250116-3-172 ทางเอกภาค3-ตอน172(หน้า336)-พ่อท่าน-สันติอโศก-ท057.txt

บปรุงตกลงปีนึงปีนึงนี่ก็หลายร้อยวันและเราก็มีกิจวัตรเธอมีพฤติกรรมอะไรต่างๆนานาที่เราได้เป็นไปแล้วเราก็ตรวจสอบสอดส่องกันในหมู่ในคณะคนดีส่วนตนก็ตามอันใดที่เราเพิ่งจะพอทำให้มันดีขึ้นตามปัญญาที่เรามีช่วยกันเราก็ได้ พยายามรีสอร์ทส่องปรับปรุงเงินขึ้นทำกันขึ้นเราก็ได้ทราบกันแล้วว่าพระทั้งหมดเราซึ่งถือว่าเป็นแก่นหรือว่าเป็นใจกลางของกลุ่มที่เราเองเรากำลังพัฒนาเพราะเราเห็นว่าความสำคัญของชีวิตนั้นน่ะจิตวิญญาณเป็นประธานของสิ่งทั้งปวงในความเป็นมนุษย์หรือถ้าเราเข้าใจยิ่งแล้วก็ที่สามารถควบคุมโรคด้วยโรคจะอุดมสมบูรณ์จะอยู่กันอย่างสงบสันติสุขเป็นไปด้วยความ เย็นพอดีไม่ใช่เย็นแบบเย็นชื่นเย็นแบบเสื่อมไม่ใช่ที่ต้องใช้คำว่าเย็นนี้เพราะว่ามันร้อนสังคมมันร้อนมนุษย์มันร้อนความเดือดร้อนมันเกิดในภาวะเป็นอยู่ทุกวันนี้มันไม่ใช่ร้อนโดยเฉพาะคนอุณหภูมิของโลกมันก็ร้อนขึ้นร้อนจริงๆทางด้านวัตถุดินน้ำไฟลมเลยทีเดียวไม่ใช่มันร้อนเพราะเรารู้สึกเฉยๆไม่ใช่ดินน้ำไฟลมก็ร้อนขึ้นด้วยความเป็นจริงอย่างนั้น ความหมุนความโคจรความอะไรมันสับสนมันยุ่งยากมันสัมผัสมันเสียดสีมันกระทบมันเกิดความร้อนไม่ใช่ว่ามันมันพูดเอาเท่านั้นมันเป็นความเป็นจริงที่มันเกิดอยู่ในบรรยากาศของโลกของมนุษย์ของสรรพสัตว์เงินเราไม่รู้ความเป็นจริงตามที่พระบรมศาสดาปราบเอกท่านได้ทรงทราบมาแล้วและท่านก็ทรงสอนเอาไว้ตราเอาเป็นทฤษฎีเป็นสัจจะเอาไว้ให้เรารู้ให้เราศึกษาตามและบำเพ็ญตนตามใครใครพิสูจน์พิสูจน์ใครไม่ใคร่พิสูจน์ก็เรื่องของ ร้านขายไข่พิสูจน์ก็มาล้อมพิสูจน์ดูตั้งแต่ตั้งวงเล็กๆของโลกของเราวงโคจรหรือว่าสิ่งที่เราสำคัญเกี่ยวข้องอยู่ในวงโคจรในความเกี่ยวข้องกับชีวิตของเราส่วนย่อยและเราก็ลองมาพิสูจน์การพิสูจน์ของพระพุทธเจ้าคือลาออกเลิกออกเพราะเรามาถูกโลกนี้มันหุ้มข้อมันมาหลอกมันล่อแล้วมันก็ทำให้เราหลงแล้วก็เอามาพ่อมาหุ้มเข้ามาทั้งๆที่ตัวก็เท่านี้แต่หอบหามไม่เหลือเกินโดยเฉพาะจิตวิญญาณที่โง่ๆในหอบหามไว้เป็นความ หยุดเป็นความหลงที่จะต้องเสพต้องติดหลงว่ามันเป็นความสุขเป็นความหน้าด้านมีหน้าเป็นไปหมดเพราะพระพุทธเจ้าจึงมีหน้าที่มาทำให้คนปล่อยออกหลุดออกล้างออกจากความผิดความยึดความหลงซึ่งปัจจัยคือตัวจิตวิญญาณนั้นน่ะมันรู้มันเข้าใจแล้วมันก็พยายามมาปลดปล่อยถ้าเข้าใจแล้วปลดปล่อยได้เลยก็ดีสำหรับใครก็ตามพอเข้าใจแล้วว่าอย่างนี้ไม่ดีแล้วปลดปล่อยวางได้เลยปล่อยจริงๆได้จริงๆก็ดีแต่แม่เรารู้ด้วยเหตุผลแบบปัญญา ขยันจริงแล้วเราควรเลือกควรปล่อยมันยังปล่อยไม่ได้เราก็ต้องหัดต้องฝึกอบรมก็ทำให้มันหลุดออกไปไอ้การหลุดออกไปนี้มันไม่ใช่เป็นวัตถุแทงก่อนที่จับหลุดออกไปเฉยๆเท่านั้นแล้วมันก็ประกอบด้วยมันมีทั้งวัตถุแท่งก่อนมีอันตรายที่ประกอบด้วยแล้วมันก็ไม่หลุดจริงๆด้วยและที่สุดก็คือจิตใจจิตวิญญาณที่มันไม่ปล่อยไม่หลุดมันห่วงมันหามันอะไรเป็นอะไรเราจะปลดปล่อยจนไม่เหลืออะไรแต่เราก็รู้ความจริงว่าเราต้องอาศัยและสุดท้ายเราก็จะต้องอาศัยโดยหมดอาลัย