590510_พุทธศาสนาตามภูมิ ศิลปะโลกุตระในเพชรพุทธ ตอน ๖.docx

้าที่แล้วยังเหลือเงินอีก 1200 บาท ได้มอบให้ชมรมเพาะช่างรุ่นหลังคาจาก (ซึ่งมี พ.อ.ศักดา ประจุศิลป เป็นประธานชมรมฯ) ทั้งหมด ขอเล่าเรื่องเพื่อนของเราเท่าที่ทราบ มีเพื่อนที่ถึงแก่กรรมแล้วอีก 3 คน คือ ศิริศิลป์ (หล่อ) ขอพรกลาง รัตนา ดารารัตน์ และอุบลรัตน์ รัตนพงษ์ ส่วนเพื่อนบางคนที่ยังเจ็บป่วยอยู่ คือ อรุณ ภุมรินทร์ บังอร ทิพยสูตร พ.อ.ประสาร ภู่ทรัพย์ ประดิษฐ์ บุญคุ้ม นงนุช ชูเดช ซึ่งไปไหนมาไหนไม่สะดวกแล้ว เพื่อนที่ลำบากมากหน่อยคือ นงนุช ชูเดช ผมได้โทรปรึกษาศศิธร สุธรรมชัย ให้ส่งเงินที่เหลือจากการพบปะสังสรรค์เมื่อหลายปีมาแล้วจำนวน 1000 บาทเศษ ไปช่วยเหลือเป็นค่ารักษาพยาบาล นงนุช ชูเดช ด้วย ดังนั้นในวันอาทิตย์ที่ 5 มิถุนายน 2559 นี้ ถ้าเพื่อนยังแข็งแรง พอไปไหนมาไหนได้ ขอให้ไปพบปะสังสรรค์กันหน่อย ทั้งยังจะได้นมัสการพระโพธิรักษ์ด้วย เพราะปีต่อไปอาจไปไม่ไหวเหมือนกับเพื่อนบางคนที่กล่าวมาแล้ว ถ้าไปไม่ได้จริง ๆ ก็ส่งข่าวให้ทราบด้วยก็ดีว่าอยู่ดีมีสุขหรือเจ็บป่วยอย่างไร ถ้าตัวเองส่งข่าวไม่ได้ก็ให้ลูกหลานส่งข่าวแทนก็ได้ โดยโทรศัพท์ที่หมายเลข 08-6539-9745, 0-2503-2668-9 หรือจะติดต่อทางไลน์ก็ได้ที่ Line ID : 08-6539-9745 ขอให้เพื่อนมีความสุขทั้งกายและใจ สุขภาพร่างกายแข็งแรง ถ้าเจ็บป่วยก็ขอให้หายป่วยไข้ ตลอดไปนานเท่านานนะครับ ด้วยรักและผูกพัน ก็คนเราควรอยู่เป็นประโยชน์แก่กัน ถ้าเป็นโทษแก่กันและกันก็ควรตัด ไม่ควรต่อ ถ้าเราเป็นประโยชน์ต่อเขาได้อยู่ที่สิทธิ์เราจะทำหรือไม่ แต่ถ้าคนอื่นเป็นโทษที่เป็นวิบาก ไปห้ามเขาไม่ได้เลยนะ มาดู sms _0805925xxx จิตที่ตั้งใจทำดีคือกุศล/จิตที่ตั้งใจละบาปคือบุญดับอัตตากิเลสดับคือโลกุตระธรรมเว้าแม่นบ่ข่อยเว้าแม่นบ่? _0893867xxx นมก.พ่อครูฯสณ.สม.จรธ.ญตธ.บ้านราชฯทุกๆ พุทธส ถ.อโศกseufaasin _0893867xxx กราบขอบคุณพ่อครูกับธรรมบุญกิริยาวัตถุ10 ในแง่บุญที่ถูกต้อง!ทานมัยเสียสละ,สีลมัยประพฤติในศีล,ภาวนามัยฝึกอบรมจิตขัดเกลาใจสาธุ _0893867xxx บุญกิริยาวัตถุ10 ตั้งแต่อปจายนมัยจนถึงทิฎฐุชุกัมม์ ทำบุญให้เกิดบุญที่แท้จริงต้องทำด้วยจิตลดอัตตาละกิเลสเลิกยึดถือตัวตนทุกข้อถูกไหม? _0805925xxx คำว่าเสบียงบุญคืออุปนิสัยติดตัวไปในภพชาตินู๋คึดจังซี้คึดเถิกบ่พ่อขาา? _0893867xxx ขอบคุณบุญนิยมกับธรรมะบุญที่ชาวอโศกปฏิบัติเป็นตัวอย่างของการทำบุญที่มีไม่ยึดติดวิมาน!มีแต่สละออก ไปสู่นิพพาน! จิตหลงติดวิมานจมทิฏฐาสวะ!จิตละอัตตาพ้นอวิชชาสวะ!เอวังหนอ! พ่อครูว่า ภาษาสื่อสภาวะ

