240712-3-094 ทางเอกภาค3-ตอน094(หน้า291มหาจัตตารีสกสูตร)-พ่อท่าน-สันติอโศก-ท057.txt
เนื้อหาในไฟล์
วันอาทิตย์ที่ 12 กรกฎาคมพุทธศักราช 2524 ต่อเดือนนี้ไปพ่อท่านพระโพธิรักษ์ได้อบรมธรรมวัดเช้าที่พุทธสถานสันติอโศกอ่ะเรามาเรียนต่ออาคารนี้เรากำลังเรียนมหาวิทยาลัยเกษตรกำลังเรียนรู้จักสมาธิอันวิเศษของพุทธซึ่งพระพุทธองค์ได้เรียกภิกษุมาตราดบอกว่าจะสอนมาสมาธิอันวิเศษหรือสัมมาสมาธิอันประเสริฐ อริโยสัมมาสมาธิราคาก็ตัดบอกเป็นจังหวะจังหวะไปเลยทีเดียวว่าสัมมาสมาธินั้นมีองค์ประกอบบ้างมีเหตุบ้างนะประกอบไปด้วยอะไรมีอะไรประการไหนบ้างก็มีสัมมารามองค์ 7 นั่นแหละเป็นองค์ประกอบเป็นเหตุให้เกิดสัมมาสมาธิอันประเสริฐเพราะฉะนั้นเราปฏิบัติธรรมที่จะสร้างสมาธิที่เรียกว่าสมาธิอันวิเศษหรือสมาธิอันประเสริฐหรือเป็นสมาธิของพระพุทธเจ้าเป็นสมาธิที่เป็นสูตรของพระพุทธเจ้าเราก็ต้องทำอย่างนี้ คือสร้างด้วยสัมมาอริยมรรคของ 7 นี่แหละมันจะเกิดถ้าทำถูกแล้วก็เกิดพอจะถูกจะเป็นยังไงก็ต้องเรียนให้เป็นสัมมาทิฏฐิซะก่อนให้เห็นค่อยเข้าใจให้แจ้งซึ่งมันไม่ใช่ง่ายรู้สึกตัวอยู่ว่ามันไม่ง่ายที่พูดได้ขนาดนี้เพราะว่าเรามีหมู่มีกลุ่มเรามีผู้ประพฤติผู้พิสูจน์มีคนที่เห็นได้มีคนที่ชื่อมีคนที่ศรัทธาคนที่แย้งย้อนมีอยู่เยอะแย่งย้อนจนเข้าไม่ติดจนพาทำไม่ทำด้วยไปตามอำเภอใจไปตามความเห็นของผู้ที่เห็นเองเขาก็เห็นอย่างนั้นเขาก็เอาอย่างนั้นเขาไม่เห็นด้วย แล้วจะพาทำผู้เข้าใจด้วยก็พาทำแล้วก็พยายามชี้นำชี้แนะให้เห็นชี้ตัวอย่างให้ดูก็ยังมีประโยชน์ก็ยังมีตัวอย่างแต่ก็ยังไม่เห็นมีตัวมีประโยชน์มีตัวอย่างมีผลก็ยังไม่เห็นขนาดนี้นะไม่ใช่ไม่ใช่น้อยๆแล้วขณะนี้กล่าวขึ้นมาอย่างนี้ยังยากที่จะเห็นยิ่งคนที่เป็นมานะทิฐิยึดถือในจิตของตนไม่ยอมที่จะเห็นด้วยทิฐิอื่นยากที่แล้วที่แล้วก็ไปคิดเอาแต่ติด เคยคิดว่าเคยเห็นก็เคยชั่วซึ่งมีมากล่าวมาแก่มานานมีมากมีหลายเหมือนกับคนในโ
อ่านต่อ
ลกก็ยังเชื่ออยู่ว่าไอ้นี่เป็นรถอะไรยังชื่อเป็นรสอร่อยเป็นความสุขก็แตะทีไรสัมผัสทีไรมันก็สมใจในที่ตัวเองชอบตัวเองติดมันก็สุข YouTube ทีมันไม่เชื่อหรอกทิฐิมันไม่เชื่อว่าเอ๊ะมันจะไม่สุขได้ยังไงก็มันส่ง YouTube ทีอย่างนั้นน่ะคล้ายๆกันเลยคล้ายๆกับปุถุชนที่เขายังติดหนี้สิ่งที่เขาติดขัดอยู่ในรถที่เขาหลงเขาก็มันมีจริงเราบอกว่ามันไม่มีมันเป็นของหรอกมันเป็นมายาไม่เชื่อเชื่อไม่ได้ง่ายๆเห็นไม่ได้ง่ายๆฟังไปค่อยๆโน้มตามไม่ค่อยเชื่อมาพิสูจน์ ออกบ้านตาพอรู้นิดๆหน่อยๆก็จะเกิดโน้มมาบ้างได้รู้มากว่าอ้อมันปล่อยวางได้จริงนะมันสบายกว่ามันอะไรต่ออะไรถึงเห็นตามหลุดลงมาบ้างนู่นไปจริงๆหลุดจริงๆไปเลยจึงจะยอมเชื่อได้ถึงจะบอกจริงๆนะมีตัวอย่างว่ามันหลุดได้ละได้มันไม่มีได้มันดับสูญได้นะจึงจะยอมเชื่อว่าเออจริงนะอย่างนี้เป็นต้นเราได้ปฏิบัติกันมาพยายามหาตัวอย่างให้พวกคุณจับจับผิดจับปัจจัยลองดูมีศีลมีพรตล้างละออกมาจนเห็นตัวอย่างว่ามันละได้ล้างได้เออมันมีมันจริงนะไอ้เรื่องออกมาจากความสุขโลกียะความเคยติดเคย