200603-118 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ009.txt

่จะพักเราก็รู้ว่าเราจะต้องปรับปรุงให้มันได้พระพุทธเจ้าถึงได้ตรัสว่าเราไม่พักเราไม่เพี้ยนเราข้ามอกสงสารได้คำตอบคำนี้ไม่ใช่ของตื้นเลยและก็เชื่อว่าจะไม่มีใครเอาขึ้นมาสอนหรอกคำศัพท์อย่างนี้คำว่าพระพุทธเจ้าจะไม่มีเพราะยังไม่เคยเห็นตำราที่เกจิอาจารย์ที่เรียนกันอยู่นี่ที่ไหนเขาเอาคำอย่างนี้ขึ้นมากล่าวมาอธิบายหรือว่าเขาอาจจะอธิบายของเขาก็ไม่รู้นะอันนี้ก็ขออภัยถ้าเผื่อว่าจะมีอยู่ซอกไหนมุมไหนแต่ว่าอย่างไปไม่ถึงไม่รู้ได้ก็อธิบาย ไปเที่ยวไหนว่าจะไม่มีใครก็เชื่อเชื่ออยู่เดี๋ยวนี้เชื่อได้ยาของตัวเองนี่ว่าไม่มีใครที่เอาออกมากล่าวประโยคนี้อย่างนี้ที่ซุกซ่อนอยู่ในพระไตรปิฎกที่เป็นหลักฐานว่าพระพุทธเจ้าจึงตรัสไว้เนี่ยเป็นของคนชั้นสูงหรือเทวดาแท้เป็นอุบัติเหตุเป็นวิสุทธิเทพแท้ด้วยที่ถามไถ่ต้องเป็นขั้นวิสุทธิเทพขั้นนึงหรือเป็นอุบัติเหตุชั้นสูงจะถามไม่ได้หมายความว่าสมมติที่ยังหลงเสพติดตามหรือยังเป็นสมาธิเทวดาเทวดาชั้นสมมุติไม่ใช่หรอกไม่ใช่กล้ามเอาไว้จอนแต่เป็นเทพชั้นสูงเพราะแม้แต่แทบชั้นสูงนี่แหละสูงสุดยอดต้องศึกษาถึงขั้นนี้กันว่าเราไม่พักนั้นคืออะไรเราไม่เพียรคืออะไรเขาไม่รู้จักพอเราก็ รู้จักพอเราไม่รู้จักเพียรเราก็ต้องรู้จักเพียรเราไม่รู้จักขนขวายไม่ได้เราต้องขวนขวายเรารู้จักเพียงรู้จักการงานมีสัมมากัมมันตะสัมมาสัมพุทโธสัมมาทิฏฐิสัมมาวายามะเราต้องมีการพยายามอันควรที่จะพยายามยังกุศลให้ถึงพร้อมด้วยความไม่ประมาทเราจะต้องเป็นไปอย่างนั้นจึงจะเรียกว่าเป็นผู้เจริญเพราะความสุขถ้าเราจะคิดว่ามันสุขเพราะว่าเราไปกินดีเราทำงานเราก็ไปติดยินดีได้ข้อสำคัญเราต้องไปเปลี่ยนเราต้องพยายามไปรู้ว่าเราจะไปติดยินดีมากไประวังเป็นเชื้อนะดูดดึงมากไปเป็นแต่เพียงว่ามีปิติชูใจไม่ให้เราท้อแท้หดหู่ห่อเหี่ยวให้เห็นในจุดดีควรดี เป็นการรังสรรค์ศาสนาเราทำงานรังสรรค์ศาสนาจะยินดีเป็นพอสมควรมีน้ำใจมันดีมันก็ชู้ให้เราทำงานไปได้โดยไม่ท้อแท้ไม่เหน็ดเหนื่อยง่ายมันก็ดีแล้วแล้วเราก็รู้แล้วว่าเราทำไปแล้วเรามียินดีนั้นเราก็ไม่ได้ปิดอกติดใจจนเกินขอบเขตจนกระทั่งมันต้องแต่งไปประยุทธ์เป็นตัวตนของกูของตัวของตนอะไรที่หนักหนาอะไรเราก็รู้จักดีถ้าเราเข้าใจมันก็ดีเพราะงั้นจัดการจะไปติดหยุดเรื่องนี้งานหนักไปสมัครงานสบายแอบไปโน่นแอบหยุดนี่ไม่ค่อยทำไม่ค่อยอะไรระวังเหมือนกันอาจจะพักก็จะพักและการกระทำก็ต้องระวังอีกครับทำเข้าไปจนกระทั่งเป็นโรคแล้วนะเป็นอย่างฆราวาสเขามากไปแล้วนะ เป็นกรรมการด้วยการยินดีในการงานมากเกินไปกำหนดใคร่ในการงานมากเกินไปจนกลายเป็นโรคก็ไม่รู้โลกก็ระวังแต่ไม่ได้หมายความว่าคำว่าเรามาตานั่นแหละไปทำงานไม่ได้ไม่ใช่หมายความว่างั้นเพราะว่าในคำสอนชั้นชั้นต้นบอกว่าอย่าไปหลงยินดีในการงานแต่ถ้าพูดอย่างนี้ก็ตายก็ไม่หลงยินดีในการงานหรือไม่ทำงานเลยไม่ได้ไม่ได้ถ้าไม่อธิบายละเอียดเพราะคนที่ไปหลงในการงานอาจเป็นโรคธรรมดาอันเป็นฆราวาสเพศเป็นงานของฆราวาสมันก็ไม่ถูกถ้าไม่หลงในงานฆราวาสเป็นงานของทางธรรมเป็นการกระทำปรุงแต่งอะไรพอที่จะให้โลกเข้าได้รับเป็นการเผยแพร่ธรรมะศาสนาไปมันก็เป็นสัมมากัมมันตะมันเป็นสัมมากัมมันตะเป็นการงาน ควรเป็นจิตของพระเป็นพุทธกิจเป็นโพธิจิตหรือว่าไปจิตของสมณะเป็นสมณกิจมีเหมือนกันไม่ใช่ไม่มีจิตไม่ใช่ไม่มีการไม่ใช่ไม่มีงานไม่ใช่น่ะมีเหมือนกันเราจะต้องวิเคราะห์ให้ออกแล้วก็ทำให้ถูกตรงมันก็ถึงจะเจริญถ้าผู้ใดอ่านรู้แม้กระทั่งตัวสุขแล้วก็รู้ว่ามันไม่ใช่สุขมันไม่ใช่สิ่งน่าสนใจแม้เรามาทำการงานทางศาสนามันได้บ้างไม่ได้บ้างเราก็ไม่ได้ไปทุกข์ร้อนท้อแท้กับการทำงานเราทำเราได้ก็ได้เรารู้ว่าเออไอ้นี่ได้ก็ได้ก็รู้ดีซะแล้วก็จำไว้ว่าเอออันนี้มีทิศทางดีพอทำแล้วไม่ได้เราก็รู้ว่าอ๋ออันนี้ไม่ได้มีอะไรบกพร่องแล้วควรจะเช็คต่อไปควรจะตรวจสอบก็ตรวจสอบแก้ไขถ้าเราบอกว่าไม่มีเวลาตรวจสอบแก้ไขแล้วตอนนี้ เป็นไปไม่ได้แล้วจะปล่อยทิ้งก่อนว่ามันไม่ดีแล้วเลิกแล้วกันอย่างนี้ไม่ต้องทำแล้วเราว่าไว้พักไว้ก็พักไว้หรือเห็นเด่นชัดเลยว่าโอ้นี่ไม่ดีชัดๆแล้วทีหน้าทีหลังอย่าทำตัวนี้เสียหายเราก็ตัดทิ้งเลยไม่เสียใจเพราะเราโง่เราต้องรู้ความโง่เราต้องรู้ความจริงว่านี่เรายังโง่เรายังไม่ฉลาดอันนี้เสียต้องยอมรับผิดยอมรับเสียแล้วแก้ไขยาแก้ตัวอย่าปัดเป่าอย่าไม่ยอมรับความผิดถ้าคนใดไม่ยอมรับความผิดและไม่มีทางที่จะเจริญในโลกต้องยอมรับความผิดของตัวเองแล้วแก้ไขแล้วเราจะเป็นผู้ที่อยู่สุขทั้งการงานเป็นผู้ที่อยู่สุขทั้งการได้พักสงบขอยืมคำว่าศุกร์นี้มาจากโลกมาเรียกแท้จริงมันไม่มีสุขอะไรหรอกมันจะเพียงเรารู้ดีได้ยินดี กิตติคุณร่าเริงเบิกบานแจ่มใสเป็นพุทธะทำการงานก็เบิกบานแจ่มใสเป็นผู้พักอยู่แม้ที่สุดนอนหลับถ้าบอกว่าเราคุมอริยบทในใจตัวสมถะได้ดีแม้จะหลับในนั่งหรือหลับในนอนก็จะเกร็งสุดยอดซึ่งเป็นของญาติกันสุดอีกแม้แต่คุณสรีระร่างกายคุ้มแม้แต่ประสาทหน้าตาอะไรต่างๆนานาเป็นของยากที่สุดถึงจะไปถือโทษไม่ได้เราเป็นสุขนิสัยเพราะฉะนั้นจะได้ไปตามผู้ที่ได้ฝึกเธอก็จะได้งามสัดส่วนทั้งการนอนทั้งสีหน้าหน้าตาอะไรต่างๆนานามันก็จะเป็นไปเองอันนั้นไว้เถอะมันเป็นเรื่องปลายมันเป็นเรื่องสุดเราเอาแต่แค่คำหยาบคั่นกลางคันที่เราสามารถที่จะทำให้แก่ตัวเองให้เพียงพอเมื่อเรารู้สึก เราไม่ติดเราก็จะเป็นผู้ที่ไม่มีสุขแต่จะรู้ทุกข์และรู้เหตุแห่งทุกข์และเราจะทำงานไปทุกอย่างไม่ให้เหตุแห่งทุกข์เกิดเราจะรู้ความจริงว่าเราจะทำเมื่อทำก็ทำเมื่อพักก็พักผู้รู้พักรู้เพียรหรือผู้ที่ใช้ภาษาเรียกว่าไม่พักและไม่เพี้ยนก็ข้ามอกหักสงสารได้จะมีนัยยะดังที่กล่าวมาด้วยประการอย่างนี้