250430-3-198 ทางเอกภาค3-ตอน198(หน้า374มิตตสูตร)-พ่อท่าน-สันติอโศก-ท057.txt

ะการนี้ไม่ควรคบเป็นมิตรภิกขุมิตโตนะแซววิทยาชีวิตจะพอคือไม่ควรคบณเส สายเสวนาเราเคยเคยได้ยินเสวนา Sevilla เสรีภาพภิกขุที่ไม่ควรคบเป็นมิตรคนหนึ่งย่อมใช้ให้ทำการงานกัมมันตรังกาลี 2 ย่อมก่ออธิกรณ์อธิบาย การจาริกไปในที่ไม่ควรอันนี้ก็เคยติดไปแล้วว่าท่านแปลว่าตลอดกาลนานที่จริงก็ควรจะแปลว่าแค่ว่าอย่าประกอบการจารึกไปในที่ไม่ควรเป็นเวลายาวนานทีคะจาริกาประวัติฐานะจาริกาอนุรุทธโตวิหรติข้อ 5 เป็นผู้ไม่สามารถเพื่อยังภิกษุให้เห็นแจ้งให้สมาทานให้อาจหาญให้รื่นเริงณปฏิวัติกาเยนะการัง มียาคาถาตุงสมาทเปตงสมมติเตชะตุงคะฉายะสันทัดเสถียรสันต์ สมาทสมาทานสมาธิเบตงสมมติเต็งเตชะนิธิ การเรียนติด 2 ไม่ก่ออธิกรณ์ณอาทิตย์กะระณังอาทิติยายาวนานจังเอาวัดฐานะจาริกาอนุรุทธโตวิหารสติก็ผิดกันตรงตัวที่มีนะ 5 ตัวนี้ไม่มีนะตัวข้อสุดท้ายก็ฮานิ 5 เป็นผู้สามารถเพื่อยังภิกษุให้เห็นแจ้งให้สมาทานให้อาจหาญให้รื่นเริงปฏิพลโหติไม่มีนะปฏิพลโหติกาลเลยนะการังธรรมนิยามคาถาสรรเสริญเหมือนกับข้างบนเหมือนกับข้อ 5 อันแรกสันทัดเศษส่วน คาถายะฉันทะเซตุงสะมาเรียก็มาว่ากันให้ครบถ้วนใส่สอดร้อยให้ละเอียดละออลงไปอีกบอกแล้วว่าสูตรนี้ที่ว่าไว้นี่ไม่ใช่คำสอนปกติไม่ใช่คำสอนพื้นๆนะไม่ใช่คำสอนคนชั้นต่ำไม่ใช่คำสอนคนชั้นต้นๆเป็นความเป็นไปชั้นสูงถ้าคนชั้นต้นๆแล้วไม่ใช้ให้ทำการงานคนชั้นขี้เกียจอยู่ยังหยาบคายอยู่ยังเป็นคนด้อยพัฒนา ยังเป็นคนที่ยังโง่ยังไม่เคยรู้เรื่องรู้ราวอะไรยังไม่ขยันหมั่นเพียรเองยังไม่เป็นผู้ดีเองยังไม่รู้จักที่จะขวนขวายเอื้อเฟื้อเกื้อกูลก็แน่นอนต้องใช้ต้องใช้ให้ทำต้องชี้ต้องบอกว่ากันจริงแล้วมันต้องมีในทุกสังคมในสังคมเรานี่ขนาดว่าเราเองเราพยายามที่จะคัดเลือกพยายามที่จะอบรมพยายามที่จะให้เป็นคนดีรู้จักการงานมีสัมมากัมมันตะไม่ขี้เกียจขี้คร้านรู้จักการละลายรู้จักกินรู้จักอยู่รู้จักหลับรู้จักนอนรู้จักตื่นรู้จักอะไรๆทำ ไปโดยที่เรียกว่าไม่ต้องมีอะไรมาเที่ยวรถบังคับแต่เราทำด้วยปัญญาในความรอบรู้ขณะว่าพวกเรานี่ได้อบรมกันแต่พยายามกระทำกันมาเสียสละมาพยายามที่จะรู้ว่าเราอะไรเป็นความดีเราจะทำอะไรเป็นความไม่ดีเราจะเลิกเราจะหยุดหัดมาตั้งแต่ตื่นเช้าเราจะตื่นแล้วรู้ว่ามาตื่นมาเรียนนี่ดีท่านเรียนท่านสอนท่านบอกแนะนำขนาดนั้นมันก็ยังไม่เอาอ่าวเลยต้องไปปลุกกันบ้างต้องไปแนะนำต้องไปเข็นกันขึ้นมาบ้างแต่ก็มีส่วนใหญ่หรอกที่พยายามช่วยตนมีส่วนใหญ่เป็นไปได้ส่วนน้อย