_การอนุโมทนาบุญเพียงคำพูดว่าอนุโมทนาไม่ได้บุญใช่ไหม อาตมา ว่าใช่ บุญนี่ทำเสร็จแล้วจบ ไม่มีสันตติ ทำเสร็จแล้วจบในตัวเอง ที่สุดแห่งที่สุด เป็นตัวตัดแล้วจบ ในมงคล 38 ตั้งแต่ไม่คบคนพาล จนถึงอโศกะ(ธุลีหมอง) และวิรชะ (ธุลีเริง) ใครไม่เข้าใจธุลีเริงแล้วติดก็นาน มันละเอียดกว่าผรณาปีติ จะเป็นพลังงานสุดท้าย ที่ไว้อาศัย จากนั้นก็ เกษม จบ ศิลปะนั้นคือการสื่อให้คนอื่นได้รู้ ถ้าทำให้กิเลสลดได้ก็คือศิลปะโลกุตระ ศีลอันเป็นอาริยะ สำรวมอินทรีย์ สติสัมปชัญญะอันเป็นอาริยะ สันโดษอันเป็นอาริยะ 4 อย่างทำได้ก็จะสั่งสมจิตเป็นฌาน เป็นวิมุติ ฌานคือไฟปัญญาที่เผาให้กิเลสหายไป สมาธิคือผลของฌานตกผลึกควบแน่นเป็นสมาธิ จิตที่สะอาดจากกิเลสตกผลึกควบแน่นเป็นสมาธิ ไม่ใช่ฌานหลับตา สมาธิหลับตา มีองค์คุณ 5 ของอุเบกขา ปริสุทธา ปริโยทาตา มุทุ กัมมัญญา ปภัสสรา จะต้องมีธรรมะสองให้เราได้ปฏิบัติเสมอ แต่ทุกวันนี้สอนกันอีกว่าต้อง ไม่มีภายนอกแล้วสอนว่าตัดความรู้สึกจากภายนอกอีกให้เด็ดขาด แม้แต่ในจิตก็ห้ามคิดอีก ถือว่าจิตเป็นหนึ่งแบบนี้ ดิ่งๆๆหยุดๆๆหมดเลย เป็นฐานสมถะแท้ไม่เกิดวิปัสสนาเลย การปฏิบัติแบบนั้นไม่มีความเป็นกายเลย แท้จริงแล้ว ความเป็นกายของพุทธ พระพุทธเจ้าสอนคืออย่าให้ความรู้สึกภายนอกขาดหายไป แม้จะถึงเหลือความรู้สึกอยู่แค่ลมหายใจเท่านั้นก็ตาม ผู้ปฏิบัติที่รู้จักรู้แจ้งรู้จริง“อาการ”(ลิงคะ-นิมิต-อุเทศ)แท้ที่เป็น“กิเลส”ในใจของตนเอง และเมื่อปฏิบัติกำจัดกิเลสตนได้ ก็ตามเห็น “กิเลส”ของตนลดละจางคลายลง ด้วยญาณของตน(วิราคานุปัสสี) ตามที่พระพุทธเจ้าตรัสไว้ใน“อานาปานสติสูตร” เพราะปฏิบัติ“อานาปานสติ”อย่างลืมตาเห็นๆ”(ปัสสติ)ในปัจจุบันขณะนั้นทีเดียว จนกิเลส“ดับ”(นิโรธ)สิ้นซากหมดเศษธุลีเกลี้ยงสนิท ก็“ตามเห็นนิโรธ”(นิโรธานุปัสสี)นั้นด้วยธาตุรู้(ญาณ)ของตนอยู่ จึงเป็นแบบ พุทธ ที่มีเจโตวิมุติ-ปัญญาวิมุติเห็นๆ รู้ๆ นี้คือ โลกุตรธรรม 9 ซึ่งพระพุทธเจ้าตรัสไว้ว่า เ กิดจากการปฏิบัติ“โพธิปักขิยธรรม 37” รวมกับ“โลกุตรธรรม 9”ก็เป็น “โลกุตรธรรม 46” (พระไตรปิฎก เล่ม 31 ข้อ 620) ทฤษฎีการปฏิบัติโพธิปักขิยธรรม 37 ที่สัมมาทิฏฐิ จึงจะเกิด“จรณสมบัติ-วิชชาสมบัติ”ในความมี“ศีลเป็นอริยะ-สำรวมอินทรีย์เป็นอริยะ-สติสัมปชัญญะเป็นอริยะ-สันโดษเป็นอริยะ” และเป็นฌาน-เป็นสมาธิลืมตา ซึ่งการปฏิบัติ“โพธิปักขิยธรรม 37” จะต้องมี“ธรรมะ 2”หรือมี“กาย”คือ มี“องค์ประกอบของรูปกับนาม”ให้เราปฏิบัติเสมอ ทุกวันนี้การปฏิบัติทำ“สมาธิ”ที่เชื่อกันว่าจะเกิดบรรลุเป็นอริยะได้นั้นก็ต้องหลับตาทิ้งภายนอกให้สนิท ไม่มีภายนอกเลย สอนกันถึงขั้นว่า อย่าให้มีความรู้สึกใดๆ จากภายนอกเด็ดขาด แม้แต่ภายในใจก็ห้ามคิด ไม่ให้คิดพิจารณาใดๆ จึงจะชื่อว่า“ทำสมาธิ” นั่น..