเราเรียกว่าวิญญาณที่จริงมันไม่ใช่มันเหลือแต่แค่เวทนากับสัญญาตายแล้วนี่เหลือแต่เวทนาก็สัญญาสังขารไม่ได้หรอกวิญญาณก็ไม่ใช่วิญญาณแต่มันก็เป็นวิญญาณนั่นแหละมันเป็นส่วนรู้รู้ส่วนหนึ่งเท่านั้นเองมันไม่ใช่สุรภามันไม่มีสุรภาไม่มีสติมันโตมันทำไม่ได้มันทำไม่ได้ดังที่มันสัญญามันจำได้อยู่มันอยากอันนั้นมันก็จำได้แต่มันทำไม่ได้มันสังขารไม่ได้สถานไม่ได้เพราะเมื่อสังขารไม่ได้มันจึงทำตามที่มันอยากไม่ได้ฟังดีๆเพราะทุกวันนี้โลกจึงไม่ถูกผีหลอกมากที่พิสูจน์ ที่ว่าคำนี้ก็เพราะว่าได้พิสูจน์ให้ฟังแล้วว่ามนุษย์เนี่ยพ่อแม่ลูกคู่รักมันรักกันใช่ไหมตามธรรมดาจิตวิญญาณรักกันใช่ไหมเออพ่อแม่ลูกคนรักนี่มันรักกันเพราะตายปุ๊บมันก็ขาดแล้วถ้ามันมีความรักเดี๋ยวมันก็ยังอยากมาหาทั้งนั้นแหละไม่ว่าบ้านไหนเรือนไหนไม่ว่าครอบครัวไหนไม่ว่าพี่น้องคู่ไหนไม่ว่าพ่อแม่คู่ไหนแม้ว่าคู่รักคู่ไหนมันก็อยากมาหามันก็ยังมาเป็นปกติธรรมดาเคยยังไงเคยคุกกี้เคยพูดกันเคยอะไรมันก็ต้องทำสังขารเมื่อไม่มีสิ่งที่สังขารได้แล้วบอกว่าได้ยินเสียงบ้างเราได้เห็นกุ๊กกิ๊กบ้างเห็นตัวเห็นตนเดินบ้างอะไรต่ออะไรบ้าง ไม่ต้องมามันก็ต้องสังขารมันก็ต้องทำเพราะคนจะถูกผีหลอกอย่าคุณจะสัมพันธ์กับปู่ปู่ก็จะมาหาคุณคุณยังสัมพันธ์กับตาตาก็จะมาหากูสัมพันธ์กับพ่อพ่อจะมาหาคุณสัมพันธ์กับแม่แม่จะมาหากูสัมพันธ์กับลูกลูกจะมาหาคุณสัมพันธ์กับผัวผัวจะมาหากูสัมพันธ์กับเมียเมียจะมาหาสัมพันธ์กับเพื่อนที่รักกันเพื่อนก็จะมาหาคุณจะถูกหลอกวันนึงเยอะแยะเลยเพราะว่าเป็นวิญญาณแล้วยิ่งว่างไม่มีงานหรอกไม่ได้ทำงานอะไรมันยิ่งว่ามันยังมีเวลามากวนมนุษย์ฟังให้ดีนะเพราะงั้นพวกเรานี่คิดไปตามที่เราเพิ่มเป็นว่าวิญญาณเป็นอัตตาวิญญาณเป็นตัวตนยืนยันเป็นแท่งก่อนวิญญาณมันเหมือนเรานี่แหละมันมีกายทิพย์ก็กายทิพย์ก็เหมือนเรามีอวัยวะน้อยใหญ่อันครบครันจริงๆไม่ใช่ในนั้น เราจะต้องทำอิทธิวิธีมีอวัยวะน้อยใหญ่มีมโนมยิทธิก็คือมีตาเป็นตาใช้ตาวิญญาณมาใช้ตาวิญญาณเป็นหูมีหูไม่ใช่หูวิญญาณมีจมูกมาใช้จมูกวิญญาณมีลิ้นมาใช้ลิ้นวิญญาณมีกายสัมผัสมาใช้กายสัมผัสมีอวัยวะน้อยใหญ่ครบครันมีอายตนะ 6 ครับมาใช้อายตนะ 6 