000000-H อภิณหปัจจเวกขณ์ ตอน8-พ่อท่าน-สันติอโศก-อ002.txt

าใจเรา กายเราคนละถ้าแม้ว่าเราจะเกี่ยวข้องสัมผัสๆอยู่บ้างอยู่ในโลกเพราะมันเป็นของโลกความดีความเลวหรือสมบัติมีพิษไม่มีพิษอยู่มันก็มีอยู่ในโลกแต่เราเป็นคนที่เหนือพิษเหนือไอ้ที่เป็นสมบัติของโลกหรือเป็นของที่มีอยู่ในโลกแล้วเราอยู่เหนือจริงๆพิษนั้นทำร้ายทำลายอะไรเราไม่ได้เพราะตั้งแต่ขนาดจะยังรู้ง่ายเราก็ได้แนะนำกันได้พยายามให้กระทำให้ภิกษุประมาณนึงเราจะมั่นใจว่าโอ้อย่างนี้เราอยู่เหนือแต่จะไม่ละเอียดจนกระทั่งถอนอาสวะเพราะว่าเรายังไม่มีปัญญารู้ว่าอาสวะคืออะไรก็ตามแต่เราจะรู้น้ำหนักของจิตใจของเราเลยว่าเรา ระวางได้สนิทเราไม่กระเทือนหรอกหรือแม้กระเทือนบ้างเล็กๆน้อยๆเราก็มั่นใจว่าสิ่งที่มันกระทบกระเทือนอยู่นั้นน่ะดึงเราฉุดเราลงไปสู่อันนั้นอีกเวียนวนลงไปเสพติดหรือว่าเป็นบุญเป็นไวน์ไปเป็นทาสมันอีกไม่ได้เราจะต้องเห็นความจริงรู้อย่างชัดอย่างแม่นยำลังเลสงสัยเป็นคนที่รู้ขั้นตอนทำให้เป็นจังหวะจะโคนรู้จริงรู้จังพิจารณาตรวจตราเราจะได้มีฐานพักอาศัยเพราะถ้าความที่ยังไม่รู้แน่ก็เวียนวนวนสูงแล้วก็ดูต่ำต่ำแล้วก็ดูสูงบางทีเรารู้สึกว่าไม่รู้สูงมีสูงอะไรดูสูงจริงแต่ก็เวียนวนหมุนเวียนตกไปต่ำมา น่าอายบางคนนั่นน่ะก็สูงอยู่ปัญญาก็ดีอยู่แต่ว่าปัญญาที่จะรู้ตนเรียกว่าสักกายะหรืออัตตานิรู้จริงๆของตัวของตนเองมันไม่ละเอียดพอในความหมายในภาษารู้ดีแต่ตัวจิตจริงเป็นจริงหรือไม่เป็นจริงไม่รู้จริงจิตของเราเป็นจริงได้จริงและจริงไม่อ่านให้มั่นให้ชัดไม่รู้ขอบเขตเมื่อไม่รู้ขอบเขตแล้วมันจะต้องไปเกี่ยวไปเกาะไปข้องไปวุ่นตอนนั้นหรือไม่ก็ไม่รู้และนำพาให้เราเองเนี่ยอยู่ในฐานะดีแล้วก็กลายเป็นคนตกไปในฐานะที่ไม่ดีได้ซ่อนอยู่ สภาพซ้อนอยู่แล้วขอให้พวกเราได้เข้าใจให้ชัดเจนอย่าพร่ามัวถ้าบอกว่าเรามีฐานพักแล้วมันไม่มีการเลื่อนตกอะไรมากมายหรอกมันจะเลื่อนตกก็ตกแต่ด้านจิตใจเล็กๆน้อยๆเสร็จแล้วเมื่อเราอ่านรู้ชัดเจนแล้วเราก็จะแก้ไขปรับได้ยิ่งโดยเฉพาะเมื่อผู้ที่มีฐานะทางรูปประธรรมก็ได้สบายแล้วถ้าเผื่อว่ารูปพระธรรมก็พรากห่างจากมาได้ดีแล้วด้วยเหลือจิตใจเท่านั้นเองถ้าผมว่าจิตก็ที่จริงจิตมันก็ร่อนแล้วก็จางออกมาแล้วด้วยแล้วเราจะไปต้องไปวกเวียนลงไปอีกทำไมกายก็พลาดได้ใจต้องจ้างแล้วด้วยแล้วก็ต้องรู้ให้มันชัดมันไม่ดีอย่างไรมันไม่สมอย่างไรทำไมจะต้องเข้าไปคลุกคลีไปเกี่ยวข้องสิ่งนั้นอีก เราก็จะต้องรู้แม้แต่เราอยู่เป็นพระเป็นนักบวชเป็นผู้ที่ห่างที่พรากแล้วนี่ก็ตามโดยจริงแล้วใจก็พล่าใจก็แข็งก็กล้าแล้วกายมันยังต้องสัมผัสสัมผัสต้องเกี่ยวข้องอยู่ก็ยังได้เลยแม้กายเราสัมผัสสัมพันธ์เกี่ยวอยู่แต่เราก็จะเป็นจิตที่แข็งแรงจริงๆแล้วก็จะใช้บทที่สัมผัสๆในส่วนลึกส่วนสูงนั่นแหละเป็นบทฝึกหัดที่มันซ้อนอยู่ในตัวของมันเองจนต้องรู้ตนตนตนตนตนจะรู้ดีว่าเรานี่ได้ฝึกหัดอยู่มีเศษมีเสี้ยวอะไรคนอื่นไม่รู้ได้ด้วยเราแต่เราก็จะได้อาศัยสิ่งจริงเหล่านี้ถ้าไม่มีของจริงพวกนี้หล่อๆหล่อๆแล้วมันไม่รู้หรอกโดยอาสวะโดยอนุสัย