200928-139 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ009.txt
เนื้อหาในไฟล์
วันนี้เป็นวันพุธที่ 28 กันยายนพุทธศักราช 2520 ต่อจากนี้ไปพ่อท่านพระพุทธที่รักด้วยนะโมปัจจะเวกปัจจัยที่พุทธสถานสันติอโศกข้ารอขอเตือนคำว่าอย่าประมาททุกคนให้เกิดคำไม่รู้จะเตือนเตือนเราเป็นคำสุดท้ายก่อนที่จะปรินิพพานเป็นคำสุดเนี่ยคำว่าอย่าประมาทหรือว่าต้องพยายามอยู่ด้วยความไม่ประมาทถ้าไม่ได้เตือนแต่เฉพาะผู้ที่ปฏิบัติธรรม ตั้งเตือนไปหมดทุกคนท่านเตือนแม้กระทั่งพระอรหันต์ในเรื่องที่ว่าไม่ประมาทสิ่งที่เป็นอัตโนมัติมันก็เป็นอัตโนมัติสิ่งที่มันเป็นแล้วมันก็เป็นแล้วก็จริงอยู่แต่ถ้าเผื่อว่าเราปล่อยปละละเลยเราไม่มีอะไรดีขึ้นเราไม่มีอะไรได้ระมัดระวังขึ้นอยู่อย่างตามมีตามได้ตามเป็นมันก็จะเป็นอยู่อย่างนั้นสิ่งที่เรากระทำอะไรมากอะไรบ่อยอันนั้นก็จะเป็นผลมากขึ้นถ้าสิ่งใดที่เราไม่ค่อยกระทํา เป็นอรหันต์ที่จะมุดหมุนออกไปจากทิศทางถ้าผู้ใดที่เรียนมาไม่เป็นสัมมาทิฏฐิเรียนมาจากทางเดียรถีย์ไปในทางที่จะปลูกต้นอยู่ตัวคนเดียวเอาแต่ส่วนตนยังมีเชื้อชะตาจะมีส่วนเหลืออัตรายังไม่ปล่อยวางตนยังมีความเห็นแก่ตนเหลืออยู่มันก็จะนกเองไปในทางตนไปเป็นเดียรถีย์ออกไปห่างจากสังคมห่างออกจากมนุษย์จะเป็นผู้ที่ลาออกจากสังคมหาออกจากมนุษย์หาออกจากการงานหรือหากออกจากกรรม ใครเป็นคนเห็นแก่ตัวได้ประโยชน์ตัวเท่านั้นเองนั่นเป็นแง่ของด้านเดียรถีย์แต่ถ้าเผื่อว่ามีสัมมาทิฏฐิและมีปัญญาก็จะไม่ทิ้งคนแม้จะอยู่ห่างออกไปไกลคนบ้างไปอยู่ถึงชายป่าชายทุ่งไปเลาะๆเล็มๆอยู่ในด้านป่าด้านอาหารผู้คนทางการงานที่จะเป็นการงานรังสรรค์จรรโลงอยู่ในหมู่มนุษย์ชาติถ้าด้านศาสนาพุทธก็จะมีคนติดตามไปจนถึงศรัทธาเพียงพอโดยมีจริตเดียวกันหมู่กลุ่มนั้นก็จะเกาะติดเช่นพบกับสัตว์ป่าเป็นต้นตะลอนตะลอนอยู่รอบเมืองอยู่รอบไม่ใช่รอบเมืองอยู่รอบป่าเดิน ชอบป่าไม่เข้าใช้คาบ้านแต่ก็
อ่านต่อ
มีคนจริตเดียวกันเข้าไปหาเพราะว่าสายเดียถือสายเจโตสายศรัทธานี้จะชอบในด้านทรมานตนในด้านที่มักน้อยอย่างมากและก็จะเป็นผู้ที่ทำอะไรลึกๆมีตบะทำที่หน้าจะต้องกดข่มไว้ด้วยสักบาททำที่พิลึกที่แข็งที่แรงที่กล้าที่จัดจ้านอาจจะมีพวกนี้จะศรัทธาเรื่องอย่างนั้นสุดท้ายก็จะไปเกาะกลุ่มกันอยู่ในขอบเขตนอกทางข้างๆหน่อยนี่เป็นเขตสุดของเดียรถีย์เพราะถ้ายิ่งกว่านั้นแล้วไม่เอาหมู่เลยหรือมีประโยชน์ น้อยเต็มทีจนแทบจะเรียกว่ามันไม่เป็นการรังสรรค์มันเป็นการสืบสานศาสนาเลยไม่มีผลเพียงพอที่จะได้เห็นชัดๆเอ่อตามปลุกเวลาที่ฐานพระกัสสปะเนี่ยมีบริวารหรือมีสาวกที่เกาะกลุ่มกันอยู่นี่จำนวนประมาณ 250 250 นี่ก็แบ่งแยกแล้วจากพระพุทธเจ้าถือเป็นจำนวนพันก็หมายความว่าเฉลี่ยแล้วได้เศษ 1 ส่วน 4 ของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าถ้าอย่างนี้แล้วก็ถือว่าก็ยังเป็นประโยชน์อยู่ในกลุ่มอยู่ในเมือง ถ้าน้อยกว่านั้นก็ยิ่งเป็นเดียรถีย์หนักขึ้นถ้าน้อยกว่านั้นไปอีกเลยเป็นร้อยเดียวเป็น 50 นี้ถือว่าไร้ผลเราถือว่าเอียงเอนไปในทางเดียวกับที่แล้วไม่เข้าไม่เข้ารอบไม่ข้อมูลไม่เข้ากลุ่มนอกเขตพุทธออกไปแล้วไม่มีเป็นต้นเราเองเราก็มาคิดถึงตัวของเรากันพวกเราเราเองมีประโยชน์กี่เปอร์เซ็นต์ถือว่าเฉลี่ยแล้วเราจะเป็นเดือนเศรษฐีมากไปหรือไม่เราจะต้องคำนึงถึงจุดที่ว่าทำอะไรก็อย่าประมาทมีลักษณะมีคุณลักษณะที่ได้เอามาเทียบเคียงเรามีประโยชน์ท่านมีพอควรเรามีประโยชน์ซึ่งเศรษฐกิจไหมในวันหนึ่งวันในการ ไม่กล้าทุกคราวลองเทียบเคียงดูถ้าจะวัดเอาผมเป็นหลักก็ดูสิว่าเราได้ทำอะไรสักเศษหนึ่งส่วนสี่ของผมไหมอย่างนี้เป็นต้นมีประโยชน์อะไรอยู่บ้างถ้ามันน้อยไปขอให้เร่งมือขึ้นแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเราเองจะไม่เรียนรู้เรื่องการสงบระงับหรือว่าการลงปีกจากหมู่เรียกว่าการต้องพักต้องหยุดบ้างก็ไม่ใช่ว่าเราจะไม่เรียนรู้ผู้ที่ยังไม่เคยเสพผลของความหยุดความรักแม้อย่างหยาบก็ให้ไปเสพพระดีๆเสพจริงๆหยุดซะก่อนไม่ต้องวุ่นวายเรื่องอะไรมากมายงานการก็ไม่ต้องลาหยุดไปนิ่งไปแล้วเราก็ชี้ให้เห็นว่ามันสบายความหยุด ความว่างความไม่ต้องมีงานการมันเป็นเครื่องเสวยหรือมันเป็นเครื่องอาศัยที่เอร็ดอร่อยพอได้ทีเดียวแต่มันก็เป็นพิษได้ไม่ควรจะไปเสพติดไม่ควรจะไปกินซะเป็นระยะการยาวนานเมื่อเรารู้แล้วก็รู้เราก็จะใช้ไว้เป็นเครื่องประกอบชีวิตในช่วงที่เราจะพักเราจะต้องมีบทพรรคจะต้องมีบทว่างหมดจุดแน่ๆแน่นอนเพราะการหยุดยาก็มีระยะเวลาติดต่อให้เรารู้เราเห็นเรามีการพักในเวลานอนในเวลาที่แทรกแซงอยู่ในวันต่างๆแล้วก็มีช่วงตอนพักมากที่สุดก็ตอนเวลานอน