ผิดถนัดแล้ว ศึกษาใหม่ให้ดีๆ เถิด การปฏิบัติแบบนั้นไม่มีความเป็น“กาย” ในการปฏิบัติ การปฏิบัติธรรมให้เกิดสมาธิ แบบพุทธ ที่เป็น“สัมมาสมาธิ”จริงนั้น ต้องมี“กาย”เสมอ มีแต่“จิต”ที่ขาด“กาย”นั้นไม่ได้ ต้องมี“ธรรมะ 2”ตลอดการปฏิบัติธรรม แม้ใน“อานาปานสติสูตร”นั่นก็พิจารณากันให้ชัดเถอะ พระพุทธองค์ก็ทรงย้ำนักย้ำหนาว่า ขนาดนั่งหลับตาสะกดจิตตนเองเข้าไปอยู่ข้างในใจกันแล้วปานนั้น ก็อย่าให้“สติ”ขาดหายไปจากความรับรู้“ธาตุภายนอก”เป็นอันขาด แม้หลับตาปิดหูก็ยังเหลือ“ลมหายใจ” เพราะ“ลมหายใจ”นี้เป็น“ธาตุลม”ที่อยู่ภายนอกที่เหลือสุดท้ายแล้วของ“มหาภูต 4” ความเป็น“กาย”จึงต้องมีตลอด ในการปฏิบัติธรรมของพุทธ แม้ที่สุดปฏิบัติไปถึงจุดบรรลุภาวะ“นิโรธ”หรือ“วิมุติ”แท้ๆ ก็ยังมีความเป็น“กาย”คือ“ธรรมะ 2”รูป-นาม,ภาย นอก-ภายใน ยืนยันคุณสมบัติของ“กาย”อยู่ ส่วน“ความดับ”ก็ให้ดับเฉพาะที่เป็น“วจีสังขาร”อันซ้อนอยู่“กายในกาย” และดับ “จิตสังขาร”อันซ้อนอยู่“กายในกาย”ให้ได้ จริงๆ นั้นก็“ดับ”เฉพาะ“อกุศลจิต”จาก “กายในกาย”ของเรานั่นเอง ถ้า“ดับอกุศลจิต”ใดใน“กาย”เราได้ ก็นั่นแหละคือ“นิโรธ” หรือ“นิพพาน”เฉพาะ“อกุศลจิต”ตัวนี้ของเรา เช่น เราปฏิบัติ“ข้อ 1”ของ“ศีล 5”กิเลสตัวที่ยังมีการดำริจะฆ่าสัตว์ เราได้“ดับ”มันได้แล้วแม้ในขณะมีสัมผัสสัตว์นั้นๆ เราก็ไม่มีกิเลสนั้นจริง แม้สัตว์นั้นจะยั่วยวนเราจะทำร้ายเรา กิเลสที่เราจะดำริฆ่ามันไม่เกิดในใจเราจริงๆ หรือ“ศีลข้อ 2”กิเลสตัวที่ยังมีการดำริจะเอาของที่ไม่ใช่ของเราด้วยทุจริต เราได้“ดับ”มันได้แล้วแม้ในขณะมีสัมผัสของนั้นๆ เราก็ไม่มีกิเลสนั้นจริง แม้ของนั้นจะทำยั่วยวนเรา กิเลสที่เราจะดำริจะเอามันมาเป็นของเราไม่เกิดในใจเราจริงๆ หรือ“ศีลข้อ 3” กิเลสตัวที่ยังมีการดำริจะเกิดกาม เราได้“ดับ”มันได้แล้วแม้ในขณะมีสัมผัสเหตุแห่งกามนั้นๆ เราก็ไม่มีกิเลสนั้นจริง แม้“เหตุแห่งกาม”นั้นจะยั่วยวนเรา กิเลสที่จะเกิดกามมันไม่เกิดในใจเราจริงๆ หรือ“ศีลข้อ 4” กิเลสตัวที่ยังมีการดำริจะโกหก เราได้“ดับ”มันได้แล้วแม้ในขณะมีสัมผัสเหตุแห่งการโกหกนั้นๆ เราก็ไม่มีกิเลสนั้นจริง แม้“เหตุแห่งการโกหก”นั้นจะยั่วยวนเรา กิเลสที่จะดำริโกหกขึ้นมามันไม่เกิดในใจเราจริงๆ หรือ“ศีลข้อ 5” กิเลสตัวที่ยังมีการดำริจะเกิดอยากในของที่เราเคยติด-เคยเสพมันมานั้น เราได้“ดับ”มันได้แล้วแม้ในขณะมีสัมผัสเหตุแห่งสิ่งที่เคยติด-เคยเสพนั้นๆ เราก็ไม่มีกิเลสนั้นจริง แม้“เหตุแห่งสิ่งที่เคยติด-เคยเสพนั้นๆ”นั้นจะยั่วยวนเรา กิเลสที่จะเกิดอยากมันไม่เกิดในใจเราจริงๆ หากผู้ปฏิบัติใด สัมผัสภายนอกอยู่ในปัจจุบัน กิเลสก็ไม่เกิด ตาม“ศีล 5” นี้เป็นต้น และมี“ปัญญา”รู้จักรู้แจ้งรู้จริง“จิตในจิต”ของตน ว่า จิตตนมี“กายสังขาร”สงบระงับได้จริง ฉะนี้แลคือ การทำ“นิโรธ”กับส่วนที่เป็น “กายสังขาร”ที่สัมผัส“ภายนอก” ชื่อว่าเราเป็นผู้“มีศีลอันเป็นอาริยะ-มีการสำรวมอินทรีย์อันเป็นอาริยะ-มีสติสัมปชัญญะอันเป็นอาริยะ-มีสันโดษอันเป็นอาริยะ”(พตปฎ. เล่ม 9 ข้อ 