ปราศรัยสิ่งอย่างที่มันมีอยู่ในโลกนี้เป็นไปสังเคราะห์ไปธรรมดาโดยที่เราไม่อาลัยและการสังเคราะห์ในโลกอย่างสูงสุดอย่างดีที่สุดคือพระพุทธเจ้าจึงนิยมยอไว้แล้วสังเคราะห์หรือสังคหวัตถุไม่ว่าจะหยาบใหญ่แค่ไหนก็สังเคราะห์ด้วยลักษณะพานสังเคราะห์ด้วยการทานคืออยู่กันด้วยอาศัยแล้วก็เพื่อให้กันอาศัยอะไรอยู่ไม่ใช่ว่าอาศัยเพื่อที่จะเอาอาศัยที่จะดูดจะติดไม่ใช่หลักเกณฑ์เลยจุดสูงสุดตั้งแต่ต้นและปลายอยู่ที่สะพาน เพราะในชีวิตเธอมีพาลเป็นผู้ตั้งใจให้เข้าใจว่าการให้เป็นการสมบูรณ์เป็นความประเสริฐเป็นคุณค่าการได้ให้เกิดมาในชีวิตเราได้ให้วันคืนวันคืนเราได้ให้เราจะสร้างสรรค์อะไรได้ให้อยู่เฉยๆจะไม่มีอะไรมาให้ไม่ได้เพราะเริ่มแต่นึกคิดก็คิดจะให้อะไรให้จิตให้ใจมีกะจิตกะใจให้แก่อะไรวาจาให้ก็พูดให้ดีพูดให้ดีนั้นคืออะไรพูดให้ดีก็คือพูดให้เขาเลิกเสี่ยงชั่วจะต้องตำหนิติเตียนให้เขารักใครสามารถ เขาจนเขารักได้ติเตียนเขานั่นแหละแล้วเขาก็รู้ในเจตนาอันดีของเราแล้วเราก็ติเป็นด้วยติได้ขนาดปิดได้พอเหมาะพอสมติดหรือถูกลิ้นชักจนครบจำนวนจนก็เห็นดีเราจะทำอย่างไรต้องมีเหตุผลให้เขารู้ว่าติดอันนี้เพราะไม่ดีอย่างนี้อย่างนู้นอย่างนี้อะไรเราจะต้องมีเหตุผลความจริงแล้วก็มีปัญญาที่จะให้เขารู้ชัดรู้เจนแล้วก็ยินดีที่จะล้างสิ่งนี้ออกเลิกสิ่งที่เขาติดยึดไม่ออกหรือสิ่งไม่ดีนี้ออกถ้าเราทำได้อยู่อย่างนี้นั่นคือเราได้สังเคราะห์ตั้งแต่เริ่มต้นที่ตนตนเป็นผู้มีฐานตน ตำหนิติดตนแล้วลืมคำตำหนิตัวเองใครจะตำหนิเรามาก็ได้เราก็ตำหนิที่ตนเองในส่วนที่ยังมีส่วนไม่ดีอยู่ต้องตำหนิแล้วก็พยายามที่จะล้างออกด้วยกรรมวิธีต่างๆจริงๆเราเรียกในภาษาที่พระพุทธเจ้าจึงตรัสไว้ก็คือไปเยาวชนซึ่งได้อธิบายให้ฟังแล้วว่ามีเกจิอาจารย์มาอธิบายออกไปต่อว่าต้องมีเขาก็ตำหนิด้วยกายด้วยวาจาโดยกิริยาท่าทีตำหนิมากๆก็คือใช้วาจาเพราะวาจาตำหนิมีคนไม่ชอบแต่เราต้องทำให้คนชอบให้คนรักให้ได้จึงเรียกว่ามีวาจาให้คนรักให้ได้ แม้จะตำหนินั่นแหละไปยะวัชชะเป็นหัวข้อเป็นหลักของสังคหวัตถุทีนี้คำว่าตำหนิเขาให้รักให้ได้หรือเปล่าวาจาตำหนินี่ก็ตามจนเป็นที่รักได้ภาษาบาลีท่านก็เรียกว่าปิยะวาจาปิยวาจามันเป็นคำอธิบายประโยคเป็นความหมายแก่นความหมายที่พระพุทธเจ้ามุ่งหมายความหมายหลักเสร็จแล้วก็มาอธิบายปิยวาจาและที่กล่าวไปแล้วอธิบายว่าทำอย่างไรเราจะใช้วาจาทำให้เขานี่แหละให้เขารักได้ตำหนิเขาให้ภาษาที่เราตำหนินี่เป็นที่รักที่พอใจอย่าตำหนิจนแตกกันทะเลาะวิวาทกันอย่างนี้มันเป็นอนูปวาโท