มันได้นะมันจึงพอจะเชื่อแล้วก็โน้มน้าวมาทำอื่นอีกเพิ่มเติมขึ้นก็เชื่อขนาดนั้นก็ยังมีส่วนที่ยังไม่เชื่อยังมีความเห็นมีมานะทิฐิที่ซ้อนๆๆอยู่ก็ค่อยๆช่วยกันไปนานปานฉะนี้มันก็ยังมีทิฏฐิที่ยังไม่โน้มน้อมยังไม่พ้นวิกฤตอิจฉามันยังไม่เกิดสัมมาทิฏฐิที่โปร่งโล่งมันยังมีอะไรที่เป็นตัวขัดตัวของตัวไม่ยอมตามขนาดที่ยอมตามแล้วเห็นด้วยปัญญาอันยิ่งแล้วชั้น 1 เรียกว่ามีปัญญาเชื่อถือเป็นสัมมาทิฏฐิแล้วยังจะต้องมาล้างให้มันเป็นเจโตวิมุติอัน กลับกำเริบอีกน่ะผู้ใดยังไม่ได้ล้างมาเลยผู้ใดยังมีอยู่ถึงร้างมาก็ยังไม่หมดอะไรก็ยังต้องมาล้างล้างเจโตให้วิมุตไม่ให้กลับกำเริบโดยการมาประพฤติสังวรระวังไปเสมอแม้แต่จะปรารภในการคิดเริ่มปรารภทางความคิดก็จะต้องระวังอย่าให้มันไปเป็นตามเคยสังวรมีสติสัมปชัญญะปัญญามีสติปัฏฐานทำให้ตรงนั้นอย่านะอย่านะรู้ตั้งแต่มันจะเริ่มต้นดำริพูดก็ตามอยากให้มันไปเกี่ยวไปก่อนแล้วมันไปสัมพันธ์กันสักพันไปหาอันนั้นอันนี้นะไอ้ที่เราที่จะล้างมาในตัวนี้ร้าย วาจาก็ตามการทำงานก็ตามการทำอะไรอยู่ก็ตามสังวรระวังกรรม 3 ช่องบอลระวังอินทรีย์ 6 มีส่วนมากมีอาชีวะวันหนึ่งคืนหนึ่งก็ทำไม่ได้สะอาดละให้ขาดวางให้ห่างเว้นให้ได้ทางใจแม้ยิ่งบางทีกายยังสัมผัสแตะต้องอยู่ก็จะรู้ว่ามันห่างมันว่างใจเราไม่สังขารใจเราไม่โน้มน้อมไปพันสัมพันธ์ไปดูดไปดื่มไปดูดไปผลักใจเราจะวางเป็นอุเบกขาฐานเป็นอุเบกขาเวทนาก็รู้เวทนาในเวทนาชัดทำอารมณ์ไม่เป็นอารมณ์ ที่อย่างที่เรากำลังเรียนรู้อารมณ์ไปหาอารมณ์ที่สูงที่สุดเท่าที่เราจะเข้าใจจับจิตทำด้วยจิตในใจจริงๆแม้จะมีอาชีพใดๆอยู่แม้จะทำการใดๆอยู่จะพูดอย่างไรอยู่จะคิดนึกร่วมด้วยอยู่เราก็มีความพยายามมีสติมีสัมมาวายามะมีสัมมาสติที่จะทำให้ได้ดังกล่าวนั้นไอ้สัมมาพอเหมาะพอควรพอดีลงตัวเป็นสัมมาให้กะไอ้วาจาคำพูดก็ให้มันเป็นไปโดยสัมมาพระองค์ประกอบเหล่านี้จีนตัดทำให้พร้อมอยู่โดยการทำงานทำการอะไรอยู่ก็ยังมีสัมมาอาชีวะก็มีสัมมาไป พร้อมกันหมดเราทำอย่างนี้อยู่เรื่อยๆๆสัมมนายานะจะเกิดสัมมาวิมุตจะเกิดมันไม่ได้เกิดธรรมดาเลยมันเกิดเป็นญาณปัญญามันเกิดเป็นวิมุตซึ่งเป็นสัมมานะสัมมาวายามะ ติดก็ไม่รู้ติดยึดก็ไม่รู้ยึดทฤษฎีของพระพุทธเจ้าอีกเยอะแยะที่รายล้อมเพื่อที่จะให้เห็นความสะอาดเพื่อที่จะได้ฝึกปรือออกมาให้มันร่อนสะอาดจริงก็คิดไม่ออกหรอกศึกษาไม่ต่อเพราะว่ามันไม่ฟังฟังมันก็ไม่เอานี่เป็นต้นเพราะว่ามันติดติดเขาแล้วก็ไม่ฟังติดอะไรก็ไม่ฟังถ้าอยู่กับไอ้สิ่งที่เราได้ติดก็ยิ่งสนใจที่เราติดอันอื่นไม่เอายิ่งว่าการแย่งด้วยหนักเข้ารู้เท่าทันและไม่เอาเลยไม่สนถ้าเผื่อว่าไปสนใจเข้าคนเดียวมันก็จะไปอยากไปเดี๋ยวก็จะไปเห็นดีด้วยพอดีจะไปรู้ความจริงเขาก็จะอยู่กับความหล่อนี่แหละ ยังนั่งหลับมันดีไปสนทำไมไอ้ที่พูดๆนี่ซนแล้วไปเดี๋ยวเราก็จะไม่ได้หลับเดี๋ยวจะไม่ได้อร่อยในตัวที่เราติดเราพอใจเพราะฉะนั้นอธิบายไม่มีพยายามผลักดันก็ไม่ขึ้นวิริยะก็ไม่ขึ้นฉันทะไม่มีไม่ฉันพระไม่วิริยะจิตมันก็ไม่ไปใส่ไม่ไปสนเอาจิตมาใส่มันก็ไม่เอานี่ก็มันไม่สนว่ามันไม่พอใจมันไม่วิริยะให้มันได้ยินดีเลยมันก็ไม่มีอะไรวิมังสาไม่มีมันก็ไปอยู่กับไม่ใช่เนื้ออยู่กับขี้มันจะไม่มีเนื้ออะไรมันมีมังสาอะไรที่อยู่กับขี้หนาวที่เราอยู่นั่นแหละแล้วก็ ไปนอนจมคู่จมไปก็หลงว่าคู่นั้นอร่อยเทวดาไปทักไปท้วงเทวดาไปชี้ให้อะไรก็ด่าเทวดาด้วยซ้ำมันเป็นอย่างนั้นจริงๆนะตัวเองนี่แหละพิสูจน์ตัวเองนี่แหละขณะนี้ก็ได้บางคนคนใดที่ตื่นแล้วคนใดที่เห็นแล้วคนใดที่สบายแล้วสว่างแล้วคนนั้นก็ยิ่งจะเห็นชัดยิ่งสว่างขึ้นมากก็ยิ่งเห็นชัดมากพูดเมื่อไรก็ยิ่งแหมมันยิ่งย้ำซ้ำยิ่งซ้อนยิ่งเปิดยิ่งเปิดยิ่งสว่างยิ่งหงายของที่คว่ำยิ่งมีสะพานว่ารองรับจริงๆเหลือเกินเพราะงั้นเราต้องพยายามสัมมาวายามะสัมมาสติเป็นกำลังมาก สติปัฏฐานมีสัมมาสติแล้วก็มีสัมมาวายามะห้อมล้อมความเห็นเราเห็นแล้วเราเข้าใจแล้วเป็นสัมมาทิฏฐิแล้วเชื่อว่าพวกเราที่นั่งฟังอยู่เนี่ยวันแล้ววันเล่าในสมาธิที่เกิดแล้วมากหลายแม้จะมีบางคนที่มีมานะทิฐิที่ต่างกันเพราะว่าตัวกิเลสมันคบกับกิเลสมันก็ต่างกันฟังด้วยปัญญาธรรมดาก็เข้าใจแล้วล่ะแต่ก็ยังร่วมโลกกับกิเลสตามกันอยู่ก็ตามเพราะฉะนั้นจึงต้องใช้สัมมาวายามะสัมมาสติมีอิทธิบาทให้มากเพื่อที่จะเข่นฆ่ามานะนั้นด้วยเห็นคราบกามด้วยถ้าเผื่อว่ากลางก็ไม่เรื่องของทางจากง่ายๆ แต่ง่วงนอนนี่ก็เรียกตามได้ไม่ใช่ง่วงนอนของพระอนาคามีง่วงนอนของจับยามนี่มันกามง่วงนอนของกามมันอยากให้ปรารถนาอยากจะว่าไปแล้วจะเรียกตามหรือเรียกทำไมด้วยอเมริกาด้วยไอ้ความโง่ติดนอนติดหลับนี่มันอับอายไม่ใช่ตามไงตื่นๆด้วยไม่ใช่แค่รูปแค่รถแค่เสียงแค่สัมผัสนอกด้วยสัมผัสในอันหยาบทำอารมณ์อันหยาบเรียกว่าชั้นต่ำง่วงหลับง่วงนอนฉันตำไม่ใช่ สูงฉันส่งอะไรเลยอย่าไปหลงผิดนะว่าเพราะว่าตัณหาเป็นตัณหาชั้นสูงมันมีแนวคิดซับซ้อนมีสภาพหมุนรอบเชิงซ้อนอยู่มันเพราะว่าตัณหานั่นก็ตามตำราบางทียาวกว่ากามเขาก็ได้อยากขายก็ตามนัดใครก็กรรมไม่เสียค่าเสียหายยิ่งก็ตามอะไรนี่เออก็โง่ๆอยู่นั่นแล้วก็เห็นแล้วก็ทุเรศทุรกันง่วงๆไม่ได้จังหวะจะโคนไม่ได้มีละอายเป็นอารัดทีเป็นอะไรต่ออะไรยังหน้าไม่อายไม่ว่าต่อหน้าต่อหลังอะไรรับหน้าที่ในที่ที่พอเป็นพอไป ไฟโชว์ติดต่อหน้าต่อตาอย่างน้อยไม่มีอินทรีย์ไม่มีภาระไม่มีกำลังวังชานอกจากไม่มีกำลังวังชาแล้วก็ไม่รู้ตัวเลยนักสติปัฏฐานแต่ไม่รู้กายนอกกายในรู้ตัวทั่วพร้อมไม่รู้โง่ๆๆเป็นยังไงก็ไม่รู้ตัวคล้ายขี้หน้าหยาบคายน่าเกลียดดีไม่ดีนั่งไปบำรุงน้ำลายไหลเยอะแยะอะไรมันจะไปเป็นอนาคามีอะไรจะไปหลงเป็นเพราะว่าตัณหาชั้นสูงชั้นแสงอะไรต่ำกว่ากรรมต่ำกว่ามันเป็นอบายเป็นนรกเป็นของหยาบไม่รู้กายไม่รู้ในไม่รู้นอกแล้วยิ่งฟังแล้วก็ยิ่งมาแล้วนึกว่าเออเราเองเราไม่ติดตามแล้วเราไม่ติด เป็นเสียงแล้วไม่ลาภยศสรรเสริญเราก็ไม่นี่แหละแต่มันก็ยังมีตัวอย่างอันนี้เป็นสภาพหมุนรอบเชิงซ้อนเป็นสภาพที่มันหยาบในอันที่ความหมายว่าอันสูงหน่อยแต่แท้จริงมันหยาบยิ่งกว่าได้เหมือนกับคนที่อำมหิตแต่อำมหิตเลือดเย็นเนี่ยมันร้ายกาจก็อำมหิตตรงๆนะคนอำมหิตเลือดเย็นนี่มันร้ายเลวต่ำกว่าใจหยาบคายกว่ามันหยาบตรงที่ใจจะหยาบคายกับคนอำมหิตตรงๆซื่อๆอำมหิตเลือดเย็นอย่างนี้เป็นต้นคล้ายๆกันเพราะงั้นถ้าพวกเราไม่สังวรระวังไม่มันประมาทยังไม่พยายามพากเพียรมีอิทธิบาทใส่ใจแล้วก็ทำฝึกปรือ รู้แล้วเด็กปัญญาแต่ไม่ฝึกปรือมันไม่ได้บอกแล้วแต่มันล้างจิตเจโตที่ไม่กลับกำเริบนี่ไม่ใช่ว่าเป็นไปได้ง่ายต้องทำทำไปตลอดเวลาอุบายอย่าโกศลอันใดที่มันสามารถทำให้เราเองเราไม่ไปที่ดีสั่งสมไม่ไปเที่ยวติดตัวยึดได้ก็ต้องจำเอาของตัวเองสิว่าอันนี้เป็นอุบายโกศลของเราอันนี้อย่างนี้ทำให้เราแก้ได้อันนี้เป็นอุบายเครื่องออกอันนี้เป็นอุบายเครื่องออกก็ต้องรู้จักอุบายเครื่องออกของแต่ละบุคคลของใครของมันอันนี้เราทำอย่างนี้ได้ดีเราทำอันนี้อันนี้ได้ดีเราทำร้ายในระยะได้ดีในย่านนี้ไม่ได้ทำอย่างนี้ได้ดีเราก็ทำมันไปหลายๆอย่างถ้ามันทำอะไรได้ดีที่สุดเอาอันนั้นลงไปมันก็แก่กลับต้องทำให้บ่อยเรายังไม่ทำให้บ่อย ทำให้มากเราจึงลาออกไม่ได้จิตเราจึงไม่แล่นไปจิตเราจึงไม่วิมุตจิตเราจึงไม่ตื่นจิตเราจึงไม่โปร่งว่าจิตเราจึงไม่สะอาดมันต้องทำขนาดนี้ก็ LINE ละเอียดซ้อนลงไปกำลังสอนซ้อนไปอธิบายเปิดตำราสอนอธิบายเห็นชัดในสัมมารามองค์ 7 เริ่มต้นตั้งแต่ที่นี่มันเห็นที่มันยังไม่จริงไม่จังมาเรื่อยๆแล้วท่านก็เน้นเข้าไปถึงกันเพราะมันเห็นว่าทานเนี่ยการเสียสละมันไม่ได้ดิบดีๆอะไรหรอกเราเสียสละกิเลสออกนี่เป็นตัวอภัยทานที่เราพูดเนี่ยมันตัวสำคัญอภัยเอ้ยให้ทานวัตถุเท่านั้นเราเข้าใจแล้วเราก็พยายามอยู่แล้ว คนอาจจะมีเศษมีเหลืออะไรก็ตามใจแต่เสร็จแล้วพวกเรานี่ก็วัตถุทานก็พอไปพอมาหรอกมาอยู่อย่างคนจนกันได้พอสมควรแล้วถ้าไม่ห่วงหาอาวรณ์ไม่เป็นเดี๋ยวเป็นนั่นอะไรแล้วก็ล้างในสิ่งที่มันยังมีอยู่เสียอยู่ส่วนอะไรบ้างก็เอาออกก็พอทำแล้ววัตถุทานเราก็มาทำอภัยทานกันจริงๆมันละราคะโทสะโดยเฉพาะโทสะเราก็พยายามทานมันออกให้มันออกไปมันเป็นผลเป็นผลสบายเดี๋ยวนี้โลกนี้ไม่ต้องดูโลกหน้าโลกนี้ได้แล้วโลกหน้ามันก็ได้เจอกับมันได้ไปตั้งเดี๋ยวนี้แล้วโลกหน้ามันมีด้วยจากโลกนี้ไม่ใช่มันมีของมันเองโรงงานมันมีมันเองไม่ได้มันมีทุนไปจากเดี๋ยวนี้ นี่ก็รู้อยู่เห็นอยู่เป็นปัจจุบันนั้นเที่ยวโลกหน้าก็ย่อมเกิดจากโลกนี้วันนี้ก็เกิดจากเมื่อวานนี้มีเมื่อวานนี้จึงมีวันนี้ถ้าไม่มีวันนี้พรุ่งนี้ก็ไม่มีเหมือนเราไม่มีได้กิเลสวันนี้พรุ่งนี้กิเลนมันจะก็จะไม่มีอะไรล่ะถ้าเราได้ทำสำเร็จจบรอบครบแล้วแล้วทำสนิทเป็นอรหัตผลแท้จบแล้ววันนี้ก็จบจบยังเด็ดขาดจบอย่างที่พิสูจน์มันนานแล้วอย่างปัญญาอันแพงจำแรกเข้าไปสะอาดมั่นคงถาวรสถิตย์เสถียรนิยตเราแน่แล้วก็พรุ่งนี้มันจะไปมีทำไมเดี๋ยวนี้เราก็ได้จะเป็นอันนั้นโตอันนั้นโตดับสนิทได้ ไม่มีที่สิ้นไม่มีที่สุดทำได้ไม่มีที่สิ้นไม่มีที่สุดมันก็จบพิสูจน์เดี๋ยวนี้คุณต้องพิสูจน์เดี๋ยวนี้พิสูจน์ทานในโลกนี้จึงจะรู้ว่าโลกหน้าได้เพราะเดี๋ยวนี้มันได้อยู่ได้อยู่มันจะรู้ว่าโลกหน้าได้แล้วก็เดี๋ยวนี้เรายังไม่ได้พรุ่งนี้มันมาอีกมันก็พิสูจน์ยืนยันอยู่เนี่ยเอ้มันก็ยังไม่ตายมันก็ยังมีโลกน่าอยู่เรื่อยเลยมันก็ยังเชื่อมั่นยังไม่ได้ยังศรัทธายังไม่ขึ้นเต็มสัมปรายิกัตถประโยชน์ก็ยังไม่ถึงอยู่นั่นแหละเพราะยังไม่ศรัทธาไม่ใช่ยังไม่เต็มศีลยังไม่บริสุทธิ์ศีลก็คือหลักเกณฑ์ความหมายอันนี้อย่างนี้มันยังไม่ได้ที่สุดนี่มัน