250408-3-186 ทางเอกภาค3-ตอน186(หน้า364)-พ่อท่าน-สันติอโศก-ท057.txt

งถึงสังขารที่ยังต้องตั้งอยู่อย่างดีที่สุดในความเป็นสังขารทั้งหลายในวงเล็บ พระสังขารพระสัมมาโทแม้แต่ความเป็นสวรรค์หรือความไม่ต้องติดสวรรค์นิสสันกะทะทั้งหลายนั้นควรจะตั้งอยู่ควรจะทรงอยู่ในรูปในนามอย่างไรแค่ไหนก็จัดแจงทำให้พอดีที่สุดได้จริงแล้วแล้วก็สละคืนในเวลาในสิ่งทั้งปวงเป็นจริงได้จริงในวงเล็บทรัพย์ผู้ปฏิปทาหรือแม้จะเป็นสิ่งที่กล่าวขานว่าตันหักขยะ วิราคะนิโรธนิพพานใดๆก็ดีก็ล้วนรู้จริงถูกต้องแม่นตรงและทำได้เป็นได้ถึงจึงมีจริงคือความควรมีอยู่ก็มีตั้งอยู่จริงความควรมีบ้างไม่มีบ้างก็ตั้งอยู่ในฐานะทำได้สมส่วนความไม่ควรมีเลยก็ตั้งอยู่ในฐานะไม่มีได้อย่างสนิทเด็ดขาดจริงมีชื่อว่าอุปธิวิเวกเอ่ออันนี้เป็นตัวบอกที่บอกอย่างละเอียดแต่ บอกตัวเป้าอุปธินี้หมายความว่าสภาพที่เราถือว่าสิ่งไม่ควรเป็นกิเลสสิ่งไม่ควรเป็นกิเลสวัดสิ่งที่ไม่ควรเป็นกิเลสตัวนี้ตัวนี้ต้องไม่มีเลยต่างกันกับจิตจิตนั้นน่ะมีจิตวิเวกหมายความว่าจิตมีจิตเป็นเอกจิตเวชนี่มีจิตอย่างยิ่งไม่ใช่ไม่มีจิตจิตจิตจิตจิตนั้นสะอาดอย่างยิ่งถ้าว่าไปแล้วต้องใช้คำว่าจิตนั้นสะอาดอย่างยิ่งจิตนั้นเต็มที่จิตนั้นเป็น 100% จิตเป็นจิตเพียว บริบูรณ์เร็วจิตวิทยาสวนอุปทินนั้นน่ะเป็นสภาพที่หมดในสภาพที่เป็นเราเรียกว่ากิเลสอุปธิเราเรียกว่ากิเลสสรุปที่นั้นไม่มีหมดเพราะฉะนั้นถ้าเราเข้าใจผิดแล้วล่ะก็เราจะไปปนกันกับจิตวิเวกมันต่างกันอุปสรรคไม่มีไอ้จิตนั้นมีเพราะงั้นในที่นี้ก็พยายามตั้งข้อสังเกตให้ฟังตำราในเมืองไทยทั้งหลายนั้นว่ากันไว้ความหมายถึง จิตวิเวกอยู่คือจิตวิทยาความหมายคำว่าได้ทำได้แก่ทำจิตให้สงบด้วยสมถะภาวนาจิตวิเวกนี่คือทำจิตให้สงบด้วยสมถะภาวนาได้อย่างนั้นไม่ใช่นะเพราะงั้นอุบัติเหตุก็ไม่ได้หมายไปกำหนดอย่างที่เขากำหนดกันคือทำให้มันดับไปหมดทีนี้อุปกรณ์นี้ในรายละเอียดของมันตอนนี้ก็ได้อธิบายละเอียดต่อมาว่าอุปธินี้เป็นตัวสงัดแท้ๆอุปธินี้หมดกรรมกิริยา เพราะฉะนั้นความเป็นวิเวกหรือความเป็นเอกยิ่งก็ได้แก่แม้แต่พฤติกรรมใดๆก็ตามที่มีพฤติขึ้นมาเป็นอาการแล้วจะต้องรู้อาการอย่างนี้เรียกว่าอาการกิเลสอาการอย่างนี้เรียกว่าอาการที่ควรมีแต่พฤติเราเรียกในที่นี้ว่าพฤติกรรมกิริยาหรือว่าพฤติทั้งหลายแหล่เนี่ยอย่างนี้มันเรียกว่ามันเลวมันบาปมันอกุศลมันไม่ควรจะเป็นจะมีแม้แต่จะมีน้อยเล็กถึงขนาดขั้นอนุสัยขั้นพริ้วพรายอยู่ในขนาดไหนหรือขั้นที่จะติดแนบเซฟนอกจากผิวพรรณ จะติดแนบ save you eat เราเรียกมันว่าอัตราแล้วก็จะรู้ว่ามันไม่ควรเสพไม่ควรติดแล้วนี่ไม่ควรจะเป็นอย่างนี้อยู่กับที่อย่างนี้ในการเคลื่อนไหวก็ดีในการนิ่งๆอยู่ก็ตามที่เรารู้ด้วยปัญญาเราจะรู้ว่าการนิ่งๆอยู่อย่างนี้ไม่ควรนิ่งอยู่อย่างนี้แล้วนี่เรียกว่าไม่ควรเป็นกิเลสแล้วนี่ถ้านิ่งอยู่อย่างนี้แล้วก็ชอบใจละเสพอร่อยต่อไปละทีนี้เป็นกิเลสเราก็รู้ว่านี่หยุดควรจะหยุดอาการนิ่งๆนี้เป็นอาการอื่นอาการนี้เคลื่อนไหวอยู่อย่างนี้มันไม่ควรเคลื่อนไหวอย่างนี้แล้วควรจะหยุดเคลื่อนไหวอย่างนี้ไม่สมควรกูจะหยุด