200302-097 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-แดนอโศก-ฬ022.txt

นไปบ้างเมื่อจำนวนเปลี่ยนไปเมื่อสิ่งที่มีใช้มันเปลี่ยนไปเพื่อความฉลาดในการรู้จักสรรหาอันอื่นมาทดแทนที่ดีขึ้นยิ่งกว่าไปเรื่อยๆมันก็จะมีการเปลี่ยนสถานะบ้างที่เป็นรุ่นแรกจะเป็นเรื่องของสมมุติทั้งสิ้น มันติดใจนั้นถ้าเกิดว่าเราจะเรียนรู้ก็มีแต่เรื่องของกิเลสตัณหาถ้าเราเรียนรู้กิเลสตัณหาได้จริงตั้งแต่หยาบๆที่เขาปรุงก็แต่งเป็นสิ่งที่เป็นวัตถุและเราก็ไม่เป็นธาตุวัตถุต่างๆจนกระทั่งเราไม่เป็นทาสจิตใจตนเองที่ถือเป็นอัตราเป็นอัตภาพหลงตนเองเอาตนเองเป็นใหญ่เอาตนเองเชื่อความเห็นตัวเองเพื่อความคิดของตัวเองถ้าไม่มีกิเลสเหล่านี้อีกมันก็เป็นบริบูรณ์ทั้งรู้นอกรู้ในแล้วก็สบายพ้นกิเลสก็เราก็ไม่เป็นพระกิเลสก็แล้วมันไปกินเองไม่เป็นภาพจิตใจตนเองอัตราตนเองมันก็พ้นกิเลสหมายถึงบริบูรณ์ก็สบายพูดสบายแล้วก็จะเรียนรู้ ตามชั้นเชิงตามความฉลาดที่เราจะใช้ให้แก่อนุชนรุ่นหลังประวัติและประชาชนรุ่นหลังเขาไม่รู้จักชั้นเชิงก็ไม่รู้จักความละเอียดก็ไม่รู้จักอะไรที่มันดีมันชั่วมันสูงมันต่ำก็ไม่รู้เราจะเป็นผู้ที่ใจสะอาดใจไม่เห็นแก่ตัวเขาจะมองชั้นเชิงต่างๆออกง่ายและเราจะร้อยเรียงลำดับร้อยเรียงระบบต่างๆให้แก่ชาวโลกนี่เป็นสิ่งที่เกิดมาแล้วเป็นมาแล้วตั้งแต่สมัยไหนๆแล้วก็เอารถชนรุ่นหลังก็ได้ใช้สมมติที่สัจจะที่เรียกว่าระบบระเบียบต่างๆนำมาเรื่อยๆเค้าเรียกว่าศีลก็ตามที่เรียกว่าวินัยก็ตามก็เป็นรุ่นแรกเจริญของระบบเศรษฐกิจและ ใจจนรู้ในเรื่องของกิเลสตัณหาตนเองออกไปด้วยเพราะเป็นสิ่งที่สูงที่ปราบเพื่อศาสดาหรือว่าผู้ที่เป็นอาจารย์ฉันก่อนได้กระทำมาให้เราปฏิบัติตามแล้วเราก็พิสูจน์แล้วก็กระทำได้ผลทั้ง 2 ส่วนรู้สัจจะทั้งสมมติที่สัจจะและปรมัตถะให้เราก็ทำงานร้อยเรียงอันนี้หรือว่าใช้ความฉลาดที่จะกระทำทำงานอันนี้สืบต่อไปให้แก่โลกต่อไปได้เพราะในระยะแรกๆนี้ผู้ที่เข้ามาศึกษาและจะอยู่ในที่ไหนก็ตามเราก็จะต้องศึกษาระเบียบศึกษากฎของเขาแล้วก็พยายามอนุเคราะห์ไปตามกฎตามระเบียบถ้าเราไปด้วยได้แล้วก็ไปด้วยได้แล้วเรา ผลประโยชน์ในด้านการง่ายขึ้นเร็วขึ้นสะดวกขึ้นแม้จะเรียนรู้แม้จะกระทำการลดละกี่ปัญหาของเราก็ตามแต่คนจะได้รับประโยชน์อันนั้นอย่างจริงที่สุดให้เห็นที่ถูกที่จริงและเป็นผลได้ที่จริงมันก็เป็นความจริงเท่านั้นเองเรียกว่าสัจธรรม