240325-462 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-ปฐมอโศก-ฬ025.txt

งจะชัดไม่ว่ากิเลสในลักษณะใดในเหตุปัจจัยอย่างไรที่เราผ่านพบอยู่มันเหมือนกันทั้งสิ้นมันมีสภาพอ่อน มีสภาพหมดจบมันก็เหมือนกันหมดลักษณะเดียวกันมันยังมีอยู่มันก็ลักษณะเดียวกันต่างกันอยู่แต่เฉพาะว่ามันตัดใจมันต่างกันสภาพที่เรายังหลงมันยังแพ้พ่ายแพ้มันส่วนไอ้ที่มันเป็นปัจจัยที่พ่ายแพ้มันหรือหลงวันนั้นมันต่างลักษณะกันตั้งแต่ของหยาบๆข้างนอกต้องอาศัยทวารหยาบทวารต่างหูจมูกลิ้นกายสัมผัสเอาหรือแม้แต่มันยังค้างอยู่ในใจเป็นสภาพคอยร้อนคอยรอคอยมีอารมณ์เล็กๆน้อยๆก็ขอประทานแล้วก็ยังยึดว่าเป็นสุขยึดลมมันเป็นรสชาติยุโรปเป็นความเป็นชีวิตชีวาอยู่เราก็รู้ไม่ต้องสัมผัสทางตาหูจมูกลิ้นกายแล้วแต่ยังในใจเราก็ยังคงคิด รำลึกถึงก็ขอเป็นสุขแค่นั้นเราก็สมใจได้ถึงความสำเร็จความใคร่ได้แม้แต่จะพบทั้งจิตระลึกเอาฝันเอาคำนึงเอาสัมผัสเอาในใจเราก็เป็นสุขได้ก็ให้รู้ว่าอย่างนั้นก็ยังจะต้องล้างรักจริงๆเราจะค้างใจไม่ได้จนกระทั่งละเอียดสนิทจบหมดไม่เห็นเด็ดขาดให้รู้แจ้งรู้จริงเหตุปัจจัยอย่างไรที่มันเป็นตัวการตัวสำคัญอยากๆหมดแล้วมันเหลือแต่สภาพในจิตมันยังมีอะไรต่ออะไรที่จะศึกษาในจิตก็ต้องรู้ตามไปปฏิบัติธรรมอย่าทำให้หดหู่หนังหน่าย ช่วยเฉยหรือว่ามันเกิดความไม่กระปรี้กระเปร่าถ้าบอกว่าคราใดที่เรารู้สึกว่าเราไม่กระปรี้กระเปร่าแหนงหน่ายเฉื่อยเหนื่อยแพงหรือตังค์ก็ตายไปแล้วนั่นให้รู้เถิดว่าเราแย่แล้วข้าได้เป็นอย่างนั้นเราแย่แล้วมันมีแต่จะเสื่อมต่ำเพราะว่าถ้าเกิดว่าเราพอมีพอดีอาศัยอันนี้แล้วก็พอเป็นไปยังรู้สึกว่าเป็นไปได้รู้สึกเป็นสุขหรือรู้สึกสบายรู้สึกว่าก็มันไม่เจริญขึ้นแต่มันก็ไม่เก่งมันไม่เบื่อมันไม่นายมันไม่รู้สึกหนังมันรู้สึกก็อยู่ได้อย่างนี้ก็ยังดีแต่ถ้าเมื่อใดคราใดถึงขั้นแหลงเบื่อระอาชักจะปลีกชักจะหลบชักจะเลี่ยงชักจะออกห่างฉันจะ ลอยออกจากกลุ่มโมหรือออกจากการปฏิบัติธรรมหรือออกจากที่เราว่าเราได้ดีนี้นั่นแหละแย่พึงระวังอาการอย่างนั้นเป็นอาการน่ากลัวอาการที่บอกให้นี้เป็นอาการหรือเป็นโรคที่เราจะต้องพึงสังเกตตัวเราเองตรวจอาพาธเกิดสิ่งที่มันเกิดกับเราให้ชัดแจ้งแล้วให้พึงระวังต้องปรับต้องรักษาต้องบูรณะต้องอาราธนาหรือต้องทำให้มันปรับเปลี่ยนหายจากอาพาธหายจากโรคที่มันไม่มีอิทธิบาทอย่างไรเลยอย่างนั้นกลายเป็นสภาพที่ไม่มีอิทธิบาทเลยแต่กลายเป็นการสรุปนี้จากสภาพโอสถหรือว่าอุโบสถคือการอยู่ใกล้ ยาที่จะรักษาโรคกิเลสต่างๆนี้อย่างแน่แท้เพราะอารมณ์อย่างนั้นเราจะต้องรู้ตัวในบุคคลใดก็ตามแล้วแก้มาให้มีความยินดีให้มีความเอาใจใส่ให้มีความร่าเริงเบิกบานพอใจเมื่อเราปฏิบัติเมื่อเราได้รู้ว่าเราเองเราเหลือน้อยลงน้อยลงน้อยลงสภาพมันจะมีความขยันถ้ามันถูกทิศทางสภาพมีความผิดปกติกับเรารู้กรรมรู้กิริยารูปกายกรรมทุกคนทำไปตามปกติก็มีกรรมที่ควรทำก็ทำไปตามปกติที่มันมีผลมีประโยชน์จิตของเราจะมีสัมมาสังกัปปะ มันจะรู้จักการดำริริเริ่มหรือว่าการคิดนึกที่จะก่ออะไรต่อมีอะไรดำเนินไปก็ดำเนินไปเมื่อถึงคราวจะก่ออะไรใหม่อะไรต่อเมื่ออะไรหมดลงเราจะต้องมีอะไรใหม่มันก็จะคิดต่อมันก็จะสร้างต่อถึงเวลาเมื่อเราพักเรามีเวลาหมุนเวียนว่าพักพักในช่วงแซงแทรกแซงอยู่ก็มีช่วงแทรกแซงอยู่พักไปผ่อนไปบ้างทำไปบ้างส่วนพรรคเอามากๆในตอนหลับตอนนอนตอนอยู่จริงๆก็มีอยู่ซึ่งการพักและการเพียรมันมีอยู่ในตัวของมันเสมอเราทำความเข้าใจให้ดีเราจะไม่สงสัยว่าการพักการเขียนนั้นมีเป็นวัฏฏะเป็นการหมุนเวียนอยู่ในวงของชีวิตย่อมเกิดอยู่อย่างนั้นแต่ถ้าเราก็ทำความเจริญทำความสร้างสรรค์ เบื่อเราเองลดกิเลสได้จริงๆแล้วถ้าถูกสมาชิกมาอริยมรรคองค์ 8 ของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าแล้วมันจะเกิดอุฏฐานและสัมปทานเกิดอาราธนาสัมปทาเกิดกัลยาณมิตตตาเกิดสมาธิตาคือมีอาชีพที่มีความเป็นอยู่ที่สืบเนื่องอยู่อย่างนั้นแหละมากๆอยู่อย่างไรก็อยู่อย่างผู้ที่อยู่ในหมู่สงฆ์เป็นพระที่มีคำกิริยามีกิจวัตรที่เป็นการสร้างสรรค์อยู่เป็นความขยันหมั่นเพียรอยู่ตามความมีอายุของสมณะถึงอิทธิบาทแน่ๆแล้วเราก็มีศีลอันละเอียดสุดคุ้มประณีตขึ้นเรื่อย รวยๆๆหรือเก่งขึ้นด้วยหรือแม้ศีลใดที่เราจะอนุโลมกับผู้อื่นโดยที่เราเองไม่ใช่ว่าเราเองเราละเมิดเพราะเสพเราละเมิดเพราะเราจงใจสำหรับเราสำหรับตัวตนของเราพระอรหันต์ท่านจะรู้ชัดว่าท่านไม่ได้มีการกบฏหรือไม่มีการมดเท็จไม่มีการโกงในตัวเองเลยแต่ส่วนผู้ที่ยังไม่แน่จริงผู้ที่ยังไม่ฉลาดพออย่างซื่อสัตย์ยังไม่จริงใจการกบฏตัวเองจะยังมีอยู่การที่โกงตัวเองการซ่อนแสงแอบอยู่ในตัวเองยังจะมีอยู่จะต้องเรียนรู้จับมันให้ได้จับมันไม่ชัดแล้วอย่าไปเป็นจอมโจรบัณฑิตวิทยาเป็นผู้ที่แอบ มันเป็นอันขาดจนกว่าเราจะชิงหน้าการอนุโลมกับคนอื่นจึงไม่ใช่การกบฏหรือไม่ใช่ความหลอกลวงไม่ใช่มายาเป็นความจริงใจที่เราจะอนุโลมเพื่อผู้อื่นหากเราจะรับก็จะสัมผัสเราจะเกี่ยวข้องเราจะคุกคีกับสิ่งอย่างที่เราอนุโลมไปนั้นเพราะเพื่อฐานะของบุคคลนั้นๆที่เราไม่สามารถที่จะทำได้สูงกว่านั้นมันเป็นความเมตตามันเป็นความเกื้อกูลอันนี้จะต้องรู้ความจริงถ้าไม่รู้ความจริงก็กลายเป็นสภาพจอมโจรบัณฑิตที่ผู้ฉลาดสามารถโกงจังหวัดชัยภูมิ สามารถแฝงแล้วก็หลอกผู้อื่นและฆ่าตัวเองอยู่อย่างเสื่อมต่ำได้คนเดียวอาการพิจารณาการตรวจอ่านเมื่อตัวใดตัดสินแล้วจบแล้วให้รู้แล้วตัวใดที่ยังเหลือภารกิจพอจะพอเป็นไปปฏิบัติไปพลางแล้วก็เก็บอาชีพหรือเกษตรนั้นไปต่างๆได้อันใดหนักก็เป็นงานตรงกับระยะตรงฝ่ายรู้ตัวรู้ตนต่อสักระยะนั้นแล้วเราจะเป็นผู้ที่ปฏิบัติอย่างมีงานอย่างมีกิจตลอดกาลเรียกว่าสัมมากัมมันตะเราจะมีการงานเราจะมีการสร้างสรรค์และเราก็จะมีส่วนที่จะเป็นสิ่งประทานให้แก่โลกหรือให้ เพราะเมื่อมีการงานมันต้องมีผลผลิตเมื่อเรามีผลผลิตนั่นแหละคือสิ่งที่เราสร้างให้แก่โลกอยู่ตลอดนิรันดร์กาลถ้าเราเป็นผู้ที่หมดสิ้นได้เมื่อใดก็จะเห็นเด่นชัดแม้ยังไม่หมดสิ้นก็เราก็ยังมีงานการที่จะเป็นประโยชน์แก่ผู้อื่นได้มากเรายิ่งเป็นคนใช้น้อยกินน้อยเป็นผู้ติดเผาผลาญน้อยหรือเป็นสิ่งเอาสิ่งที่มันสังเคราะห์ชีวิตไปน้อยบริการตนเองน้อยเราจึงจะมีเวลาเรี่ยวแรงความสามารถบริการผู้อื่นได้มากอย่างแท้จริงนี่แหละคือคนที่ได้ฝึกหัดอบรมเป็นคนประเสริฐที่มีคุณค่าค้ำจุนอยู่ในโลกเราต้องการคนชนิดนี้ ครูนิรันดร์กาลไม่ว่าตราบใดตราบใดคิดดีของพระสัมมาสัมพุทธเจ้านี้ขอให้พิสูจน์จนเข้าใจถึงความเกิดมาเป็นคนนั้นเกิดมาทำไมเกิดมาทำตนให้เป็นคนอย่างไรแล้วเราก็จะเป็นผู้ที่เป็นอยู่สุขจริงๆทั้งๆที่เราเป็นคนจนแสนจนเป็นคนเป็นเป็นคนที่มีสุขอยู่สุขจริงๆทั้งๆที่เราเป็นคนที่เหมือนสิ้นไร้ไม้ตอกเหมือนไม่มีหลักไม่มีแรงไม่มีอะไรเป็นของของเราเลยแต่เราก็เป็นคนที่มีสุขที่หาใดเทียมมิได้เราจะไม่มีหมองคล้ำน้อยอกน้อยใจเสียโอกาสเสียใจและจะไม่มีปมด้อยอะไรเลยแท้จริงเพราะอะไรที่มันได้แล้วก็ เป็นหลักฐานในการพิสูจน์ในการอ่านเป็นสิ่งที่เทียบเคียงขึ้นไปเรื่อยๆเรื่อยๆเราก็ยิ่งจะเห็นเด่นชัดเด่นชัดเด่นชัดเด่นชัดเด่นชัดจนที่สุดเราก็จะเป็นผู้บริบูรณ์หรือเต็มหรือครบหรือจบอันเรียกว่าถึงขั้นอรหันต์บวกทันตะเป็นผู้รู้จักความเหมาะสมอันเป็นปลายหรือเป็นที่สุดได้ดังกล่าวมาย่อๆแล้ว