ความเคลื่อนไหวนี้เรารู้ว่าความเคลื่อนไหวอย่างนี้เป็นกิเลสแล้วนี่ถ้าเราทำอย่างนี้เรารู้สึกว่ามันเป็นความโลภหรือว่าเป็นความโทสะมันเป็นสภาพทำไปแล้วก็เป็นการแก้แค้นอันนึงเป็นการบำบัดอย่างนึงสมใจเราหรือไม่ก็ไปทำไปอย่างนี้หมายทำแล้วก็อร่อยดีเราพอใจจะทำอย่างนี้มันมันดีถ้าหยุดซะนี่เป็นทุกข์และอย่างนี้เราก็จะรู้เพราะฉะนั้นพฤติที่เกิดขึ้นอยู่หรือสิ่งที่หยุดสิ่งที่หยุดอยู่แล้วเราก็เสพอยู่ติดอยู่เราควรจะต้องรู้ในอารมณ์นั้นให้ชัดแจ้งอารมณ์ที่เสพอยู่ติดอยู่นั้นมันก็เกาะอยู่ติดอยู่ แสบคุ้นอยู่แล้วจะกลายเป็นอัตราถ้าเราไม่รู้เท่าทันจะกลายเป็นอัตราก็คือตัวใดที่เราพิจารณาเห็นแล้วว่าไม่สมควรเป็นกิเลสหรือว่าเป็นส่วนที่เลวหรือส่วนที่อกุศลเป็นส่วนที่ไม่ดีตามความเหมาะความสมอันนี้ต้องมีปัญญาเข้าควบคู่อย่างมากมีปัญญาเข้าไปทำมาวิจัยเข้าไปทำการตัดสินเข้าไปการตรวจอ่านตรวจรู้ความพอเหมาะด้วยการด้วยเวลาด้วยสัดส่วนด้วยองค์ประกอบต่างๆอย่างแท้จริงจึงเรียกว่าองค์ประกอบ ทางนั้นอยู่อย่างสังขารมาตรวจสังขารว่าอย่างนี้มันปรุงเกินมันปรุงมันหรือว่ามันติดเกินแล้วมันก็มีอาการของจิตที่ชอบหรือชังเป็นอิจฉาอารมณ์และอนิจจาลมอะไรที่เรามีใจโน้มน้อมไปในฝั่งใดฝั่งหนึ่งเราก็จะต้องรู้ว่าจิตของเราเสพเมื่อเราไม่มีเราก็รู้ว่านี่เป็นอาการที่เราปราบปรอยตรงวางเราทำอะไรอยู่ก็ทำด้วยเหตุผลทำด้วยสิ่งแวดล้อมทำด้วยไม่ได้มีตัวก็ไปกินดียินร้ายอะไรเลยเราไม่มีความยินดีไม่มีความยินร้ายจริงๆต้องตรวจอ่านซ้อนลงไปจริงๆ เราจึงจะรู้แจ้งถึงสังขารต่างๆแล้วเราก็รู้ว่าอันใดที่มันเป็นควรตั้งอยู่แม้สังขารที่มันปรุงโดยธรรมเป็นปุณยาที่สังขารบางอย่างเราปรุงเพื่อทำอย่างนี้เพื่อฝึกฝนร้างเพื่อชำระของเราเราก็ทำทำจนกระทั่งเราละลายได้เราไม่ติดไม่ยึดเราไม่ทุกข์ไม่ร้อนเราก็หยุดหรือว่าเราก็เปลี่ยนไปทำอื่นหรือว่าทำอย่างนี้เรารู้แล้วว่าเราก็ไม่ได้ติดแต่เราต้องทำโดยที่เราไม่ฝืนไม่ฝืนอะไรจะทำนานเท่าไรก็ทำได้ถ้าเผื่อว่าเราทำสิ่งนี้แหละมันฝืดมันฝืนทำงานเกินไปเราทุกข์ จะทำมันต่อให้ได้ทำมันจนผิดระหว่างจิตของเราก็ไปขวางอะไรก็ได้ถ้าสมมุติเราทำอย่างนี้อยู่เนี่ยมันก็ทำได้เรื่อยๆมันไม่แปลกประหลาดอะไรเลยทำไปได้เรื่อยๆแล้วทำไปทำไปทำไปแล้วก็เกิดเบื่อเกิดเซ็งอ่ะแสดงว่าเราจะเป็นคนอยู่เรายังว่ามันซ้ำซากทั้งๆที่เราก็ทำได้ทำได้ไปก็ทำดีขึ้นด้วยซ้ำชำนาญมากขึ้นรู้เพิ่มขึ้นเก่งขึ้นด้วยซ้ำแต่เราเองเราก็มีอาการจิตเบื่อเซ็งซ้ำซากอย่างนี้กิเลสทั้งนั้นน่ะหรือว่าเราจะทำวันนี้เราทำไม่ค่อยเป็นทำให้ก็เป็นแล้วก็รู้สึกไม่ค่อยชอบด้วย