200913-131 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ009.txt
เนื้อหาในไฟล์
วันนี้เป็นวันอังคารที่ 13 กันยายนพุทธศักราช 2520 สถิตินี้ไปพ่อท่านพระโพธิรักษ์ได้นำหมู่ปัจจะเวกปัจจัยที่พุทธสถานสันติอโศกเมื่อเรามาศึกษาทุกคนก็จะต้องพยายามภาคเรียนศึกษาให้รู้จริงให้รู้มรรคให้รู้ผลรู้จริงนั่นคือปัญญาหรือญาณรู้มรรครู้ผลนั้นก็คือรู้ทางที่เราปฏิบัติไปแล้วเราก็เก็บเอาความได้ประโยชน์แท้เป็นประโยชน์ตนประโยชน์ท่านเป็นตัวและผลก็คือสิ่งที่ได้อย่างแน่นอนอยู่เป็นอยู่มีอยู่ เดี่ยวเรียกว่าผลผลนั้นก็คือของที่คนเราปรารถนาเหมือนกันในโลกคือปรารถนาความเจริญปรารถนาความสุขความเบาสบายง่ายหรือว่าแม้ไม่เบาแต่ก็รู้ว่าเป็นความน่าชื่นใจเป็นความสุขใจอยู่ปิติยินดีได้เพราะว่าเราเองเป็นผู้ที่มีค่าเป็นผู้ที่เกิดไม่ใช่คนทำลายเพราะเราเองเราก็สบายหรือแม้ว่าเราเองเราจะมีกิจกรรมมันไม่ใช่ตัวสบายแต่มันก็เป็นตัวงานในงานที่เราทำนั้นมันก็เป็นงานที่สร้างสรรค์จรรโลงเป็นประโยชน์ต่อมนุษย์ชาติแท้ๆไม่ได้เป็นงานศพแอบเสวย ดูรายการเห็นแก่ตัวอะไรเป็นการเสียสละที่ดีเป็นค่าของมนุษย์เป็นวีรกรรมแท้ๆแต่มนุษย์เราได้ทำวีรกรรมอยู่ตลอดเวลาคือทำการกระทำวีระในการแปลว่าการกระทำวีระแปลว่าสิ่งที่มันประเสริฐมาจากคำว่ารักแต่ว่าวาระที่มันมากถึงระบบ 3 เรียกว่ากล้ามีจำนวนแน่นมีจำนวนมั่นคงมีจำนวนเป็นกอบเป็นกำถ้าจะนับอย่างทางด้านคณิตศาสตร์มิติ 3 มิติขึ้นไปแล้วถึงเรียกว่าเติมสระอีขึ้นมาเนี่ยคนรอบมาปีนึงมันสีด้วยซ้ำไปวิระศักดิ์ 3 วีระศักดิ์เพิ่มสมาชิก สภาพลูกของอักษรเป็นวีระเรียกว่ากล้ามีความประเสริฐอันเข้มข้นกล้าขึ้นจัดขึ้นชัดขึ้นเป็นการกระทำที่จะกล้าชัดเจนเหมือนกับผู้ใดได้กระทำการเขียนสถานที่เป็นจริงเห็นได้รู้ได้ชัดเจนก็เรียกว่าเป็นผู้มีวีรกรรมคือการกระทำผิดพลาดแห่งนั่นแหละที่จะเกิดมาเป็นมนุษย์ที่มีประโยชน์เราก็เป็นสุขจะทุกข์หรือว
อ่านต่อ