อุปราชของสมานัตตตาอันเป็นปลายมันเป็นข้อสุดท้ายของสังคหวัตถุนอนเราก็จะต้องเรียนรู้ก่อนที่เราจะไปตำหนิใครได้เราจะต้องอย่างน้อยต้องเป็นได้ของตนเองพิสูจน์ได้เห็นความดีของสิ่งที่เราได้ล้างเลิกมาแล้วนี่ได้อย่างจริงจังจนคนอื่นเขาจะยอมรับเลยว่าเออจริงเลิกร้างอันนี้ คุณดีเห็นเลยว่าคุณได้ดีเชื่อตามอย่างนี้มันก็มีประสิทธิผลสามารถยืนยันสามารถเรียกร้องให้เขามาพิสูจน์เรียกร้องให้เขามาดูมันเป็นเรื่องดีที่ชี้ชวนท้าทายเข้ามาเอาอย่างต่ำได้เป็นเอหิปัสสิโกเพราะเราได้ก่อนยังน้อยกว่าควรเป็นอย่างนั้นเมื่อได้อย่างนั้นแล้วเราจะต้องมีกรรมวิธีเราจะต้องมีนโยบายชาญฉลาดซึ่งจะใช้ทั้งหลักจิตวิทยาไม่ให้เขารู้ตัวหรือให้เขารู้ตรงๆเลยว่าเราจริงใจและมุ่งหมายดีปรารถนาดีต่อกันและเราก็จะต้องไม่มีอารมณ์โกรธแค้นอาฆาต ไม่มีอารมณ์อย่างนั้นลงไปผสมคนก็สบายใจเพราะว่าที่ต้องการให้คุณกระทำสิ่งอย่างนี้อย่างนี้ปรับปรุงแก้ไขนั้นด้วยเจตนาดีด้วยใจดีไม่ใส่ใจเกลียดใจฉันแต่ด้วยใจปรารถนาดีจะเรียกว่ารักตามประสาของศาสนาคริสต์ก็ยังได้ด้วยความรักด้วยความเมตตาเกื้อกูลหวังดีเพื่อให้คุณก็ได้ดีไม่มีอะไรเพื่อแฝงไม่มีอะไรที่จะเป็นส่วนผสมผสานลงไปเจือลงไปอย่างที่มีตัวร้ายผสมเลยจึงเรียกว่าอนุมัติโทรไม่มีอะไรตัวร้ายผสมเข้าไปในนั้นอย่างจริงจังเพราะว่าคำว่าอวัยวะ หรือว่าเราจะสังเคราะห์อยู่ในโลกนี้โลกเรามีการทานการให้แล้วเราก็จะให้วาจาตำหนินี่แหละให้เขาดื่มได้ปริญญาแปลว่าอันควรดื่มของคนอื่นวัชชะแปลว่าคำตำหนิตำหนิเขาให้เขาดื่มคำตำหนิให้ได้นี่มันไม่ใช่เครื่องเล่นเป็นความสามารถเมื่อเราได้แล้วเราก็ไปตำหนิเขาหรือไปว่าเขาไปบอกเขาไปเตือนเขาให้เขาได้ดีอย่างเราบ้างมันเป็นการปรับปรุงมันเป็นการแก้ไขมนุษย์มาให้ดีและเราก็ต้องเรียนรู้อรรถทั้งหลายแหล่อรรถาทั้งหลายแหล่เป็นแก่นสารที่น่าจะปรับปรุงมนุษย์ก็เอาดูพฤติกรรมของมนุษย์นี่แหละพฤติกรรมทางการพฤติกรรมทางวาจาพฤติกรรมทางจิตถ้าเราสามารถหยั่งรู้ถึงจิต พฤติกรรมเราเรียกว่าจริยาสมัยโบราณศาสนาพราหมณ์ท่านก็เรียกว่าพรหมจริยาพรหมแปลว่าสูงสุดบริสุทธิ์ที่สุดเป็นชื่อพระเจ้าที่เขาตั้งขึ้นเป็นชื่อสิ่งประเสริฐสูงสุดแล้วเขาก็จะพยายามปรับปรุงพฤติกรรมให้เป็นพรหมผู้ได้รับจบพรหมจริยาจบพรหมจรรย์ผู้นั้นก็สูงสุดชั้นเดียวกันอรรถยาก็อันเดียวกันเราจะทำอัตถจริยาให้เป็นพรหมจริยาเป็นพฤติกรรมอาศัยเรามีเมตตากรุณามุทิตาอุเบกขาและถ้าเราเข้าใจความหมายของอุเบกขาตัวปลายสุดแห่งที่สุดของกิริยาจิตแล้วล่ะก็นั่นก็คือสูงสุดของมนุษย์ที่ทำจิตวิ ได้สุดยอดซึ่งเราก็ได้อธิบายซ้ำซ้อนกับมันมากกว่าอุเบกขามีความหมายลึกซึ้งมีความหมายอันครบถ้วนโดยหลัก 5 อย่างไรเราก็ได้อธิบายถึงอาการความหมายอะไรต่างๆให้ฟังแล้วแล้วเราก็พยายามพึงทำพึงประพฤติให้เป็นได้มาเรื่อยๆให้ถึงจุดอย่างนั้นเรื่อยๆนั่นเป็นแก่นสารเรียกว่าอัฏฐะจริยาทำพฤติกรรมของเราให้เข้าสู่แก่นสารที่มุ่งหมายนี้ของชีวิตประเสริฐต่อพระพุทธเจ้าผู้มีธรรมะจริยาหรืออัตถจริยาหรือพรหมจริยาสูงสุดพระพุทธเจ้าเป็นองค์มนุษย์มนุษย์ที่มีสิ่งประเสริฐสูงสุดที่ท่าน