ว่าจะไปทำก็เบื่อเกลียดไม่อยากทำมันก็เป็นกิเลสอีกนั้นปัญญาที่เราถอดถอนตัวเองออกมาก่อนแล้วก็ใช้ปัญญาใช้การวิเคราะห์วิจารณ์ว่าอันนี้ควรเกิดขึ้นไหมควรทำไหมถ้ามันควรเกิดขึ้นควรทำอย่าปัญญาที่ไม่เข้าข้างใครเราเห็นแล้วรู้แล้วแม้เราไม่เป็นถ้ามันสมควรจะทำก็ต้องทำหัดฝึกหรือว่าพยายามถ้าเผื่อว่ามันยิ่งเป็นอยู่แล้วเราเป็นทีเดียวแหละเราก็ต้องทำจะทำงานเท่าไหร่ก็ทำอย่างอาตมานี้จะต้องสอนอยู่อย่างนี้อีกกี่ปีกี่ชาติอาตมาไม่มีปัญหาเลย จะสอนอย่างนี้ไม่มีปัญหาเพราะว่าโลกทุกวันนี้ต้องการความรู้อย่างนี้ไหมสมควรไหมที่สอนเนี่ยที่สอนงานนี้ที่ทำอยู่เนี่ยสมควรไหมมีคุณค่าไม่ดีไหมอาตมาว่าดีอาตมาสอนพวกคุณ 1 ชั่วโมงอาตมาไม่ใช่ว่ายกตัวยกตนอาตมาว่าดีมีคุณค่ากว่าด็อกเตอร์เขาสอนวิชาการอะไรอยู่แต่ละชั่วโมงเท่ากันอาตมาว่าอาตมามีค่ากว่าราคาแพงกว่ามากเพราะดอกเตอร์จริงๆจะมีนักเรียนเรียนมากเท่านี้หรือดอกเตอร์ที่เขาสอนขนาดขั้นดอกเตอร์ชั่วโมง 1 ชั่วโมงจะ ไม่มากกว่าด้วยและในความรู้ในสิ่งที่สอนมีคุณค่าต่อชีวิตมีประโยชน์ต่อชีวิตที่เป็นความสำคัญคุณค่าที่สำคัญต่อชีวิตที่จะเป็นไปมีประโยชน์เชื่อมโยงแต่ส่วนอย่างคนที่ได้รับความรู้นี้ไปคุณเองเป็นประโยชน์ต่อตนและคุณจะไปเป็นประโยชน์ต่อคนอื่นอีกเท่าไหร่ไม่เกิดการเบียดเบียนไม่เกิดการไปรบกวนไม่ให้เกิดการไม่สร้างทุกข์สร้างยากขึ้นแก่สังคมอีกคุณได้รับความรู้นี้ไปเนี่ยเป็นความรู้ที่เมื่อเอาไปเทียบกับยุคการแล้วโลกต้องการความรู้อย่างนี้ บอลโลกต้องการความรู้แบบเทคนิคที่โลกเขากำลังสอนๆๆกันเพื่อไปสร้างสรรค์หาเงินเพื่อไปทำอะไรอยู่ในสังคมเพื่อที่จะแลกเปลี่ยนเอาอามิสสินจ้างมาล่าเพื่อสรรเสริญมาสิ่งเหล่านั้นมีเกลื่อนมีมากแล้วมันก็ยิ่งมีก็ยิ่งเกิดการแย่งชิงกระบี่เกษียณสอนไป 10 คน 20 คน 50 คนเขาก็เอาสิ่งที่รู้สิ่งที่เป็นเหล่านี้ไปแย่งชิงแลกอามิสกันมีในโลกมีจำนวนประมาณเท่าเก่าเสร็จแล้วคนก็เรียนวิชาความรู้เหล่านั้นไปแย่งกันไปแย่งกันไปแย่งกันตลอดเวลาแตกต่างกันกับเราที่เราสอนเนี่ยลดละ รู้จักความจำเป็นเมื่อรถร้านรู้ความจำเป็นแล้วอาตมายังสอนละเอียดซ้อลงไปอีกว่าเราสร้างสรรค์เราเองเราน้อยได้แล้วน้อยโดยที่ไม่เบียดเบียนใครแล้วเราสร้างสรรค์อย่างน้อยเราก็มีพลังงานหรือมีพฤติกรรมมีสิ่งที่ได้สร้างเกินกว่าที่เราใช้เรากินแล้วแล้วต้องสร้างสรรค์อื่นๆไปเป็นประโยชน์ต่อคนอื่นอีกไปเป็นประโยชน์ต่อคนอื่นเพื่อที่จะให้คนอื่นซ้อนลงไปอีกว่าเขาจะต้องเป็นมาเป็นอย่างเรามาเป็นผู้ที่ลดละส่วนที่เกินแล้วก็หัดให้คนอื่นซ้อนลงไปอีกเนี่ยอาตมาอธิบายอย่างนี้ถ้าใครเข้าใจโดยโดยความหมายที่มันถูกต้องละเอียดลออแล้วนะจะเห็นว่าโอ้โหมันเป็น Infinity เลยมันเป็น ความกำไรของสังคมความกำไรของมนุษย์อย่างเป็นปากกลัวไปอีกสักเท่าไหร่แต่ทางโลกนั้นยิ่งสอนยิ่งสูงยิ่งสูงยิ่งสอนยิ่งสูงยิ่งไปเบียดเบียนแย่งชิงกันมากเพราะรู้มากรู้มากแล้วจะต้องแลกเปลี่ยนมากอย่างสมมุติว่ามีความรู้ทางด้านเทคนิควิศวกรอย่างนี้นะเขามีความรู้อย่างนี้นะเขามีความรู้ทางวิศวกรก็สามารถผลิตได้ด้วยนะเรามองดูง่ายๆถ้ามีความสามารถที่จะผลิตอะไรได้มากนี่นะแล้วเขาก็จะเมื่อเขาได้ความรู้นี้แล้วเขาก็จะไปผลิตมากแล้วเขาจะเอาค่าแรงแรกเปลี่ยนสิ่งที่เขาผลิตที่มามากเท่าที่เขาทำและเขาจะเอามาก เกินกว่าที่เขาทำด้วยโดยความโลภเขาจะตีราคาค่าแรงงานเขาสูงเกินกว่าสิ่งผลิตนั้นเสมอๆด้วยนี่มันกลายเป็นอย่างนี้จริงเขาผลิตออกมามีผลผลิตออกมา 100 ชิ้นจริงแต่เขาเอาเงินแล้วเอาตัวกลางและเอาสิ่งแรกเปลี่ยนหรือเอายศเอาขาอะไรก็แล้วแต่ลาภยศสรรเสริญแลกเปลี่ยนสิ่งนั้นมาให้คุ้มกับสิ่งที่เขาลงแรงและลงสมองลงไปเขาจะตีราคาแล้วเขาจะแลกสิ่งอย่างนั้นออกมาให้มากกว่าทุกทีไปแนวโน้มแล้วก็วิธีการเป็นอย่างนี้อยู่ในสังคมตลอดมาตลอดมาเลยเพราะฉะนั้นพรุ่งนี้จะได้เรียนรู้สูงสูงเพื่อเอาไปผลิตมากก็ตามแต่เขาก็ดูดดึงมาเป็นของตัวของกู ไม่ได้ลดหย่อนเลยยังเก่งก็เท่าทุนเขาสร้างไป 10 หน่วยเขาจะเอาราคาที่แลกเปลี่ยนเป็นตัวกลางและเป็นสิ่งได้มา 10 หน่วยคืนอย่างเก่งก็อย่างนั้นน้อยก็น้อยนักที่จะเอาคืนมาน้อยกว่ารักผลผลิตของตัวเองน้อยก็น้อยนะมีแต่จะพยายามตั้งค่ามีแต่จะพยายามว่าของเราดีของเราสูงของเราประเสริฐของเราจำนวนมากแล้วก็จะเอาสิ่งแรกเปลี่ยนนั้นมาให้คุ้มคืนให้หมดไม่ยอมขาดทุนแม้จะเป็นผู้ที่สามารถสร้างได้เท่าใดเท่าใดผลิตได้เท่าใดๆเก่งในการผลิตเท่าใดก็ตามนี่คือโรคกระเบียดกระเสียร Recaro ยิ่งสอนคนเหล่านี้ให้สูงเท่าใดเท่าใดก็ยิ่งเลวร้ายและกระเบียดกระเสียรรุนแรงยิ่งขึ้นยิ่งขึ้นกลับกันกับทางธรรมะหรือทางที่เราเป็นเราลดตัวเราเองเอาน้อยแลกเปลี่ยนมาให้น้อยลงพยายามผลิตให้ได้มากขึ้นจะมีความรู้ทางด้านเทคนิคด้วยเราก็ส่งเสริมเราไม่มีปัญหาในการจะเรียนรู้ทางเทคนิคแต่เราเน้นทางด้านธรรมะทางด้านเห็นแก่ตัวแก่ตนทางด้านที่ตัวเองจะเป็นคนเปลืองเปล่าเป็นคนผลาญพร่าลดการผลาญกล้าลดการเปลืองเปล่าลดการอยู่เฉยๆอย่าไปอยู่เฉยๆพยายามรู้จักกรรมกิริยาเวลา ว่าบัดนี้เราทำอะไรอยู่เป็นคุณเป็นข้ารู้จริงๆแล้วเราก็ทำผลิตออกผลิตออกเราจะเป็นคนที่ไม่เปลืองเปล่าไม่ลอยชายไม่เป็นคนกากเดนของสังคมและไม่เป็นคนที่เอาเปรียบเรารักเราจะเป็นคนมีคุณค่าแม้มีคุณค่าแล้วยิ่งมีคุณค่ามากเราก็รู้ด้วยเหตุผลชัดๆด้วยว่าเรายิ่งมีคุณค่ามากเราเป็นคนดีไหมล่ะดีเท่าไหร่ก็ดีเข้าไปสิคุณอย่าเป็นคนดีอย่าเป็นคนประเสริฐอย่าเป็นคนมีบุญมีกุศลก็บุญกุศลคุณสร้างออกไปนั่นน่ะมันก็จริงศาสนาไหนเขาสอนก็เหมือนกันหมดศาสนาพุทธก็ว่านี่เราทำบุญเอาไว้นี่นะเป็นของเราเนี่ยศาสนาไหนมันเหมือนกันหมดอ่ะไม่ได้การแย่งกับศาสนาไหนเลยศาสนาพุทธก็ไม่ค้านเพราะถ้าบอกว่า