่าจะสุขเพราะว่าเราสบายง่ายว่าถ้าหยุดทำอะไรมันก็ง่ายกว่านิดนึงถ้าถูกก็ผิดเพราะเราเองได้มีความยินดีปราบซึ่งพวกเราได้กระทำส่วนดีสิ่งดีเป็นกุศลอย่างกุ พร้อมอยู่เป็นประโยชน์อยู่ในโลกเป็นชิ้นเป็นอันที่ดีเช่นกันเป็นโรงในการสร้างสรรค์มันก็เป็นสิ่งที่น่าสะพรึงแต่ศาสนาพุทธนั้นสอนสูงกว่านั้นแม้แต่ 14 นี้ก็จะเป็นสิ่งยึดเอาเป็นของของเราเราจะเป็นลมแต่สิ่งนั้นจะถูกส่งไปอีกฝั่งนึงก็ไม่ควรมันอาจจะทำให้เราจะทำได้มากได้นานมันก็กลับเป็นทรมานตนและปรับเป็นการทำลายจนเมื่อติดมากทำจนไม่บันยะบันยังเครื่องกลหรือตัวเราเองตายเร็วพังเร็วแทนที่จะผลิตได้จำนวนมากกว่านี้กับผมทำเร็วเมื่อผมทำเลวเครื่องใช้เกินมันก็จะสลายเร็วเกินควร เพราะฉะนั้นผลผลิตจะตกลดลงนี่เป็นสถิติจริงๆของหลักความพอดีหรือหลักของเศรษฐศาสตร์ที่มันจะต้องถึงความพอดีความพอเหมาะสมทั้งทางด้านผลิตทั้งแรงคนทางด้านพลังงานทางวิทยาศาสตร์ทางด้านความร้อนแสงเสียงเหมือนกันหมดมันจะต้องให้ได้รับผลที่พอดีแล้วมันจะได้นานและได้ปริมาณมากและได้คุณภาพสูงด้วยแต่คุณภาพสูงด้วยเพราะฉะนั้นเราจะต้องประมาณให้ดีที่สุดที่เราจะกระทํา เรื่องที่พูดนี่ย้อนไปย้อนมาพูดเป็นภาษาอะไรต่างๆเนี่ยหลายคนฟังไม่เข้าใจบ้างก็ต้องฟังไปเรื่อยๆแล้วก็พยายามเปรียบเทียบพฤษภาคมว่าจริงเราจะรู้หลักการก็ศาสนานั้นให้คนได้มีปัญญาที่พูดให้ฟังถูกฟังไม่รู้แล้วจะเป็นปัญญารู้โลกรู้ระบบต่างๆจะเป็นปากทางเศรษฐกิจทางการสร้างสอดทางวิทยาศาสตร์ทางด้านอะไรก็ตามแต่มันอยู่ในนี้หมดเราจะเป็นผู้เข้าใจชัดแจกแจงได้แล้วก็พยายามจะช่วยคนอื่นเขาได้รับประโยชน์สูงสุดป้องกันสิ่งที่บุคคลได้ถูกโกงถูกทำลายสุสานแม้แต่เขาจะผลาญให้แก่ตนเองหรือแม้แต่เขาจะเป็นศาลของคนอื่น เราจะช่วยป้องกันการสานการทำลายแล้วจะช่วยเขาจรรโลงสิ่งที่เป็นประโยชน์ให้แก่โลกส่วนเราเองนั้นเป็นผู้ที่รู้พักรู้เพียรรู้พอดีแล้วเราก็จะเป็นประโยชน์ตนตรงที่ว่าเราเมื่อเราไปผู้รู้พอดีรู้พักรู้พอเราก็ไม่ทารุณสัตว์เป็นผู้มีประโยชน์ถึงเวลาพักหยุดเลยอะไรเลยมันเบาจริงๆก็ต้องรู้จักๆเรามีมีเสมอเราไม่ได้ขาดสิ่งเหล่านี้แล้วเวลาทำแล้วก็หยุดนี่บอกแล้วว่าถูก 2 ฝั่งเป็นรู้ดีเห็นดียินดีเป็นมุทิตาจิตและเราก็ยังมีปัญญาซ้อนลงไปว่าหลงดี ได้ติดดีนี่ไม่ได้หลงดีเป็นของตนมากก็ไม่ได้เรามีปัญญารู้อีกแม้แต่ดันด้านที่เรียกว่าสุขเพราะหยุดเขาจะหลงหยุดติดหยุดจนไม่มีการสร้างไม่มีการทำไม่มีดีอะไรเกิดไม่มีประโยชน์ไม่มีค่าอะไรเกิดมีแต่หยุดถาดเดียวดับหมดกำลังหมดพลังหมดปัญญาหมดความสามารถหมดฝีไม้ลายมือหมดแรงสุดท้ายก็กลายเป็นสิ่งที่ไม่มีไม่มีผลอะไรเลยในโลกยิ่งกว่าก้อนหินเข้าไปอีกเราก็กลายเป็นสิ่งที่ไร้ค่าในโลกแล้วเราจะต้องไปไม่สุดของทั้งสองฝ่ายเราจะรู้ความจริงทั้งสอง เมื่อเรามาศึกษาสมรรถภาพคือเราก็จะเรียนรู้ 2 อย่างนี้แหละทำให้เจ็บตนให้ได้เราเสวยพ้นพ้นคดีพ้นเป็นสุขก็ดีนี่เป็นองค์บูชาวัดระบอบของทานสิ่งนั้นสุขเป็นสุขกลางอุเบกขาเป็นตัวหยุดปิติเป็นตัวรู้ผลของงานวิตกวิจารณ์เป็นบทองค์ประกอบของการงานก็คือตัวปัญญาคือโจรคิดเห็นตัวพัฒนาตัวควรจะสร้างควรจะก่อควรจะทำอะไรหรือแม้แต่ที่สุดควรจะหยุดได้แล้วควรจะอุเบกขาได้แล้วก็คือตัวที่ผมบูชาที่มันจะทำงานทั้งหมดมีคนแล้วจะเป็นภาษา รับแทนสภาวธรรมจึงเกิดแต่ปัญญาของเราทั้งสิ้นสุดเศรษฐกิจวิญญาณทั้งสิ้นเราจะเป็นผู้รู้หยุดเป็นผู้รู้ธรรมว่าเราจะทำอะไรหรือเราจะหยุดแค่ไหนมันจะเป็นประโยชน์แก่โลกแก่ตนไม่ถึงจะทำได้อย่างเหมาะสมและควรที่สุดจึงเรียกว่าโดยชอบโดยควรโดยเหมาะสมภาษาเรียกเขาว่าสัมมาเหมือนคำว่าสัมมนาในอริยมรรคนั้นจึงเป็นคำบอกกลางๆสำหรับผู้ที่มีภูมิปัญญาเบื้องต้นเพราะว่าพอดีของเขาแล้วเหมาะสมตามคนเขาแล้วตามภูมิคนที่ยังมีกิเลสมันก็เหมาะสมตามกลุ่มคนที่หมดกิเลสจริงๆมรรคอันนั้นคือผลโดยตรงเป็นผลสูงสุดของผู้บริ ไม่ได้มีการสัมมาเพราะกิเลสแต่สมองเขาโดยเหมาะควรเพราะประโยชน์เป็นไปในโลกส่วนตนนั้นเป็นผู้น้อยที่สุดได้แล้วเป็นผู้ไม่เปลืองที่สุดแล้วจึงไม่ได้เป็นคนที่จะไปทำอะไรให้แก่ตัวเองหรือเห็นแก่ตัวเองเลยคนที่ทำขึ้นมาจึงกลายเป็นประโยชน์แก่โลกนั่นแหละมากสุดๆสัมมาอะระหังองค์ 8 คนจะถือว่าคนกลางๆธรรมดาภรรยานายชนที่มีปัญญารู้ในการประมาณก็เป็นสัมมาแม้ที่สุดสัมมาขั้นยอดเป็นผลเป็นขั้นบริบูรณ์เขาก็อนุญาตพระพุทธเจ้าจึงอธิบายสัมมาอย่างเป็น