เป็นไปคนจรมาบ้างคนประจำที่มันไม่ได้เรื่องได้ราวบ้างบางทีก็เลี่ยงๆบ้างได้อันนั้นได้ไอ้นี่ได้แง่ได้เชิงอะไรก็หลบๆบ้างก็เตือนกันหรือบางทีก็บังคับกันบ้างแต่ถ้าพูดว่ารู้แล้วเราก็รู้กาลเวลารู้จิตรู้การรู้สิ่งที่มันดีมันเจริญแม้ที่สุดเรามาเรียนก็เพื่อตัวเราเพื่อความพร้อมเพรียงของความเป็นหมู่จะได้รู้พร้อมกันจะได้เห็นตรงกันจะได้เข้าใจในหลักการในกฎระเบียบในเรื่องนั้นนโยบายนี้ทุกอย่างทันกันทุกอย่างสอดคล้องทุกอย่างไม่ตกหล่นไม่ขัดแย้งเป็นไปด้วยความพร้อมทุกประการแม้แต่อะไรจะมีการงานในปัจจุบัน วันนี้เฉพาะหน้าเกิดอะไรขึ้นเราจะได้รีบจัดการซะให้ทันการจะได้ไม่มีอะไรเสื่อมไม่มีอะไรบกพร่องไม่มีอะไรสูญเสียแล้วก็จะได้รีบทำกันทำแล้วก็มีกะจิตกะใจทุกคนปลดปล่อยความขี้เกียจเห็นแก่ตัวมันปลดปล่อยจริงๆความขี้เกียจความเห็นแก่ตัวเนี่ยมันปลดปล่อยไปได้มีเรื่องมีแรงขยันหมั่นเพียรมีกะจิตกะใจทำผิดทำการทำงานเห็นอะไรก็ช่วยกันคนละไม้คนละมือและเข้าใจหมู่กลุ่มเข้าใจลำดับสมมุติเข้าใจฐานะที่แท้จริงเข้าใจขั้นตอนอะไรสมควรอะไรเราสมควรทำอะไรท่านไม่สมควรแต่ยำไปแล้วอันนี้ท่านไม่สมควรทำหรอกเราต้องทำแทนอันนี้เราต้องเข้าไปช่วยอันนี้ต้องเป็นภาระของเรา ต้องรีบรู้รีบเข้าใจสอดคล้องอยู่อันนี้ปล่อยฉันไปอันนี้ให้ท่านทำอันโน้นเถอะหรือไม่ไม่ให้ท่านทำไม่ทันอยู่พักผ่อนด้วยซ้ำก็ยังดีกว่านี่ไม่ใช่ช่องทางที่อาตมาพูดเพื่อเข้าข้างตัวเองนะเพื่อเจาะช่องให้แกให้โอกาสแก่ตัวเองไม่ใช่ต้องสมส่วนเป็นเรื่องจริงว่าเราเองเป็นผู้ที่จะต้องรู้ฐานานุกรมฐานะที่เป็นสิ่งที่เป็นไปตามลำดับตามนั้นขั้นตอนฐานะอันนั้นอันนี้ควรเป็นคนไปเพราะอันนี้เราควรเก็บเราควรกวาดเราควรถูเราควรทำเราเก็บกวาดทำอันนี้อันนั้นเสร็จอย่างนั้นอันนี้อันนี้เสร็จอย่างนี้ ไม่ควรเป็นไปนี่เห็นบอกกันว่าพอเวลาทำไอ้โน่นไอ้นี่แล้วพวกเรานี่หน้าคดีฆราวาสก็ตามบางทีพับกระดาษเสร็จแล้วโต๊ะตังค์ปล่อยทิ้งไว้ให้พระท่านยกเก็บเรื่องราวคนนั่งดูเฉยแม้แต่เราจะพับกระดาษพับถุงเห็นพระท่านนั่งยกโต๊ะยกตังค์ยกเตียงแล้วก็นั่งดูเฉยทำไมไม่มีไหวพริบเป็นฆราวาสด้วยซ้ำเป็นปะก็ดีเป็นนาคก็ดีปล่อยให้พระท่านแบกท่านห้ามไปแล้วก็ดูเฉยทั้งๆที่เราก็ควรจะเข้าไปทำแทนว่าคุณเห็นควรคุณนั่งเถอะถ้าคุณแน่ใจว่าคุณทำถูกแล้วแต่ถ้าใครเห็นว่าเอ้เราควรจะทำนะอันนี้ไม่ใช่ให้พระท่านทำท่านช่วยท่านเอื้อ สิ่งนั้นสิ่งนี้ก็เราก็ดีแล้วเราก็เออท่านมาช่วยบางครั้งบางคราวบางอย่างบางสิ่งน่าจะเป็นเราเข้าไปทำอันนี้ก็แนะไว้อันนี้ก็บอกไว้ให้รู้ว่าเอออันนี้มันน่าจะเป็นเราทำอันนี้น่าจะเป็นเราทำอันนี้น่าจะเป็นฐานะอย่างเราควรรู้สมมติสัจจะอุปสมบทสัจจะอันนี้ควรเป็นเราทำนะอันนั้นผู้หญิงก็ทำเป็นหน้าที่ของเขาเขาควรอันนี้ผู้ชายน่าจะเป็นผู้ชายเข้าไปช่วยเหลือหรือเข้าไปแทนเอานี่คุณอย่าเลยผมดีกว่ามันน่าจะมีแต่ต้นไม้ Spirit อย่างนี้เป็นต้นของสุภาพบุรุษหรือของผู้ที่น่าจะเข้า