สร้างสรรค์ให้มากๆแล้วก็สร้างสรรค์ไปจิตใจของเราไม่มีตัวกิเลสว่าเราจะต้องเสียเปรียบมีแต่เราว่าสร้างมากๆแล้วเราได้เปรียบนะมันความคิดมันจะทวนกระแสกลับกันกับโลกเลยแล้วสร้างให้แก่โลกก็ฟรีได้มากๆเท่าไหร่มันยิ่งเป็นความดีงามมันยิ่งกำไรของเราถ้าเราไปเอาเปรียบเขาไม่สร้างแล้วก็ไปฉวยเอาของเขามาได้โดยฟรีๆโดยเราไม่ได้ลงทุนไม่ได้ลงแรงนะหรือว่าลงทุนลงแรงทำ 5 แต่เอาคืนมาเป็นสิบเอาคืนมาเป็นร้อยเรายิ่งขาดทุนอะไรเลยเนี่ยฟังดีๆทฤษฎีกำไรขาดทุนของอารยชนมันชัดๆจริงๆเงินนะคุณฟังดีๆนะวันนี้โกหกหรือเปล่า พูดเพี้ยนหรือเปล่าคุณฟังดีๆนะมันจะเห็นอย่างนั้นจริงๆเลยเห็นว่าเรามีคุณค่านี่มันของดีแล้วยิ่งเรามีฝีมือมีความสามารถผลิตได้ของวิเศษของมีคุณค่าเหลือเกินยิ่งดียิ่งมีคุณภาพสูงมีประสิทธิภาพสูงสิ่งที่เราสร้างนี่ก็ยิ่งดีใหญ่มันไม่มีมันเป็นประโยชน์กับมนุษย์แล้วยังไม่ต้องขายเลยให้ฟรีไปเลยนอกจากฟรีหรือยังแถมทำช่วยเลยผลิตสิ่งนี้ได้แล้วด้วยคุณภาพดีด้วยสิ่งที่ผลิตได้ดี๊ดีเสร็จแล้วเรายังไปทำให้เสียอีกไปทำไปสู่ช่วยช่วยแบกชั่วหามช่วยขนช่วยยายช่วยเดินเครื่อง ช่วยประกอบการให้อีกก็ยิ่งเป็นกำไรอีกเรานะกำไรเรายิ่งจ่ายเรายิ่งกำไรมันไม่ปิดไหมเนี่ยฟังๆดูความเป็นความคิดวิกฤตไหมผิดไหมหรือพี่ปราชญ์เป็นไหมเราฟังดูดีๆดิมันไม่ได้วิปลาสเลยนะมันเป็นความเห็นอย่างนั้นไม่รู้นะตัวเองเห็นอย่างนั้นคนอื่นจะเห็นด้วยนี่พูดจริงใจเพราะนี่มันเป็นบุญนะเราได้เสียสละเราได้ทำให้แก่คนอื่นเขาเราได้สร้างสรรค์ให้แกผู้อื่นเขาไปก็มันก็ยิ่งเป็นแค่ว่าเป็นบุญเป็นคุณมันก็เป็นบุญเป็นคุณแล้วเราก็ไม่ต้องทวงด้วยถ้าว่าเป็นความดีก็เป็นความดีถ้าว่าเป็นประโยชน์ก็เป็นประโยชน์แล้วแล้วเราก็ไม่ได้แหลกเอาอะไรไม่ได้เอาตัวกลางแลกมาไม่ได้เอา เงินแลกไม่ได้เอาของแลกเปลี่ยนไม่เอาอะไรเลยแลกมาไว้มันก็ยังเป็นคุณความดีอย่างนั้นอย่างนั้นอยู่เมื่อไหร่เมื่อไหร่มันก็เป็นอยู่ไม่ต้องจำก็ได้ไม่ต้องไม่ต้องจดไม่ต้องจำไม่ต้องเอามาคิดไม่ต้องเลยมันก็เป็นความดีอยู่ในเรื่องของสังขารทั้งหลายเรื่องของการปรุงการสร้างการกระทำเรื่องของการสิ่งที่มันเกิดอยู่ในโลกการต่างๆงานอะไรการที่เกิดงานที่เกิดอยู่ในโลกมันเป็นอย่างนี้แล้วก็ทำมันก็ไปถ้าเราเข้าใจแล้วแล้วเห็นชัดเจนไม่มีอะไรเถียงเลยไม่มีวิธีอิจฉาไม่มีความสงสัยแล้วยังอาตมานี้ไม่สงสัยอย่างผมนี่ไม่สงสัยผมเห็นจริงนอกจากว่าเราจะ หรือว่าเราจะไม่มีกำลังเท่านั้นเองถ้าเราไม่เมื่อยเรามีกำลังแล้วไม่มีปัญหาอะไรเลยศาสนาพุทธสอนให้เกิดพหุชนที่ตายและพระหูชนะสุขายะอย่างนี้ให้เกิดเป็นคนที่หมดกิเลสสร้างสรรค์เป็นประโยชน์ต่อมหาชนให้มหาชนก็ได้เรามีความรู้เท่าไรหมดความเห็นแก่ตัวแม้เราจะไม่เก่งเท่าไหร่นะไม่มีความรู้ทางเทคนิคเท่าไหร่เราไม่มีความเห็นแก่ตัวแล้วเราก็ทำช่วยเขาเท่านั้นเท่านี้เท่าที่เรามีความสามารถเมื่อเราไม่มีความเห็นแก่ตัวแล้วเราไม่มีความขี้เกียจตัวขี้เกียจนี้เป็นตัวกินเลทแหมมันติดอยู่ในมนุษย์มากหลายจริงๆหรือขี้เกียจเนี่ยคือมันไปถูกฤาษีแล้วมันไปถูกอะไรต่ออะไร