ไม่เต็มศีลได้มากแต่ยังมีหลอกอยู่เป็นอุปปาติกะหรอกเราก็จะรู้ว่าศีลเรายังไม่เต็มนะนานๆก็ยังมีโถ่มีผลมาอะไรอย่างนี้ก็ดีขึ้นมากแล้วแต่มันก็ยังไม่บริสุทธิ์บริบูรณ์มันรู้เศษอะไรอยู่เราก็รู้ว่าเสร็จเราจะรู้ได้ด้วยตนจริงจริงแล้วจะได้ไปบริสุทธิ์ผุดผ่องไปได้จากใครจากกรรมเราทำเองเราฝึกเองเพี้ยนเองไม่เพี้ยนไม่ได้เราฝึกเราเปลี่ยนเองจึงได้กรรมเป็นของของตนตนรับผลของกรรมผลเราวิบากของกรรมมีดีมีไม่ดีมีแม้แต่กฎระเบียบที่ว่าจะตั้งในตัวเองจะทำยังทำ กฎระเบียบพระพุทธเจ้าท่านบอกไว้ทฤษฎีท่านบอกว่าทำไม่ได้ไม่ได้มันก็ไม่บรรลุศีลบรรลุกดรูปวินัยไม่บรรลุโมบายบ่ได้บรรลุจาคะก็ไม่ถึงอีกมันก็เป็นสัมปรายิกัตถะสัมปรายิกัตถะภูมิสัมปรายิกัตถะอยู่นั่นแหละมันก็ยังไม่ถึงไม่จาคะออกได้ไม่ทันออกได้ไม่สละออกได้อยู่ที่เรานี่แหละเป็นอัตตาอยู่นี่แหละติดอยู่นี่แหละทางออกได้บ้างนิดหน่อยก็ได้แค่นิดหน่อยมีอำนาจนิดหน่อยมีเกย์โตไว้ 10 กว่าตัวน้อยๆพอเวลาผีมันมาเต็มที่เต็มทางสู้มันไม่ได้ก็จาคะไม่ได้ปัญญาตัวที่สุดเป็นปัญญา มันก็ไม่เต็มเต็งพ่อไม่เคยไปบริสุทธิ์อันที่สุดมันก็ยังไม่เห็นตัวที่ว่าเป็นจิตตัวที่เออแข็งแรงแล้วเที่ยงแท้แล้วมันก็ไม่เห็นตัวนั้นคุณก็ได้แต่เข้าใจแต่คุณก็ไม่ได้สัมผัสตัวไม่เข้าถึงมันไปปัตตานุโมทนามัยเอ้ยไม่ใช่มันไปด้วยไม่ปฏิภาณทำไมคือไม่ไม่ถึงอุบัติตัวสละตัวทานตัวจาคะตัวสุดท้ายสุดท้ายไปยังทานไปยังไม่ใช่ปฏิวัติชนาเท่านั้นถึงภาวนาพอดีว่าจะมาหมายความว่าได้รอบบ้างไปครบรอบเป็นรอบที่ได้ไปเรื่อยๆเรื่อยๆสะสมรอบไปเรื่อยๆได้มากขึ้นหลายรอบขึ้นก็ กลายเป็นวินโมทนาก็ง่ายบรรเทาเบาบางง่ายแล้วเราคนก็หลงเบาๆบางง่ายนี่ว่าเป็นวิมุตหลงคนหลงว่าเออก็มันสบายแล้วนี่มันง่ายๆมันมาก่อนเขียนมันหนีอะไรเคลียร์มันได้ออกอะไรมันง่ายนะมันมาก็เขียนมันออกแต่มันยังมานะมันก็ยังพี่หนูนาก็เบาง่ายขึ้นเรื่อยๆจนกว่ามันจะไม่มาจนกว่ามันจะไม่มีเป็นภาวนาจนกว่าจะเป็นสุญญตามันไม่มามันไม่มีเป็นสุญญตาก็เป็นภาวนาคุณถึงอันนั้นคุณจึงจะเป็นปฏิภาณทำไมโอ้เข้าถึงตัวที่ให้ไปได้หมดแล้วหมดไปหมดแล้วแกก็บอกเท เรื่องเร็วๆนี้ไม่เหลือเลยนะเหมือนพระพุทธเจ้าท่านทำกับราหุลท่านเอาน้ำน้ำขันน้ำใส่น้ำแล้วก็เทสาดทิ้งแล้วท่านก็เอามาคว่ำถามว่าถ้าจะเอามาวางแล้วก็ถามมีน้ำแต่ถ้าเกิดแพ้อีกคว่ำแล้วเธอก็ง่ายขึ้นถามอีกมันก็หมดไปเรื่อยๆแต่มันก็ยังมีความอีกสลัดอีกแล้วก็เอาให้ดูอีกก็มีเศษอีกหน่อยมันเป็นอย่างนั้นนะสลับเศษอีกไอ้ใหญ่ๆหมดๆไปมันก็หมดไปก็เห็นอยู่มันรู้ง่ายแต่ไอ้ส่วนเรื่องยังมีอีกเก็บเข้าไปละเอียดละออเข้าไปอย่าหลงว่าเรา