ช่วยก่อนอันนี้ผมเองอันนี้ผมเองไม่ต้องท่านไม่ต้องมันควรจะมีอะไรต่ออะไรอย่างนี้ขึ้นบ้างถ้าผู้ใดมีไหวพริบก็ให้นึกให้คิดให้รู้อันนี้ควรจะเป็นเราไปช่วยขออันนี้ผมขอทำอันนี้ดิฉันขอทำอันนี้มันเป็นคนเดียวเป็นเรื่องของผู้หญิงผู้หญิงขอทำเถอะไม่ใช่เรื่องของผู้ชายผู้ชายไม่เหมาะเท่าไรนักอันนี้เป็นเรื่องของผู้หญิงผู้ชายไปทำสิ่งที่อย่างนั้นเถอะอย่างนั้นเหมาะกับผู้ชายอะไรอย่างนี้เป็นต้นเราจะศึกษาเราจะพยายามทำความละเอียดละออลงไปเรียนรู้ลำดับตำแหน่งหน้าที่สมเหมาะสมควรอะไรต่างๆมันมีจริงนะมันมีจริงและต่าง ต่างเข้าใจต่างคนต่างสอดร้อยคนมีจำนวนมากในมันไม่น่าจะบกพร่องมันน่าจะมีอะไรแทนในจุดนั้นจุดนี้มันน่าจะมีอะไรหนุนหน้าอะไรมีอะไรเสริมอะไรเป็นไปเองโดยไม่มีการใช้กันเพราะฉะนั้นลักษณะที่บอกว่าย่อมใช้ให้ทำการงานเนี่ยมันจะเนียนสนิทมันจะเรียบร้อยโดยไม่มีใครบอกใครกล่าวหรอกคนนั้นเข้าไปทำเลยคนนี้เขาไปแทนคนนี้เขาไปขอทำคนที่เขาไปแบ่งเบาคนนั้นเข้าไปแบ่งเบากันเราลองดูซิว่าเราจะใช้คำว่าแบ่งเบาคำนี้ในหมู่กลุ่มของเราเนี่ยจะมีประสิทธิภาพประสิทธิผลคำว่าแบ่งเบาเนี่ยจะทำให้พวกเรานี่รู้สึกอะไรเกิดขึ้นบ้างคำว่าแบ่งเบา เพลงเบาจริงๆคุณคิดไม่เห็นโดยทำเถอะอะไรอะไรมันก็เบาก็ไปหมดงานมันจะใหญ่งานมันจะมากเท่าไรในพลังมดเราความสามัคคีของเรามันจะพาอะไรเบาไปหมดแล้วงานจะใหญ่ให้ใหญ่เท่าใหญ่เราก็เบาแล้วจะได้ผลิตผลจะได้ประสิทธิภาพที่มากคุณคิดดูสิที่พูดนี่มันไม่มันไม่ใช่เรื่องไม่มีเหตุไม่มีผลนะเรื่องมันมีเหตุมีผลเรื่องมันสอดคล้องเรื่องมันเป็นไปอย่างนั้นจริงๆเป็นไปเพื่อความว่างเบาง่ายมันจะดูเบาๆมันจะดูว่างๆมันจะดูแคล่วคล่องสอดประสานร้อยเรียงมีพละกำลังทุกคนไม่มีกิเลสเป็นวิมุตยิ่งมีวิมุติเท่าไหร่ยิ่งเกิดพลังพลังยิ่งเป็นพลังอันยิ่งใหญ่คุณฟังดูมันไม่ใช่ ระวังแต่ตัวเราเท่านั้นนะส่วนตัวใครก็ตามที่มีกิเลสหลุดหมดความเห็นแก่ตัวหมดตัวหมดตนหมดความขี้เกียจหมดกิเลสอื่นๆไม่รู้กิเลสอะไรบ้างหมดกิเลสมานะเห็นแก่ตัวฉันไม่ทำกับคนนี้ยิ่งที่ตรงนี้ใกล้ๆกับคนนี้ฉันไม่เอาฉันทนไม่ได้ฉันเกลียดมันมีภาวะกิเลสอยู่ในตัวเสมอผลักไสมั่งหรือบางทีดูดดึงแรงฉันทำทำอยู่ตรงนี้แหละรักตรงนี้ทำอยู่กับคนนี้แหละชอบคนนี้ทำอยู่กับที่ตรงนี้มีอะไรองค์ประกอบอย่างนี้ฉันพอใจกับองค์ประกอบแค่นี้อันอื่นให้ฉันจะไปทำฉันก็ไม่ทำเพราะฉันมีราคะฉันมีโลภะดูดแรงอยู่ที่อันนี้อย่างนี้เท่านี้อันอื่นไม่ มันก็เป็นโรคราคะหรือโรคโทสะดังที่กล่าวไปแล้วฉันไม่ชอบฉันพอใจในตัวฉันมันก็เสริมหนุนกิเลสมานะให้แก่ตัวเองอัตราตัวตนก็ย้ายแม่งฉันพอใจที่ฉันจะไม่เอาอันนั้นฉันไม่เอาฉันอันนี้ฉันไม่ชอบมันต้องล้างทั้งความชอบและความไม่ชอบเห็นนี่จริงเลยอย่าโมหะอย่าหลงผิดในสิ่งที่ทำแล้วเสวิกุลคบหาเสพคุณเสวนาเสวตพาอะไรพวกนี้เสวนานี่แหละเสพนั่นเองเสพนั่นเองเราจะสิ้นความเสพแต่ถ้าเผื่อว่าใครไม่รู้ความเสพก็เสพ ชินเซก็ดูดเซฟก็ติดอยู่สั่งสมอยู่เหมือนใส่กระป๋องออมสินใครทำตามใจตนคนนั้นก็มีอัตราอยู่เรื่อยไปเราไม่ตามใจตนนะเราเอาเหตุผลเราเอาปัญญาควรจะเกิดคุณค่าควรจะสมานสามัคคีควรจะเรียบร้อยราบรื่นควรจะร่วมพลังจึงจะเป็นศาสนาแต่นี่ไม่ร่วมแต่ปลีกมันก็แตกปีกสร้างความแตกหลีกไปหรืออะไรต่อไปเรื่อยๆอันนี้ไม่ต้องการแม้แต่หมู่คนสังคมศาสนาเขาสอดคล้องโลกเขาช่วยโลกแท้ๆเป็นโรคกรรมฟังอนุกรรมปายะเพราะโลกที่มันไม่มีสันติมันรวมกันไม่ได้มันแตกมันร้าวมันวิว อะไรพวกนี้ศาสนานี่แหละจะช่วยเหมือนพวกเรามาศึกษาและเราก็ยังทำไม่ลงตัวเราตัวเราเองแท้ๆเรายังทำแก่ตัวเราไม่ได้เราทนไม่ได้เราจะแก้ความผิดความเป็นราคะของตนก็แก้ไม่ได้เราจะแก้ความผิดอย่างหนึ่งที่เราเป็นโทสะผลักไสเอาแต่ใจตัวเราก็แก้ไม่ได้แก้ไม่ได้มันก็ไม่ได้ทุกสิ่งแต่ถ้าเผื่อว่าแก้ได้มันก็จะประสานมันก็จะเข้าได้มันก็จะเป็นพลังที่มันเป็นพลังนี่มันได้ตั้งแต่ตัวแต่ละบุคคลบุคคลคนนี้มีวิมุติจริงไม่มีกินเลสไม่มีความขี้เกียจมีความขยันและก็ขยันที่ร่วมรวมด้วยขยันประสานรู้จักมันจะมันยังรู้จักอนุโลมปฏิโลมรู้จักยืดหยุ่น รู้จักถาดที่รู้จักกิริยากายกิริยาวาจาใจของเรานี่ประมาณได้เก่งแล้วก็กำหนดทำให้ได้สมส่วนแรงไปเบาเบาลงเบาไปเราแรงขึ้นเบามากแล้วก็แรงขึ้นมากหน่อยถ้าแรงไปมากได้เราก็ลดลงมามากหน่อยอะไรมีการกระทำอย่างพอเหมาะพอสมกับคำกิริยาอย่างรู้อย่างฉลาดและทำได้ด้วยรู้และทำได้อย่างสบายไม่ทุกข์คนเหล่านั้นไม่ทุกข์ผู้ที่ปฏิบัติได้แล้วก็ไม่มีทุกข์อะไรมีแต่พลังพลังรังสรรค์รังสรรค์สร้างสรรค์ไปเลยเพราะมันเป็นสภาพที่มันลงตัวได้แท้จริงพระโสดาทำมาได้มากแล้ว แต่มันก็ยังมีส่วนรักมีส่วนบกพร่องบางคนที่ยังไม่ดียังไม่เก่งยังไม่ไปไม่ได้ยังเป็นเด็กยังอินทรีย์อ่อนพระอ่อนก็จริง 200 กันอยู่บางผู้บางคนได้ดีมีความจริงได้ดีได้ไปโดยตนสอดซ้อนกันอยู่ในทุกฐานะแม้แต่ฐานะของสมมติฐานจะมันจะไม่ลงมันจะดูว่าบางคนมีฐานะทางสมมุติติดต่ำกว่าแต่อินทรีย์พละเก่งกว่าภูมิธรรมสูงกว่ามีได้สอดซ้อนอยู่มีได้แต่ถึงกระนั้นก็ตามระวังมันเป็นสภาพที่ซ้อนไปซ้อนมาแม้เราจะมีรูปฐานะในทางรูปหน่อเราจะต่ำกว่า เราก็ต้องเคารพผู้ที่มีรูปฐานะสูงกว่ามันเป็นการลดกิเลสซ้อนของเราผู้ที่มีฐานะรูปที่สูงกว่านั้นน่ะแล้วหลงตนว่ามีมานะว่าเราสูงแต่แท้จริงเราต่ำกว่าโดยปัญญาเราก็ไม่รู้ว่าเขาสูงกว่าแล้วยิ่งหยิ่งผยองขณะที่สูงกว่าโดยรูปโดยสมมุติอีกเราก็ยังเคารพไม่ได้และยิ่งผู้ที่มีฐานะต่ำกว่าแล้วก็ยกตนข่มท่านโดยไม่รู้ตัวคงอยู่ในที่เราไม่รู้ว่าเราอย่างนี้หน้าอย่างนี้นะฉันนะอาตมานะอย่างว่าจริงๆอาตมายังไม่ต้องไม่ยังไม่น่าจะพูดยังไม่น่าจะถึงฐานะอย่างนั้นซะด้วยซ้ำแต่ก็สมมุติเท่านั้นแต่ใจมันเป็นอาตมาจริงๆมันสร้างอัตตาตัวตนเบ่งๆจริงๆเลยอาตมา