สอนมันสอนมาสอนเอาไว้และที่จริงมันก็เป็นสัญชาตญาณของสัตว์โลกสัตว์โลกมันไม่มีความขวนขวายมันไม่มีไม่มีอุดมการณ์อันหนึ่งคือว่าสร้างสรรค์เพื่อผู้อื่นสร้างสรรค์เพื่อผู้อื่นสัตว์โลกมันยังไม่มีอุดมการณ์อันนี้เพราะสัตว์โลกก็เอาแต่กินแต่นอนเอาแต่สืบพันธุ์จะทำอะไรก็ทำที่อยู่ให้ตัวเองไอ้โน่นไอ้นี่หรือไม่ก็ไปหลงไม่ใช่ก็ไปหลงนั่นแหละแต่มันก็สร้างมันก็หลอกกันยิ่งเช่นสัตว์บางตัวมันทำสิ่งนั้นสิ่งนี้มันรู้สึกว่ามันได้เป็นสัญชาติญาณอันนึงของมันวันพุธไปขุดไปมันก็รู้สึกสนุกของมันไอ้ความรู้สึกสนุกหรือว่าการกระทำอย่างเคยชินยังทำไปไม่รู้ หยุดยั้งทำเรื่อยมันขุดรูต่อไปมันเป็นสัญชาตญาณอันหนึ่งของมันแล้วมันก็นึกว่ามันเป็นความสนุกเพลิดเพลินอร่อยมันก็ทำหรือสัตว์บางชนิดมันทำอย่างโน้นอย่างนี้มันก็เป็นสัญชาตญาณของมันที่มันรู้สึกว่าเออมันก็สนุกแล้วมันก็ถูกเสี้ยมสอนกันมาหรือว่าเป็นสัญชาติญาณทั้งจิตวิญญาณและยีนและไอ้ส่วนรูปส่วนรูปก็ลงร่องลงช่องอย่างนั้นทั้ง 2 ส่วนตรงกันแล้วมันก็เป็นอย่างนั้นมันก็ทำแต่มันก็ไม่มีอะไรมากเพราะมันไม่สำคัญมากมันไม่ปรุงมากเหมือนคนคนนี้หลอกล่อกันได้สังขารหลงเยอะแยะจนเกินการเพราะเมื่อเราไปสอนบอกเรียนรู้ทางด้านฤาษีมาสอนว่าอย่างนี้หยุดที่ไปทำทำไมหยุดจุดจุด หยุดจนเลยเถิดเลยหยุดแม้แต่สัญชาตญาณของมนุษย์ต่างๆที่อย่างโน้นอย่างนี้หยุดไปหมดจนกระทั่งหยุดไม่ทำอะไรแม้แต่สัญชาตญาณของสัตว์ก็หยุดอีกกลายเป็นหยุดเกินการไม่มีอะไรดีสักอย่างก็เลยจะกลายเป็นคนอยู่เฉยๆทีนี้อยู่เฉยๆมันก็มีความจริงอีกอันนึงว่าอยู่เฉยๆมันก็เบามันก็ว่ามันก็ง่ายก็จริงอยู่เฉยๆมันก็เบาก็ว่างก็ง่ายนี่เป็นเหตุผลธรรมดาเลยสามัญสำนึกใครมันก็รู้ก็เลยเลยเถิดไปในจุดนึงว่าคุณความดีของมนุษย์ที่จะเป็นความสัมมาเป็นความพอเหมาะ วิธีปานกลางที่เป็นทฤษฎีของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าที่ท่านสอนท่านเห็นชัดเจนจุดนี้เองเป็นจุดบอดของฤาษีเดินทีให้ไปนั่งหลับตาแล้วก็ให้ไปเห็นว่าดับไม่เก่งหยุดไม่เก่งมีฝีมือในการหยุดชะงักที่สุดก็ไปนั่งหลับหูหลับตาสะกดกดข่มหยุดตัดจุดจุดให้ได้เก่งที่สุดก็ไปเข้าใจกับฤาษีแล้วว่าหยุดได้เมื่อหยุดได้แล้วเสร็จแล้วเราก็หยุดเกินการและมีความเห็นมีปัญญาเห็นผิดตรงนี้พระพุทธเจ้าท่านได้ตั้งทฤษฎีเอกขึ้นมาว่าเออถ้าอย่างนี้สัมมาที่สุดแล้วเป็นมรรคองค์ 8 เป็นนิโรธทักทายไม่มีปฏิปทาเป็นตัวทุกข์นิโรธแล้วเนี่ยจะต้องทำอย่างไรให้คนไม่มี