น่าจะเป็นแก่นสารที่มุ่งหมายฟ้าทะลายไว้เยอะแก่นสารอะไรเป็นที่มุ่งหมายอะไรแก่นสารที่มุ่งหมายไม่ใช่เราจะมีลาภยศสรรเสริญเป็นที่มุ่งหมายไม่ใช่ไม่ใช่เราจะมีแต่แค่ศีลเป็นที่มุ่งหมายก็ไม่ใช่ศาสนานี้การสอนนี้คำสอนนี้หรือว่าหลักลัทธินี้ศาสนานี้ไม่ได้มีลาภสักการะเป็นที่มุ่งหมายและก็ไม่ใช่มีแค่ศีลเป็นที่มุ่งหมายไม่ใช่มีแค่สมาชิกเป็นที่มุ่งหมายไม่ใช่มีแต่แค่ปัญญาเป็นที่มุ่งหมาย ท่านบอกท่านตรัสเอาไว้ชัดเจนพระพุทธองค์ท่านตรัสจิตอันพ้นอาสวะจิตอันถอนกิเลสจิตอันสงบมีเจโตวิมุตติอันไม่กลับกำเริบนั่นเป็นที่มุ่งหมายที่เราเขียนเอาไว้ในที่ของเรานี่หมดต้องเขียนเอาไว้จุดมุ่งหมายปลายทางของเราเราก็เขียนเอาไว้จุดเป้าหมายปลายทางของเราแล้วเราจะพยายามจนสิ้นความเสพโรงเรียนรู้จริงๆว่าสิ้นความเสพถึงขนาดไหนเราพิสูจน์มาตั้งแต่แต่ละเรื่องแต่ละเรื่อง Erotic ยึดที่เราเห็นเป็นสัปดาห์นี้เป็นสิ่งสำคัญเราเคยหลงผิดเรานึกว่าไอ้นี่เป็นของอร่อยเป็นสิ่งที่จะอาศัยต้องมีต้องเป็นรู้สึกว่าเป็นชีวิตชีวาชีวิตชีวาเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้กับชีวิตแต่แท้จริงมันควรตัดได้แล้วควรเลิกได้แล้วคนปลดปล่อยได้แล้วไม่ได้เห็นหน้าเราปลดปล่อยไปเลยพยายามจริงๆล้างจนหมดอายุสิ้นแสงหมดสิ้นแสงไม่เสพไม่ติดเลยจริงๆแต่ถ้าจะอาศัยก็อย่างอาศัยได้ด้วยซ้ำถ้าจำเป็นสิ่งนั้นเห็นควรว่าจะต้องอาศัยต้องเกี่ยวข้องแต่ถ้าไม่จำเป็นไม่ต้อง ห่างกันร้อยโยชน์เลยไม่ต้องเอามาอาศัยไม่ต้องหอบต้องหามกันเพื่อยืนยันความบริสุทธิ์ความสะอาดความหลุดพ้นอันเห็นได้ทั้งรูปและนามทั้งนอกและในมันหลุดจากกันจริงๆไม่ต่อมันไม่ต้องอาศัยเราก็สามารถมีอาชีพมีการงานพูดคิดสร้างสรรค์ขยันเพียงมีความเป็นมนุษย์ผู้มีคุณค่ามีประโยชน์อยู่ในโลกได้โดยสิ่งนั้นไม่ต้องมาเป็นเครื่องอาศัยในชีวิตแต่สิ่งที่จำเป็นมีอาหารเป็นต้นมันต้องอาศัยและเราก็ต้องรู้ว่าจิตของเราหมดเศษสิ้นเศษ หมดเสพจริงๆเข้าใจอาการของการสิ้นเสพหมดเสพหมดอะไรเพียงอาศัยเพียงอาศัยเพียงอาศัยเป็นช่วงระยะชั่วระยะเท่านั้นแล้วเราก็รู้ความพอรู้ของรู้ขอบรู้รอบของมันเรามีอาหารอาศัยวันละ 1 มื้อพอประมาณมีคุณค่าอาหารประมาณขนาดนี้พอแล้วน้อยที่สุดได้แล้วประหยัดสุดแล้วเราจะได้ประโยชน์สูงในชีวิตได้จริงๆเรามาพิสูจน์กันเครื่องนุ่งห่มเราก็อาศัยอาศัยพอประมาณขนาดนี้ขนาดนี้แม้จะมีหน้าหนาวหน้าร้อนก็ตาม