125) จิตเป็น“ฌาน”เป็น“วิมุติ”ไปตามฐานานุฐานะ ถ้าพ้น“กิเลสกามภพ”แล้วก็เป็นโสดาบัน หรือสกิทาคามีขึ้นไปแล้ว ผู้ใดที่จะปฏิบัติ“กายสังขารให้ระงับ”(ปัสสัมภยัง กายสังขาร) ก็ต้องวิจัย“ธรรม 2”ขององค์ประชุมรูปกับนาม ที่เป็น“กาย” หรือเป็น “เวทนา” หรือเป็น“จิต” หรือเป็น“ธรรม”นี่เอง ลืมตาวิจัยสว่างๆ ในขณะที่มีตาหูจมูกลิ้นกายใจทำหน้าที่สัมผัสภายนอกอยู่ ขณะตื่นๆ เต็มที่นี้เอง ไม่ใช่ปิดหูหลับตาเข้าไปวิจัยอยู่แต่ในภายในของ“จิตในจิต”เท่านั้น ซึ่งเป็นการวิจัยเข้าไปใน“ธรรม 2”(เทฺวธัมมา)ของ“กายในกาย”ก็ดี “เวทนาในเวทนา”ก็ดี “จิตในจิต”ก็ดี “ธรรมในธรรม”ก็ดี ซึ่งมี“กาย-เวทนา-จิต-ธรรม”เป็นฐานหรือเป็นที่ตั้งของทุกบทปฏิบัติธรรมในพุทธศาสนา(คือกรรมฐาน) และจะรู้จักรู้แจ้งรู้จริง“ทุกขอริยสัจ” หรือ“ความรู้สึกที่ทุกข์จริงๆ”ก็ต้องหยั่งลงไป(สโมสรณา)ที่“เวทนา” เพราะเป็นอารมณ์หรือเป็นความรู้สึกแท้ๆ ตามที่พระพุทธเจ้าตรัสไว้ในพระไตรปิฎก เล่ม 10 ข้อ 60 ที่ว่า “ธรรมทั้ง 2 เหล่านี้ รวมเป็นอันเดียวกันกับเวทนาโดยส่วน 2”(เทฺว ธัมมา ทฺวเยน เวทนายเอกสโมสรณา ภวันติ) นั่นคือ “ธรรมทั้ง 2 เหล่านี้ รวมเป็นอันเดียวกันกับเวทนาโดยส่วน 2”ก็เท่ากับผู้ปฏิบัตินั้นสามารถ“รวมเป็นอันเดียวกัน”ได้ นี่แหละคือ “เอกัคคตา” ให้เวทนาในเวทนา กลายเป็น“เวทนาเดียว” ถ้า“นิโรธ”ที่ว่านี้ผู้ปฏิบัติทำได้อย่าง“ตั้งมั่นแล้ว”(สมาหิตัง) นั่นคือ เราสมาทาน“ศีล 5” เราก็ปฏิบัติธรรมได้ผลถึงขั้น“นิโรธอาริยสัจ” ความหมายง่ายขึ้น ชัดๆ ก็คือ “เวทนา” นั้นแหละ ที่เราศึกษาจาก“เวทนาในเวทนา หรือธรรมะ 2”นี่เอง เราจะต้องทำให้“เวทนา 2” เช่น ความรู้สึกสุขบ้าง-ทุกข์บ้าง หรือ เดี๋ยวสุข-เดี๋ยวทุกข์ เราจะต้องทำให้มันเหลือ“ธรรมะเดียวหรือเวทนาอย่างเดียว” คือ ทำให้มีแค่ไม่สุขไม่ทุกข์(อุเบกขา)อย่างเดียวตลอดกาล(ไม่มีกับเหลือน้อยที่สุดนี้ แยกกันยาก) ให้ได้ นั่นคือ สำเร็จ“ฌาน 4”ที่เป็นสมาธิ “ธรรมะ 2”คือ “กาย”ได้แก่ รูปกับนาม และ“กาย”นี้จะเป็น“ฐาน”(ที่ตั้ง)ยืนยันชี้บ่งถึง“สัจจะ”ว่ารู้เห็นจริงอยู่ มีของจริงอยู่ เช่น ท่านตรัสว่า แม้อาสวะบางอย่างดับไปได้ มี “กายสักขี”ก็ตาม ก็จะต้องสัมผัสวิโมกข์ 8 ด้วย“กาย”(พระไตรปิฎก เล่ม 36 ข้อ 151 กับเล่ม 13 ข้อ 230-231) คือ..ต้องสัมผัสเห็นอยู่-รู้อยู่ทั้งภายในทั้งภายนอก ต้องมีภาวะนอก-ในเสมอ การปฎิบัติธรรมของพุทธนั้นจึงต้องมี“ธรรมวิจัย(สัมโพชฌงค์)”ตลอด จากธรรมะทั้งหลายมากมาย แล้ววิจัยทีละ 2 จึงจะได้เปรียบเทียบกันชัดยิ่งตรงยิ่ง นั่นคือต้องมี“โพชฌงค์ 7” เป็นองค์ประกอบในการปฏิบัติอยู่ด้วยเสมอ ไม่ขาดกัน คือ มี“สติ”1 เป็นตัวรู้ทำงานตลอด แล้วก็มี“ธรรมวิจัย”2 ด้วย“วิริยะ”3 จริงๆ จึงจะครบ“สามเส้า”ขององค์แห่งความรู้(โพชฌงค์ 3) จึงจะเริ่ม“โพธิ”(ปัญญาที่เป็นเครื่องตรัสรู้ของพุทธ)ก็ต้องจากความเป็น“กาย”(ธรรมะ 