200922-136 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ009.txt
เนื้อหาในไฟล์
วันนี้เป็นวันพฤหัสบดีที่ 22 กันยายนพุทธศักราช 2520 แต่เดือนนี้ไปพ่อท่านพระโพธิรักษ์ด้วยนะโมปัจจะเวกปัจจัยที่พุทธสถานสันติอโศกเมื่อเราพยายามทำความละเอียดพยายามทำความรู้ความเข้าใจให้มีปัญญาที่สามารถจะแยกความแตกต่างในสิ่งที่ใกล้เคียงกันไม่ออกถ้าเราไม่มีปัญญาแหลมลึกเราจะแยกสิ่งที่ใกล้เคียงกันคล้ายๆกันเข้าไปยิ่งขึ้นยิ่งขึ้นเยอะยิ่งขึ้นยิ่งขึ้นแต่พอว่ามันมีส่วนแยกที่ต่างกันอยู่ผสมกัน รูปวันหนึ่งเป็นสิ่งเดียวกันแต่ที่แท้จริงมันยังมี 2 อย่างผสมกันอยู่แต่ถ้าเราไม่มีปัญญาแหลมลึกเราจะแยกสิ่งของสิ่งที่มันรวมเป็นสิ่งเดียวนั้นไม่ออกจริงๆถ้าสิ่งที่อยากจะให้เราพยายามทำความเรียนรู้พยายามพิจารณาให้ออกในขณะนี้ก็คือสิ่งที่เราเรียกในภาษาไทยง่ายๆว่าความเป็นมนุษย์ความเบื่อความหยุดความไม่รู้จะทำอะไรจะอยู่ยังไงจะไปยังไงจะมายังไงอธิบายความละเอียดแต่เป็นความไม่เป็นอันทำไม่เป็นอันหยุด แต่ก็ไม่เคยมีงานไม่รู้จะทำอะไรดีเห็นมันเป็นของเซ็งๆเห็นมันเป็นเรื่องที่ไม่น่าจับไม่น่าหยิบไม่น่าเย็ดไม่น่าทำไปซะหมดแล้วจะหยุดอยู่นิ่งๆเฉยๆสบายๆไม่เดือดร้อนผิดจะสงบเรียบร้อยอยู่ก็เป็นไม่ได้บทบาทอย่างนี้เป็นของคนโลกโลกที่เขาเป็นกันไม่เปิดเพลงเป็นสภาพที่นิ่งก็นิ่งไม่เป็นจะทำอะไรก็ไม่เห็นประโยชน์ไม่มีใครติดกระจายอย่างนี้เป็นเรื่องของโรคนิดนึงในทางโลกก็มีมากทุกวันนี้ก็เห็นว่ามันเดือดร้อนไปซะหมดถ้าจะทำงานก็เดือดร้อนก็แข็งแรงต้องต่อสู้ต้องหนัก เหน็ดเหนื่อยจนร้าวรานใจเขาก็มีมันก็ไม่อยากทำไอ้ขวัญจะหยุดหรือก็จะตายหยุดก็ไม่ได้หยุดไปยังไงหยุดก็ไม่ได้ถึงแม้ไม่ตายก็หยุดไม่ลงเพราะจิตมันไม่ยอมให้หยุดมันไม่เคยเรียนรู้ความหยุดมันไม่เคยเรียนรู้ความปล่อยวางว่างนิ่งเฉยนะไม่หยุดก็หยุดไม่ได้ถ้าจะทำก็ไม่ไม่มีจุดประสงค์จะทำให้เป็นโรคมันลำบากชาวโลก
อ่านต่อ
ก็เป็นเราจะต้องเรียนรู้และก็จะต้องชี้ชัดของคนอื่นไม่ได้เพราะสิ่งเหล่านี้เป็นความเข้าใจผิดเราหยุดไม่ได้ก็เพราะจิตเราอยู่ไม่เป็นแล้วมันก็เลยเกิดการบังคับให้ทำแล้วมึงก็ไม่พอใจจะทำให้ยินดีจะทำเราจะต้องปลดปล่อยเรื่องที่ควรจะทำให้แก่เขาให้เขารู้จักงานการให้รู้สิ่ง ที่เหมาะสมที่ควรจะทำไปตามขั้นตอนฐานะจะให้ทำจริงๆไม่เช่นนั้นเราจะกลายเป็นคนกล่าวได้เป็นคนไม่มีประโยชน์เป็นคนที่ไม่รู้ค่าของงานเป็นคนต้องมีค่าของงานเป็นคนต้องมีประโยชน์ด้วยผลของงานที่เราจะต้องกระทำอยู่เสมอมีสัมมากัมมันตะสัมมาอาชีวะอย่างน้อยก็มีน้ำมาวาจาหรือต้องมีสัมมนาทางสังคมต้องมีความดำริเริ่มแล้วก็จะต้องทำงานตั้งแต่วาจาที่พูดสอนบอกกล่าวแนะนำไปจนกระทั่งลงมือทำเองมีกิริยาท่าทางมีบทบาทในการงานมีสิ่งที่จะเกี่ยวข้องพัวพันอย่างน้อยที่สุดต้องมีลูกมีรอยในการที่จะทำอะไร เป็นส่วนดีเป็นคนเป็นประโยชน์มีแนวโน้มที่ดีเราต้องให้เขาพูดกับการงานอย่างนั้นแล้วก็ให้เขาทำขึ้นตามฐานะที่เป็นไปได้อะไรที่พอไปได้ก็เอาทำอะไรที่ไม่พอไปอะไรที่มันหนักหนาเหน็ดเหนื่อยแล้วมันก็เกินแล้วซื้อแล้วพูดแล้วไม่ต้องไปแข่งขันกันโลกเขาไม่ต้องไปเอาอันอื่นจากโลกนั้นมาเป็นสิ่งที่เรียกว่าเราจะต้องเป็นอย่างนั้นเป็นอย่างนี้ต้องได้ต้องเป็นต้องมีอย่างนู้นอย่างนี้ไม่ต้องคิดอย่างนั้นแต่เราเอาที่คุณค่าของงานงานใดที่มีคุณค่าที่ยิ่งเรารู้ความจำเป็นต้องสังคมความจำเป็นของโลกของมนุษย์เพราะอะไรที่จำเป็นที่จะต้องทำเราก็ทำได้จงทำอย่ารังเกียจงานอย่างนึกว่างานนั้นก็เห็นค่า ประกันสังคมเขาเกลียดฉันกันเป็นแนวโน้มแนวคิดก็ตามจะต้องมีปัญญาอันชาญฉลาดที่จะรู้ค่าของงานและความจำเป็นของงานที่เราควรจะทำนี่เราจำเป็นต้องต้องแนะเขาอีกอันหนึ่งก็คือให้เขารู้รสของความหยุดเมื่อเราเองเราไม่พอจะทำจะพอใจจะทำงานเราก็ต้องหยุดสักพักมันก็ไม่ต้องดิ้นรนอะไรมากให้ดูว่าเราวางเฉยเรานิ่งและสงบนั้นมันก็เป็นความเบาความง่ายความว่างก็พักผ่อนไปพอสมควรเพราะมันไม่มีจิตใจอะไรก็ดูว่าเขาอยู่กับทรัพย์สินบางอย่างให้อยู่กับที่สงบสงัดควรเป็นต้นหรือไม่เช่นนั้นก็ให้นั่งหลับตา Play Store สมาชิกพักบ้างอันนั้นเรื่องของชาวโลกที่เขาเป็นคนนี้เมื่อผู้เป็นนักปฏิบัติแล้วเข้าใจในโลกเข้าใจอะไรมาแล้วเพราะว่าปฏิบัติธรรมเข้าก็มีฐานยึดสติงได้เหมือนกันเพลงเพราะว่าจิตสงบก็ไม่จริงชั้นเดียวกันแต่มันก็สงบมาจากโลกอยากหยาบมาได้เยอะแล้วเพราะว่างานการไม่เข้าใจงานที่จะช่วยเหลือส่งเสริมเพิ่มพูนให้แก่ขึ้นสูงเป็นไม้เป็นมือต่อท่อกันไปมีแนวโน้มส่งเสริมการรู้แม้จะลงมือทำงานเต็มตรงเป็นตัว