อย่างนี้เรียกว่าใช้มโนมยิทธิใช้จิตเก่งทางจิตอันเป็นตัวเรามีอวัยวะน้อยใหญ่ครบแล้วก็รู้จักสัมผัสรู้เท่าทันสัมผัสรู้เท่าทันศัลยกรรมหน้าอกรู้เท่าทันสายัน 6 รู้จักคันเท่ากับสายัณห์สัญญาแต่เราตีความใหม่เป็นเข้าใจไม่เป็นมีปัญญาเลอะมโนมยิทธิก็นึกว่าไปถอดจิตแล้วก็เอาจิตไปทำแล้วก็ไปปั้นมาเป็นอวัยวะน้อยใหญ่มีตาหูจมูกลิ้นกายเป็นแบบรูปปั้นแล้วก็คนมีจำนวนโดนดาวไปที่ยังไม่ได้สัมผัสอะไรสัมผัสกับลมๆแล้งๆของตัวเองตัวเองก็สัมผัสไปลมลมแรงๆไปตามเรื่องตามราวเลอะเทอะไปนั่นอะไรนั่นก็เพราะว่ามิจฉาทิฐิไม่สัมมาทิฏฐิและทำให้ถูกสัมมาสัมไม่ถูกทางจะไปใหญ่เลยเลอะเทอะและศาสนาก็ออกนอกลู่นอกทางมีผีมาหลอกมีตัวมีตนจะต้องส่งข้าวไปให้จะต้องอุทิศส่วนกุศลไปให้อุทิศส่วนกุศลก็บอกแล้วว่าบุญบาปอุทิศไม่ได้ กุศลนี้เป็นกรรมอกุศลก็เป็นกรรมใครทำดีๆใครทำชั่วชั่วเป็นวิบากของกรรมเป็นผลของกรรมกรรมมันเป็นอันทำดีก็เป็นดีแล้วใครทำเป็นของคนนั้นกรรมเม็กซิโกมหิตลาใครทำแล้วเป็นแล้วของคนนั้นกรรมสิทธิ์กะตะแปลว่าทำแล้วชีวิตติดแล้วเด็กจบที่ใครที่มันควรทำดีสำเร็จลงในตัวเป็นดีของคนนี้คนทำชั่วสำเร็จทันทีทันทีที่ทำไม่ต้องรอเวลาทำแล้วแล้วถ้าไม่ตรวจน้ำถึงจะได้ดีไม่มีทำดีเป็นได้ดีและดีทำปุ๊บเดือนนี้วินาทีที่ทำพร้อมนั้นจบลงไปในตัวเป็นกษัตริย์เมื่อไหร่เป็นการตัดกรรมเป็นกรรมที่กระทำเป๊ะ เกษตรสำเร็จในตัวเป๊ะไม่ต้องรอพอทำดีแล้วก็ตรวจน้ำซะก่อนแล้วค่อยจะได้ดีขี้หมานี่มันหลอกอย่ามาหลอกพระโพธิรักษ์หลอกใครหลอกได้แต่ดอกพระโพธิรักษ์ไม่ได้จำเป็นอันทำแม้จะเริ่มคิดกระทำแล้วน่ะคิดเริ่มคิดชั่วก็เป็นปุ๊บเลยไม่ต้องรอตรวจน้ำถึงจะเป็นกรรมดีแต่เวลาทำกรรมชั่วไม่เคยตรวจน้ำนะถ้ากรรมดีแล้วก็หลอกกันสวนน้ำถึงจะได้ดีเวลาทำกรรมชั่วไม่เคยตรวจน้ำมันก็มันก็ไม่ได้ชั่วคราวนี่รอที่สุรศักดิ์กรอกให้ได้ในความหล่อของมนุษย์มนุษย์ขี้หลอกมันตัวหน้าก็ต้องมาตรวจต่อหน้าต่อตาพระซะด้วยนะ ฟังให้ชัดๆด้วยเหตุผลเพราะผู้ใดทำกรรมดีดีทันทีแม้แต่เริ่มคิดเริ่มคิดก็เริ่มเป็นแล้วคิดจบก็เป็นปั๊บคิดกำลังไม่จบก็เป็นอย่างแค่ไม่จบที่การค้างอยู่ก็ไปแข่งขันคิดอย่างจบเสร็จคิดก็เป็นคิดเสร็จพูดก็เป็นพูดเสร็จทำก็เป็นธรรมจึงเรียกว่ากรรมสิทธิ์ตากะตานี้แปลว่าแล้วก็แล้วก็ไปแล้วก็กลับมาแล้วอยู่ที่ใครก็แล้วอยู่ที่คนนั้นทำชั่วก็เป็นของคนนั้นชั่วทำดีก็เป็นของคนนั้นดีไม่ยอมที่สุดเรื่องกรรมนี่อย่ามาเพราะศาสนาพุทธเป็นกรรมพันธุ์นิยมอยู่กับกรรมกรรมนี่เป็นการสำคัญที่สุดในเรื่องศาสนาพุทธเพราะฉะนั้นควบคุมการควบคุมกุศลอกุศลเป็นอภิธรรม ธรรมะของพระพุทธเจ้าได้ควบคุมกุศลอกุศลเราทำกรรมดีอย่าทำกรรมชั่วกรรมดีก็ไม่ใช่ของเรากรรมดีก็เป็นเพียงเครื่องอาศัยเป็นสสๆๆเป็นส่วนแห่งบุญเป็นผลของขันธ์เพราะเรามีรูปนามขันธ์ 5 เราอาศัยเราทำได้สังขารได้ปรุงได้เพราะมันสังขารได้สังสาระได้เราทำสะสมสาระธรรมทำให้อาศัยดีแล้วก็ดีได้ดำเนินไปเรามีญาณเรามีญาณดีแล้วก็สร้างยานไปเรื่อยๆยานพาหนะสร้างไปแล้วก็อาศัยไปมันก็นำลิ่วไปมีแต่ดีนำไปไม่ดีมันก็ไปด้วยมันมาถึงเหตุปัจจัยกัน ทะเลาะกันแต่เวลาเราสร้างยานดีมันก็ดีนำหน้าพาไปเร็วๆไอ้ไม่ดีตามยากไอ้ไม่ดีบางตัวมันก็มีฤทธิ์แรงมันพุ่งตามทันเป็นอนันตริยกรรมอย่างนี้มันก็พุ่งตามทันถ้าเรามียานดีมากมันก็พรุ่งนี้แรงได้เร็วได้ไกลได้ไวมันก็หนีไปไกลได้ต้องอาศัยเพราะงั้นเรายังเกิดอยู่เราต้องอาศัยสังสารเรายังเคยอยู่เราจะต้องอาศัยสาสวรรค์ต้องอาศัยสังสารต้องอาศัยโลกต้องอาศัยโลกียฟังให้ดีนะอธิบายสัมมาทิฏฐิอันเป็นสารวัตรเนี่ยอธิบายเน้นอยู่ที่สาธารณะก่อนเพราะไม่เช่นนั้นคนเราก็กลายเป็นเดียรถีย์ไม่ทำดีไม่อยากทำดี เขาบอกว่าเราไม่เอาแล้วเราไม่ไปแย่งแล้วลาภยศสรรเสริญแล้วไม่ไปหลงแล้วกามตาหูจมูกลิ้นกายเราก็ไม่ไปหลงเสพอะไรเอาอยู่แค่นี้เราก็พอใจแล้วสันโดษและมักน้อยและบังน้อยสังขละของฤาษีเขาก็มีน้อยเกินไปด้วยเยอะไปพระพุทธเจ้าไปเจอโอ๊ยพวกมักน้อยเกินขีดมีด้วยเพราะเกรงมักน้อยสันโดษเหมือนกันแต่ก็ไร้คุณค่าศาสนาพุทธมันแตกต่างกับศาสนาใดๆที่ตรงนี้ให้คุณค่าไร้กรรมไร้การงานพูดก็ไม่พูดคิดก็ไม่คิดตอบเป็นศาสนาพื้นฐานและเป็นของง่ายดาบอย่างนี้มันก็ไม่ยากมันของง่ายกว่าจบได้ง่ายกว่าก็ดังดับ แล้วก็นั่งไปวันยังค่ำเพราะงั้นพวกนี้ก็เอียงไปพวกที่ไม่สร้างสรรค์ไม่เห็นประโยชน์แก่ผู้อื่นก็เห็นแต่แก่ตัวก็ทำตั้งแต่ตัวนี้แหละจบอยู่กับตัวเองไอ้นั่นหนึบๆวันไปนานๆจะพูดทีบางคนหนักหนักไม่พูดกับใครไม่อะไรต่ออะไรตามใจตัวพอใจหยุดหยุดอยู่ของตัวเองงุบงิบงุบงิบผู้ใดมีจิตที่เห็นอย่างนี้ก็หยุดอย่างนี้เรียกว่าเอียงขวาเป็นพวกเถรวาทนั่งหลับตาหรือว่านั่งหลับดีไปไม่เอาหยุดแล้วเราดับแล้วหนักไปข้างดับหนักไปข้างดับเพราะฉะนั้นก็ดับๆหยุดพวกเดียวกันนะพวกดับๆหยุดพวกเดียวกันทีนี้พวกเกิดทีนี้พอเกิดพวก พวกเห็นแก่ประโยชน์เยอะแยะใหญ่โตไอ้พวกนี้พวกน้อยมักน้อยก็ดับๆหยุดน้อยหน่อยจะดับเลยเถิดไปน้อยเลยเถิดไปศพพวกเกิดสติเกิดสร้างสร้างสร้างสร้างสร้างสร้างสร้างสร้างสร้างตัวเองจะเป็นจะตายไม่เป็นไรเสียสละเสียสละเสียสละโลกก็อยู่ได้โดยการเสียสละว่างั้นนะพวกนี้ก็สร้างใหญ่เลยตัวเองจะทุกข์จะร้อนตัวเองจะเก่งจริงหรือไม่เก่งจริงไม่รู้เรื่องแล้วพวกนี้มาหายายเอียงขวาไอ้เอียงซ้ายสร้างเป็นประโยชน์แก่มวลชนเป็นประโยชน์แก่ผู้อื่นสั่งยายเลยทำๆตัวเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองทำถูกทำผิดพอเหมาะพอดีแค่ไหนโปรดแจ้งเรื่อยไปคิดมากปรุงมากสร้างมากทำมากมีพวกนี้มาหายานทุกวันนี้ในศาสนาพุทธเรามีพวกมหายาน โรงเรียนนั่งเรียนนั่งรู้แต่ไม่ได้ทำทำได้หรอกนะที่จริงได้แต่รู้แล้วก็เอาแต่รู้นี่มาพูดมาฝอยรู้ตำราตำลึงเรียนพวกเรียนเปรียญ 9 พวกเรียนพุทธศาสนาบัณฑิตปริญญาโทแล้วก็ที่จะเผยแพร่สอนๆๆเขาจะไม่สอนตัวเองไม่ประพฤติตัวเองไม่ประพฤติหรอกซ้อแต่เขาทำแต่ตัวเองทำอะไรก็ไม่รู้ตัวเองทำชั่วตัวเองทำเลวตัวเองทำไม่ถูกต้องค้านแย้งกับคำสอนของตัวเองอยู่บอกเขาอย่าโลภอย่าโลภแต่ตัวเองกรอบขอบมาเออเอามาเอามาถวายอาตมาได้บุญเอามาเยอะๆพวกคุณจงมักน้อยแต่อาตมานั้นมักมากไม่เป็นไรอาตมามีมากๆไม่เป็นไรนี่มาหายาน มหายานโตงเตงเอียงซ้ายเราไม่แยกเราไม่เป็นคนชนิดนั้นเราไม่เอียงซ้ายเราไม่เอียงขวาดับหลับดีเกินไปก็ไม่เอาทำงานมากเกินไปสร้างสรรค์เกินไปจนลืมตัวจนลืมตัวว่าตัวเองได้ทำหรือไม่ได้ทำก็ไม่เอาเพราะทำงานไปเถอะทำงานมากได้ตัวเองก็ได้ทำประโยชน์ของตัวเองอยู่จนประโยชน์ตัวเองก็หมดแล้วไม่ต้องมีอะไรมากแล้วก็ทำทีนี้กูจะเป็นนักพัฒนาสร้างสรรค์จากประโยชน์ผู้อื่นเรื่อยไปเพราะว่าตัวเองประโยชน์ตนคร