แล้วขนาดนี้พอไหมพอมักน้อยที่สุดได้โดยไม่ต้องเป็นโรคหอบห่ามหวงอะไรพอเรียกว่าสันโดษเรียกว่ามักน้อยยังถึงแก่นถึงอัตถะเป็นสารัตถะเรามีพฤติกรรมอย่างนี้แม้ที่อยู่อาศัยบ้านช่องเรือนชาญเพราะหลบแดดหลบฝนป้องกันร้อนกันหนาวกันแมลงสัตว์กัดต่อยแม้ที่สุดผู้ที่เป็นไปได้ถึงขั้นไม่ต้องห่วงหาเลยที่อยู่ไม่ต้องมีของตนก็อาศัยไปกลางๆนอนโคนไม้คนดินก็ยังได้คือนอนที่ไหนก็สบายไม่ต้องมีที่ของเราเลยในโลกมันเป็นทฤษฎีเป็นนิยมบายสูงสุดเรื่องของพระพุทธเจ้าซึ่งเรามาพิสูจน์ ทุกวันนี้จะแก้ปัญหาสังคมแก้ความหลงหอบหามของมนุษย์แล้วมันแย่งชิงกันทุกคนมีแต่แนวโน้มแนวยึดฉันจะต้องมีแม้การกินก็กินอย่างฮ่องเต้ซึ่งเป็นความล้มเหลวของชาวจีนแล้วเขาก็อุตส่าห์เอามาโฆษณากันร้านอาหารฮ่องเต้รีบหนีห่างไกลๆร้านนี้ชวนไอ้บ้าหนีห่างไกลๆเลยเราต้องรู้ความจริงว่าโอ้นี่เขายังโง่เขาไม่รู้เราเข้าใจแล้วมันเป็นสัญญาณภัยอย่าเข้าไปใกล้เชียวนะเพราะว่าคนจีนนี่ลงเรื่องกินกินอย่างฮ่องเต้กินฟุ่มเฟือยเผาผลาญกินยังปวดอย่างอ้างกินกันจนจะตายไม่ใช่จะตายแล้วแล้วมันตายโดยกินนี่มามากแล้วด้วย มันจุกอกตายมันเกินพอดีเกินธาตุสังเคราะห์ที่สมบูรณ์เพราะว่ามันไม่รู้หลงน่ะมันหลงมันถ้าเราไม่รู้เราก็ต้องปรับปรุงมาเป็นมนุษย์ที่สมพร้อมแม้แต่ยารักษาโรคที่ว่าความจำเป็นเราก็รู้ว่าอันนี้เพียงยายารักษาไม่ใช่ยาเสพติดและเราก็จะไม่ติดยาใดๆนิดๆหน่อยๆทนได้สร้างแอนตี้เซฟติกสร้างภูมิคุ้มกันตัวเองได้ทนเอาบ้างฝึกหัดเอาบ้างมันจะเกิดภูมิในสรีระเนี่ยมันจะเกิดภูมิต่อต้านขึ้นมาเองอันนั้นแหละเก่งกว่ายาเป็นธรรมชาติของชีวิตอ่อนแอเท่าไหร่ พยายามจะให้อันอื่นช่วยไม่พึ่งตนไม่ให้มีในตนสิ่งนั้นก็ต้องเป็นสิ่งทดแทนแล้วคุณก็จะต้องหอบมาหามาใช้ทดแทนมันทุกทีไปมันเกิดจริงๆตามเรานี่แหละเป็นผู้ที่ทำให้มันเพราะมันฝึกฝนอย่าอ่อนแอเกินการทำเค้านี่ปัจจัยชีวิตพระพุทธเจ้าจงยอมมาแค่นี้นอกนั้นขาดได้จริงๆแม้แต่เดี๋ยวนี้คนก็บอกว่าไม่ได้เรื่องเซ็กส์ขาดไม่ได้เรื่องเงินทองขาดไม่ได้อะไรต่างๆเขาก็จะนับเอาเซ็กซ์เป็นปัจจัยในชีวิตนับเอาเงินทองเป็นปัจจัยชีวิตบวกเข้าไปเป็น 5 ปัจจัยบวกเข้าไปเป็น 6 ปัจจัยเพราะเขาทำไม่ได้แต่เราลูกศิษย์พระบรมศาสดา ป่านนี้เรามาพิสูจน์แล้วว่าได้แม่เดี๋ยวนี้ก็ยังยิ่งทันสมัยเพราะว่าจะช่วยเศรษฐกิจประเทศชาติจะช่วยสิ่งที่เป็นปัญหาอย่างใหญ่ของสังคมมนุษย์ได้จริงๆเลยช่วยได้แล้วเราไปสู่ก็ได้เป็นได้อยู่อย่างไม่มีได้ปัจจัย 4 นี้เท่านั้นแหละมันสำคัญแม้กระนั้นก็ยังย่นย่อเข้าไปจริงๆแล้วเราไปกินข้าวสิเราไม่กินอาหารสิไม่ได้ตายวันตายพรุ่งง่ายๆดีไม่นานเลยจริงๆเครื่องนุ่งห่มเนี่ยโป๊บเลยอยู่อย่างก็ยังทนได้ยังพอได้นะแต่มันก็ไม่เกิดคุณค่าอะไรประโยชน์น้อยประหยัดสุดเกินไป