หลวงพี่นะที่ยังไม่เป็นพี่เขาไม่จำไม่ได้หรอกที่จริงยังเป็นน้องเขาอยู่ยังด้อยกว่าเขาอยู่ด้วยผู้มาทำทำไมรู้ตัวไม่รู้ตนอย่างนี้ก็ต้องรู้ตัวรู้ตอนนี้ดีเสมอเราทำกรรมกิริยาอะไรสมเหมาะหรือเปล่าในขณะนี้เราเขาให้เราจ่ายเราใหญ่สมหรือเปล่าขนาดนี้เขาให้เราเล็กไปไม่เป็นไรใครเล็กได้คนนั้นไม่มีกิเลสไม่ได้นี่แหละมันเป็นกิเลสทิศทางมันมีการเรียนการฝึกตนอย่างนั้นเราสร้างตัวเราเองใหญ่เราสร้างตัวเองเราโตอยู่เราเองเราก็กิเลสอยู่เท่านั้นท่านไม่ได้สอนว่าให้หัดโตหัดโตถ้าไม่ต้องหาหรอกโตกิเลสมันพาเองต้องหัดเล็กหัดมักน้อยมักใหญ่ไม่เอามักโตไม่เอา พระพุทธเจ้าไม่มีแนวอย่างนั้นหลักของการตัดสินทำมากรู้จักทุกท่านทำได้วินัยใดเป็นไปเพื่อความมักใหญ่มักโตไม่ใช่ของเราตถาคตของตถาคตนี่ทำธรรมะใดเป็นไปเพื่อความมักน้อยมักเล็กมักน้อยมักเล็กลงอันนั้นน่ะเป็นของเราตถาคตทิศทางการตัดสินธรรมะก็เป็นอยู่อย่างนี้ถ้าใครโง่คนนั้นก็ไม่ได้ไม่เจริญช้ายิ่งหลงก็ยิ่งไปใหญ่ว่าเราจะต้องเรียนรู้อย่างแท้จริงแม้จะใช้การทำการงานเราก็จะขยันเราก็จะเป็นผู้มีกะจิตกะใจมีอิทธิบาทมีฉันทะคำว่าฉันทะเนี่ยเป็นสภาพคลำคล้ายกันกับคำว่ามหาศาลหรือประหารเซตุงเมื่อกี้นี้ ตัวสุดท้ายเดี๋ยวจะอธิบายไปจนกระทั่งถึงตัวสุดท้ายสัมปหังสนา ร่าเริงเบิกบานเราทำได้พอสมควรแล้วแต่ดีกว่านี้เราก็ต้องทำให้ได้ดีกว่านี้มีอีกในสังคมของเราเอาให้ดีกว่านี้เอาให้เป็นผู้ที่ขยันการงานเป็นผู้ที่มีกิเลสลดจริงๆมีกะจิตกะใจและแบ่งเบาเป็นพลังแห่งพลังเป็นพลังหมดเราเรียกว่ายังถ่อมตนว่าพลังหมดคือมันมีความสมานสามัคคีสังฆัสสะมันเป็นความสมานสามัคคีอย่างจริงจังเลยที่เราทำกันอยู่เนี่ยแล้วมันน่าเปล่าเรื่องโดยสามัญสำนึกคุณก็คงจะรู้อยู่ล่ะว่าโอ้มันน่าชื่นใจน้องฟังพร้อมกันทำพังพร้อมกันช่วยเหลือโปรไฟล์สอดร้อยกันอยู่หน้าเบิกบานร่าเริงไม่มีใครหดหู่ไม่มีใคร เกลียดไม่มีใครฉันมีฉันทะมีวิริยะมีกะจิตกะใจฉันทะยินดีวิริยะความเพียรอยู่เสริมหนุนกันอยู่มีจิตตะมีกะจิตมีกะใจมีวิมังสามีแต่เนื้อเนื้อเกิดแปลอย่างพระโพธิรักษ์วิมังสามังสะบังสากลเนื้อเขาจะจัดอยู่แล้ววิมังสามีเนื้ออันยิ่งมีกันอันยิ่งมีสารัตถะมีสิ่งที่เรารู้ในโลกสมมติสัจจะนั่นแหละวันนี้เป็นการสร้างสรรค์เนื้อโดยส่วนสูงของจิตเราหมดปล่อยวางนั่นน่ะเป็นของเราเป็นอสังขตธรรมเป็นศูนย์เป็นอนัตตาเราจะปล่อยวางแม้แต่คุณงามความดีหรือสิ่งที่เป็นเนื้อ สาระแก่นสารในโลกเห็นแจ้งเลยว่าแม้แต่เนื้อหาแก่นสารที่เป็นสมมติสัจจะในโลกเราก็ไม่หลงแต่เราควรทำเราควรสร้างกุศลสร้างประโยชน์สร้างสาร แล้วก็ไม่รู้ความดีเป็นของเราไม่หลงตัวตนเราเป็นเจ้าของเจ้าของเราเป็นของของกูเราเป็นคนสร้างเราเป็นคนทำเราเป็นคนดีเราเป็นคนสร้างความดีเราเป็นเจ้าของความดีแล้วก็หลงความเป็นเจ้าของลงตัวลงตนอยู่ที่สุดในที่สุดนั้นเป็นเรามีสูญญากาศเรามีสูญญตาเราปลดปล่อยปล่อยอยู่สลัดคืนอยู่สลัดคืนอยู่แต่สร้างนะแล้วก็พิจารณาด้วยอะไรควรสร้างอะไรไม่ควรสร้างอะไรควรทำอะไรไม่ควรทำพิจารณาเห็นทุกกาลทุกองค์ประกอบทุกหมู่กลุ่มอยู่กระทำนะผู้มีประสิทธิภาพมีจิตใจรู้อย่างนี้กันทั่วโลกต่างก็สอนภาษา