200218-094 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ004.txt
เนื้อหาในไฟล์
วันนี้เป็นเวลาก่อนฉันของวันที่ 18 กุมภาพันธ์พุทธศักราช 2520 ไปรษณีย์ไปพ่อท่านพระพุทธที่รักด้วยนะโมพวกเราไปเทเวศปัจจัยที่พุทธสถานสันติอโศกความจำเป็นของมนุษย์เพราะเราจะต้องมีความรู้ในความจำเป็นต่างๆชัดแจ้งถ้าพูดได้เกิดมามีชีวิตโดยที่ไม่รู้สัจธรรมแห่งความจำเป็นเราก็จะถูกโลกนี้เรารอไปหมดว่าอะไรๆก็จะจำเป็นเพราะเขาจะสร้างเขาจะหลอกเขาจะประกอบแล้ว ให้ไปปิดให้ไปรับให้ไปชอบให้ไปลงตามโลกเขาเสมอมาแล้วเราก็ไปหลงว่าสิ่งนั้นจำเป็นแม้ที่สุดสิ่งนั้นจะรู้อยู่ทนโท่ว่าเลวว่าต่ำเมื่อไปติดขึ้นมาแล้วมันก็จำเป็นกับตนมันอาจสามารถทำให้ตนตายเพราะไม่ได้เศษสมสุขในความจำเป็นอันนั้นได้เป็นได้ไม่ใช่ของตลาดอะไรเลยแล้วผู้ใดจะไปถูกถูกยึดในสิ่งที่ชั่วที่ต่ำจนพาให้คนตายนั้นถึงคนอย่างนั้นจะตายต้องการใครไม่มีใครเขาพุทโธไม่มีใครเข้ามา เสียดายที่ดมอะไรด้วยหรอกถึงตอนนั้นก็ตามแม้แต่ว่าเราจะขาดสิ่งอื่นๆใดๆถ้าตัดสิ่งนั้นไม่จัดการมึงยังขาดสูบฝิ่นสูบกัญชาทรมานตรงนี้มันเป็นไปได้ถึงลงแดงถึงอะไรก็ได้ตายได้แต่ส่วนอื่นที่สูงขึ้นมาแม้ว่าลาภยศสรรเสริญไม่ได้มันก็ไม่ถึงครับลิ้นชักงอไม่ได้ลาภไม่ได้ยศถ้าไม่ได้สรรเสริญไม่ได้รู้ไม่ได้รถไม่ได้กลิ่นไม่ได้เสียงไม่ได้สัมผัสเสพสมใจสุขสมตามที่เราไปหลงมันก็ไม่กลับบ้านไปถึงสิ่งที่อยากสั่งที่มีฤทธิ์แรงที่มีปฏิกิริยาทางลูกมันจะเป็นอีกทางนึงก็ทำงานยึดถือ เยอะเมื่อเราไปยึดถือเยอะจนเกินไปก็อาจจะตายได้เช่นไม่ได้สมใจช็อคหรือได้มาเกินที่ต้องการช็อคตายอย่างนี้ก็เป็นได้มันก็เป็นสภาพของจิตที่จะยึดมั่นถือมั่นเป็นอุปทานเมื่อไหร่จะต้องได้หรือเราต้องไม่ได้ให้เพื่อนที่เหลือยกตัวอย่างที่เห็นชัดๆที่บอกว่าคนกินหมาซึ่งคนทำหมาไปให้กินคนที่ทำไว้ให้กินก็ไม่บอกไม่เปิดเผยว่าเป็นหมาเสร็จแล้วกินไปแล้วจะเรียบร้อยแล้วจะไ
อ่านต่อ