ตื่นนอนมาแล้วก็มีช่วงตอนในการพักแทรกแซงไปบ้างแล้วก็เยอะแล้วพักที่จริงนั้นกับพระคือจิตถ้าใครทุกข์ปรมัตถ์ก็จะพักที่จิตจิตปล่อยทำอะไรเสร็จแล้วไม่มีการงานมีอะไรเสร็จแล้วเราก็ปล่อยวางไม่เกี่ยวกับไม่ห่วงหาอาวรณ์ไม่ยึดเป็นของตนนั่นเป็นตัวปล่อยแล้วตัวพระในตัวจริงเป็นขั้นปรมัตถ์ขั้นต่ำใครรู้อัตตานี้ก็คือผู้ได้ปล่อยก็เป็นอนัตตาทุกอย่างต้องเปลี่ยนอื่นไปทุกอย่างก็สูญมีภาระต่อสัญญาโตที่แท้จริงเราไม่สงสัยเราไม่หลงไหลอะไรนั่นเป็นตัวจริงเพราะงั้นถ้าผู้ใดเข้าใจอย่างนี้แล้วก็จะมีบทบาทการพรรคโดยรูปจากน้อยลงแม้แต่การนอนก็นอนน้อยได้แม้แต่การ แทรกแซงในวันเวลาก็น้อยลงได้จะมีกิจการงานมากขึ้นเพราะว่ามันมีตัวพักอย่างปรมัตถ์อย่างสัจธรรมมันมีจริงไม่ใช่แกล้งมันมีจริงมันก็มีผลจริงแล้วมันก็ช่วยบุคคลนั้นเป็นที่มันได้จึงทำงานได้มากการพักก็เป็นช่วงระยะเวลาที่เห็นน้อยลงการทำงานมีบทบาทมากขึ้นมีลักษณะเด่นมีลักษณะเห็นชัดมีลักษณะจับได้นับได้เป็นรูปเป็นร่างเป็นบทเป็นบาปเป็นการเป็นงานเป็นตัวจริงเป็นผลิตภัณฑ์เห็นชัดเลยจริงๆเราจะเก็บได้นี่เป็นตัวการทรงงานและแม้ตัวหยุดเมื่อผู้ใดที่สูงแล้วเป็นผู้ที่บรรลุแล้วเรื่องการหยุดไม่ พูดถึงเลยแม้ใครจะบอกว่าเราไม่หยุดเลยเราก็ไม่สงสัยแล้วเราก็ไม่มีปัญหากับการหยุดหรือไม่หยุดของเราใครจะบอกว่าเราเองเราทำงานจัดมากเราจะหยุดหรือไม่หยุดเรารู้ของเราเองว่าเราจะหยุดหรือไม่หยุดจะแค่ไหนแค่ไหนแค่ไหนไม่มีความสงสัยและเราก็จริงใจที่เราจะไม่เอาเปรียบเขาไม่ทุกข์ซ่อนไม่แอบแฝงเราจะมีอยู่ในตัวอย่างแท้จริงและเราก็ได้อันนั้นเป็นสัจธรรมเป็นตัวหยุดตัวว่างเป็นสุญญตาทำเป็นสุญญตาวิหารของเราแท้ๆนี่เป็นของสูงที่สุดที่บุคคลจะสามารถทำได้ผู้ได้จึงประเสริฐจริงพูดได้จริงๆมีประโยชน์ต่อโลกจริงก็มีสูญญากาศวิหารแทรกแซงอยู่อย่างละเอียดตาคนธรรมดามองเห็นไม่ได้พาคนธรรมดาอ่านไม่ค่อยออก แต่มันมีจริงอยู่กับบุคคลแต่ละบุคคลที่ทำได้ยิ่งทำได้ละเมียดละไมจนคนมองไม่เห็นเห็นแต่การงานเห็นแต่กรรมเห็นแต่กิริยาเห็นแต่กุศลกรรมที่ก่ออยู่ก่ออยู่อย่างมากมายอย่างนั้นแหละเป็นความประเสริฐสุดของมนุษย์ขอให้พยายามฟังดีๆทำความเข้าใจดีๆยังไม่เข้าใจฟังอีกแล้วก็พยายามปฏิบัติตนให้ถึงความเป็นที่สุดที่ดีที่สุดของมนุษย์ให้ได้