โดยความละเอียดสูงขึ้นในภพของจิตแล้วเนี่ยมันไม่รู้มันรู้ไม่ได้เพราะฉะนั้นศาสนาพระพุทธเจ้าจึงเป็นศาสนาไม่ได้หนีเหตุปัจจัยไม่มีเหตุปัจจัยแต่ที่มีรูปแบบหรือมีวิธีการต้องพรากทางพรากไม้ในชุมชนยางออกจากน้ำเป็นระยะยาวบ้างระยะสั้นบ้างนั้นก็มีจริงและก็เป็นวิธีการครั้งๆเพราะถ้าเผื่อว่าเราเองเราสัมผัสกับเหตุปัจจัยนี้เราสู้ไม่ได้จริงๆจิตละอ่อนป้อแป้เลยเราก็ต้องกล่าวต้องห่างกันเสียก่อนอย่ารู้อย่าเห็นเลยทำอินทรีย์พละในส่วนอื่นที่พอทำได้แล้วก็ทำไปเมื่อ 4 พละมันดีขึ้นจิต ดีขึ้นแข็งขึ้นก็เป็นทุนที่เราจะรู้ด้วยปัญญาด้วยนะมันถึงจะมีความรู้รู้ว่าไอ้สิ่งที่ควรรักควรล้างคนหน่อยนะมันมีผลดีจะเกิดน้ำหนักอินทรีย์พละเป็นศรัทธาเป็นวิริยะเป็นสติเป็นปัญญาเป็นสมาธิใหญ่ที่จะเพิ่มขึ้นเพิ่มขึ้นและเราก็จะได้เพราะเรารักอะไรได้เราจงละเราทำอะไรได้จงทำอย่าไปเหลาะแหละวนเวียนอยู่อย่างนั้นพูดไปวุ่นมาบอกแวะเวียนไปเวียนมาชาติแล้วชาติลาวแล้วเราก็ไม่รู้ด้วยว่าวิบากเก่าบ้างวิบากใหม่บ้างว่าเราทำดีแค่ไหนตายจากชาตินี้แล้วไปเป็นหมูเป็นหมาถ้าได้ไม่สวยตายแหละเกิดมาเป็นคนในชาตินี้และพบศาสนาด้วยและมีคนเอาภาระมีหมู่กลุ่มมันดีช่วยเหลือโปรไฟล์แล้วตั้งใจเอาให้มันจนมีหวังได้ เราจะได้เกิดเป็นมนุษย์อีกหรือได้บรรลุชาตินี้เลยได้ก็จะไปรอช้าอยู่ทำไมพยายามเข้าอย่างนั้นให้ได้แล้วก็ขอยาไม่เห็นฐานพรรคให้รู้ได้จริงว่าเราจะต้องเป็นอุปโภคของวิมุตคือเราละได้ก็ละจริงและรู้ได้ต้องรู้จริงไม่ใช่ละได้ก็ไม่รู้หรือรู้และรับไม่ได้ไม่เอาทั้งสองอย่างจนละได้ด้วยรู้ด้วยรู้แล้วก็ต้องละให้ได้ละได้แล้วก็ต้องรู้ว่าเราละได้อย่างนั้นจริงๆแล้วเราจะเป็นผู้มีฐานพักเราจะปฏิบัติธรรมไปตามขั้นตอนเป็นผู้มีความมั่นคง แรงไม่กลับไปกลับมาไม่หกคะเมนตีลังกาไม่วกเวียนวุ่นวายให้ตัวเองก็ไม่เข้าท่าให้คนอื่นก็นั่งสงสัยให้คนอื่นก็ไม่มั่นใจมันก็เลยไม่ได้พากันดีตัวเองก็ไม่ได้ดีแต่ถ้าเผื่อว่าตัวเองก็ทำไม่ได้ดีตัวเองก็มั่นใจไม่เหลาะแหละมั่นคงเพราะเรารู้ได้แม่นเรารู้ดีตรงเราชัดเจนดีถ้าเราชัดเจนดีแล้วไม่มีปัญหาเราก็เป็นผู้ที่แม้จะไปช้าก็เป็นการไปช้าที่เขาว่าช้าแต่ว่าแน่นแนนนอนที่เขานิยมพูดเป็นภาษาอังกฤษคำว่า slow but sure แม้ช้าแต่ว่าก็แน่นอนดีมันก็ยังดีมันขอให้เราได้ละเอียดเรามากันได้ นี้ก็พยายามตรวจสอบตรวจอ่านแล้วก็รู้จริงเห็นจริงเราจะได้เป็นผู้ที่เบิกบานแจ่มใสอย่างน้อยที่สุดเราก็มีฐานพักอย่างน้อยที่สุดแล้วก็มั่นใจว่าของจริงมีความจริงมีไม่ใช่มาปฏิบัติแล้วก็ไม่รู้ได้อะไรไม่รู้ได้อะไรจริงหรือเปล่าไม่รู้เสร็จแล้วออกไปออกจากนี่ไปก็เลยไม่ศรัทธาเลื่อมใสศาสนาซะด้วยเลยโอ้ไม่มีจริงพึ่งไม่ได้ศาสนาไม่ต้องเอาเลยกลายเป็นคนตกต่ำไปโดยไม่รู้ตัวไม่รู้ตนก็น่าเสียดายแล้วขอให้พวกเราได้ตั้งใจก็ไม่ต้องเคร่งเครียดแต่ว่าให้มันรู้จุดที่เราจะกระทำสำหรับตนสำหรับตนซึ่งไม่เท่าเทียมกันอะไรที่บกพร่องอะไรที่ควรจะเสริมอะไรที่ควรจะทำให้มันดียิ่งในจุดนั้นจุดนี้ตามที่พูดไปเนี่ยมากอธิบาย แล้วก็จับเป้าจับจุดของตนของแต่ละคนให้แม่นดีๆเราก็จะได้เป็นผู้ที่ได้เดินทางไปสู่ความประเสริฐตามที่พระบรมศาสดาได้รู้ได้แจ้งความจริงอันนี้แล้วก็มาสั่งสอนไว้ 2,000 กว่าปีแล้วก็ยังยืนยาวมาอยู่และแม้บัดนี้มันจะอ่อนแรงหรือมันจะเจือจางจนหาความจริงได้ยากมันก็ยังมีความจริงอยู่ตามที่พวกเราได้เสาะแสวงหาเมื่อมาพบที่นี่ก็พยายามอ่านความจริงจากที่นี่ให้ได้จริงหรือเปล่าถ้าจริงแล้วเอาให้ดีๆแล้วเราจะเป็นผู้ที่มีบันไดที่มั่นคงเดินขึ้นไปเดินขึ้นไปแล้วไม่ใช่เดินขึ้นแล้วก็วิ่งลงวิ่งลงแล้วก็เดินขึ้นสลับสับไปอย่างนั้นมีแต่จะทิศทางเดินขึ้นและ ไปถึงที่สุดแห่งที่สุดได้อย่างดีกันทุกๆคนถ้าวันนี้เป็นวันพืชมงคลซึ่งเป็นวันที่เป็นประเพณีอันดีงามที่ใจเราจะระลึกถึงพืช ต้นไม้ต่างๆเพราะว่าชีวิตของมนุษย์พึ่งพาต้นไม้พืชผลต่างๆเป็นอันมากชีวิตมนุษย์จะขาดซึ่งพืชพันธุ์ผลไม้ต่างๆแล้วก็ตายกันหมดแม้เราจะเลี่ยงไปกินสัตว์สัตว์มันก็จะไม่เพียงพอเพราะว่ามันเกิดช้ากว่าพืชพันธุ์ผลไม้พืชพันธุ์ผลไม้เป็นสิ่งที่มีชีวิตที่เกิดเดือนดาวและเกิดได้ง่ายโดยเร็วกว่าเป็นฐานะต้นกว่าสัตว์เราเองเป็นนักปฏิบัติธรรมเราจะเป็นผู้ที่ระลึกถึงสิ่งที่ควรจะได้ช่วย พืชพันธุ์ผลไม้ต่างๆมันเป็นสิ่งที่ควรช่วยบำรุงมีศาสนาและมีลัทธิบางลัทธิเขาเอ็นดูเขาบูชาหรือว่าเขาเทิดทูนต้นไม้รักชีวิตต้นไม้มากแม่ก็จะอาศัยกินอาศัยอยู่ก็ตามเขาก็ดูแลบูรณะครบกำหนดชีวิตเหล่านั้นเหล่านั้นอย่างสำคัญซึ่งมันเป็นความดีเป็นลัทธิอื่นก็ตามแต่ว่าเป็นความถูกต้องเราไม่ใช่ว่าเรารักต้นไม้แบบงมงายนางแบบที่จะเอาเพลงไปให้มันฟังแบบที่จะไปบูชามันเลิศลอยอะไรจน การที่เราเคยได้ยินได้ฟังเราก็รู้บางสิ่งบางอย่างเราก็ควรปราบปรามก็เหมือนคนร้ายจะเผื่อว่าคนร้ายเขาก็มีกองปราบปรามไม่ให้มันทำการสัตว์บางอย่างเขาก็ฆ่าซะบ้างต้นไม้บางอย่างก็ต้องปราบบ้างอันนี้เป็นต้นมันก็เป็นไปตามขั้นตอนฐานะเพราะฉะนั้นต้นไม้บางอย่างก็ต้องปราบบ้างก็ถูกหลักเพื่อบำรุงต้นไม้ที่จะให้เจริญงอกงามโตมันเป็นธรรมดาธรรมชาติที่เราจะต้องทำสิ่งหนึ่งให้สูญไปทำสิ่งหนึ่งให้เจริญขึ้นมามันพวกเราที่เป็นชาวธรรมะก็ควรจะได้ระลึกถึงความเจริญ ถั่วงอกงามหรือว่าความสูญเปล่าเสียหายในเรื่องของพืชพันธุ์ธัญญาหารในเรื่องของต้นหมากรากไม้ช่วยกันดูช่วยดูแลคนละเล็กคนละน้อยว่าเราจะช่วยมันเล็กน้อยช่วยให้มันทรงตัวช่วยให้มันเจริญช่วยมันได้รับผลช่วยให้มันงอกงามช่วยให้มันดีสิ่งนี้ไม่ดีจัดการแก้ไขให้มันปรับปรุงริดรอนบางสิ่งบางอย่างยังต้นไม้ในบางทีเราคิดส่วนนั้นตัดส่วนนี้แต่งส่วนนั้นเพื่อให้ส่วนที่มันควรจะเจริญควรจะได้สมบูรณ์ขึ้นมามันก็จะเจริญสมบูรณ์ไม่ได้หมายความว่าต้นไม้เนี่ยมันมีความเจ็บปวดมันไม่มีความเจ็บปวดต้นไม้ไม่มีความเจ็บปวดแต่ว่ามันก็มีการเจริญงอกงาม เพราะเราบางสิ่งบางที่บางตอนบางอันก็สามารถที่จะพลิกเราสามารถที่จะตัดจะปรับปรับปรับปรับปรับปรุงมันได้ให้มันสมดุลในส่วนของต้นไม้แล้วมันก็จะเกิดงอกงามเราไม่ใช่เราเข้าใจต้นไม้งมงายแปะไม่ได้ต้องไม่ได้อะไรไม่ใช่ส่วนพระนั้นแน่นอนเพราะว่าท่านไม่ได้หมายความว่าให้ไปแตะต้องอะไรต้นไม้ให้เป็นฤทธิ์ไปพรากพืชเขียวอะไรไม่ได้นี่ไม่ได้หมายความว่าเรื่องที่ท่านจะไม่ให้ไปแตะต้องต้นไม้ไม่ให้เป็นเด็กไปอะไรเพราะชีวิตพรากชีวิตจริงพลาดชีวิตในส่วนหนึ่งเป็นเด็กประยุทธ์ไปถือแต่มันมีความหมายลึกซึ้งกว่านั้นดังที่เคยอธิบายให้ฟังแล้วพระพุทธเจ้าท่านห้ามพืชภาคอะไรเนี่ย เก็บผลไม้หล่นไม่ต้องไปพรากหรอกโดยไม่ประเคนก็ไม่ได้อย่างนี้เป็นต้นมันมีส่วนมันมีความหมายยิ่งกว่านั้นเพราะงั้นเราจะเข้าใจตื้นๆแต่แค่ว่าชีวะชีวิตของต้นไม้นี้เราไปทำอะไรไม่ได้ไม่จริงก็ทำได้เพราะว่าเราไม่ได้เจตนาร้ายกับเขาไม่ได้เจตนาร้ายต่อต้นไม้เหล่านั้นเราช่วยต้นไม้เหล่านั้นซึ่งแกเองแกไม่มีปัญญาจะช่วยตัวเองให้สมบูรณ์กว่านี้บางอย่างที่มันมันเกินแล้วมันควรจะปรับเสียเอาส่วนนั้นออกเมื่อคนเนี่ยคนมีส่วนเกินเป็นมะเร็งเป็นส่วนติ่งส่วนมากไม่เข้าเรื่องเขาก็ผ่าตัดเอาออกไอ้การที่ผ่าตัดเอาบางส่วนของคนออกไม่ได้หมายความว่าทำลายชีวิตคนนั้นแต่ เป็นการเสริมให้ชีวิตคนนั้นดีขึ้นเจริญอยู่ทรงความเจริญไม่ได้หมายความว่าไปทำร้ายเราไม่ได้ฆ่าเราไม่ได้ไปตัดต้นไม้ให้มันตายไปเลยไม่ใช่อย่างนั้นการจะคิดจะแต่งจะตบจะดูให้มันพอเหมาะพอสมให้มันเจริญงอกงามเราควรจะช่วยมันบ้าในฐานะของผู้ที่มีฐานะทำได้นี่เป็นการแนะนำกลางๆไม่ได้ชี้บอกให้ไปตัดพืชภาคคือผลไม้อะไรไม่ใช่แต่ให้รู้จักเอ็นดูช่วยเหลือเกื้อกูลเอื้อเฟื้อแม้แต่ชีวิตของต้นไม้ก็เป็นเพื่อนร่วมโลกเป็นชีวิตที่เราควรจะได้มีความดูแลกันบ้างเพราะต้นไม้มันก็ช่วยตัวมันเองได้เท่าที่มันช่วยตัวมันเองบางคนไม่อย่างนั้นไม่ช่วยเลยส่งเสริมขยำขยี้หัด ถากถางทำลายไปด้วยซ้ำทั้งๆที่ตัวเองได้พึ่งแต่ตัวเองไม่รู้เลยว่าตัวนี้พึ่งต้นไม้อย่างที่นี่เรามีต้นไม้เราปลูกขึ้นพยายามทะนุถนอมพยายามช่วยเหลือโปรไฟล์พยายามทำอะไรให้มันเจริญให้มันดีขึ้นจนกลายเป็นสถานที่ที่ร่มเย็นเป็นสถานที่ที่มีประโยชน์มีคุณค่าขึ้นมานี้ก็เพราะว่าต้นไม้และขอให้พวกเราได้รำลึกมีความรู้มีความสำเนียงในการที่จะมีจิตใจดูแลเอื้อเฟื้อช่วยเหลือต้นหมากรากไม้ต่างๆนี้ให้มากขึ้นมากขึ้นด้วยพวกเรานี่แหละจะเป็นผู้รู้จะเป็นผู้ที่เข้าใจในการที่จะเสริมสารธรรมชาติในการที่จะช่วยธรรมชาตินี้มีประโยชน์มีคุณค่าและเราก็จะได้มีชีวิตอยู่อย่างอุดม