200301-096 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ004.txt

โฟลเดอร์สมณะโพธิรักษ์ - 2520 อภิณหปัจจเวกขณ์ (184 ตอน) MP3 ถอดเสียงเป็นข้อความ รอตรวจอักษร
ประเภทไฟล์เอกสาร (text/plain)
ขนาดไฟล์6.97 KB
วันที่แก้ไข2 มิถุนายน 2568

เนื้อหาในไฟล์

ขณะนี้เป็นเวลาก่อนฉันของวันที่ 1 มีนาคมพุทธศักราช 2520 ต่อจากนี้ไปพ่อท่านพระพุทธที่รักได้นำมาพบเราปฏิเวธปัจจัยที่พุทธสถานสันติอโศกแพทย์ศาสนาสอนเรานี่สอนให้เรารู้ถึงเรื่องจิตท่านเรียกว่าปรมัตถ์คือจิตเจตสิกรูปนิพพานเป็นตัวแท้ต้องอ่านรู้จิตรู้อาการโรคจิตแล้วก็รู้สิ่งที่จะต้องรู้ชัดๆเป็นขยับเป็นชั้นเชิงมีอาการต่างๆแตกต่างกันมีอาการมีเพศมีนิมิตมีอุเทศต่างๆรู้แจ้งความแตกต่างกันชัดเจนนั่นเรื่องของปรมัตถ์ ส่วนเรื่องความเป็นอยู่กับโลกก็คือเรื่องของสมมุติปรมัตถสัจจะนั้นหนึ่งสมมติสัจจะนั้นก็อีกหนึ่งเป็นสัจจะด้วยกันทั้งคู่สัจจะโดยสมมุติเราก็จะต้องรู้ว่าเราจะต้องอยู่กับเขาเราจะต้องทำประโยชน์ให้แก่เขาและคนมันทุกข์ก็ทุกข์เพราะเราไม่รู้ปรมาจก็จริงและเขาก็ไม่รู้แม้แต่สมมติสัจจะด้วยเพราะเราก็จะสอนสมมุติง่ายสอนปรมัตถ์สัญญาแต่ก็ควบคู่กันไปเราจะต้องเรียนรู้ทั้งระดับชั้นเชิงของสมมุติเรียนรู้ทั้งระดับของจิตใจประโยชน์ตนนั้นเรียนรู้สมมติด้วยไม่ใช่นักเรียนรู้สมมติอะไรอย่างต่ำที่สุดสมมติอะไรที่มันค่อยๆไล่กันไปเพื่ออาศัยและจิตของเรา อาการอย่างไรละเอียดลออรู้ชัดหมดทั้งสัจจะ 2 ส่วนจะไปบอกว่าสมมุติไม่สำคัญก็ไม่ได้จะบอกว่าปรมัตถ์ไม่สำคัญก็คงไม่มีใครว่าหรอกประมาณก็คงยืนยันว่าสำคัญทุกคนนั่นแหละแต่ว่าแม้แต่สมมติก็ตามแต่ว่าไม่สำคัญไม่ได้สำคัญเพราะว่ามันมีฤทธิ์มีเดชสำหรับผู้ที่มีกิเลสมันยิ่งมีฤทธิ์มีเดชใจด้วยเพราะฉะนั้นก็จะไม่สำคัญนั่นก็คือผู้ที่มีคนเหนือสมมุตินั้นแล้วจึงเรียกว่าผู้นั้นไม่สำคัญผู้ใดยังไม่เข้าใจสมมติจิตของเรายังละเว้นขาดจากสมุดต่างๆนั้นไม่ได้และเป็นธาตุสมมติเท่านั้นอยู่จะบอกว่าสมมุติไม่สำคัญนั่นน่ะขวดดีผมก็ตรวจดีและก็ไม่ได้ประโยชน์อะไรเลยปฏิบัติธรรมก็สูญเปล่าเพราะ พ่อรู้ว่าความจริงเราแท้ๆยังเป็นท

อ่านต่อ

าสถูกสมุดนั้นครอบงำอยู่แล้วอยากจะบอกว่าสมมุติไม่สำคัญไม่ได้สำคัญเพราะแม้แต่เราเองเรายังพ่ายแพ้มันด้วยจะต้องเป็นธาตุมันหรือแม้ที่สุดเราจะหลุดพ้นจากสมุดต่างๆนั้นแล้วก็ตามเราก็จะต้องมาเรียนรู้ถึงความสำคัญของมันที่คนเป็นโรคติดตามระดับตามขั้นตอนเพื่อที่จะทำสมุดนั้นกับชาวโลกเขาให้พอดูพอเหมาะสมตามมากไปน้อยไปเกินไปรับมันก็ไม่ได้ประโยชน์อะไรคือจะต้องให้เขาพอสมควรแล้วก็ดึงๆด้วยว่าเขามีบทปฏิบัติเพื่อเรียนรู้เพื่อถ่ายถอนออกมาจากสมุดการเรียนรู้ทุกข์เพราะเราเองเป็นภาพสมมุติซึ่งมีชั้นเชิงและก็มี ฉลาดที่เราจำเป็นจะต้องรู้ลึกละเอียดลงไปในการเกี่ยวพันสมมุติกับจิตโดยสมมติกับปรมัตถ์ได้รับการเรียนรู้สิ่งเหล่านี้ให้ชัดแจ้งกระทำจนกระทั่งหลุดพ้นได้อยู่เหนือมันได้ทั้งหมดคิดแล้วก็ควบคุมได้สมมุติเราก็รู้ชั้นเชิงของมันทุกอันเราก็เป็นผู้ที่จะอยู่กับโลกเพราะมีประโยชน์ที่สุดเพราะว่าสอนเขาให้รู้จักสมุดและก็สอนไปกระทั่งถึงจิตให้เขาปฏิบัติตนให้เนื้อจิตของตนเองได้นั่นก็คือสิ่งประเสริฐที่สุดที่มนุษย์จะขึ้นไปให้ถึง

ไฟล์อื่นในโฟลเดอร์เดียวกัน