201003-142 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ009.txt

พท์ใช้แสงใช้ภาษาที่สูงสูงเพราะว่าเขาถือถ้าเกิดภาษาต่ำก็ไม่ถือว่าเป็นวิชาการสูงเขาจะต้องใช้ภาษาสูงๆก็จะถือก็ถึงจะถือว่าเป็นวิชาการสูงซึ่งเป็นความหลงของเขาเองอย่างหนึ่งเราก็จะต้องรู้ฐานะของบุคคลทุกฐานะที่เขาติดอย่างไรคืออย่างไรเอาอย่างไรเราจึงจะแจกภาษาและเราจึงจะแจกแจงส่วนที่เราจะไปสื่อความหมายให้แก่ผู้อื่นได้ถูกต้องแล้วเราจะได้ผลดีที่สุด ตอนนั้นที่เราเรียนอยู่ทุกวันนี้เราเรียนอยู่ทุกทางประโยชน์ตนที่เราจะศึกษาเพื่อมาตัดกิเลสของเราเองประโยชน์ท่านที่เราจะสืบสานศาสนาต่อหรือเป็นประโยชน์ผู้อื่นต่อไปอีกแล้วก็ต้องศึกษาทั้งภาษาปริยัติปฏิบัติแล้วเกิดปฏิเวธธรรมในความจริงนี่แหละเราจะต้องทำจริงๆถ้าเราเล่าเรียนศึกษากันอยู่ทุกวันทุกวันตามเวลาที่ผ่านไปผ่านไปผ่านไปเราจะต้องสังเกตดูว่าเราได้ความจริงที่กล่าวนี้หรือไม่ถ้าเราได้จริงเราได้ทำอยู่เราก็สบายใจได้แล้วก็เป็นไปเรื่อยๆถ้ามันดียิ่งขึ้นยิ่งขึ้นเราก็จะทำให้ดียิ่งขึ้นแม้มันไม่ดีขึ้นไปกว่าที่เราหมายก็จะหนาละอายใจอะไรมาก รู้ว่าเรามีภาวะเพิ่มขึ้นเจริญขึ้นอยู่เป็นลำดับลำดับทุกวันทุกวันเราไม่ได้ตกต่ำเราก็น่าจะพอใจแต่ถ้าเผื่อว่าทำได้ดียิ่งขึ้นได้มากเร็วมันก็น่ายินดีแต่ระวังระวังที่เราจะปรารถนาให้มันได้มากในเร็วๆด้วยแรงระวังมันจะจัดการไปแล้วมันจะกระทบกระเทือนต่อผู้ที่เรามุ่งมั่นปรารถนาแรงจะเกิดการหักโค่นทะเลาะเบาะแว้งและขาดการได้มันตีกลับแทนที่เราจะได้มากก็จะกลับเป็นว่าเราจะได้น้อยเกินไปเพราะว่าเขาเกิดไม่รับเขาเกิดต่อต้านก็เกิดรับไม่ไหวก็หักโค่นกลับไปอันนี้จะเป็นภาวะที่ขาดทุนจะต้องประมาณให้ดีคอยสังเกต กายกรรมที่เราทำเรื่องกิจการที่เราทำเสมอถ้าอันใดที่มันมีผลสะท้อนบอกบอกสัญญาณบอกอะไรรูปก็ออกมาให้แล้วอันนี้เกิดการต่อต้านแรงจัดขึ้นมาหน่อยแล้วนะเราก็จะต้องดูบรรยากาศดูสิ่งที่สะท้อนนั้นมาให้ดีแล้วก็พยายามปรับปรุงแก้ไขเรื่อยๆไปเราจะยึดมั่นถือมั่นเอาเป็นเอาตายตามที่เราเป็นเรามีแต่เราเคยแรงได้ถ้าจะแรงกระชายจะอ่อนแล้วได้แล้วก็จะอ่อนพระพุทธก็ไม่ใช่จะต้องพยายามประมาณอยู่เรื่อยไปมันถึงจะเรียกว่ามัชฌิมามัชฌิมาไม่เที่ยงมัชฌิมาไม่ตายตัววัดที่มาจะต้องดูประมาณการด้วยสัตบุรุษทำหรือสัปบุรุษทำ 7 ประการอย่างแน่แท้ขอทุกคนจงวัดสว่างแล้วก็ใช้กับพระพุทธธรรม 7 ประการให้ดีที่สุด วันนี้เป็นวันอังคารที่ 4 ตุลาคมพุทธศักราช 2520 ประชุมนี้ไปพ่อท่านพระพุทธชินราชได้นำหมู่เพชรเวชปัจจัยที่พุทธสถานสันติอโศกเมื่อเรามาประพฤติปฏิบัติธรรมเราก็ตรวจดูมรรคดูผลตรวจดูสิ่งที่เราได้ที่เราเห็นว่าเป็นความสุขเป็นความประเสริฐเป็นความดีงามเป็นประโยชน์ตนประโยชน์ท่านอย่างที่เราได้พยายามอธิบายพยายามเน้นสู่ฟังอยู่เรื่อยๆเมื่อเราตรวจแล้วเราต้องเข้าใจ ไอ้แมนมันว่าสิ่งนี้เป็นสิ่งที่บริบูรณ์แล้วสิ่งนี้เป็นสิ่งที่เราได้แล้วเป็นมรรคเป็นผลของเราแล้วอยู่สบายง่ายว่าไม่จำเป็นจะต้องดิ้นรนไม่ต้องเดือดร้อนไม่ต้องแสวงหาอีกเราพอใจแล้วหยุดแล้วพอแล้วเข้าใจในความหยุดและเข้าใจในความพออีกทั้งเข้าใจความเป็นไปด้วยเพราะมันยังมีบทที่จะสัมผัสที่จะเป็นไปที่จะเกี่ยวดองเกี่ยวข้องอยู่กันในโลกเรามีพอได้เรามีพอเป็นเรามีพอไปและเราก็ได้ร่วมมือสืบสานมีการเกี่ยวข้องด้วยมีการกระทำให้มันเป็นผลเป็นประโยชน์เป็นการรังสรรค์อยู่ด้วย ประโยชน์ในโลกโดยเฉพาะเป็นประโยชน์ท่านมากแม้เราเองเราอาศัยก็เป็นแต่เพียงส่วนหนึ่งส่วนที่เราได้กรอบก่อส่วนที่เราได้เกี่ยวโยงส่วนที่เราได้กระทำให้แก่ผู้อื่นออกไปนั้นนับจำนวนนับปริมาณนับคุณภาพมันมีมากกว่าราคาสูงกว่าเราจะต้องรู้ละเอียดละออในราคาของธรรมไม่ใช่ราคาอย่างโลกๆที่โลกที่ราคากันซึ่งๆขึ้นๆง่ายๆแต่เป็นราคาทางธรรมที่เราสามารถจะต้องประเมินค่าหรือตีราคาได้เพราะเราเองเรามีส่วนที่จะกระทำให้แก่โลกไม่ใช่ของเปลืองเปล่าไม่ใช่ของเฟ้อไม่ใช่ของที่อื่นตลาดแต่เป็นของที่ ญาญ่าเป็นของที่ราคาสูงเป็นของที่จำเป็นเป็นของที่ควรที่จะสร้างขึ้นมาในโลกนี้อย่างมากๆๆเราได้ทำอยู่แม้ไม่โดยตรงเราก็ได้ทำด้วยร่วมมือด้วยโดยอ้อมก็พยายามกระทำจริงเราก็จะรู้ว่าเราเป็นประโยชน์ท่านและประโยชน์ตนอันพึงมีพึงได้เราก็รู้เป้าหมายอยู่เรามีสุขเราไม่ได้เดือดร้อนเราไม่ได้ต้องดิ้นรนเราไม่ต้องลำบากลำบนกายก็ดีใจก็ดีเราได้สุขนั้นเป็นฐานทัพเป็นทิฏฐธัมสุขาภิบาลเราได้ความประเสริฐจะรู้ความหมายของคำว่าประเสริฐดีเป็นผู้ที่ประเสริฐเป็นผู้ที่สูงขึ้นเป็นผู้ที่เคารพนับถือเป็นผู้ที่ก่อก่อในส่วนที่ดีเป็นคนมีความดีงามที่แท้ [ข้อผิดพลาด: recognition connection failed: [Errno 32] Broken pipe] หมดไม่ต้องแสวงหาไม่ต้องไปดีดดิ้นไม่ต้องไปเสพไม่ต้องไปติดไม่ต้องวุ่นวายอะไรอีกเราก็ต้องรู้ความเป็นจริงแล้วเราก็จะมีชีวิตอยู่ไปอย่างนั้นถ้าเผื่อว่าเราไม่รู้เหมือนสมัยก่อนๆตั้งแต่เราเป็นโลกียชนเป็นปุถุชนเราก็จะแสวงหาอย่างที่โลกเขาหลอกไปเวลายศสรรเสริญสุขโลกียสุขอย่างที่เขาหลอกถูกลบสิ่งสัมผัสอย่างนั้นเจ๊ไม่ชัดเห็นในเด่นเราจะมีอายุยืนอีกกี่ร้อยปีพันปีหมื่นปีเราก็เป็นอย่างปุถุชนอย่างนั้นอยู่แต่ทะเบียนก็จะเปลี่ยนรูปยักย้ายไปโยกย้ายมาหลอกกันไปรวมกันมาตามรูปตามแบบตามความยึดถือเฉพาะทีมเฉพาะคนเฉพาะที่หลงเขาก็เป็นไปและเราก็จะเป็นไปตาม