กัมมันตรังมีกรรมมันตังอยู่มีการงานอยู่โดยไม่ต้องไปใช้ไปใช้อะไรเลยเกิดเองเกิดกันอย่างมีตัวรู้คือมีวิญญาณพระมีวิญญาณผู้ประเสริฐมีจิตวิญญาณของพระมีจิตวิญญาณของสมณะมีจิตวิญญาณของผู้ประเสริฐรู้ตัวอยู่ทั่วพร้อมฉลาดรู้การควรทำการไม่ควรทำแล้วก็ทำอยู่มีสัมมากัมมันตรังสัมมากัมมันตะบัดนี้เวลากำลังผ่านไปผ่านไปเรากำลังทำอะไรอยู่ก็ถามตนด้วยกายกรรมวจีกรรมที่ดีกว่านี้ยังมีอีกมีอะไรอ่ะสอด 2 รอบด้าน หมดเวลาไปทำแล้วก็รู้ว่าเราจะทำยังไงมันถึงจะเป็นความสงบเรายินดีในความสงบไม่ยินดีในความทะเลาะเบาะแว้งไม่ยินดีในความขัดแย้งจนกระทั่งดูบาดหมางดูความเรียบร้อยยินดีในความเรียบร้อยสงบสงบเรียบร้อยคำว่าสงบเรียบร้อยนี่ก็เน้นกันอยู่เสมอว่าอย่าเข้าใจผิดถึงว่าสงบริบหรี่สงบหลบลี้เราต้องเอาคำว่าสงบเรียบร้อยสงบริบหรี่เขาก็ไม่ค่อยใช้นะแต่นี่พูดขึ้นมาให้เห็นสภาวะว่ามันเลยเถิดไปแล้วสงบเรียบร้อยไม่เอาคำว่าสงบคำนั้นถ้าเผื่อว่าริบหรี่ๆไปหลบไม่เอาปีกออกอย่างนั้นมันจะเป็นกิเลส แม้ถูกบังคับแม้ถูกสิ่งแวดล้อมจำเป็นจำใจให้มาร่วมแล้วก็รวมอย่างมันไม่เป็นสงบมันหาทางหลบอยู่นั่นเองหนักเข้าก็เป็นสงบสงบรู้ไม่สงบเป็นยังไงทรัพย์ใหม่นะเนี่ยสงบนี่สับใหม่นะรู้เหรอเอ๊ะดีนี่พูดขึ้นอย่างนี้ก็รู้คิดว่ารู้กันนะมันไม่เป็นสงบแล้วมันเป็นสงบแม่จำเป็นจำใจก็มาเสร็จแล้วก็มาแสดงไม่แสดงความสงบแสดงความสงบเออเรารู้พวกเรามันก็ไม่เรียบร้อย มันไม่เรียบร้อยเพราะเศษส่วนเลยเถิดที่น้อยไปส่วนเลยเถิดที่มันมันไม่ใช่สงบหรอกมันไม่ใช่วิเวกไม่ใช่ความสงบสงัดที่ดีมันเลยเถิดไปมันน้อยไปมันไม่เข้าเรื่องเราก็จะต้องรู้เราต้องฝึกปรือแล้วต้องกระทำจริงๆนะไอ้เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ต่อสู้กันเหลือเกินเป็นเรื่องที่เราจะต้องแก้ไขเหลือเกินใครไม่ทำให้ใครได้ใครไม่ทำให้ใครได้เราจะบอกพระพุทธเจ้าตรัสกับพระอนุรุทธสุดท้ายท่านก็ตรัสท่านก็บอกว่ามันเป็นอัสสาทะมันเป็นรสนิยมอันหนึ่งของโลกีย เพราะฉะนั้นต้องเห็นโทษเห็นภัยอาทินวะอัสสาทะอาทินวนิตสรณะ 3 ตัวนี้เสร็จแล้วก็ต้องพาหุ่นดีกะตะอัสสาทะเมื่อเรารู้ว่าอย่างนี้เป็นรสนิยมของโลกีย์อย่างนี้มันเป็นคนโลกไม่ใช่มาเป็นคนโลกุตระเป็นโลกีย์อยู่เราทำตามใจเราเราทำเสร็จเรายังพอใจแล้วเราก็เอานะมันเอามันมีอินทรีย์พละข้างในที่เป็นกิเลสนะไม่ใช่อินทรีย์พละทางไม่มีกิเลสมันก็พยายามเอาเอามันต่อหน้าต่อตาได้ก็เรียกว่ามันไม่อายกันล่ะเอ้ามันพยายามจะเซฟเราก็จะต้องพยายามช่วยตนด้วยอำนาจกฎของ ด้วยวิปัสสนา 2 มันมี 2 