240209-446 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ025.txt
เนื้อหาในไฟล์
วันจันทร์ที่ 9 กุมภาพันธ์พุทธศักราช 2524 พ่อท่านพระโพธิรักษ์นำพิจารณาธรรมะปัจจะเวกก่อนฉันที่พุทธสถานสันติอโศกถ้าผู้ใดที่วางใจได้เข้าใจคำว่าวางใจแม้แต่ในสภาพหยาบในสิ่งของอยากอาการอยากจิตใจที่มีอาการติดยึดอย่างอย่างละเอียดแล้วก็รู้ในเหตุปัจจัยหยาบๆนั้นได้เป็นขั้นตอนไปถึงในภายในจิตในจิตเข้าไปเรื่อยนั่นคือการศึกษานั่นคือสิ่งที่เราได้เรียนรู้ใครจับ จับประเด็นจับเรื่องจับเหตุปัจจัยได้สักเขต 1 แล้วก็ตามอ่านศึกษาไปจนถึงปรมัตถ์ถึงจิตใจศิษย์ถึงรูปอ่ะรูปต่างๆรู้อาการอย่างหยาบอย่างกลางอย่างละเอียดและเศษเล็กเศษน้อยอะไรก็จับรู้จนกระทั่งหมดแม้แต่ความเป็นพริ้วๆแผ่วๆอะไรอยู่เราก็ทำได้จะเป็นบทเรียนเป็นสภาพจริงซึ่งจะเป็นแนวแนวนำทำให้เราศึกษาในเหตุปัจจัยอื่นได้อีกอย่างถูกทิศทางนำทางมันจะมีรูปรอยคล้ายกันมันจะมีบทบาทเป็นเหมือนกันเพียงแต่ว่าเหตุปัจจัยมันต่างกันเท่านั้นเพราะฉะนั้นเมื่อทำได้อันที่ 1 แม่นแม่น 2 ที่ 3 ที่ 4 คุณง่ายขึ้นยิ่งช่ำชองยิ่งชำนาญหลายจุดหลายเรื่องทำได้พร้อมๆกันหลายเหตุหลายปัจจัยก็มากขึ้นมากเรื่องขึ้นทำได้เมื่อกระทบสัมผัสก็ตามไปถึงจิตได้เมื่ออยู่ในจิตกับจิตผู้ปฏิบัติเป็นสติปัฏฐานได้แน่ชัดเพราะฉะนั้นเหตุปัจจัยอะไรๆที่รอบด้านสัมผัสทางตาหูจมูกลิ้นกายเราก็สามารถไล่จับหรือจับที่จุดของจิตได้แม่นแม่นแม่นถูกเราเองเราก็จะเกิดผลเกิดประโยชน์แท้จริงจึงทำทองยิ่งชำนาญก็ยิ่งได้ผลมากข้อสำคัญเราอย่าไปหลงว่าเราได้เล็กได้น้อยพอได้ 1 ได้ 2.3.0 ได้สัก 3-4 เรื่อง 5 เรื่องจะได้ดีขึ้นมาหน่อยนึงก็เลยติด ใหม่เจริญขึ้นไปหาเหตุปัจจัยอื่นอีกจึงปัจจัยอื่นมันก็จะละเอียดขึ้นสูงขึ้นแต่เราก็ไปติดมันหลงมันในนัยยะเดียวกันหลงว่ามันมันดีเป็นของดิบของดีสุดขึ้นมาอยู่เรื่อยๆมันยิ่งสูงขึ้นสิ่งที่เราจะติดจะยึดมันก็ยิ่งเป็
อ่านต่อ
นของที่ชาวโลกหยาบๆเขาไม่รังเกียจมากขึ้นแต่เราเองเราจะเป็นผู้ที่ไม่หลงใหลมันจะไม่หลงติดมันแม้ของละเอียดนั้นคนทางโลกเห็นเป็นของดีด้วยซ้ำแต่เราเองเราก็จะไม่ลงดีแม้ที่สุดจะทำได้ดีที่สุดถึงขั้นเราทำสิ่งที่เป็นประโยชน์ยิ่งสิ่งที่เป็นงานการใหญ่สิ่งที่เป็นผลผลิตอันมีค่าสูงเราก็ยังจะไม่หลงใหลให้มีอารมณ์ชอบอารมณ์ อารมณ์ยึดเป็นของเราอย่างชัดเจนเราจะรู้อาการปลดปล่อยหรืออาการไม่เป็นตัวเป็นตนอาการไม่เป็นของของเราได้อย่างลึกละเอียดลึกละเอียดลึกละเอียดจนช่ำชองชำนาญแล้วเราก็จะรู้ตัวเองว่าเราช่ำชองชำนาญเราไม่ติดไม่ยึดแม้แต่ทำดีได้ดีจนเป็นอารมณ์จิตที่เราทำได้ดีมีปิติก็เป็นอย่างนั้นมีสุขเป็นอย่างนั้นมันแรงอยู่แล้วก็รู้ในอารมณ์ของปิติอารมณ์ของสุขจนเราเป็นผู้ที่เข้าใจและเฉยไม่ไม่ก็กระเทือนไม่หวือหวาไม่ดีใจจนลืมไม่ห่อเหี่ยวใจเมื่อมันแม้ไม่สนใจเราจะเป็นผู้ที่ดู