เป็นผู้ที่หมดสิ้นเกลี้ยงง่ายนักแต่ก็ยังงมงายกับไอ้สิ่งที่มันได้แล้วเสร็จแล้วหมดแล้วยังไงยังไงก็สบายมากแล้วแล้วก็ไม่รู้ที่ไม่ชี้ไม่ทำเรื่องถ้าฉันเลื่อนเลื่อนฐานก็ช้ามันก็ต้องตรวจถึงจะมีญาณในการที่รู้ว่ามันเกิดกตญาณแล้วมันเกิดที่แล้วแล้วมันหมดแล้วเกิดปัญญาญาณรู้ว่าเออมันแล้วจริงๆนะไม่หลงผิดทั้งๆที่มันยังเหลือเศษอยู่เราก็หมดไปแล้วอย่างนี้มันก็หลงแล้วแล้วก็ไม่รู้จักแล้วสักทีนึงก็หลงอีกแหละแต่เราต้องรู้ทำไมยาที่มันจริงว่ามันหมดรู้ทั้งในญาติที่ว่ามันยังไม่หมดนะอย่าไปหลงว่ามันจริงยิ่งลดเศษอยู่บ้างก็มันน้อยอ่ะมันเทาได้แล้ว วางได้สบายง่ายๆอยู่เหมือนกันแหละแต่ก็ยังไม่ครบกันเอาอย่างนี้ก็สบายอยู่สบายอยู่แต่ว่าก็ต้องรู้รูปราคะอรูปราคะเศษส่วนเก็บเกี่ยวล้างให้ละเอียดให้แข็งแรงเหมือนการปฏิบัติสัมมากรเจ้านี้จึงละเอียดซับซ้อนและเก็บตลอดเวลาเลยแล้วเราจะไปรอได้เหรอถ้าเผื่อว่าเราเองเราก็ได้แล้วอันนี้มันไม่ไม่ไม่ไม่ไม่เป็นไรแล้วอันนี้เราสัมผัสมันก็พอทนได้แล้วแล้วก็จะเป็นล้อไปอยู่ห่างๆให้มันแห้งโอ้ยใช้เวลาหลายกลับหลายกันทางมันแล้วก็จะพยายามไป ปานจิตอ่านใจเสร็จแล้วมาสัมผัสจริงๆก็ไม่ได้ฝึกแบบสัมผัสอีกละก็เป็นแบบโลกกันไม่เป็นแบบโลกุตตระคือหนีห่างมันพรากจากมันอยู่ไอ้สิ่งที่สัมผัสมันได้แล้วเราก็เหนือมันจริงๆเลยล้างสะอาดจิตเราไม่ดูดไม่ติดจริงๆไม่เกลียดไม่ชังแล้วก็ไม่ดูไม่ติดไม่สัมผัสไม่สัมพันธ์ไม่ซึมทราบกันเลยแบบน้ำกับใบบอลแท้ๆเลยคุณจะรู้จักรู้แจ้งได้ยังไงถ้าไม่สำคัญก็มาจริงๆชัดๆเออไอ้สิ่งอย่างสินค้าก็ปล่อยมันไปเรื่อยๆเพราะว่ายังไงยังไงมันสิ่งอย่างสินค้ามันไม่เจอกันง่ายๆหรอกมันก็ห่างใช้เวลานานก็ช่างมันก็มันก็ห่างจากมันแห้งเหือดไปเพราะมัน แล้วก็ด้วยไอ้สิ่งที่ไม่ห่างนานในชีวิตประจำวันในสิ่งที่ว่าโลกก็ไม่วัชระแล้วเราก็ได้พิสูจน์แน่ๆด้วยถูกลบเป็นเสียงสัมผัสอะไรได้ลาภยศสรรเสริญอะไรนี่เดี๋ยวเขาก็หอบมาให้ล้านนึง 5 ล้านอะไรเนี่ยเราได้ลองใจของเราเสมอแล้วก็ไม่ต้องไปแสวงหามันจะเป็นไปตามชีวิตประจำเลยว่าอาชีวะมีชีวิตที่มีสัมมากัมมันตะสัมมาวาจาสัมมาสังกัปปะอยู่อย่างนี้แหละแล้วมันก็ได้พิสูจน์ได้ทำโจทย์ไปเรื่อยๆจริงๆมีสติปัฏฐานมีระบบที่รู้เท่าทันวิปัสสนาไปพร้อมพรางของใครก็ของมันมีหลักมีศีลมีกฎอะไรกับพยายามทำเอาเป็นอาทิตย์ศีลของเราอันที่ศีลในตัวบทของอธิษฐานคือศีลอันยิ่งของเรานี่บางทีคนอื่นเขาไม่รู้ด้วยเราเราก็ไม่รู้ว่าจะบอกเขาว่ายังไงแต่เราทำ เมียได้ผลเป็นอาทิตย์ศีลเป็นอาทิหลักเป็นอธิการเป็นกรรมฐานของเราเป็นกฎเป็นหลักของเราประพฤติมันออกมันออกมันออกเราได้เราทำได้บางทีบอกบอกไม่ได้กว่าจะได้บรรลุไปแล้วแล้วก็ต้องทบทวนเป็นเอ่อปัจจุบันต้องพยายามมาย้อนทวนธรรมะวิธีว่าเราทำยังไงจะพูดกับคนก็ออกทำยังไงนะเราทำมาได้แล้วนะแต่ก็อธิบายให้เขาไม่เป็นยังต้องมานั่งทบทวนดูวิธีการของเราเลยเอ้เราทำยังไงนะเราจะทำได้แล้วก็จะมาบอกเขาจะบอกยังไงต้องพยายามอย่างทบทวนมักทบทวนผล มันทำอย่างนี้มันถึงว่าอย่างนี้ได้ไม่มีเหตุมีผลอย่างนี้กันเพราะทำอย่างนี้มันถึงเป็นอย่างนี้เพราะเหตุอย่างนี้มันถึงได้ผลอย่างนี้กว่าจะรู้ไม่ใช่ง่ายๆทั้งๆที่บางทีเราทำก็ไม่ได้แล้วเพราะฉะนั้นอาทิตย์สีนี่ยังไม่ใช่เรื่องตื่นเลยอันที่ 4 