ธุระนี่แหละมันมีทางอื่นพิจารณาซ้อนซ้ำจริงๆหาโทษหาภัยของมันเห็นจริงๆในความจริงว่าถ้าเผื่อว่าไม่มีแล้วมันดีกว่าไหมกาละอย่างนี้ทำไมไม่แข็งแรงไม่ทนทานเลยพยายามเห็นความจริงว่าได้ถ้าทำได้แล้วมันก็เกิดรถเป็นวิมุติรถเป็นธรรมรสเป็นสิ่งที่เหนือกว่าดีกว่าใช่ไหมเห็นได้จริงเห็นน่ะของตัวคุณเห็นนะเสพรู้เข้าใจเลยประสบการของคุณเองเกิดเองเป็นเองเห็นให้มากและเห็นเป็นโทษเป็นภัยอิสรภาพ คือการสลัดออกให้เร็วมีสถานะแปลว่าการสลัดได้ไอ้ที่ยังฉลาดไม่ได้เหมือนกับหนังกะติ๊กเหมือนกับไอ้กาวสำหรับคนอื่นๆอยู่นี่อย่างนี้ยังไม่ใช่นิสัยนะดีสาระนะสลัดมันก็หลุดไปเลยและเร็วเป็นอาการเร็วท่านใช้ภาษาบาลีวันนี้สาธารณะนี่ไม่เกี่ยวกันไม่พึ่งกันก็ได้ไม่ต้องต่อสู้ไม่ต้องต่อสู้ไม่ต้องเกี่ยวกันไม่ต้องยุ่งกันอีกแล้วตัดขาดกันแล้วนี่สถานะสลัดเป็นภาวะในปฏิกิริยากำลังกระทำทำกันได้เร็วมีสถานะต้องซ้อมสักอยู่อย่างนั้นแหละทำให้มากเพราะบุหรี่ก็ตัดทำให้มากทำจริงๆ ทำด้วยการรู้ด้วยญาณมันปลดปล่อยได้ยานปัญญาวิปัสสนาเห็นแล้วมันไพรบางคนจะเห็นได้เลยว่าอ๋อมันรู้ด้วยปัญญานี่มันหลุดโลกไปเองเลยไม่ต้องไปใช้พลังดันพลังคอมอะไรเลยมันถอยไปเราจะต้องได้ทั้งสองลักษณะใครก็เห็นจริงเลยว่าแหมปัญญานี่มันก็มีฤทธิ์มีแรงฤทธิ์แรงไอ้พลอยมันก็ไม่ปล่อยใช้กฎใช้คนใช้กำลังอะไรของเราเองก็ใช้มันด้วยอย่างนู้นอย่างนี้ด้วยพละด้วยวิธีการด้วยนู่นนี่ทำเป็นอีกวิธีให้มีอิทธิวิธีอย่างเก่งที่เราจะสลับหลุดที่เราจะพรากห่างทำจริงๆพระพุทธเจ้าท่านก็พยายามหาหมดแล้วในส่วนที่จะมาแก้ไขสิ่งนี้เพราะใครไม่ขยัน พากเพียรใครไม่พยายามเองสัมมาวายามะสัมมาสติเห็นแล้วรู้แล้วใครไม่ทำเอาก็ไม่ได้ต้องเสพคุณต้องปฏิเสธเสวนาทำทวนทำซ้ำปฏิเสวามิ 50 ปีมี 25 ปีเท่านั้นอะไรนะ ขนาดไม่ได้มาได้ 25 ปีใน 50 ปี 55 ปีใน 55 ปีนี่กำจัดความง่วงเหงาหาวนอนมาได้ 25 ปีแสดงว่าต่อสู้ 30 ได้ชนะ 25 จะเอาอัตราของเวลาอัตราของเวลาทำไมเป็นอย่างนั้นทำไมมีตัวอย่างอย่างนั้นเพราะพระอนุรุทธนี่เล่นวิธีเล่นชายเพราะดูรถนี่เป็นเอกทัตในทางฌานทำเป็นชาเย็นได้ใช้พลังทางจิตขณะนั้นมันรำมะเรืองรู้ไหมเพราะฉะนั้นกว่าจะสะอาด จริงนี่ไม่ใช่เรื่องเรื่องละเอียดพระพุทธเจ้าท่านตรัสกับพระอนุรุทธบอกว่าพอรู้ไปถามว่าทำไมหน้าเธอแปลว่าเป็นไทยว่ารูปก็หายไปแสงสว่างก็ไม่มีท่านถามเป็นสำนวนแปลว่าเป็นไทยแล้วเป็นอย่างนี้รูปก็หายไปคือผู้ที่มีธาตุรู้เนี่ยมันรู้เลยว่าอันนี้เป็นสิ่งที่ถูกรู้กำหนดรู้อยู่อย่างชัดแจ้งมันก็มีลูกมีสิ่งนั้นสิ่งนั้นคุณจะอยู่ในภพอย่างนี้คุณก็มีอะไรที่คุณจดรู้เพราะว่าคนที่มีสติสัมปชัญญะนี่มีอะไรเกิดอยู่เสมอคนมันยังไม่ตายมันก็เกิดมึงมีสติสัมปชัญญะมันก็รู้ถ้ามีสติเต็มร้อยอยู่มันก็จะรู้ อะไรมีอะไรที่ถูกรู้อะไรเกิดอยู่แม้คุณไม่หลับตาคุณไม่รับทวาร 5 