พฤติกรรมที่มีคุณค่าอยู่อย่างเก่าเพราะฉะนั้นจะคิดแล้วก็เริ่มคิดธรรมดาที่ไม่มีกิเลสก็ได้ลึกซึ้งมากคุณคิดให้ดีแต่คุณควรปฏิบัติไปจริงๆแล้วคุณจะเห็นเลยว่าโอ้โหพระพุทธเจ้าจะคิดออกได้ยังไงฤาษีหยุดได้ก็บอกว่าเบาว่าง่ายก็ลงตัวแล้วแต่พระพุทธเจ้าคิดออกได้ยังไงว่ามีทฤษฎีที่จะไม่ให้คนสอนคนเป็นแบ่งเป็นชั้นโสดาสกิทานาคาเรียนรู้สิ่งที่มันเกินเลยสิ่งที่มันไม่เข้าท่าเรียนรู้ความพอเหมาะพอดีของกายกรรมวจีกรรมมโนกรรมการงานที่เป็นองค์ประกอบในสังคมอีกซึ่งเสริมขึ้นมาจนกระทั่งอยู่กับสังคมอยู่เหนือโลกอยู่ในสังคมอะไรควรพอเหมาะพอดีตามชั้นตามฐานะส่วนสำหรับเรานั้นน่ะศูนย์พอดีแล้วทุกอย่างและเราไม่ติดอะไรไม่ อะไหล่ศูนย์พอดีแต่เราอนุโลมมนุษย์เท่านั้นเองเราอยู่นี่เราอาศัยไปตามแล้วก็มีจุดมักน้อยด้วยซ่อนลงไปไม่รู้กี่ชั้นแหมพระปัญญาธิคุณพระพุทธเจ้าเนี่ยเลิศยอดที่สุดเลยแล้วกลายเป็นคนมีคุณค่าไม่กลายเป็นแท่งดินแท่งหินแท่นดินแท่งหินคนอื่นก็มีพลังงานมีกิริยามนุษย์คาบไปสัตว์ข้าไปใช้มันก็ไปเป็นประโยชน์แก่เขาได้ตรงที่เขาฆ่าไปใช้นี่ตัวเราคนเราเปล่าไม่มีใครสามารถที่จะฆ่าเราไปใช้ได้เพราะฉะนั้นคนเมื่อเวลามันหยุดแล้วมันก็เป็นช่องหินใครมันจะมาคาบเราไปใช้เราก็ไม่ยอมให้มันฆ่าไปใช้ด้วยแต่เรามีความสามารถมีพฤ มี Smart สมรรถนะมีกิริยากรรมต่างๆเก่งกว่าสัตว์ทั้งหลายแหล่อีกมหาศาลทั้งคิดทั้งทำทั้งพูดด้วยศาสตร์มันส่งเสียงมันก็พูดเป็นภาษาที่จะเป็นสื่อรู้อะไรไม่ได้มากเท่ามนุษย์มนุษย์พูดก็มีการสื่อรู้มีประโยชน์คุณค่าได้มากกว่ามือนี่ก็กระทำมีความสามารถมีฝีมืออีกเยอะแยะคิดนึกก็คิดได้อีกเก่งมากมายแล้วเรื่องอะไรเราเราจะเอาสิ่งเหล่านั้นไปทำลายทิ้งมนุษย์ได้พัฒนากายกรรมวจีกรรมมโนกรรมมามากหลายพัฒนามาได้แล้วเราก็รู้มนุษย์พัฒนามาเสร็จแล้วเราเมื่อไม่เห็นแก่ตัวไม่ต้องมาสะสมไม่ต้องมาแลกเปลี่ยนอะไรให้แก่ตนแล้วเราก็ใช้พฤติ ทางกายวจีมะโนนี้ออกมาผลิตออกมาทำสิ่งที่สมหวังสมควรแก่ฐานะอันสมควรที่สุดให้แก่มนุษย์ในโลกเพราะฉะนั้นเราจะรู้ความพอเหมาะพอดีของสังคมตามมหาเทพของพระพุทธเจ้าเราจะรู้ความพอดีอันนี้สมควรไม่สมควรอะไรจะพิจารณาอย่างละเอียดเลยเพราะการจะรู้ว่าอันนี้ควรหยุดเด็ดขาดอันนี้เป็นกิเลสอันนี้ควรพอมีพอไปอันนี้ทำให้อย่างยิ่งขยันอย่างยิ่งก็ต้องทำเพราะสายที่เขามีความเห็นว่าอริยะคือต้องหยุดไม่คิดไม่นึกไม่ทำอะไรเนี่ยเขามาเห็นเราทำงานนี่ถ้าเขาไม่มีปัญญาจริงๆเลยนะเป็น ฤาษีที่อันดับเอาหยุดอย่างนั้นน่ะเป็นเอกเป็นยอดอันนี้ผ่านโดยไม่มีความรู้ของศาสนาพุทธเลยเป็นฤาษีเลยนะเขาจะไม่เห็นว่าโอ้ยไอ้นี่ไม่สงบไม่สงบโอ้โหทำงานทำการอะไรต่ออะไรไม่สงบหรอกต้องนั่งอยู่เฉยๆก็เดินก็เดินเรื่อยๆไปแล้วก็ถึงเวลากินก็กินกินแล้วก็นั่งเฉยๆแล้วจะยกลูกเดินยืนอะไรก็ง่ายไม่มีอะไรมากระทบกระเทียบอะไรใช้มันสุดโต่งไปอีกฝั่งนึงศาสนาแบบนึกๆคนลาดทำบุญหรือพระมหาวีระศาสนาที่น้อยเกินไปสุดท้ายตัวเองก็ปล่อยให้ตัวเองเป็นนั่งไม่กินข้าวนั่งอดข้าวแล้วก็เหี่ยวไปเหี่ยวไปแล้วก็ตายนั่นแหละ โมกขศักดิ์ถึงโมกขศักดิ์หรือว่าถึงซึ่งมีมนุษย์นิพพานของเขาในศาสนาสายฤาษีสายนิโคลณัฐบุตรสายที่เขาไม่หยุดแล้วหยุดดังเด็ดขาดเลยไหนเขาก็เป็นแบบนั้นไปเลยมีแบบฤาษีก็คนพบแล้วหรือแม้แต่นิดคนนี้เขาก็ค้นพบบาดแบบนี้ปล่อยให้คนนี้ตายยังไม่ได้เจ้าจะรู้เท่าทันเพราะบางคนเนี่ยตายแน่ไม่ต้องไปนั่งเหี่ยวแห้งกินข้าวนั่นก็ตายไปนั่งเกี่ยวแห้งไม่ต้องกินข้าวแล้วก็ตายตายตายตายแห้งลงไปไม่ต้องไปทำอย่างนั้นก็ตายพระพุทธเจ้าเห็นแน่แท้เลยมีพระปัญญาที่สูงส่งและคนที่มีพฤติกรรมที่ทำโดยฟรีได้ไหมทำโดยไม่ยึดมั่นถือมั่น โดยที่ไม่ต้องมาเอาเป็นของของตนของกูเลยสังขารโดยที่ไม่ยึดเป็นของตัวของกูได้ไหมพระพุทธเจ้าเห็นได้ว่าได้พระพุทธเจ้าเห็นว่าทำได้พอให้พระพุทธเจ้าจึงมีพระปัญญาธิคุณที่ซ้อนเอาสิ่งนี้มาละปล่อยวางเหมือนอย่างมีคนรักวางไม่มีตัวกูของกูไม่เอามาเป็นของเราไม่เอาเปรียบเอารัดเลยโดยบริสุทธิ์ใจเอาเปรียบเรารักเป็นกิเลสเป็นอุปธิไม่มีอุปธิเหล่านี้จริงๆมีแต่สร้างสรรค์สร้างแล้วไม่ซ้อนลงไปอีกว่านี่เป็นบุญคุณนี่เป็นของฉันนะฉันมีค่าฉันมีประโยชน์นะเอาอันนั้นมาเป็นตัวกูของกูอีกไม่มีซ้อนลงไปอีกมีความรู้มีปัญญาที่คุณซ่อนลงไปอีกจนกระทั่งแม้จะมีกรรมการงาน เป็นการสร้างสรรค์เป็นประโยชน์คุณค่ากรรมการงานนั้นก็ไม่ถือว่าเป็นของเราเป็นของของตัวเราอีกไม่มีอัตตาแม้ประเภทอย่างนี้แล้วยังจะรู้แล้วก็ต้องรู้ด้วยว่าในสังคมควรสร้างอะไรแค่ไหนเป็นคนประมาณเป็นคนกำหนดเป็นคนสร้างดุลยภาพไปฆ่าคนสร้างดุลยภาพอยู่ในสังคมให้แก่สังคมด้วยอย่างเก่งสังคมอย่างนี้อย่างนี้อย่างนี้ควรสร้างอะไรเอาไว้แล้วก็สร้างให้แก่เขาทวงมาจากรอบโลกรอบสังคมที่เราเองเกี่ยวข้องอยู่อันนี้คืออันนี้เกินอันนี้ไม่ควรหยุดอันนี้ควรสร้างขึ้นมาถ่วงดุลอย่างยิ่งทำทำ เป็นเรื่องที่พูดให้ฟังชัดๆไม่ใช่เรื่องที่ไม่มีเหตุไม่มีผลเลยตัวเราตายแน่คุณทำงานอย่างนี้ก็ตายคุณอยู่เฉยๆก็ตายตายแน่ๆเพราะฉะนั้นเกิดมาทำไมเกิดมาเพื่อตายไอ้พวกนั้นก่อนตายแล้วก็เป็นไปเมื่อจิตเราปล่อยวางได้แล้วมันจะไปกี่ปีกี่ชาติกี่เดือนกี่ปีตามเหตุตามวิบากอีกแหละเพราะฉะนั้นพระพุทธเจ้าท่านได้พิสูจน์วิบากลงไปอีกรู้ว่าแต่ละมนุษย์แต่ละคนแต่ละคนเกิดมาไม่มีบาปหยาบมีวิบากละเอียดคนทำหยาบก็ตายไวฆ่าสัตว์ตัดชีวิตมีวิบากต่างๆไปทำพยาบาทไปทำทารุณกรรมไปทำอุปสรรคหรือว่าไปทำกรรมหนัก ราคาคำแพงอีกท่านเกิดเป็นโพธิสัตว์ไม่รู้กี่ชาติท่านก็รู้ละเอียดพวกนี้อีกสอนไว้บอกไว้อาตมาก็เรียนรู้ตามบ้างพิสูจน์วิบากนี้เองด้วยจึงเชื่อจริงว่าใช่เราทำวิบากนี้ไว้มากเป็นการขาดทุนไปทรมานไปเอาเปรียบเอารัฐไปโน่นไปนี่มันเป็นวิบากซ่อนอยู่เพราะบางคนก็อยู่ดีๆตายแล้วบาดเจ็บคนเป็นลมตายเฉยๆนั่งอยู่ดีๆไป