ปบอกทีหลังว่าเป็นหมาพอรู้ว่าตัวกินเนื้อหมาตายเลยเพราะตรงปลายขาทีอย่างนี้เป็นต้นซึ่งมันไม่ใช่เรื่องที่ว่ามันควรแค่อาเจียนออกมาประท้วงแค่รู้สึก รังเกียจประท้วงออกมาได้อาเจียนแต่ด้วยนั่นแหละก็สูงแล้วขนาดอาเจียนออกมาก็สูงแล้วแต่นี่ถึงช็อคตายมันจะเห็นได้ว่าจิตตอนนี้ติดยึดกับจะเกิดชอบไม่ชอบจับเกินไปถึงกับช็อคแล้วก็ตายได้มีเป็นต้นนี่ก็เป็นเรื่องของอารมณ์ชัดๆไม่ใช่ปฏิกิริยาทางวัตถุมันก็ยังติดให้เราอิ่มหรือว่าติดอะไรซึ่งมีธาตุทั้งวัตถุประกอบทำปฏิกิริยากับเส้นประสาทอักเสบถ้าไม่ใช่สิ่งอย่างนั้นเพราะคนเราต้องเผื่อว่าเราไม่รู้ความจำเป็นที่แท้โดยเป็นหลงถูกเขาหลอกว่าไอ้โน่นประจำเป็นไอ้นี่ก็จำเป็นไอ้หนุ่มประจำเป็นคนมันจึงลำบากมาก The ตรังยุ่มย่ามยุ่งยากเหลือแบกหามากหนักและเป็นภาระกันใหญ่โตถ้าเมื่อเรารู้ความจำเป็นนั้นคือแค่ปัจจัยปัจจัยมี 4 ก็ยังไม่จำเป็นถึงขนาดต้องมีสื่อในประเทศเดียวกันที่เราได้ทดสอบแล้วแต่ท่านพระพุทธเจ้าท่านก็มีอนุโลมอยู่ในตัวอย่าลืมว่าปัจจัย 4 มีอนุโลมอยู่ในตัวแล้วแม้แต่ยารักษาโรคมีความอารมณ์อยู่ในตัวคนไม่กินยารักษาโรคก็อยู่ได้น้อยที่สุดจึงถ่ายน้ำมูกทั้งคู่อยากจะมาเป็นพระพุทธเจ้าพระธรรมก็ยังได้เลยแต่ท่านก็ยังอนุโลมแล้วและที่อยู่อย่างนี้ ว่าจะต้องเป็นที่อยู่หรือมีที่อยู่เป็นปัจจัยอยู่มันต้องมีมันไม่อยู่มันไม่ได้หรอกมันก็ไม่ต้องมีที่อยู่พระพุทธเจ้าก็ให้อยู่แม้ตัวตายโคนไม้โคลนได้ชนิดไหนก็ได้ซึ่งไม่จำเป็นจะต้องเรียกว่าที่อยู่นี่ก็ได้อย่างนี้ก็อนุโลมอยู่ในตัวหรือเครื่องนุ่งห่มให้มี 3 ผืนหรือกว่านั้นไปหน่อย 3 ผืนก็เหลือแหล่แล้วแก้ผ้าก็ได้เขาจะว่ากันจริงแต่มันก็ต้องอนุโลมบ้างเพราะว่ามันมีคนยึดถือมากมากเกินไปแล้วเขาจะเห็นได้ศาสนาบางศาสนาเขาแก้ผ้าเลยนะบางศาสนาแต่ศาสนาพุทธนั้นรู้ความเป็นจริงของสมมติสัจจะจึงอนุโลมให้ได้ว่ามี 3 ผืนหรือว่ากันร้อนกันหนาวบ้างเล็กน้อยอาหารซึ่งเราต้องกินแน่นอนถ้าจะ ใจจำเป็นจริงๆแล้วอาหารที่เป็นที่สุดถ้าเราไม่กินไม่ได้มันไม่มีน้ำมันเติมเข้าไปในร่างกายไม่มีปฏิกิริยาเชื่อมต่อไม่มีสิ่งสังเคราะห์เชื่อมต่อนี่เป็นความจำเป็นเป็นที่สุดผู้ใดเข้าใจในแม้แต่ปัจจัยทั้ง 4 