อริยมรรคก็คือการเริ่มรู้ว่าเราได้ปรับรอบได้แบ่งส่วนตัดออกมาอันไหนไม่เหมาะสมกับออกตัดออกเพราะฉะนั้นลงตัวหรือว่าเหมาะสมพอดีไอ้สัดส่วนเอกภาพขนาดใดจึงเป็นของผู้ที่มีอริยะคุณมีปัญญาชาญฉลาดท่านหนึ่งขึ้นมาเรื่อยๆจนกระทั่งเป็นพระอรหันต์ก็จะมีส่วนเหมาะสมที่เป็นผู้ประโยชน์สูงประหยัดสุดได้อย่างแท้จริงไม่มีเปลี่ยนแปลงและก็เข้าใจทุกอันที่จะยืดหยุ่นตามสภาวะแวดล้อมตามบุคคลตามสถานที่ตามโอกาสเวลาจึงจะประมาณไม่เที่ยงไม่ตายตัวอาศัยความฉลาดและ มีความจริงใจในตัวแล้วอาจใช้ความฉลาดที่จะประมาณสร้างก่อให้เกิดโรคนี่เป็นความรู้ที่เราจะต้องศึกษาเล่าเรียนและให้เป็นจริงเราเป็นอยู่สุขสบายรู้พักธูปเทียนรู้ว่าตัวเองไม่เอาเปรียบใครแต่เราเองเป็นผู้ที่จะให้ประโยชน์แก่ใครได้มากที่สุดนั่นแหละเป็นข้อที่น่าภูมิใจแต่อย่าหลงความภูมิใจหรือว่าอย่าหลงความดีของเราความดีในโลกทำเอาไว้แล้วควรให้คนอื่นเขาเห็นให้คนอื่นเขาเก็บทำแล้วทิ้งไปให้คนอื่นก็เก็บมาบอกว่านี่ของคุณมีของคุณมีความดีของคุณให้เขาเอามาบอกเราเองเราอย่าไปยืนหยัดเราอย่าไปเก็บเอาความดีที่เราทำไว้แล้วว่ามันบอกเขามีความชำนาญของฉันนะมันไม่ใช่ลักษณะของศาสนาพุทธศาสนาพุทธต้องทำแล้วก็ปล่อย วิ่งไปแล้วก็จะหยิบมาบอกว่ามีของคุณทำนี่ใช่ไหมเออจำได้ใช่บางทีบางอันเราทำไปแล้วเขาบอกว่านี่ของคุณใช่ไหมนี่ไม่รู้กูจำไม่ได้แต่แท้จริงเป็นของเราทำแท้ๆให้มันได้อย่างนี้จะดีกว่าแต่ไปจำเอาแต่ของเราว่าเราทำดีแล้วเราจะไม่ต้องทุกข์เราจะไม่ต้องลำบากและคนอื่นเขาจะไม่ถูกทวงว่าเราเป็นที่ดีลงตัวลงจนเกินไปถ้าทำดีก็หวงแหนไม่ยอมลืมไม่ยอมวางแล้วก็ไปอวดไปอ้างมากขึ้นไปเราก็จะไม่ได้รับความศรัทธาเลื่อมใสแต่ถ้าเขาหยิบความดีนั้นมันให้แก่เรามายืนยันว่าเป็นของของเราเองแล้วเราจะได้รับความร่วมใจเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์แล้วก็ ไม่รู้แล้วขอให้พยายามจะทำให้ได้ตามที่ว่านี้พยายามพิจารณาดูถ้าเห็นด้วยก็ลงมือทันทีอย่าช้าถ้าไม่เห็นด้วยก็พยายามพิจารณาไปต่อผมเองมีปัญญารู้ว่าอันนี้ดีผมก็ยืนยันว่าอันนี้ดีแล้วก็มีสิทธิ์บอกก็บอกกับพวกคุณคุณจะเห็นด้วยหรือไม่ก็รับผิดชอบและพิจารณาเห็นด้วยจึงลงมือทันทีอย่างช้าเราจะได้เป็นผู้ที่เป็นประโยชน์ตนและเป็นประโยชน์อันไปได้อย่างแท้จริงจากปากเปล่า