2)สัมผัสเกิดจิต ซึ่งก็คือ “การจัดการเรื่องรูปกับนาม” (กายสังขาร)ที่หมายถึง“จิตสังขาร”นี้อย่างหนึ่ง และหมายถึง“วจีสังขาร”นั้นก็อีกอย่างหนึ่ง ให้เกิด“ปัญญา”กระทั่งรู้จักรู้แจ้งรู้จริงสัมบูรณ์ได้ เป็นการทำ“เอกสโมสรณา ภวันติ” คือ ให้“สำเร็จลงเป็นหนึ่งในธรรมะ 2”ใน“กาย” ดังนั้น การปฏิบัติธรรมของพุทธ ถ้าแม้นไม่มีแม้แค่“ธรรม 2” ไม่มี“องค์ประกอบของภายนอกกับภายใน”(ไม่มี“กาย”ให้ปฏิบัติ) ก็ปฏิบัติให้ถึง“ปรมัตถธรรม” ไม่ได้ เพราะ “ปรมัตถธรรม”ต้องมีพร้อมทั้ง“รูป”ทั้ง“นาม” ครบพร้อมปฏิบัติ จึงจะบรรลุไปตามลำดับ “ต้น-กลาง-ปลาย”อย่างเป็นอัศจรรย์ หากขาด“กาย”ที่สัมผัสกันอยู่เป็นปัจจุบัน ไม่มี“ปัจจุบัน”ที่เป็น“ความจริง”ยืนยันกันใน“สมมุติสัจจะ”เลย ก็ไม่สามารถปฏิบัติให้เข้าถึง“ปรมัตถสัจจะ”จนสูงสุดสัมบูรณ์ได้ ถ้าหากใครมัวหลงไปศึกษาอยู่แต่กับปรากฏการณ์ที่เกิดใน“อดีต”ที่ผ่านไปแล้วก็ดีใน“อนาคต”ที่ยังมาไม่ถึงก็ดี จาก“การหลับตาทำสมาธิ” ก็จะได้แต่“ระลึกเอา-กำหนดขึ้นเป็นรูปภพ(หรืออรูปภพ)ภายในจิต(ไม่มีกามภพที่นับว่าเป็นความจริงหลัดๆ ยืนยัน ร่วมรู้กันได้สามัญทั่วไป) เพราะมีแต่“การกำหนดขึ้นในใจ”(สัญญาที่รู้ได้แต่มโนมยอัตตา-อรูปอัตตา) ที่ตนเองกำหนดขึ้นเท่านั้น จึงถือว่าไม่มี“ภาวะจริง”(ปาตุสัจจะ) เกิดจริงครบครันทั้งภายนอก-ทั้งภายใน ทั้งเรา-ทั้งสังคม มันก็ยังขาด“ความจริง”(สัจธรรม)ที่บริบูรณ์ เราก็ไม่ได้เรียนรู้ให้“รู้แจ้ง”ได้ครบถ้วน จึงไม่สามารถจะ“รู้จริง”บริบูรณ์ได้แน่ๆ เราจะเรียนรู้เรื่อง“ทุกข์”หรือสุขก็ตามที่เป็น“ความจริง”ขั้น“อริยสัจ” คือ “สัจจะ”ที่เป็นอาริยะ หรือความจริงของคนที่เจริญประเสริฐจริง พระพุทธเจ้าจึงทรงยืนยันให้ศึกษาเล่าเรียนด้วย“ภาวะที่ปรากฏอยู่ในปัจจุบัน” โดยมี“ผัสสะ”ก็จะเกิด“เวทนา”แล้วให้ศึกษาอ่าน“อาการ”จริงๆ ของเวทนาที่เกิด“ปัจจุบัน”นั้นมีภาวะ“ตั้งอยู่” (ความดำรงอยู่)จริง สัมผัสกันอยู่โต้งๆ หลัดๆ โทนโท่ จะได้เรียน“ความรู้สึกสุข-ความรู้สึกทุกข์-ความรู้สึกที่ไม่สุขไม่ทุกข์(อุเบกขา)”จากปรากฏการณ์จริงใน“ความรู้สึก”(เวทนา)ของตนซึ่งมีอยู่จริงขณะนี้ “ความจริง”หรือ “สัจจะ”ที่เป็น“อาริยสัจ” (ความจริงที่ประเสริฐแท้) เรียนรู้ได้ที่“ความรู้สึก” ภาษาบาลีว่า“เวทนา” นี่แหละเป็น“ฐาน”แห่งความจริง(เป็นสัจจะกรรมฐาน)เป็น“กรรมฐาน”สำคัญยิ่งในการปฏิบัติของพุทธ ขาดผัสสะขาดเวทนามิได้ ถ้าเว้นจาก“ผัสสะ”แล้ว หากเกิดความเห็นความรู้ได้ ผู้ใดจะเอาไปกล่าวคำแสดง“ทิฏฐิ”ต่างๆ ก็กล่าวได้เป็นไปตาม“ทิฏฐิ 62 ประการ” ดังที่พระพุทธเจ้าตรัสไว้ใน“พรหมชาลสูตร” (พระไตรปิฎก เล่ม 9 สูตรแรก)นี้เท่านั้น พระพุทธเจ้าตรัสว่า “เขาเหล่านั้นเว้นผัสสะแล้วจะรู้สึกได้(ปฏิสังเวทิสฺสนฺตี) นั่นไม่เป็นฐานะที่จะมีได้”(พระไตรปิฎก เล่ม 9 ข้อ 77-89) ผู้มี“ผัสสะเป็นปัจจัย”จึงจะมี“ฐาน”ของความเป็น“โลก” และเป็น“อัตตา”ให้เรา“รู้จัก” โลก “รู้จัก”อัตตา จึงจะได้เรียน“รู้แจ้งความเป็นโลก เป็นอัตตา” แล้วจึงจะได้“รู้โลก-รู้อัตตา” ที่แท้จริง(พระไตรปิฎก เล่ม 9 ข้อ 64-76) ดังนั้น ผู้ไม่มี“ผัสสะเป็นปัจจัย” จึงมีแต่คนที่เป็น“ผู้ไม่รู้”(อชานตัง) “ผู้ไม่เห็น”(อปัสสตัง) เป็นความแส่หา เป็นความดิ้นรนของผู้มีตัณหาเท่านั้น [อ่านพระพุทธพจน์ดูดีๆ จะรู้ยิ่งเห็นจริงกันชัดๆ] แจ่มแจ้งชัดเจนไหมว่า ผู้ไม่มีผัสสะเป็นปัจจัย อยู่ในปัจจุบันนั้น เช่น ปฏิบัติหลับตากันนั้น ตาหูจมูกลิ้นกายไม่มีผัสสะ จึงไม่มี “กรรมฐาน” จึงไม่มี“ฐานแห่งการปฏิบัติ”ที่จะสามารถแม้แค่รู้จัก“ความจริง”กันเลย ก็จะจมไปอยู่แต่กับ“ทิฏฐิ 62”ตามที่พระพุทธเจ้าตรัสไว้ ในพรหมชาลสูตรนั่นเอง พยายามทำความเข้าใจตามคำสอนของพระพุทธเจ้ากันให้แม่นๆ ตรงๆ เถิด เพราะหลับตาทำสมาธิ ก็จะได้เรียนรู้แต่ในภพภายในที่เป็นอดีต 18 และอนาคต 44 แม้แต่ปัจจุบันพระพุทธเจ้าก็นับรวมเข้าไว้อยู่ในอนาคต 44 ด้วยซ้ำ อดีตหรืออนาคตนั้นมันไม่มีอยู่ให้เห็น ต้อง“ปัจจุบัน”จึงเป็นภาวะ“ความจริง”ที่จะใช้ศึกษาเรียนรู้ได้จริงกว่า “อดีต-อนาคต” เพราะเป็นภาวะที่มัน“มี”ให้เรา“สัมผัส”อยู่โทนโท่โต้งๆเดี๋ยวนี้ขณะนี้หลัดๆ เห็นอยู่รู้อยู่ จึงไม่มี“ความจริง”ใดจริงกว่านี้อีกแล้ว จะศึกษา“ความจริง”จึงอยู่ที่“ปัจจุบัน” เท่านั้น และเท่านี้แหละ ก็“จบ”อยู่ที่ตรงนี้ พระพุทธเจ้าจึงตรัสยืนยันว่า “โลก”และ “อัตตา”นั้นมีใน“ทิฏฐิ 62”นี้เท่านั้น จะกำหนด-จะมีความเห็น-จะปรารภขันธ์ส่วนอดีตก็ดี แม้จะกำหนด-จะมีความเห็น-จะปรารภขันธ์ส่วนอนาคตก็ดี เพื่อรู้จักรู้แจ้งรู้จริง“ความจริง”ได้ ก็จะต้องมี“ผัสสะเป็นปัจจัยในปัจจุบันจึงจะจริง”(พตปฎ. เล่ม 9 ข้อ 77-89) ถ้า“เว้นผัสสะแล้ว จะรู้สึกได้(เวทนา) นั่นไม่เป็นฐานะที่จะเป็นได้”(พระไตรปิฎก เล่ม 9ข้อ 77-89) ด้วยประการฉะนี้ ศาสนาพุทธพระพุทธเจ้าจึงไม่ปฏิบัติโดยไป“หลับตา”ทำสมาธิ เป็นทางเอก เพราะนั่นมันมีแต่ส่วน“อดีต”หรือส่วน“อนาคต” เท่านั้นที่จะมีมาให้พิสูจน์กัน ก็ไม่ได้ความจริง การ“ตื่น”ลืมตาสัมผัสทุกประการในภาวะปกติมี“สติ”เห็นแจ้งทุกอย่างครบครันบริบูรณ์จึงเป็นวิธีที่ดีสุดกว่าที่สุดใดๆ การปฏิบัติ“มรรค 7 องค์”(ไม่ใช่ 8 องค์นะ)ทำให้เกิด“สัมมาสมาธิ” และ“สัมมาญาณ-สัมมาวิมุติ” ครบบริบูรณ์สัมบูรณ์ (มหาจัตารีสกสูตร พระไตรปิฎก เล่ม 14 ข้อ 252-281) จึงเป็น“สูตร”สัมบูรณ์ใหญ่ยิ่งที่สุดแห่งที่สุดด้วยประการฉะนี้ ศึกษากันดีๆ เถิด แม้“อดีต”ก็ไม่ใช่“ความจริง”เท่าปัจจุบันที่พิสูจน์ยืนยันกันได้แท้ๆ “อนาคต”ก็ไม่ใช่ “ความจริง”เท่าปัจจุบันที่พิสูจน์ยืนยันกันได้แท้ๆ เห็นชัดเจนขึ้นแล้ว ใช่มั้ย? ดังนั้น