แล้วมันก็มีอะไรเกิดอยู่ข้างในที่เรารู้อยู่สิ่งที่รู้ว่านั่นแหละมันก็ไม่มีอะไรมันก็มีแต่แสงสว่างมีรูปที่ถูกรู้ถ้าเราจะกำหนดอะไรเป็นนิมิตรูปถูกรู้เรื่องนั้นเรื่องนี้เป็นรูปเป็นรูปฌานรูปฌานคือมีสภาพที่ถูกรู้อะไรได้เป็นความนึกคิดเป็นสิ่งนั้นสิ่งนี้ซึ่งมันก็ไม่มีตัวไม่มีตนและเป็นรูปแล้วเราก็รู้อันนั้นได้รู้มีอะไรที่ถูกรู้ก็เป็นสิ่งที่ถูกรู้นั่นแหละเรียกว่ามีลูกทีนี้ไอ้รูปนั้นก็หายไปที่จริงมันไม่ใช่หายไปหรอกสติเราตก แสงสว่างก็ไม่มีมันก็ยิ่งมืดกันใหญ่เลยแสงสว่างก็ไม่มีรูปก็หายไปคือไอ้สิ่งที่พยายามถูกรู้อยู่นั่นมันก็ไม่มีการกำหนดมันก็ไม่มีสติสัมปชัญญะจับอะไรไม่ได้ผีเข้ามาครอบงำหมดเป็นไปตามเรื่องตามราวของเราไปทูลถามพระพุทธเจ้าพระพุทธเจ้าก็บอกว่าทำเองท่านก็เคยเป็นท่านก็เคยต่อสู้ต่อสู้ให้มากทำไม่ซ้ำซากให้รู้ว่าไอ้สิ่งนั้นเราเป็นหลงตามกิเลสโลกตามกิเลสโลกียะถ้าเราทำบ่อยๆทำมากๆก็จะเกิดสติสัมปชัญญะแข็งแรงมีอินทรีย์มีภาระทำให้มากไม่มีใครช่วยคุณได้คุณยิ่งไม่ทำคุณยิ่งปล่อยปละละเลยนะปล่อยให้มันเสพคุณ ก็ยิ่งแย่บอกแล้วปฏิเสธวันนาอธิบายคุณไม่มีที่วาสนาหรอกวาสนาก็กลายเป็นวาสนาแบบนั้นน่ะแล้วก็มานั่งแก้ตัวมานั่งแก้ตัวว่าโอ๊ยเรามีวาสนามันไม่ใช่วาสนาที่ยิ่งวาสนามันแปลว่าที่อยู่ก็มันทรงอยู่มันเป็นอย่างนั้นมันเป็นอยู่อย่างงั้นน่ะมีอยู่เป็นอยู่ทรงอยู่ก็มีอยู่เป็นอยู่ทรงอยู่ในลักษณะนั้นน่ะคุณเป็นอะไรก็เป็นไอ้นั่นน่ะถ้าเป็นงูเหลือมก็เป็นงูเหลือมถ้าเป็นนาคก็เป็นนาคเลื้อยอย่างเงี้ยก็เห็นอยู่อย่างนั้นน่ะมันก็เป็นดูงูเหมือนกันก็ทรงอยู่อย่างนั้นน่ะมันมีมันเป็นปฏิเสธวาสนาเพราะงั้นเราจะต้องอธิบาย บันทึกแปลว่าที่วาสนาว่าอดทนข่มขืนฝืนกลับฝืนแก้ในภาคปฏิบัติต้องฟื้นกลับฝืนใจในสิ่งที่เป็นอกุศลกลับฟื้นแก้เข้าไปได้มากๆมันก็จะสามารถตัดรอบได้บ้างเป็นปริวัตรชนะปรัชญาตัดรอบลงไปได้เรื่อยๆๆเมื่อทำได้เก่งมันก็ง่ายปรับวิโรจน์ธนาบรรเทาเบาบางมันทำไปเรื่อยๆมีเซฟมิตรภาพสูตรอะไรสภาวะสภาวะสังข์วรสูตรสภาวะสังข์วรสูตรเพราะเราสังวรระวังเราก็ต้องทำ เมื่อวิโนทัยนามบรรเทาเราไปได้แล้วก็ทำไม่ประมาทอีกบรรเทาแล้วเราก็เลยติดแป้นก็ไม่เอาเอาให้จนสุดเป็นภาวนาเป็นการเกิดผลสมบูรณ์ภาวนาภาวนาแปลว่าเกิดภาวะนั้นอย่างสมบูรณ์แล้วเราก็ต้องทำจริงๆนะผู้ใดแก้กลับอะไรต่ออะไรได้แล้วเราก็จะกลายเป็นคนที่ไม่ขาดทุนอะไรๆเราก็เป็นคนได้รับสมบูรณ์หมดอยู่กับอะไรเราก็เป็นผู้ที่ได้ควรได้ได้ควรจ่ายจ่ายควรสร้างประโยชน์สร้างเราได้ทุกสภาพทุกสภาวะทุกสถานที่ทำเองทำให้แข็งแรงถ้าเราแก้ภาวะนี้ไม่ได้นะก็ไม่รู้จะทำไงเมื่อเวลาเรียน นั่งนับเป็นการที่ซ้อนลงไปในขณะเรียนนั่งอานาปานสติมีฐานจริงๆฐานพระอนาคามีเข้าพบสู่ภพยิ่งสมัยพระพุทธเจ้าน่าเห็นใจท่านเพราะว่าสมัยโน้นมันฤาษีมันเยอะแล้วมันเรียนไปในทางนั่งหลับหูหลับตาอยู่ในภพอะไรนี่มากท่านต้องแก้มากท่านต้องแก้แล้วก็พยายามกระทำน่าเห็นใจเรามานี่นะคนที่ไม่ติดในเรื่องที่จะต้องไปหลบไปหล