แร็คหมุนเวียนอยู่อย่างนั้นมีร้านๆๆชาติมันก็ไม่มีผลไปอย่างนั้นได้แต่เมื่อเราได้มาเรียนรู้ทางธรรมแล้วเราจะเข้าใจเท่าทันสิ่งที่โลกก็สร้างขึ้นมาปรุงขึ้นมาแต่งขึ้นมาหลอกกันแล้วเราจะรู้ความเป็นจริงของสาระบัญชีนั้นประกอบไปด้วยปัจจัยเล็กน้อยอยู่อย่างง่ายอย่างดีและเราก็จะมีบทบาทเมื่อมันเกิดมาเป็นคนเราก็มีกรรมเป็นที่ดีกรรมเป็นที่เป็นค่าเป็นที่ยืนยันว่าเราจะมีค่าหรือไม่มีค่าก็อยู่ที่กรรมหรือการงานการกระทํา มนุษย์ประเสริฐเพราะมนุษย์มีค่าทางธรรมมนุษย์มีค่าอันควรที่จะสร้างสิ่งที่ควรก่อควรเกิดจะทำตัวอย่างอันดีงามไม่รู้จะเป็นอย่างนั้นแล้วเราก็จะดำเนินไปเมื่อมันทำได้มากก็ทำถ้าพยายามอยู่ไม่ได้ท้อถอยไม่ได้ดูดาวไม่ดูดูได้แต่ขนขวายอยู่เป็นรูปภาพเพียรอยู่แล้วเราก็ทำไปแล้วมันก็จะตายเป็นที่สุดที่เราไม่สงสัยเรารู้ว่าเราจะต้องถึงที่ตายเป็นที่สุดเมื่อยังไม่ตายมีกำลังบางจากเท่าไรเราก็ใช้เราก็ทำเป็นประโยชน์อยู่โดยตรงเราไม่จำเป็นจะต้องมีลาภมาแสดงเป็นเครื่องอลังการไม่จำเป็นจะต้องมียศมาแสดงเป็นเครื่องอลังการไม่จำเป็นจะต้องมีสรรเสริญมาแสดงเป็นเครื่องอลังการไม่จำเป็นจะต้องมีโลกียสุขมาเป็นเครื่อง เราจะมีแต่สาระเราจะมีกรรมการงานที่เป็นกุศลกรรมนั่นแหละเป็นเครื่องประกอบเราจะมีมหาสุริยาที่เป็นกุศลต่างๆที่เป็นความดีต่างๆเราจะดำเนินเราจะเป็นไปอยู่กับวิบากเหล่านั้นที่ปรากฏหมายความว่าสิ่งที่เราได้สร้างขึ้นและมันก็เป็นการสนองผลกันอยู่ผลที่เราทำดีๆนั้นสนองเราคนที่เราทำไม่ดีไม่ดีนั้นก็มีผลส่งมาสนองเราถ้าเราทำไม่ดีมันแก่ไปจัดไฟแรงไปพ้นสนองกลับมาก็จะมีจริงและเราก็อยู่ได้จนได้ผลที่ดีสนองกลับมาให้เราเหมือนกันและเราก็จะอยู่กับผลดีนั้นไม่สะสม หวงแหนและไม่หลงเลิศเชิดชายอะไรจนกระทั่งหลงได้ดีเหล่านั้นก็ไม่เราจะเป็นผู้รู้ซึ่งสิ่งสนองสิ่งที่จะตีย้อนกลับมาทวนไปทวนมารู้ในวิบากทุกๆอย่างเพราะถ้าเราทำดีวิบากดีก็อยู่แล้วเราก็อยู่กับพี่บ่าวดีนั้นถ้าเราทำผิดพลาดไปปฏิบัตินั้นให้ได้และต้องรู้เป็นวิบากแท้ๆที่ออกไปจากเราอย่าไปท้อแท้ก็มีบาปถ้าเราทำดีวิบากดีก็ง่ายสะดวกถ้าเราทำไม่ดีนี่บาปมันแรงดีมากมันมาหนักมันมาสะท้อนมาลำบากลำบนเราก็ต้องรู้ว่าเป็นวิบากของเราแต่เราก็ต้องลดก็ต้องพยายามทำให้มันพอดีมีมัช เราก็จะเป็นผู้อยู่กับโลกได้อย่างมีมหากุศลมีมหาวิบากมีมหากิริยาที่แท้จริงดังนี้เราต้องตรวจเสมอตรวจมักตรวจผลตรวจกรรมตรวจกิริยาตรวจวิบากจะเป็นผู้ที่รู้วิบากได้ละเอียดออกกรรมวิบากเป็นอจินไตยเป็นเรื่องที่ไม่ใช่มันดาวมันโดนมาพยากรณ์มาคิดเอาเล่นง่ายๆไม่ใช่แต่เป็นเรื่องละเอียดสลับซับซ้อนที่รู้ยากเราจะต้องรู้ด้วยตนรู้ดีของเป็นจริงเราจึงจะเรียกว่ามีปัญญารู้ว่าจริงใจต่างๆได้แม้กรรมกรรมวิบากเป็นอจินไตยเราก็จะรู้อย่างแท้จริงเนี่ยเราตรวจจริงๆทำจริงๆเราเป็นผู้ประเสริฐจริงๆมีฐานพระมีทิฏฐธรรมสุดพระวิหารมีประโยชน์ตนและมีประโยชน์ ท่านเกื้อกูลโลกอยู่เป็นโลโก้ประจำปีการเมตตาเป็นเมตตาธรรมค้ำจุนโลก