จึงต้องพิสูจน์ด้วยสิ่งที่ปรากฏใน “ปัจจุบัน”ที่สัมผัสกันอยู่โทนโท่หลัดๆ โต้งๆ แจ่มชัดเจนแจ้ง ยืนยันกันได้แท้ๆว่า “จริง” เช่น เราจะปฏิบัติโดยไม่หลับตา มีตา,หู,จมูก,ลิ้น,กาย,ใจ“สัมผัส”รูป,เสียง,กลิ่น,รส,โผฏฐัพพารมณ์,ธรรมารมณ์รู้จักรู้แจ้งรู้จริงใน ส่วนที่เป็น“ผม,ขน,เล็บ,ฟัน,หนัง”ของเราในขณะปัจจุบันนี้ที่สัมผัสอยู่บัดนี้หลัดๆ เมื่อเราไม่“ยึดถือ”ว่า “ผม,ขน,เล็บ,ฟัน,หนัง”นั้นเป็นเรา “ผม, ขน,เล็บ,ฟัน,หนัง”นั้นเป็นของเรา “ผม,ขน,เล็บ,ฟัน,หนัง”ส่วนที่“ไม่ใช่‘กาย’ ของเราแล้ว”นั้น แม้จะสัมผัสถึงขั้น“ตัดหรือหั่น”ออกไปจากร่างของเรา เราก็“ไม่รู้สึกอะไรแล้ว” เราจะ“รู้สึกเฉยๆ-ว่างๆ-กลางๆ”(อุเบกขา,อทุกขมสุข) เพราะ“ผม,ขน,เล็บ,ฟัน,หนัง”ส่วนที่ไม่ใช่“กาย”ของเรานั้น มันไม่ใช่“ของเรา”แล้ว เมื่อมันไม่ใช่“กาย”ของเรา เราก็“รู้สึกเฉยๆ-ว่างๆ-กลางๆ”(อุเบกขา,อทุกขมสุข) แม้ใครจะมาตัด“ผม,ขน,เล็บ,ฟัน,หนัง”ส่วนที่ไม่ใช่“กาย”ของเราออกไป เราก็“นิโรธ”อยู่ หรือเราก็มี“นิพพาน”(ไม่รู้สึกสุขไม่รู้สึกทุกข์)อยู่ เพราะเราไม่มี“อุปาทาน” ไม่มี“ความยึดมั่นถือมั่น”ว่า “ผม,ขน,เล็บ,ฟัน,หนัง”ส่วนที่มันไม่ใช่“กาย”นั้น เป็นเรา เป็นของเรา เราก็จะได้ศึกษา“ความจริง”(สัจธรรม)ของ “อุปาทาน”ได้ง่ายๆชัดๆจาก“กาย”จาก“จิต” ของตน ก็จะอ่าน“อาการ”จาก“ความจริง” ที่เกิดจากสัมผัสจริงขณะ“ปัจจุบัน”นี้ได้แท้ๆ เพราะว่า “ผม,ขน,เล็บ,ฟัน,หนัง”นี้ มี “อาการจริง-ภาวะจริง”ที่จะค้นหา“เหตุ”แห่งทุกข์ หรือ“เหตุ”แห่งสุขกันได้ดียิ่ง โดยเฉพาะจะรู้จักรู้แจ้งรู้จริงไปถึงขั้น “อุปาทาน” ว่า เราเองนั้นยังมี“อุปาทาน”ใน“ผม,ขน,เล็บ,ฟัน,หนัง”ว่า เป็นเรา เป็นของเรา “อาการ”ที่มีอยู่ใน“ผม,ขน,เล็บ,ฟัน, หนัง”ใน“ปัจจุบัน”นี้จึงคือ “มูลกรรมฐาน”ที่จะศึกษาให้เห็น“เหตุแห่งทุกข์” หรือแท้ๆ ก็คือ “เหตุแห่งสุข” พวกนี่นับถือบูชาคนตายแล้วผมยาวขึ้นเล็บยาวขึ้นคือ มันมี momentum พลังงานพีชะที่เหลืออยู่ เท่านั้น ไปบูชาศพอาจารย์ที่ไม่เน่านี่ผิดหมด ฉะนี้แล ชื่อว่า“มูลกรรม ฐาน”จริง(พระไตรปิฎก เล่ม 9 ข้อ 51-89) ที่สามารถรู้จักรู้แจ้งรู้จริง“กาย”กับ“จิต”หรือ“รูป” กับ“นาม”ได้อย่างสะดวกมาก และมีผลมาก เพราะมี“รูป”มี“นาม”หรือมี“กาย”ให้เราปฏิบัติเรียนรู้ “ปัญญา”เครื่องตรัสรู้จะมี “กรรมฐาน”ใช้พิจารณาได้ดีมาก สะดวกมากชัดเจนง่าย เพราะมี“กาย”มี“จิต” มีรูป-มีนาม “รูป”ก็คือ “สิ่งที่ถูกรู้”(รูป=object) กับ “นาม”ก็คือ “ธาตุรู้ในตัวผู้รู้ที่เป็นประธาน” (นาม=subject) “อาการ”ที่เกิดขึ้นของ“ธรรม 2” (คือ “รูป”กับ “นาม”)นี้เอง “สัมผัส”กันขึ้นมา เพราะมัน“มี”กันอยู่หลัดๆ เห็นๆ อยู่ในปัจจุบันนี้ ไม่ว่าภาวะใดก็ตาม ตา-หู-จมูก-ลิ้น-กายภายใน(ประสาททำงาน) 5 ทวารนั้น แต่ละทวาร