200921-135 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ009.txt
เนื้อหาในไฟล์
วันพุธที่ 21 กันยายนพุทธศักราช 2520 แต่นี้ไปพ่อท่านพระโพธิรักษ์ด้วยนะโมปัจจะเวกปัจจัยที่พุทธสถานสันติอโศกถ้าเราพยายามตรวจสอบกิเลส 3 ชั้นที่เราเรียกว่ามีกิจกรรมเรียกกันว่าสมาชิกที่มันมีจริงๆหยาบที่ต้นที่รู้ได้ง่าย 10 มีอาการที่จะเป็นโทสะโลภะก็ตามเราจะต้องไม่โมหะไม่หลงผิดว่าเรามีหรือไม่มีก็เห็นอย่างชัดเจนไม่สงสัยก็ว่าเรามีมันเป็นลักษณะหลักหรือลักษณะดูถ้าดูเรียกว่าหล่อพระรักษาเมื่อเราได้สัมผัสที่ผิดรู้ว่าเมื่อเราเกี่ยวกับปัจจัยอย่างไรและเราก็มีสิทธิ์โลภะคือโทรศัพท์อยู่ตรวจสิทธิ์จับจิตได้เห็นชัดๆทันทีสักระยะแล้วเราก็ตัดต่อออกไม่มีอาการหนักขั้นแรกขั้นต้นทำทันทีทำ ตัดต่อเป็นให้ได้ทันทีเงินเดือนกว่าหมดยึดติดกับมรรคกิเลสอีกทีหนึ่งเป็นต้นต่อมาเราก็ต้องจะต้องตรวจดูอีกจิตของเราจะยกฐานสูงขึ้นเป็นอาทิตย์ปัญญาเมื่อเราทำจิตอยากๆนั้นได้แล้วกระทบสัมผัสเมื่อใดเราก็ตัดปล่อยได้ทันทีทุกทีไปไม่มีความเดือดร้อนมีความอยู่ได้โดยไม่ยากโดยไม่ลำบากแต่เรายังไม่ได้ตรวจสิทธิ์ลงตัวอย่างละเอียดถ้าเราได้ใช้ทานในสิ่งที่ละเอียดตัวต้องไปจริงๆแม้กระทบสัมผัสนั้นเราว่าเราอยู่ได้โดยง่ายอยู่ได้โดยไม่ลำบากแล้วก็ตามแต่มันยังมีอาการมันยังมีแทรกซ้อนอยู่บางๆเบาๆยังขาดสิ่งมีชีวิต ราชสีมาต้องใช้อธิปัญญาปัญญาชั้นละเอียดลงไปจริงๆเพราะว่าจะประมาทไม่ได้ว่าโอ้ยอย่างนี้เราสบายแล้วถึงปัจจัยอย่างนี้แล้วเราก็ไม่พยายามตรวจสอบให้แน่แท้เรียกว่าเราเองเราไม่ได้ไล่เรียงกิเลสให้ลึกเข้าไปเรื่อยๆเพราะเราจะดูอย่างจริงจังเราจะสังเกตจิตอ่านจิตของเราอย่างจริงจังไล่ออกไปเป็นปริทันต์ที่ 1 หมายความว่าดูให้รอดประยุทธ์จริยคุณฐานะอุฏฐานะก็คือขยันดูเวียนเข้าไปอีกดูฐานนั่นเองดูฐานที่มันเกิดทุกสถานการณ์ที่เกิดดูให้รอบปริญญาปริยัติฐานก็คือปริญญาบัตรฐานะกิเ
อ่านต่อ