การดูอารมณ์อย่างชัดแจ้งเองไม่มีใครมาดูให้แทนเราได้เราก็จึงจะเรียกว่าเราเป็นผู้รู้ระมัดและก็ปรับปรุงจะมั่นคงแข็งแรงอยู่กับโลกเมื่ออยู่กับโลกแล้วเราก็กระทบสัมผัสอะไรต่ออะไรได้ทีนี้แม้แต่อาการในใจที่มันเคยเกิดและมันก็เกิดเองเป็นเองของมันด้วยสำหรับสิ่งที่มันยังไม่แห้งสนิทเราเรียกว่าอาการของใจเรียกว่าโอปปาติกะเรียกว่าตัวมันเกิดอยู่ในใจคุณเองตัวเองไม่ต้องอาศัยทวาร 5 ไม่ต้องอาศัยสิ่งที่มันประกอบมาจากข้างนอกไม่ต้องอาศัยการกระทบสัมผัสนอกมีแต่สัมผัสในคือใจถึงใจมันเองมันมีอะไรของมันนิดหน่อยมันก็เกิดของมันเองมีเชื้ออะไรในจิตคิดในในนี้มันก็โยกย้ายไปถึงของมันเองแต่มันแล้วก็เกิดเองแล้วอยู่ดีๆก็ผุดโผล่เกิดเองเป็นโอปปาติกะ ภูมิบ้านนาคามีก็จะเรียนรู้อย่างละเอียดในสิ่งเหล่านี้ความเป็นความมีความเคยความจริงเราก็จะรู้สุดท้ายแม้พระอนาคามีก็ไม่หลงผิดในการไปติดภพสิบชาติที่ดีๆหลับๆเชยๆเหนื่อยๆไม่ขยันหมั่นเพียรไม่กระปี้กระเป่าไม่คล่องแคล่วไม่สร้างสรรค์ไม่เป็นสัมมาสังกัปปะไม่เป็นการงานอะไรที่ดีที่ดีเราก็จะเรียนรู้อีกว่าอย่างนั้นเป็นสุดโต่งของฤาษีเดินหนีเราก็จะไม่ให้จิตของเราเหลวไหลไปอย่างนั้นมันไม่ใช่ภายในเป็นภายในอันที่เป็นกลางหรือเป็นปลายหรือเป็นประเสริฐสุดแต่มันกลายเป็นดีเกินไปมันเลยเถิดออกนอกทางเกินไปแล้วก็จะรู้ซ้อนละเอียดละอออย่างนี้แล้วก็ปรับปรุงจิตของเราให้เป็นจิตสะอาดที่มีภาวะอันสมบูรณ์มีการมีงานมีความผิดกับ เอากายเบาใจรู้ความเป็นกุศลอกุศลแท้ชัดเป็นสัตบุรุษรู้อัฏฐะธรรมะรู้ตัวเองรู้การประมาณรู้กาละรู้บริษัทหมู่กลุ่มผู้บุคคลแต่ละบุคคลเขาอย่างละเอียดลึกซึ้งเราเป็นสัตว์ตามบุรุษแท้เราจึงประมาณทุกกาลเราจะเป็นผู้ที่ทำกรรมอันดีเป็นประโยชน์และไม่เหลือตัวตนเลยอย่างแท้จริงได้พูดในความหมายสั้นๆอธิบายในความหมายสั้นๆอย่างนี้ก็รวมไปในระบบที่เราจะปฏิบัติตนอย่างแท้จริงทบทวนเคยพูดแล้วในรายละเอียดต่างๆมากมายนี่ก็พูดสั้นๆนะเพื่อพิจารณาอย่างชัดแท้ยาติดยาเกาะอยู่ในภูมิฐานที่เราได้บ้างแล้วต้องทำให้ละเอียดต้องทำให้อีกสวดตนอีกในสิ่งใดที่เราเองยังติดเป็นเหตุเป็นปัจจัย ตัวใดที่เราหลงเป็นเหตุเป็นปัจจัยแม้จะมีสภาพที่เกิดที่จิตเป็นกิเลสซ้ำซ้อนเป็นมานะพอดีหรือยังไม่ราบเรียบเป็นอุปสรรคก็ดีเราก็จะต้องรู้สภาวะของจิตที่เป็นอุปปาติกะเหล่านี้อย่างจริงจังแล้วก็ปราบมาจนอยู่หมัดจนกระทั่งมันเป็นสภาวะสันติหรือราบรื่นสงบเย็นเราเป็นผู้ที่ไม่สะดุ้งสะเทือนอะไรอีกแล้วก็ไม่หวือหวารุนแรงอะไรจึงจะเรียกว่าเป็นผู้สันติหรือเป็นผู้ราบเรียนเยาวราชรื่นง่ายงามอย่างสมบูรณ์นี่ก็เป็นการจิตเวชหรือแนะนำโครงสร้างอย่างสั้นๆให้ทุกคนได้ระลึกและปฏิบัติตามแล้วเราจะได้พิสูจน์คนนั้นทุกคน