Moon อยู่อย่างสุขเย็นอยู่อย่างสมดุลอยู่อย่างเจริญไปอย่างดีทีเดียวคนอื่นเขาไม่เข้าใจเขาไม่ทำแต่เราเข้าใจเราทำเธอคนอื่นเขาไม่ทำก็ช่างเขานอกจะไม่ทำแล้วเขาจะทำลายก็เพราะความไม่รู้เราจะไปทำอย่างไรเขาได้งั้นเราเองเราเป็นผู้รู้เราเป็นผู้ที่จะพยายามทำคุณค่าให้ดีที่สุดในโลกเรามีชีวิตอยู่เราก็สร้างสรรค์สิ่งที่มีคุณค่าให้ต่อต่อออกไปให้มากและขอให้พวกเราได้รำลึกวันนี้เป็นวันพืชมงคลเป็นวันสำคัญก็ดีทำให้พวกเราได้เริ่มนึกถึงพืชพันธุ์ธัญญาหารต่างๆและพืชผักผลไม้แม้พืชบางต้นบางชนิดมันไม่ใช่อาหารหรอกแต่มันก็ให้ความร่มเย็นมันให้ความสุขหรือ อะไรก็ได้แก่เราหลายๆอย่างเหมือนกันแม้จะพูดเหล่านั้นมันก็ไม่ใช่ว่าเป็นอาหารก็ตามแล้วก็ขอให้ช่วยกันดูกันแหละและมีกะจิตกะใจเราจะได้เพิ่มอะไรอันนึงของตัวเราเป็นคนมีความเอ็นดูเกื้อกูลมีประโยชน์เอื้อเฟื้อแม้แต่ธรรมชาติแม้แต่ส่วนหนึ่งที่ร่วมอยู่ในโลกของเราให้ดีๆยิ่งขึ้นก็คิดว่าวันพืชมงคลนี้แนะนำสิ่งนี้จะเป็นประโยชน์ที่สุดและก็ขอให้พวกเราได้ใช้ปัญญาและก็พยายามพัฒนาและพยายามส่งเสริมบำรุงเอื้อเฟื้อเกื้อกูลแม้แต่ชีวิตของพืชเป็นตน ไม่ได้เตือนฉันถึงเรื่องที่เราควรจะรู้ตัวว่าเราเองเราติดแป้นหรือไม่เป็นศาลเจ้าที่เราเป็นเจ้าที่ศาลหรือไม่ให้เป็นจุดสำคัญในการได้มักได้ผลด้วยประการได้ที่อาศัยที่พักพิงมันก็จะได้ที่อาศัยพักเพียงที่เป็นสิ่งล่อใจผู้ที่เกิดรถเป็นธรรมรสแท้แล้วจะรู้สึกว่ามันสบายแล้วก็เป็นการ บ่ายของธรรมะนี่มันจะยอกย้อนเสียบแทงอย่างสำคัญที่สุดตรงที่ว่าจะหลงง่ายหลงที่ตรงมันหยุดมันเบามันว่างตอนนั้นถ้าเกิดว่าเข้าใจธรรมะโดยปรมัตถธรรมชั้นสูงไม่ได้เราจะหลงเหรอเห็นว่าออกอาการที่ได้เบาว่าง่ายมันคือการอยู่เฉยๆว่างง่ายแล้วก็หยุดไปเลยไม่มีสมรรถภาพของความเป็นมนุษย์โสหรือผู้มีคุณค่าเป็นมหาบุรุษหรือเป็นเอกบุรุษที่มีพระบุตรชนะหินตายะพระองค์ชนะสุดท้ายโลกกำลังอนุกรรมป่ายักษ์มันจะไม่รู้เลยว่าเราจะมีคุณลักษณะอันนี้กลายเป็นผู้ที่จะติดเสพความเลิกละหลุดมาแล้วเราก็ไม่ต้องไปเกี่ยวไปเกาะไปวุ่นวายกับมันแล้วเราก็จะไม่ ขนขวายในอะไรอื่นๆอีกรสอะไรได้แล้วเราก็ไปเสพติดทหารใหม่ที่เรามีพรั่งพร้อมไอ้สิ่งที่มันหยาบมันหนักเราก็วางก็ทิ้งมาแล้วมันก็เบาแล้วเราก็จะเสวยสิ่งที่ใหม่สิ่งที่เราได้นั้นท่านพอเพียงพอได้เพราะว่าเราเองมันไม่พรานปลามันไม่ร้ายกาจมันไม่หนักหนามันไม่วุ่นวายเท่าเพราะเราทิ้งของหยาบมาได้ก็เบาขึ้นทิ้งของหยาบมาได้ก็เบาขึ้นเบาขึ้นลักษณะเบาพวกนี้ถ้าเราไม่ถ่ายเทเปลี่ยนพลังงานให้ไปเป็นพลังงานที่มีคุณค่าอีกหรือเรามองพลังงานที่จะสร้างสรรค์นี้เป็นสภาพความเหน็ดเหนื่อยเป็นความยากลำบากคนนั้นไม่รู้จักกรรมไม่รู้ การงานไม่รู้จักพฤติกรรมมนุษย์หรือไม่รู้จักบทบาทอันเป็นคุณค่าของมนุษย์เราก็จะกลายเป็นคนไม่ทำงานแต่ถ้าเราเข้าใจทั้งบทบาทการทำงานเหล่านั้นเรายิ่งเบามาจากสิ่งที่เราไม่ต้องไปเสียค่าเสียแรงงานเสียเวลาเสียทุนร้อนด้วยเราก็กอบกู้สิ่งเหล่านั้นเอามาทำสิ่งที่เป็นประโยชน์คุณค่าได้อีกการทำงานโดยสัจจะมันก็ต้องเมื่อยกว่าการอยู่เฉยๆแล้วถ้าผมพูดได้ผิวเผินก็จะระลึกว่าการอยู่เฉยๆนั้นเป็นความเบาว่าง่ายมันเป็นพื้นฐานใครก็รู้แต่มันไม่ใช่คุณค่าที่แท้จริงมันเป็นสิ่งที่จะทวงมันเป็นสิ่งที่จะถ่วงถ่วงให้ผู้ที่หลงผิดนั้นกลายเป็นคนอยู่เฉยศาสนาที่ไม่รู้ทั่วถึงและศาสนา ที่ไม่มีคุณค่าไม่มีประโยชน์เป็นเดือนเศรษฐีก็สามารถไม่ไปวุ่นวายไม่ไปคลุกคลีไม่ไปยุ่งกับไอ้เรื่องลูกโลกได้เหมือนกันแต่เขาก็ไม่สามารถที่จะสร้างค่าของตัวเองให้เป็นคุณค่าขึ้นได้พระพุทธเจ้าเป็นพุทธยอดจึงแก้ปมประเด็นนี้ได้เพราะเราได้อะไรแล้วในขั้นตอนฐานอะไรใดๆมาเราก็จะต้องรู้ว่าแน่นะที่เราได้เราไม่ติดไม่เสพแม้เราจะทุกข์ทีเกี่ยวข้องกับคนอยู่กับสิ่งนั้นเราก็ต้องให้แน่ใจเมื่อแน่ใจแล้วต้องขวนขวายที่จะหาฐานใหม่หาสิ่งที่จะประพฤติปฏิบัติให้แก่ตนใหม่ให้หนักหนายิ่งขึ้นในสิ่งที่ตนเองเสวยนั่นแหละส่วนมากส่วนที่เราเองเราเสวยเราอาศัยนั่นแหละนั่นแหละคือฐาน จะต้องรู้ว่ามันเป็นฐานที่เกษมแล้วหรือยังมันเป็นฐานหรือว่าเป็นศาลเจ้าที่มันยึดเกาะได้นิรันดร์หรือว่าสูงสุดก็คือมันจะเลื่อนชั้นก็ฐานหรือสารที่เราเกาะอยู่นี้ได้อีกไหมวิเคราะห์เจาะลึกลงไปในฐานะตัวตนที่เราอาศัยนั้นอีกเห็นความบกพร่องเห็นความที่ควรจะเลื่อนชั้นไปกว่านี้เห็นชั้นที่สูงกว่านี้เห็นสภาพที่เจริญงอกงามกว่านี้ให้ได้อีกแล้วเราก็จะเห็นว่าแม้แต่ศาลที่เราได้นะเราเป็นเจ้าของศาลแค่นั้นยังเป็นศาลเตี้ยอยู่เลยศาลสูงกว่านี้มีอีกสิ่งลึกซึ้งเจริญงอกงามกว่านี้มีอีกแล้วเราก็จะต้องอุตสาหะวิริยะอีกการตัดกิเลสให้แก่ตัวเองนั้นยิ่งสูงขึ้นก็ยิ่งต้องอุตสาหกรรมสุริยะเพราะมันมี ตัวหลอกคือตัวที่เราได้แล้วเสวยศาลเสวยฐานแล้วเสวยสารหรือเสวยฐานหรือได้เป็นอาศัยแล้วเนี่ยมันจะบอกว่าเราก็มีที่อาศัยพอสมควรมองไปอีกโลกหนึ่งหรือมองไปอีกมุมหนึ่งของมนุษย์ก็เห็นว่าเราก็สูงกว่าเขามาด้วยซ้ำเราก็ได้ดีกว่าเขาขึ้นมาแล้วมันจะทำให้เราเผลอแล้วก็หลงตัวได้ง่ายเพราะเราก็ได้ดีมาพอสมควรแล้วนี่อะไรแล้วก็เลยไปเอาเหตุผลที่มันซ้ำซ้อนอยู่ว่าเราจะโลภมากเอามาแก้ตัวให้แก่ตัวเองว่ามักน้อยก็แค่นี้ก็พอแล้วเราได้ดีขนาดนี้แล้วก็ดีแล้วนี่นามากๆอะไรอีกอันนี้แหละพระพุทธเจ้าถึงไม่ต้องออกสูตรที่ติดสูตรมาว่าเราไม่สรรเสริญคนหยุดอยู่หรือทรงอยู่เท่าเดิมเราสรรเสริญคนที่วุฒิวุฒิป่วยการกล่าวไปยังกับคนเสื่อมเราเป็นคนที่เสื่อมแล้วนะ แน่นอนไม่สรรเสริญแล้วแม้แต่คนทรงอยู่ท่านยังไม่สรรเสริญท่านสรรเสริญคนที่เจริญยิ่งเจริญยิ่งอยู่แล้วผู้ใดติดแป้นผู้นั้นจะเป็นปัญหาจะเป็นคนช้าเป็นคนล่องแล่งๆอย่างนั้นแหละดีไม่ดีก็ถูกผีมาลากฉุดลงไปอีกด้วยซ้ำจะไม่มีฐานที่สูงจะไม่มีพลังอินทรีย์ที่แก่กล้าในขณะที่เราเหมือนกันแหละร้อนๆเผาไฟรีบตีรีบหนวดเหล็กนั้นก็จะได้ลูกได้ร่างได้อะไรที่ดีขึ้นทีเดียวทีนี้เราก็ปล่อยเฉื่อยปล่อยใจจะแก้กันทีก็สัญญาก็ปรับยากนวดยากแก้ยากทั้งชาติทั้งหนวดยา มีอะไรเป็นอะไรที่ทำให้เป็นเหตุเป็นปัจจัยที่ยากยิ่งขึ้นงั้นเราก็ต้องพยายามรู้ความจริงของเราเองให้ได้ว่าเราได้อะไรแล้วถ้ารู้ว่าดีจริงแล้วจะติดจริงเราจะอาศัยฐานนั้นมันก็เบาๆง่ายๆทั้งนั้นแล้วเราก็ไม่หาฐานสูงที่จะประพฤติปฏิบัติอุตสาหะวิริยะเพิ่มขึ้นมันก็ไม่หนักมันก็ไม่แน่มันก็ไม่เหนื่อยมันก็จริงแต่คุณจะเอาอยู่แค่นั้นหรือขอย้ำถามคนคุณจะเอาอยู่แค่นั้นหรือคุณจะแชร์อิ่มอยู่แค่นั้นหรือพระพุทธเจ้าบอกแล้วว่าท่านถึงออกสูตรที่ติดสูตรออกมาว่าถ้าไม่สรรเสริญนะคนหยุดอยู่คนทรงอยู่เท่าเดิมติดตั้งอยู่เท่าเก่าถ้าไม่สรรเสริญไม่เช่นนั้นแล้วเราจะไปถึงยอดสูงสุดไม่ได้เพราะเคยแนะนำเป็นอุทาหรณ์ว่า จะเดินไปถึงนิพพานอีกข้างทางนี้เป็นสวนสวรรค์รอไปรอบทางไปเลยอยู่ระยะทางไปมีสวนสวรรค์ที่แวะแล้วก็หลงมันทั้งนั้นแล้วคนที่ไม่ได้เข้าใจอย่างถูกต้องแล้วจะหลงสวนสวรรค์ปลายตกอยู่นั่นแหละช้าเนิ่นนานอยู่อย่างนั้นน่ะมากกว่ามากผู้ที่จะไม่ติดไม่ยึดในสวนสวรรค์ข้างทางจะได้รู้ว่าก็สวนสวรรค์ดีอย่างนี้แล้วก็รีบเดินออกมาหาทางที่จะปีนป่ายอุตสาหะวิริยะมานะขัดฟันต่อสู้เพิ่มขึ้นไปอีกนั้นได้หาได้ยากนักเพราะเราต้องรู้ตัวนี้ว่าเราจะเป็นคนที่ทำแฉะเฉื่อยชาปล่อยปลาละเลยให้เป็นไปเพื่อความเนิ่นช้าอยู่อย่างนั้นหรือพระพุทธเจ้าท่านตรัสไว้ว่าข้อที่ 8 ประการผู้ทำอะไร ไปเพื่อความนู่นช้าผู้นั้นเป็นผู้เสื่อมความเสื่อม 8 ประการข้อนี้เป็นข้อที่ 8 การค้านี่มันช้าด้วยเหตุผลหลายอย่างและเหตุผลข้อนี้ก็กำลังแนะนำเราเพราะว่าเป็นเรื่องของฐานมานะเป็นฐานถือดีเป็นฐานหลงดีอาศัยภูมิเท่าเดิมลงตัวว่าตัวเองเท่านี้เท่านี้แล้วไม่เอาลงตัวว่าเท่านี้เท่านี้อยู่ก็ไม่พอมันจะยึดมั่นถือมั่นว่าเราเสมอเขาเท่าเขาเราไม่มากแล้วเราไม่เอาป่านนี้ก็ได้ไม่เอาอย่างนั้นไม่เอาแม่คุณจะมั่นใจว่าคุณไม่เสื่อมกว่านั้นก็ตามหรือคุณจะไม่เสื่อมได้จริงๆก็ตามพระพุทธเจ้าก็ไม่สรรเสริญพระโพธิรักษ์ก็ไม่สรรเสริญไม่ต้องเอาพระพุทธเจ้าได้แก่พระโพธิราชก็ไม่สรรเสริญแม้จะรู้น้อยแค่นี้ รู้มากถึงขนาดพระพุทธเจ้าไม่สรรเสริญแล้วทำไมไม่สะดุ้งสะเทือนแล้วพอที่รักก็ไม่ได้สูงเท่าพระพุทธเจ้าก็ไม่สรรเสริญด้วยเหมือนกันเพราะฉะนั้นเราก็จะต้องพยายามเข้าใจจุดเป้าพวกนี้ข้อสำคัญขอให้แม่นขอให้ชัดเจนว่าเราได้แล้วก็สำคัญขอให้เราชัดเจนขอให้แม่นว่าเราได้ได้แล้วอย่าเสพติดคำว่าเสพติดที่แม้แสบปวดนะเสพติดแสบปวดนักรู้ตัวให้ดีให้เราไปเสพติดยาฝิ่นยากัญชาก็รู้อยู่ว่ามันแสบปวดอย่างยกเลิกหยาบๆมาเสพติดตามมาเสพติดสรรเสริญมาเสพติดอัตตาตัวตนมาเสพภูมิพบที่ยิ่งสงบมันก็เป็นเหตุเป็นปัจจัยทำให้เราโน่นช้าเพราะงั้นเราจะไม่เสพติดในจุดอะไร เราจะเข้าใจว่าเออนี้ได้แล้วถอดถอนเปลี่ยนเพิ่มสมาธิสบูชานะเพิกถอนพยายามทำอันใหม่หาคณิตศาสตร์ใหม่หาองค์ใหม่พระภูมิใหม่หาสภาพที่จะเจริญงอกงามขึ้นใหม่ให้ได้ให้ได้เสมอวันนี้ก็ขอแนะนำจุดสำคัญพวกนี้ให้แก่พวกเราเราจะต้องก้าวหน้าเราจะต้องเพิ่มภูมิเราจะต้องเดินทางไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้เราได้มาขนาดนี้ก็ดีแล้วอย่าเหลิงใจอย่าระเริงเรายังมีดีกว่านี้อีกที่เราควรจะเป็นไปขอให้พวกเราตรวจตาตรวจตนให้แม่ให้แม่นๆแน่นอนคนที่หลงตนว่ายังไม่ได้และลงก็ได้นะระวังนะน่าสงสารยิ่งกว่าอีกนะเราไม่ได้แล้วเราก็จะเอาตะกร้า กล่าวโดยทั้งๆที่ตัวเองก็ไปไม่รอดยังผูกโซ่ไว้ที่ฐานต้นอยู่ก็ยังอุตส่าห์จะไปก้าวก็ไม่กล้าไม่ได้ขาฉีกตายไม่ได้เดินหรอกตรวจให้แม่นตรวจให้ชัดแล้วอย่าเสพติดนี่เป็นเป้าที่อยากจะเตือนสำคัญแล้วเราจะได้พัฒนาตัวเองจะได้อุตสาหะวิริยะไม่หลงความหยุดความเบาความง่ายความรู้ความลวงอย่างที่เรียกว่าก็ไม่ใช่ว่าล้วงยังตื่นเต้นทีเดียวแต่มันลวงล่อให้เราหลงสวนสวรรค์อันนี้เป็นสำคัญขอให้ทุกคนระลึกตรวจตราแล้วก็อุตสาหกรรมศิลป์ตั้งกฎให้สมฐานะคงตัวแล้วเราจะเดินไปให้ดีที่สุดก้าวหน้าไปให้ทั้งเร็วและไกลได้มากที่สุดเท่าที่จะพากันไป เสื้อในมหาวิทยาลัยชีวิตแห่งนี้เราได้ศึกษาชีวิตกันมายิ่งใช้เวลามากปีหลายปีหลายปีเข้าผู้ที่อยู่และก็ได้ศึกษามาจริงมีปัญญาสอดส่องวิเคราะห์วิจัยการสภาพที่เรามีชีวิตเป็นอยู่และยิ่งมีปัญญาปฏิภาณที่เทียบเคียง โลกโลกีย์ธรรมดาๆแม้เราจะเราจะผ่านโลกีย์มาบางคนไม่มากไม่มายนักแต่เราก็จะรู้ว่าโดยสามัญมนุษย์โลกเราก็มีโลกธรรมเป็นเอกเสพโลกีย์สุขที่เราอุปทานหรือยึดมั่นยึดหมายและเราก็ใช้องค์ประกอบของสรรเสริญยศรากเป็นเครื่องช่วยที่เราจะได้เสพโลกีย์จะสุขเท่าที่เราหมายแล้วเราก็อยู่ในโลกอย่างนั้นมาแม้จะนานไปอีกก็อย่างนั้นอีกตลอดนิรันดร์โลกจะแตกอีกกี่ลูกก็คืออย่างนี้ทั้งสิ้นแต่เรามาศึกษาในมหาวิทยาลัยชีวิตแห่งนี้ เรียกว่าโลกุตตระที่เราจะเข้าใจเท่าทันในสิ่งที่เป็นโลกียแล้วเราก็มาหาทางออกปลดปล่อยซึ่งมันมาจากรากเหง้าของจิตรู้เห็นจริงถึงอาการถึงสภาพของโลกียะที่โรคไข้เราอยากจนกระทั่งเรารักรถปลดปล่อยให้บางเบาลงมาแม้บางเบาเราก็ตามรู้อยู่ว่ามันยังเหลือเชื่อแล้วก็ล้างจานคลายต่อไปอีกแม้เราจะควบคุมตนได้ไม่เป็นดินเป็นดินไม่แปลกแสวงหาไม่ไปเน็ตเหนื่อยแล้วเราก็อยู่ในระบบที่อยู่ในหลักการของพระพุทธเจ้าที่ได้เอานำมาเปิดเผยและขอยืนยันว่านี่เป็นทิศทางของการสร้างม