ลสของเราอย่างในสิ่งที่เราให้รอบข้างนอกและใน ก็ไม่มีนะนายก็ดูให้ไม่มีตรวจสอบกันเข้าไปจนแน่ชัดว่าจิตของเราไม่มีเศษของอาการไม่มีกระดูกไม่มีไหวไม่มีโลภะและการอย่างนั้นโทรศัพท์เพื่อการอย่างนั้นแม้อย่างอ่อนเราก็มีนี่ตรวจเข้าไปอีกแล้วเราก็ทำให้เกิดการใช้ว่างนิ่งสนิทมั่นคงไม่หวั่นไหวไม่เอนเอียงไม่ชอบไม่ทำไม่ยินดีไม่มีรายได้เขาเรียกว่าเราหมดกิเลสขั้นต่ำในปัจจัยอย่างนั้นนี่หมดเป็นกิเลสที่ชั้นที่ 2 เรียกว่าลงไปในระดับระดับแรกระดับ 2 เรียกว่าวางทั้งกลาง เนื้อเพลงที่เป็นอนุสัยที่รู้ยากเห็นยากซุกซ่อนหลบเลี่ยงหลบหน้าหลบตาบางครั้งก็ดูเหมือนไม่มีบางครั้งดูเหมือนมีจอนมาจบๆเรื่องอ่อนเบาทุกตอนมีไม่มีเหลี่ยมแสงๆกิเลสครั้งสุดท้ายที่ไหนเรียกว่าอนุสัยนอนเรื่องไสยะแปลว่าหลับอนุแปลว่าน้อยมันทั้งเล็กทั้งน้อยมันทั้งเหมือนกลิ่นหลักมันไม่เหมือนไม่มีบทบาทมันเหมือนตายเหมือนคนแกล้งตายเหมือนสัตว์แกล้งกินชีวิตมันเป็นสิ่งเล็กสิ่งน้อยมันเป็นสิ่งที่หลบเลี่ยงเหมือนหลับเหมือนมืดเหมือนไม่มีเหมือนเปรี้ยงแต่ว่าอนุสาวรีย์ เราจะต้องใช้อธิปัญญาอย่างยิ่งใช้จิตอันละเอียดตรวจลงไปถึงอนุสัยกิเลสอย่างนี้อีกสิครับรู้มันไม่ได้เป็นเรื่องสุดท้ายแม้แต่เศษเล็กเศษน้อยมีไม่มีไม่ปรากฏล้างอย่างสะอาดบริสุทธิ์ทั้งหมดจึงจะเรียกว่าสิ้นอนุสัยกิเลสหรือจิตอาสาสมัครเกิดแนวความง่ายง่าย ตัวนะอ่านเป็นชั้นๆแม้สิ่งใดที่เรานึกว่าเราสบายแล้วเราตัดได้แล้วขั้นที่ผิดก็มักจะมีเราก็อยากจะประมาทเราต้องทบทวนอ่านผิดเมื่อสัมผัสกับปัจจัยอย่างนั้นทวนลงไปถึงปรินิพพานที่ 1 อย่างลงไปจนกระทั่งปรินิพพานกิเลสได้อีกสะอาดลงไปอีกก็ยังประมาทฉันสุดท้ายฉันปริโยสาเน นี้มันไม่มีภาษาบอกกันได้นอกจากเราย่อมรู้เราพวกเราเองฟังระดับนี้คือคุณลักษณะของกิเลสที่มันเกิดที่จิตไม่ว่าปัจจัยอย่างไรที่เรายังเป็นจริงจะยึดไปรับไปทำจนเราไม่รักไม่พังและมีกำลังรู้เท่าทันด้วยปัญญาอันยิ่งเราควรจะไม่ได้หวั่นไหวต่อชีวิตขอให้เราตรวจสอบแล้วก็กระทำสิ่งที่เราจะรู้ถึงหลักธรรมของพระสัมมาสัมพุทธเจ้ามีความสะอาดมีความบริสุทธิ์อย่างที่กล่าวถึงการและเมื่อใดเป็นสิ่งมีชีวิตคุณจะยืนยันตัวตนเองได้เลยว่ามันแสนจะสุขแสนสุขหรือใช้ภาษาโลกไม่ต้องใช้ภาษาโลกเราก็จะรู้ว่าสิ่งนี้มัน มันง่ายเหมือนคนภาระมันนิพพานมีรสชาติเป็นนิมิตมีรสอย่างไรถึงจะรู้ว่าคนอื่น