ก็คือหลักหลักอันยิ่งที่เราเองเราเอามาใช้มาทำมาประพฤติรักเป็นอุบายเครื่องออกกันยิ่งเดี๋ยวเราเอามาทำให้ตนเองและลดได้เมื่อระยะลึกๆซึ้งๆแล้วเรารู้ของตัวเราเองเราทำอย่างนี้อย่างนี้ให้แก่ตัวเองแล้วมันก็รู้ของตัวถึงขนาดรู้ๆที่ว่ารู้นี่มันยังอธิบายไม่ออกอย่างนี้อาทิตย์ศีลที่ลึกซึ้งอาทิตย์ศีลที่มันตัวคลายตัวมันเลยมันมีนะ จริงๆคุณสังเกตของตัวเองเหอะปฏิบัติไปจะรู้เพราะเราเองเราก็ต้องเรียนรู้จริงๆฝึกปรือจริงๆแล้วก็ทำด้วยนัยยะหลายประการจริงๆยังจะเกิดมีความพยายามของหยาบๆที่เป็นสัตว์กายาของเราตัวการใหญ่ๆเราก็รู้อยู่ตรงๆแล้วเราก็ไม่พยายามพากเพียรทำให้มันสูญทำไมมันสำเร็จทำให้มันสนิทไปทำจริงทำจังมันก็ไม่ได้ไม่ได้รับมันก็ไม่รู้มันก็อยู่อย่างนั้นแหละต้องแตะต้องแต่งไปปัญญาตัวจริงที่สุดเรียกว่าปัญญาสัมปทาพร้อมด้วยปัญญาอันสุดท้ายเป็นปัน ตีเป็นปัญญาพระไม่ออกเพราะฉะนั้นธรรมะวิจัยสัมโพชฌงค์การตรัสรู้มีตัวทำดีใจสมโภชชงมันก็ไม่ถึงทำวิจัยสำเร็จมันรู้เหตุรู้ผลรู้และอ๋ออันนี้เป็นอันนี้สูงขึ้นไปกว่าปัญญามันอินทรีย์ปัญญาพละด้วยทำมาวิจัยสมโภชนจึงจะเห็นตัวนี้แล้วเห็นตัวนี้แล้วความเห็นอันพอใจอันยินดีเป็นสัมมาทิฏฐิที่บริบูรณ์ทางดีๆนะสัมมาทิฏฐิที่บริบูรณ์เป็นสมาชิกที่บริบูรณ์คือตัวเห็นจริงๆเลยเป็นปัจจุบันนั่นเทียว เป็นตัวเห็นเป็นปัจจุบันเห็นแจ้งรู้อยู่อ๋อหมดจิตหมดภาระด้วย มิจฉาทิฏฐิ 1 ธารทานถ้าใครเข้าใจออกก็ว่าทานไม่มีหรือว่าทานไม่มีผลเข้าใจเป็น 2 รายละเอียดลงไปอีกทานไม่มีเลยเป็นนัดพิกัดทิฐิมันไม่มีหลักฐานแทนอะไรมันก็เป็นแต่สักแต่ว่ากินยาไปโดยที่เรียกว่าแล้วอย่าทำเลยก็ได้เพราะมันไม่มีหรอกอะไรไม่เป็นอันทำอะไรกลายเป็นนอกจากนัตตี้กะทิยังกลายเป็นอัจฉริยะทิฐิเป็นความเห็นที่บอกกริยาก็ไม่เป็นกิริยาอะไรหรอกมันไม่มีอะไรโลกนี้มันไม่มีซะจนแม้แต่กิริยาก็ไม่เป็นกิริยากรรมก็จะไปเป็นกรรมยังไงได้พวกนี้ไม่มีกรรมไม่มีกิริยาไม่มีอะไรเลย ไม่มีเลยเถิดไม่มีจนไม่รู้สัจจะส่วนสมมติสัจจะเลยเพราะฉะนั้นพวกนี้มันก็เลยได้แต่เข้าใจเลยเถิดไปเมื่อไม่มีแม้แต่ทานมันก็เลยไปฟังดูแล้วมันซับซ้อนก็บอกว่าคนนี้ยังกับพระอรหันต์แน่ะไม่ถือสาแล้วอะไรไม่เป็นเรียกว่าโอ้ทางก็ถามอย่างว่างๆไม่มีทางไม่มีไม่ทานอะไรหรอกทานอย่างบริสุทธิ์ด้วยนะมันซับซ้อนอยู่มันคล้ายๆแต่มันไม่ใช่หรอกมันเลยเถิดความเห็นมันเตลิดเปิดเปิงมันเป็นรัตติกาลทิฐิมันเป็นอัจฉริยะทิฐิเพราะเราจะต้องรู้ว่าเรายังมีรูปนามขันธ์ 5 จริงเพราะฉะนั้นเราทำอาการทานเป็นบุญเป็นประโยชน์มีผลแข่งขัน สวนจิตรของเราว่างอีกอะนะก็จะต้องเรียนรู้จริงอีกว่ามันมีฟังให้ดีนะเนี่ยอธิบายพิสดารสูงกว่าๆมันมีนะเพราะฉะนั้นคำว่าเห็นว่าณัฐธิกาทินนังพานไม่มีเลยนั่นก็อย่างหนึ่งนัดติกนังสุตตะ บอกไว้ก็เรียนรู้กฎเขาไม่เป็นอีกไม่เอากฎที่เขาบอกไว้ผู้รู้ท่านเป็นปราชญ์ท่านบอกว่าทานอย่างนี้สิเรียกว่ากฎในวันหลังเรียกว่าคำอธิบายไม่เชื่อไม่เห็นตามได้มันก็ยิ่งเหลวใหญ่คนอื่นเขาอุตสาห์อธิบายออกบอกให้ฟังด้วยก็ยังไม่รู้เรื่องมันก็ยิ่งแย่ใหญ่ไปเลยฟังแล้วดีนะนี่มันซับซ้อนขึ้นมาอีกเหมือนเราเรียนรู้นี่ทานแล้วถ้าเรารู้แล้วเราก็จะเข้าใจละเอียดลออว่าทานมันมีผลทานที่เป็นสูญญตาทานที่เป็นอานิสงส์สูงทานให้จิตว่างๆอีกมีเราจึงเป็นคนที่มีรูปนามขันธ์ 