ประโยชน์ไม่สูงเพราะเป็นไปได้ที่เราจะนุ่งห่มพอประมาณแล้วก็เอามากที่สุดไม่มีก็ยังได้เรื่องที่กล่าวแล้วที่อยู่ก็บอกแล้วก็นอนคนดินโคนไม้ที่ไหนไม่ต้องมีที่อยู่ที่เป็นโรงเป็นเรือนอะไรก็ได้ยารักษาโรคไม่มีกินน้ำหมดหนาวน้ำเยี่ยวอะไรต่างๆอุดจานสอนเราไม่มีก็เลิกกันไปมันทนไม่ได้ก็ตายกันจบไปอันนี้แนะนำให้เห็นจุดสำคัญไม่เข้าใจเหตุผลแล้วเรามาพิสูจน์แล้วเราจะรู้ว่าชีวิตนี้มันฟุ่มเฟือยมันรุ่มร่ามมันหอบหามอะไรไว้เยอะพอเรามาล้างลงไปตั้งแต่เราเห็นเด่นชัดว่าเรื่องอะไรของตัวเราแต่ละคนแต่ละคนแล้วมาปลดปล่อยออกปลดปล่อยออกจะเห็นว่าเราเอง เขาว่างอิสระเสรีมีกำลังมากขึ้นมีเวลามากขึ้นมีความสามารถมากขึ้นแต่ก่อนมันไม่มีความสามารถความสามารถแม้จะพยายามเก่งแต่รถหนักหนาไอ้นั่นถ่วงไอ้นี่ถ่วงไม่เก่งจริงหรอกเมื่อเราปลดปล่อยพวกนี้ออกมาเราเก่งจริงๆทีนี้ไปเข้าใจผิดศาสนาที่หลอกว่าปลดปล่อยแล้วแล้วก็ไม่มาทำสมรรถภาพไม่มาสร้างสรรค์ไม่มาขยันเพียรกลายเป็นคนขี้เกียจแล้วหยุดๆๆนึกว่าเมียเป็นตัวหยุดเป็นตัวสบายเป็นตัวปลดปล่อยไม่ติดอะไรแล้วก็เลยไม่ทำอะไรนั่นเป็นความบกพร่องของศาสนาที่เขาพบมาก่อนแต่จริงอยู่เรามองเห็นง่ายๆว่ามันก็ดีต่อสังคมบ้างตรงเราไม่ไปแย่งสังคม ไปแย่งลาบยศสรรเสริญหรือโลกียสุขที่โลกเขาไปหลงแล้วก็แย่งชิงกันอยู่เรามาอยู่กับความเงียบๆสงบสงบไม่ปรุงอะไรไม่ได้นั่งเด้อใช้โลกจะเป็นยังไงเราก็ไม่เอาก็ดีเหมือนกันไม่ไปเป็นตัวแย่งเพราะฉะนั้นนายทุนเนี่ยเขานับถือพวกนี้เขาจ้างให้เลยแม้แต่จะอยู่จะกินนะเพราะว่ามันจะต้องมีปัจจัยอย่างที่ว่าปัจจัย 4 อย่างน้อยก็ซื้ออาหารเชิญเลยนิมนต์อยู่วัดไหนแล้วก็จะให้สตางค์ไว้ซื้อข้าวกินแล้วก็กินแล้วก็นั่งปิดหลับตาอยู่ตรงนั้นน่ะนะอย่าออกมาเขายินดีที่จะเอาตังค์ยัดเอาไว้เลยเอาทรัพย์สมบัติอะไรนี่พอที่จะเลี้ยงไว้ยัดไว้ให้หยุดดีแล้วไม่ต้องมาแย่งสังคมอย่างนั้น ยิ่งเป็นคนที่มีไอคิวสูงมีปัญญาฉลาดเขายิ่งจะอยากจะยัดเจ้าไว้ที่ในโพรงในถ้ำในป่าในเขาแล้วจะมายุ่งคนมีปัญญาดีอย่างนี้เรียกว่าฆ่าตายไปในทีว่างั้นเถอะฟังไว้เลยเขาพอที่จะมีส่วนรายใช้มีวัตถุที่พอจะหมุนเวียนไปให้คุณปิดปากไว้ได้นายทุนชอบอย่ามาขัดขวางอย่ามีปัญญาที่จะมานั่งรู้ดีรู้เหลี่ยมรู้แล้วก็เกิดเมตตาเกื้อกูลเห็นคนอื่นเขาทุกข์เพราะนายทุนเขาจะไปเบียดเบียนแย่งชิงแล้วจะมาขัดมาขวางไม่ดีไปเลยสงบปากปิดตาอยู่นู้นร้านที่อย่างนี้ได้เกิดมาในสังคมแล้วเขาพระพุทธเจ้า เห็นข้อบกพร่องวันนี้ได้ปรับปรุงแล้วก็เห็นจริงว่าความประเสริฐของมนุษย์ไม่ใช่หนีโลกเท่านั้นไม่ใช่ว่าเราไม่หลงลาภยศสรรเสริญโลกียสุดแล้วเราก็ไปนั่งหมกอยู่เท่านี้มันประเสริฐสุดไม่คนดีกว่านี้ได้คนประเสริฐสูงสุดกว่านี้ได้อีกและไม่เป็นทาสพ่ายแพ้ปัญญาของนายทุนด้วยศักดินาในทุนพวกนี้ไม่พ่ายแพ้สิ่งนั้นด้วยแล้วเราก็ทำยังไม่บาดหมางด้วยสมานัตตตาแม้ในทุนแล้วก็พยายามอยู่กันได้แม้เขาจะเอาเปรียบเอารัฐเราก็เข้าใจถึงที่สุดว่ามันเป็นเรื่องของบาปของเขาเขาเอาเปรียบเอารักเขาไม่เอื้อเฟื้อเผื่อกูไม่ช่วยเหลือเกินไปแม่ก็มีความสามารถมีปัญญาอันชาญฉลาดเขาก็ยังเอาเปรียบเรารักและก็เพ้อทั้งๆที่เขา