เมื่อเกิดการกระทบกันกับ“รูป-เสียง-กลิ่น-รส-สัมผัสจากภายนอก”(นี้คือ “รูป”ทั้ง 5) ขึ้นมา “รูปกับนาม”(ธรรมะ 2) ทำงานกระทบกันจึงมี“ธาตุรู้”(วิญญาณ)เกิดเป็น “จิตนิยาม” “นาม”(ธาตุรู้)ทำงานรับรู้ขึ้นมาหรือรู้สึกขึ้นมา ซึ่งเรียกว่า “วิญญาณ” ก็คือ “องค์รวม” (กาย)หรือ“องค์ประกอบ”(กาย)ของ“ตากับรูปแล้วเกิดวิญญาณ” หรือ“หูกับเสียงแล้วเกิดวิญญาณ จมูกกับกลิ่นแล้วเกิดวิญญาณ ฯลฯ” เป็นต้น 3 ภาวะฉะนี้แหละเรียกว่า“สัมผัส 3” ที่นักปฏิบัติธรรมของพุทธจะต้องเรียนรู้จาก“ธรรม 2”ที่สัมผัสกันแล้วเกิด“ภาวะที่ 3”(พระไตรปิฎก เล่ม 16 ข้อ 161) เกิด“นาม”(วิญญาณ)ให้ปฏิบัติบรรลุครบ“ความจริง”ที่จริงในตนขั้น“ปรมัตถธรรม” คำว่า “รูป”(สภาวะที่ถูกรู้ = object) คำว่า“นาม”(ธาตุรู้ที่เป็นประธาน = subject) คำว่า“กาย” (จิต,มโน,วิญญาณที่เกิดเพราะมีธรรมะ 2 สัมผัสกัน) เรียนรู้กำหนดหมายกันให้ชัดๆ และเมื่อเราเรียนรู้“อาการ”ที่ปรุงแต่งกันอยู่ของ“รูปกาย”กับ “นามกาย”ในความเป็นผม,ขน,เล็บ,ฟัน,หนัง ให้ถึงนัยสำคัญของมันแล้ว เราก็สามารถรู้จักรู้แจ้งรู้จริงได้ ว่า ผมก็ดี ขนก็ดี เล็บก็ดี ฟันก็ดี หนังก็ดี เฉพาะส่วนตรงที่เราไม่ร่วมรับรู้สึกไปกับมันแล้ว นั้นแหละคือ ส่วนที่พ้นออกมาจากความรู้สึกของ“จิต-มโน-วิญญาณ”ของเราแล้ว ผม,ขน,เล็บ,ฟัน,ผิวหนังส่วนนี้ก็ไม่ใช่“กาย” ของเราแล้ว กำหนดตามให้ดีๆนะ ทั้งๆที่มันก็ยังอยู่กับตัวของเรา ยังเป็นอวัยวะของเราอยู่ ยังมีความเป็นชีวะอยู่ มันยังมี“ชีวิตินทรีย์”(พลังงานของความมีชีวะ) แต่เราไม่มีความรู้สึกร่วมไปกับมันอีกแล้ว แม้ความเป็น“อุตุธาตุ-พีชธาตุ”นั้นจะติดอยู่กับตัวเรานี่แหละ ในผมส่วนที่“พ้น”ไปนั้น ขนส่วนที่พ้นไปนั้น เล็บส่วนที่พ้นไปนั้น ฟันส่วนที่พ้นไปนั้น ผิวหนังส่วนที่พ้นไปนั้น เราเจ้าของมันแท้ๆ ก็ไม่ได้เจ็บไม่ได้ปวด ไม่รู้สึกสุขทุกข์กับส่วนนั้นแล้ว แม้จะตัดออกไปก็ไม่เจ็บ ไม่รู้สึก เพราะส่วนนี้มันไม่ใช่“กาย”ของเราแล้ว และที่สำคัญที่สุดคือ ถ้าเรา“ไม่ยึดมั่นถือมั่น”(หมดอุปาทาน) ว่า ผม,ขน,เล็บ,ฟัน,ผิวหนัง ส่วนที่ไม่ใช่“กาย”ของเราแล้วนั้นว่าเป็น“ตัวตน”ของเราแล้วจริง เราก็จะมี“นิโรธ” นี่คือ “เวทนา”ของเราพ้นจากความสุขความทุกข์ พ้นความเจ็บความปวดไปแล้ว เพราะ“ผม,ขน,เล็บ,ฟัน,ผิวหนัง”ส่วนที่เราไม่เจ็บแล้วนี้มันไม่ใช่“กาย”เราแล้ว มันไม่ใช่“ตัวตน”(อัตตา)ของเราแล้ว “กายสังขาร”ของเราก็“ดับ”ไปแล้ว ตามธรรมชาติจาก“อาการ 32”ของเรา เมื่อเรา“ไม่ยึดมั่นถือมั่น”ว่า มันเป็นตัวเรา(อัตตา) มันเป็นของเราจริง (อัตตนียา) เราก็มี“นิโรธอาริยสัจ”กับ“ผม, ขน,เล็บ,ฟัน,ผิวหนัง”ส่วนที่เราไม่เจ็บแล้วนี้มันไม่ใช่“กาย”เราแล้ว เราก็จะสามารถเข้าใจ“ความเป็นนิโรธ อาริยสัจ”ได้ดี ได้ง่าย ได้อย่างสัมมาทิฏฐิยิ่งกว่าคนที่ไปหลับตาทำสมาธิ แล้วนึกว่าตนได้นิโรธ ซึ่ง“นิโรธอาริย