เพชรแท้เราพยายามเป็นผู้ทำเองเลยเราก็ไม่มีกะจิตกะใจจะทำและก็ไม่เข้าใจว่าเราจะต้องทำงานนั้นด้วยปล่อยชีวิตปล่อยวันเวลาไปอย่างไม่เข้าท่าแล้วพลันจะสงบจะพักกันนิ่งๆเฉยๆเบิกบานแจ่มใสเป็นผู้ไม่อึดอัดขัดเคืองมันก็วางไม่ได้กินบทบาทของความไม่ลงตัวแล้วหยุดก็หยุดไม่เป็นหยุดไม่จริงหยุดกินไม่ได้แม้จะทำงานก็ไม่มีใครๆจะทำเช่นนี้เหมือนกันจึงเกิดความเป็นเกิดความเบื่อหน่ายเกิดความระอาที่อยู่ในสภาพอะไรลงอะไรก็ไม่ลงวางไว้ตรงไหนก็ไม่เป็น ทำอะไรก็ไม่รอดหยุดก็ไม่รอดทำก็ไม่ทำมันจะเกิดความเสี่ยงเป็นความอึดอัดขัดเคืองความทุกข์ชนิดหนึ่งพยายามรู้คำว่าทุกข์หรือตัวทุกข์อริยสัจที่เรียกว่าเป็นนี้ให้ได้ด้วยถ้าเข้าใจแล้วเราก็จงพยายามทำปัญญาให้เป็นผู้มีปรารภความเพียรจิตวิทยาดำพระหรือว่างานที่เราแม้อยู่ที่นี่ก็มีงานอยู่ที่ไหนมันก็มีงานแม้เราจะอยู่ป่าอยู่เขาอยู่ถ้ำเราก็มีงานเราก็ต้องทำงานอันควรและก็เห็นว่างานนี้เป็นงานที่เหมาะสมที่พัฒนาที่เป็นครูให้เราเองก้าวหน้าเจริญเจริญด้วยจิตตนที่จะละกิเลสตัณหาโดยตรง 1 เป็นงานที่จะเผยแพร่ออกไปให้แก่ผู้อื่น การสร้างบ่อตามฐานะของเราที่จะให้ผู้อื่นเพื่อได้รับผลสืบทอดวิธีหนึ่งเราก็ต้องตรวจดูและเราก็ลงมือทำตามกาละตามเวลาส่วนจิตของเราที่มันสงบไม่สนิทหยุดไม่ได้ก็ต้องหาวิธีหาอุบายกุศลต่างๆเพื่อที่จะซื้อให้จิตสัมผัสความหยุดปล่อยและแม้ที่สุดเราจะหยุดได้จริงก็อย่าไปตกในฐานะหยุดซะจนเหนื่อยเหนื่อยยิ่งไม่เอาถ่านไม่เอาโลกไม่ดูอะไรเลยมีแต่การปล่อยปละละเลยกลายเป็นคนที่ขว้างกลายเป็นอัตลักษณ์ หนักไปแล้วก็แค่วิ่งเน่ากลายเป็นของเสียคนทั้งคนกลายเป็นก้อนอิฐก้อนหินคนทั้งคนกลายเป็นสิ่งไม่มีค่ามีราคานี้ก็จะต้องให้รู้เพราะฉะนั้นถ้าเกิดว่าทำข้าวมันจะกลายเป็นศีรษะและพระเป็นความนิ่งซวยๆลักษณะนี้มันก็สะสมความหยุดแล้วมองไม่เห็นโลกเบื่อหน่ายเบื่อหน่ายสังขารเบื่อหน่ายการกระทํา ไม่มีอะไรเลยเลยเถิดเป็น 12 ฝั่งนี้เรียกว่าอัตราเลยเถิดเป็นอัตนิยมชนิดที่ศาสนาพุทธเท่านั้นที่รู้จักศาสนาอื่นยังไม่รู้ทักทายพี่ขอยืนยันอย่างกล้าพูดยืนยันอย่างอาจหาญอย่างอาทิวาจาที่เกี่ยวกับศาสนาพุทธเป็นศาสนาอาณาจักรสอนให้รู้อัตราแพ้ที่สุดจะไปยึดเกาะในจิตที่ดินดำอยู่จนไม่ทำอะไรให้เป็นอะไรแล้วก็ไม่มองโลกไม่รู้โลกความเลยเกิดจากการกินเหล้าอัตราที่สิ้นสุดลงโดยศาสนาพุทธเราจะต้องเข้าใจให้ดาววันนี้เป็นของ เท่าๆกันกับความเลวทางอบายมุขมันโตไปสุดฝั่งนึงมันก็เท่ากันกับการศึกษารัชกาลที่เข้าใจแล้วทั้งการงานที่ต้องมีสัมมาสัมพุทโธสัมมาวาจาสัมมากัมมันตะสัมมาอาชีวะเราต้องรู้วันนี้เป็นของศาสนาอิสลามแล้วก็มีการริเริ่มมีการทำและต้องมีการงานอย่างน้อยพูดหรือไม่จะลงมือทีเดียวแล้วจะมีชีวิตอยู่เราก็ต้องรู้ว่าเรามีชีวิตอยู่หรือว่าเรายังไม่ตายนอกเราจะต้องเป็นผู้ที่มีประโยชน์เป็นผู้ที่มีคุณเป็นไปตามปกติ มีการปล่อยอยู่ปล่อยอยู่มีอะไรเราปรุงขึ้นกับปรุงปรุงแล้วเราก็เบิกบานอนุโมทนาหรือมีปราโมทย์มีปราโมทย์มีประโยชน์แม้ปราโมทย์แล้วเราก็พยายามทำให้มันมั่นคงทำให้เป็นจิตที่รู้ดียินดีเห็นดีในสิ่งนั้นอยู่จนกระทั่งไม่มีรสชาติอะไรมากมายและเราสุดท้ายเราก็จะต้องปล่อยอันนั้นอีกเป็นหนี้หมดยังปล่อยอยู่ปล่อยอยู่อย่าให้มันติดค้างอย่าให้มันติดใจอย่าให้มันสมผู้ใดมีการกระทำอย่างนี้มีบทบาทอย่างนี้ในชีวิตจริงพวกนั้นไม่มีอะไรค้างคุณนั้นมีแต่ และเราจะได้ฐานทัพไปตามจริงตามขั้นตอนของบุคคลผู้ใดไม่ผ่านพักพักได้คุณเวลาจะพักก็พักและต้องไม่หลงผิดพักสุดๆจนกลายเป็นนิ่งเน่าจนกลายเป็นสิ่งที่สากลและเราก็ไม่เป็นผู้ที่หลงงานติดงานยินดีงานจนกระทั่งงานนั้นกลายเป็นของคนแรกเฉยๆเราจะไม่ใช่คนอย่างนั้นเป็นภาระทำงานเพื่องานทำงานเพื่อเป็นประโยชน์แก่สังคมเรารู้แล้วว่าชีวิตพวกเรากินอยู่หลับนอนมีเครื่องประกอบมีปัจจัยที่ประกอบวันต่อวันโดยไม่จำเป็นต้องสะสมเป็นผู้มีชั้นชั้นสูงเรียก พูดถึงคันอัจฉริยะเป็นผู้ไม่สะสมก็เป็นได้แล้วอย่างแท้จริงถ้าผู้ใดที่มีฐานสุดเป็นฐานที่ 8 เป็นฐาน 19 มิถุนายนและวิญญาณของพระผู้นั้นจะเป็นผู้ที่อยู่ชั้นสูงที่สุดเรียกว่าเป็นผู้หญิงบริบูรณ์ไม่สะสมส่วนใดกลายเป็นของทุกคนแม้แต่อัตราก็ยังไม่ได้สะสมมาตราเป็นของเราหมดอหังการและเราก็เป็นผู้มีวิญญาณนำพระหรือมีการปรารภความเพียรไปอยู่จนกว่าเราจะขึ้นลงการหรือตายอย่างชาวโลกเขาเรียกคือตาย สิ่งที่อยากจะให้ทุกคนได้ไตร่ตรองฟังอีกทบทวนแล้วก็พยายามตรวจสอบภาวะจริงความมีอยู่จริงของตนให้ถูกต้องและให้ลงตัวเราจะเป็นผู้ที่สบายที่สุดและเป็นผู้ที่มีประโยชน์ที่สุดในโลก