เด็กดีๆอะไรไปกว่าเราคุณกินสมบูรณ์คุณมีอยู่สมบูรณ์แล้วนี่คุณสมบูรณ์หรือเปล่าคุณเป็นปมด้อยหรือเปล่าเห็นด้วยปัญญาอันชัดเห็นด้วยเหตุผลเห็นด้วยความจริงที่แน่แท้แล้วเราเต็มเราสมบูรณ์ไพบูลย์อยู่แล้วกินกับไพบูลย์ใครว่าพระบนพระโพธิรักษ์อดอยากหมดทุกวันนี้โอ๊ยแสนจะไพบูลย์พูนสุขกินกับไพบูลย์นุ่งห่มกับไพบูลย์ที่อยู่กับไพบูลย์ยารักษาโรคกับไพบูลย์จนเมื่อยทุกวันนี้กินยาไพบูลย์เออสิ่งแวดล้อมอื่นๆก็ไพบูลย์บริหารกับไพบูลย์พอสมฐานะทำอะไร พ่อสมเหน็ดเหนื่อยวันๆกลางคืนไม่ใช่ manage เหนื่อยเน็ตเหนื่อยได้ทำงานทำการสมพอสมควรมามากกว่านี้อีกเราก็ทำได้ช่วยเหลือโปรไฟล์กันขึ้นเรายังมีแรงงานเหลือแรงงานเหลือนั่นแหละคือเราได้พักทุกวันนี้เราได้พักกันเฉลี่ยไปพักกันแม้จะมีดูเหมือนว่างานมันทุกข์มันติดมันต่อมันอะไรก็ตามมันก็ยังพอได้พักถ้าเราเข้าใจอย่างนี้เราก็จะเป็นผู้ที่อยู่ในโลกอย่างมีคุณค่าประเสริฐไม่ทำลายโลกและทำให้โลกนี้อุดมสมบูรณ์เพราะเราอุดมสมบูรณ์ในส่วนเราแล้วเราก็พิสูจน์เราอยู่ในแวดวงเท่านี้เราอุดมสมบูรณ์ไม่กระเบียดเกษียณทั้งๆที่ในสถานภาพของเราเนี่ย คนในหมู่เหล่านี้ที่อยู่อยู่นี่ส่วนเฉลี่ยเอาไปเที่ยวเขาแล้วพวกเรานี่มีรายได้น้อยกว่าเขาเราเบียดเอามาจากสังคมแบ่งออกมาจากสังคมน้อยกว่าเขาเรากินเราใช้เราผลาญวัตถุโลกน้อยกว่าเขาแต่เราพยายามที่จะมีพลังงานบทบาทสร้างสรรค์ในแต่ละคนในแต่ละคนเราจะมีพลังงานบทบาทสร้างสรรค์ให้มากกว่าเขาจะมากกว่าคนที่มีเงินเดือนสูงสุดรายได้สูงสุดในโลกให้ได้และสิ่งที่เป็นสิ่งสร้างสรรค์ของเราก็จะเป็นสิ่งสร้างสรรค์ที่มีคุณค่ามีคุณประโยชน์แก่ อภิชาติสำคัญมากที่สุดให้ได้ด้วยคือทำสิ่งที่มีค่ามากด้วยและได้ปริมาณมากด้วยทั้งคุณภาพสูงทั้งปริมาณให้มากแต่ละบุคคลเราจะพยายามกระทำแต่ละบุคคลเราจะพยายามกระทำให้ได้ให้ได้มากๆนี่เป็นความรู้ที่คุณจะต้องรู้ทรัพย์ทราบเอาไว้ในจิตเป็นความรู้ที่คุณจะต้องรู้พยายามทราบไว้จริงๆแล้วก็ทำให้มันตรงกับพฤติกรรมอัตถะจริยะแก่นสารอันนี้มีพฤติกรรมที่รู้ได้ตัวเองก็รู้ตัวเองติเตียนตนเองไม่ได้หน้าภาคภูมิตัวเองได้ด้วยซ้ำหน้าผากภูมิตัวเองได้ด้วยซ้ำ ติเตือนตัวเองหรือไม่ตีเตือนตัวเองไม่ได้เราจะค่อยๆรู้ค่อยๆฉลาดว่าเราติดเตียงติเตียนตัวเองไปได้ว่าเราเองมีอะไรบกพร่องแล้วจะค่อยๆรู้มันจะเป็นขั้นตอนเอาตอนนี้เรารู้ตัวว่าเรายังติดเตือนได้อยู่แต่เราไม่มีความสามารถนะแล้วร้านไม่ได้ยังล้างไม่ได้ยังปล่อยไม่ได้เราจะต้องปล่อยมันไปก่อนแต่ตัวที่เป็นสัตว์กายะเห็นรู้แล้วว่านี่เป็นตัวตัวการร้ายเคยแปลให้ฟังและสัตว์อายะนี่ตัวการร้ายของเราตัวนี้มันทำให้เราไม่เจริญไม่สูงไม่งอกงามเพราะติเตียนตัวเองได้เรารู้แล้วเราก็จะหาวิธีการมันล้างออกไปเป็นระดับระดับศาสนาพระพุทธเจ้ามีขั้นตอนมีเบื้องต้นทำการบ้านปลายไม่ใช่จะถมหักโหมร้านทีเดียวให้หมด