นี้แล้วก็อยู่กินหรือว่ามีชีวิตอยู่เห็นว่าความสำคัญแค่นี้นอกนั้นก็เป็นของอนุโลมเป็นบริขารเครื่องใช้ประกอบนอกไปกว่านั้นไม่เห็นมีอะไรจำเป็นเลยนอกจากเราจะเอามาประกอบมาทำงานเพื่อประโยชน์ผู้อื่นโดยตรงนั้นแสนเล็กโดยตัวเงินแสนน้อยโดยตรงนั้นไม่เปลืองไม่มีอะไรมากถ้ารู้ความจำเป็นอย่างนี้เป็นได้และรู้สิ่งที่ประกอบมาโดยในอาหารจะมีรูปวัตถุเป็นคำสั่งในเครื่องนึงผมในที่อยู่ รักษาโรคก็จะมีรูปรสกลิ่นเสียงสัมผัสถ้าเรารู้เท่าทันตัวรูปตัวรถตัวเก่งตัวสัมผัสเราไม่เป็นทาสสิ่งเหล่านี้อีกเราก็จะเป็นผู้บ่าวบุษบาพูดง่ายมีชีวิตที่สบายเลยนอกจากจะทำงานเพื่อคนอื่นเท่านั้นเป็นหลักใหญ่ตนเองนั้นหมดภาระเบาภาระง่ายต่อความเป็นอยู่ตายเมื่อไหร่ก็ตายคนอย่างนี้เข้าใจธรรมะขั้นสูงถึงโลกียธรรมโลกธรรม 8 และถูกลบสิ่งที่สัมผัสและสิ่งที่มันปรุงแต่งสร้างขึ้นมาหลอกโลกนั้นรู้เท่าทันได้จริงไม่หลงผิดไม่เห็นเป็นความจำเป็นที่เราจะต้องไปเป็นภาระเป็นแสวงหาประโยชน์ หอบหวงอะไรพวกนี้ก็เบาง่ายสบายมากที่สุดก็มีชีวิตอยู่เพื่อเป็นประโยชน์แก่ผู้อื่นทั้งนั้นเป็นที่สูงสุดแล้วเราจะฉลาดรู้อนุโลมปฏิโลมช่วยคนเป็นขั้นตอนในช่วงแพ้มีระดับชั้นเชิงที่จะให้คนอื่นได้รู้และมีกุศโลบายหรือมีปัญญาที่จะใช้กุศโลบายหาอุบายเครื่องออกให้แก่เขาได้พากเพียรปฏิบัติส่งเสริมเข้าไปสู่ฝั่งพยายามจูงดึงกันมาให้รู้อย่างที่เรารู้ว่าคนเป็นผู้ที่ปลดปล่อยตนเองหลุดออกจากโลกได้ดังกล่าวนี้ก็ช่วยคนอื่นให้หลุดออกจากโลกบ้างเพื่อที่จะได้ไม่เป็นคู่ต่อสู้ของโลกหรือไม่เป็นข้าศึกของโลกเป็นผู้ที่เป็น เป็นผู้เป็นที่เป็นทอมหรือเป็นผู้ที่เป็นมิตรสหายผู้ที่จะได้ช่วยเหลือชาวโลกเขาได้อย่างจริงใจและทำงานโดยไม่เห็นแก่ตัวโดยยอมเสียสละหรือโดยตรงก็คือยอมเสียเปรียบโดยไม่คิดเปรียบเทียบทำงานหรือมีกิจกรรมหรือมีแรงกายแรงวัตถุมีอะไรต่ออะไรก็ช่วยโลกได้โดยจะไม่กลัวในการเสียเปรียบเพราะนั่นคือความเสียที่เราเรียกด้วยภาษาอีสานว่าเสียสละเพื่อแท้จริงไม่เห็นแก่ตัวก็เป็นอันเดียวกันอิสระหรือไม่เห็นแก่ตัวก็เป็นอันเดียวกันอันนี้แหละเป็นคุณธรรมของมนุษย์ที่จะสร้างโลกและเกื้อกูลโลกให้สู่สันติภาพที่แท้จริงด้วยความเป็นพระราชดำภาพที่แท้ [ไม่สามารถถอดข้อความได้]