5 อยู่มีกรรมมีกิริยาเราก็ทำกรรมกิริยานั้นอยู่ด้วยมีผลแม้เดี๋ยวนี้เป็นผลแห่งขัน เราทานให้คนเดี๋ยวนี้เขาไหว้เดี๋ยวนี้นะสำหรับคนธรรมดาส่วนเรานั้นเป็นซุปเปอร์แมนแล้วเป็นโลกุตระบุคคลแล้วเขาให้ทานเราเราไม่ต้องไหว้เขาเพราะว่าเราเองเราไม่ได้รับเราเป็นแต่เพียงว่าเราเป็นส่วนที่รับแล้วเราจะทานยิ่งขึ้นมันเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันเรื่องลึกซึ้งอันนี้มันลึกซึ้งมากพระพุทธเจ้าลึกซึ้งตรงนี้ตอนนี้อยู่ในตอนที่ท่านรับข่าวจากนางสุชาดาข้าววัตถุปลาย่างข้าวที่มีรสอันเลิศที่สุดหมดทุกปลาย่างวัตถุดิบแปลว่า แปลว่าคนนั้นแปลว่าหวานมธุมธุปายาสมันเป็นของที่มันเลิศยอดมันเป็นอาหารชนิดเอกที่สุดเป็นวิญญาณอาหารฟังให้ดีนะนี่ไม่พูดไม่ได้พูดของหยาบนะไม่ได้พูดขนาดอาหารอย่างลึกๆพระพุทธเจ้าเกิดจากตอนที่นางสุชาดาสุกแปลว่าดีชาตะแปลว่าเกิดมันเป็นตัวเกิดตัวยานปัญญาที่เกิดสูงสุดว่าโอ้อาหารอันมีเศษสุดยอดนี่มันอาหารอันนี้เองน้ออาหารอันนั้นท่านรับตอนนั้นนี่ท่านรับจากนางสุชาดารับทางชั้นที่เกิดปัญญาปัญญินทรีย์ธรรมวิจัย เกิดการสัมมาทิฏฐิขั้นสุดยอดของท่านท่านเห็นอย่างชัดแจ้งเลยว่าการรับกับการให้นี่เป็นเรื่องเดียวกันผู้รับและผู้ให้เป็นอย่างเดียวกันไม่มีผู้รับไม่มีผู้ให้แต่ก็เป็นสิ่งเป็นสิ่งมีโอ้อานิสงส์สูงเหลือเกินที่มันสูงเพราะว่ามันรู้ใจตัวเองอย่างชัดแจ้งแล้วว่าเราไม่ได้เอาจริงๆเลยเนี่ยเรารับเขามาเนี่ยเรารับอาหารอาหารเป็นเป็นวัตถุปลาย่างเป็นอาหารรสเลิศรสประณีตเป็นอาหารที่อร่อยที่สุดที่แขกเขาถือว่างั้นเถอะแขกเขาเห็นว่าเป็นของปรุงอย่างเลิศเนอะอาหารนี้มีรถวิเศษรถชั้นสูง พระพุทธองค์ไม่ได้เสพรถเลยรู้สึกว่างจืดสนิทไม่ได้ยินดีในรถไม่ได้ยินดีในอาหารชั้นเลิศและแล้วก็เอามากินก็ไม่ได้กินเพื่อตัวเลยจะกินอาหารนี้เข้าไปนี้เพื่อที่จะให้เกิดพลังงานเพื่อไปให้อีกตัวเองนี่แหละเป็นตัวที่จะไปให้ตัวเองไม่ได้รับอะไรเลยจริงๆผู้รับไม่มีไม่มีผู้รับเป็นผู้ให้ตัวพระพุทธเจ้ารู้สึกตัวว่าตัวท่านเองเป็นผู้ให้นะท่านรับข้าวมาจากเขาเนี่ยเป็นกิริยาเท่านั้นฟังให้ดีนะซ้อนไม่ใช่อัจฉริยะทิฐิไหมมีกิริยาแล้วก็เห็นกิริยานี้เป็นบุญด้วยนะกิริยาย่อมมีใครเห็นก่อนโอ้ยรับแล้วก็ชื่นใจนางสุชาดาก็ชื่นใจ เทวดารับอาหารจากเราแล้วหนอนางสุชาดาเข้าใจพระพุทธเจ้าเป็นเทวดาโอ้เทวดารับอาหารเราแล้วนะชื่นใจโลกก็เกิดเห็นโลกนี้ตอนทำตาเห็นโลกเห็นโลกคือนางสุชาดาเป็นโรคโรคลูกนี้สังสาระเกิดแล้วอานิสงส์เกิดอยู่ที่นี่เห็นท่านเป็นผู้ให้อานิสงส์อันนี้เกิดฟังดีๆนะนี่ลึกซึ้งปรมัตถ์ชั้นสูงกำลังจะอธิบายปลูกกะลาอธิษฐานเดี๋ยวจะแปลบุคลิกฐานซับซ้อนให้ฟังเห็นชัดเจนเลยว่ามันไม่มีผู้รับมันมีแต่ผู้ให้พระพุทธเจ้าก็กลายเป็นผู้ให้อันเดียวกันท่านรับอาหารมาสังเคราะห์ร่างกายนี้ก็เพื่อที่จะได้เป็นผู้ให้ เขาให้อานิสงส์กับคนอื่นให้ประโยชน์แก่คนอื่นเราหม
แสดงเฉพาะช่วงต้นของไฟล์ — อ่านฉบับเต็มได้ใน Google Drive