ทุกสิ่งทุกอย่างเลยมันทำไม่ได้หรอกอันนี้แหละเป็นทฤษฎีอันชาญฉลาดของพระสัมมาสัมพุทธเจ้ามีหลักเกณฑ์ทำตัวเองศักยะให้ดูตนรู้ตัวอ๋อตัวนี้แต่ก่อนเราหลงใหลผิดเป็นมิจฉาทิฐินึกว่าสิ่งนี้เอาไว้แหละดีหอบไปห้ามไว้ติดไว้ดีนั่นเป็นความหลงผิดแต่เดิมพอต่อมาเราเกิดปัญญาไอ้นี่มันของชั่วหยาบต่ำหรือว่าของที่เป็นภาระเป็นตัวทำให้เราเสื่อมตัวสำคัญตัวการใหญ่นี่เห็นชัดเจนเลยว่าไม่ใช่สิ่งที่จะไปหลงผิดว่าเอามันไว้หอบไว้ควรได้ควรมีควรเป็นไม่ใช่แล้วเกิดสัมมาทิฏฐิเห็นว่าสิ่งนี้ไม่แท้ไม่จริงและเป็นของที่ล้างได้ละได้ไม่เที่ยง ไอ้ทรงไม่ยั่งไม่ยืนแม้มันจะเหนียวจะติดแน่นเท่าไหร่ตีแตกแน่ใจว่าตีแตกทำลายออกจากตัวเราได้ปลดปล่อยได้เห็นอย่างนี้เป็นผู้พ้นมิจฉาทิฏฐิไม่เห็นแล้วว่าเป็นอนิจจังเป็นผู้พ้นมิจฉาทิฏฐิอย่างนี้แล้วทำเลยตอนนี้ตั้งหลักเกณฑ์ตั้งศีลตั้งพจน์ตั้งกรรมฐานเข้ามาละมันเลยระมันได้ออกไปเรื่อยๆทำให้บางจากลงไปได้เรื่อยๆเรียกว่ารถสกายยักษ์ทุกข์ก็จะเบาบางลงเพราะว่าเราจับถูกเป้าถูกตัวการสำคัญจางลงรถทุกข์ลงเรื่อยๆทุกขังลดลงลดลงเบาว่าง่ายที่สุดเลยในสัปดาห์นี้ก็ลดลงไอ้ตัวการใหญ่ก็รถเล็กลงเล็กลงเรื่อยๆเรื่อย ที่เรียกว่าพ้นสักกายะทิฏฐิเราอยู่มีวันคืนมีเวลาทุกวินาทีแล้วทำให้ศักยะหรือตัวการที่เรารู้เลยเราต้องสำคัญในตัวสัปดาห์ละเป็นเป้าหมายตัวอื่นที่เรายังไม่อาจสามารถเรายังไม่มีฤทธิ์มีแรงพอเราล้างมันยังไม่ได้ต้องปล่อยให้มันกินตัวอยู่ก็จำเป็นแต่ตัวนี้แหละตัวการที่เราจะเอามันเอามันได้จริงๆมันรถมันละลงไปจริงๆอ่อนแรงลงไปจนมันเล็กๆลงน้อยลงน้อยลงน้อยลงก็รู้ว่าน้อยลงแล้วขอบเขตของมันชักจะมีฤทธิ์น้อยทนได้ไม่ออกฤทธิ์ทำลายคนอื่นแต่ยังอยู่ที่ใจยังเหลือรอยเหลืออะไรเหลือสิ่งที่จะวนเวียนมาหลอกเรามีบ้างยังไม่ขาดสิ้นยังมีตัวที่มันมามีฤทธิ์แรงฉวยโอกาสอยู่เรื่อยเราก็จะรู้ หรือน้อยๆแล้วฉวยโอกาสน้อยและเป็นอัตตานุทิฏฐิเห็นมันอยู่เลยว่ามันยังตามเราอัตโนมัติยังตามเล่นงานเราตามตนอยู่อัตตานุทิฏฐิจะแปลว่าตามจะแปลว่าน้อยก็ได้อนุญาตให้หมดอัตรายังเหลือตัวสภาวะอย่างนั้นอยู่รางจนหมดอนุสัยมันพ้นทุกข์แล้วถ้าเราเหลือเบาบางกำหนดควบคุมได้มันไม่ไปทำฤทธิ์ทำร้ายอะไรกับคนอื่นข้างนอกแต่มันก็ยังไม่หมดล้างขาดจากจิตยังเป็นอาสวะเป็นอนุสัยยังตามอาศัยอยู่กับจิตเราเราจะเป็นคนอาศัยโลกไม่ใช่ให้เราจะเป็น โรคให้เชื้อโรคมาอาศัยหรือให้กิเลสมาอาศัยให้อะไรมาอาศัยไม่เราจะต้องเป็นตัวที่ว่างไม่ใช่ให้อะไรมาอาศัยจะอาศัยก็ตรงที่คนอื่นมาอาศัยเราเป็นที่พึ่งที่จะสอนเขาบอกเขาเป็นตัวอย่างแห่งคนคู่มือพฤติกรรมที่จะสร้างสรรค์ขยันเพียรเสียสละแล้วก็มีประสิทธิภาพในการสร้างสิ่งที่เป็นอัตตะแก่นสารให้แก่มนุษย์ตามภาวะจำเป็นตามสิ่งสำคัญตามขั้นตอนแต่เราเรียนรู้อาศัยสิ่งอาศัยโจรกระทั่งล้