250316-3-180 ทางเอกภาค3-ตอน180(หน้า354)-พ่อท่าน-สันติอโศก-ท057.txt

ี้หรือว่าต่อไปอีกหน่อยเนี่ยคิดว่าจะได้เน้นกันให้เห็นให้เด่นชัดว่า ศาสนาพุทธศาสนาเน้นกรรมเน้นการกระทำเป็นพฤติกรรมถ้าเราทำอย่างไรอย่างนั้นเป็นของสะสมเราทำให้เรานั่งหลี่อย่างนี้เคยเคยนั่งทำเดินก็เหมือนกันเดินหัดเดินสายๆไปหาดทรายหัดเดินตรงอย่างทหารเดินแถวเขาก็เป็นอย่างเดินแถวแล้วก็ชินชินจนกระทั่งกลายเป็นตัวอัตโนมัติมันก็เป็นอัตโนมัติมันคิดมากมันก็เป็นมากมันชิ้นน้อยมันก็เป็นน้อยมันไม่ชินเลยพยายามมีสติสำนึกเพื่อที่จะควบคุมมันมันก็เป็นตามที่เราต้องการได้แต่ถ้าเผื่อว่าเราเองเรายิ่งไม่คล่องแคล่วเรายิ่งไม่ติดเรายิ่งไม่เป็นอัตโนมัติหรือว่าเป็นได้โดยยากดัดยากมันก็ยิ่งยากแต่ทำแล้วมันง่ายมันก็ง่าย คันเรานึกเห็นให้ได้โดยปัญญาว่าเมื่อทำแล้วเป็นอย่างนั้นทรงไว้ซึ่งอย่างนั้นธรรมะที่แปลว่าสิ่งส่งไว้ถ้าเราส่งไว้ซึ่งอย่างนั้นแล้วขณะใดก็ตามขณะนั้นเราส่งไว้ซึ่งอย่างนั้นแล้วเราได้แล้วเช่นเราทรงไว้ซึ่งความเบิกบานเราทำใจเบิกบานเดี๋ยวนี้เราก็ได้เบิกบานเดี๋ยวนี้ไม่มีใครได้นะฟังตรงนี้ให้ชัดจนได้เบิกบานดีก็เศร้าหมองไหมดีกว่าเบิกบานเจริญกว่าเบิกบานเป็นกุศลกว่าจะทำเดี๋ยวนี้เราได้เดี๋ยวนี้ได้แล้วเป็นได้และสิ่งที่ไม่ได้เราไม่ได้สิ่งที่ชั่วเราไม่ได้สิ่งที่ตามจะไม่ได้สิ่งที่ขาดทุน เราไม่ได้สิ่งที่มันเป็นทุกข์เราไม่ได้สิ่งที่มันมันเป็นอกุศลมันไม่ดีมันไม่เข้าท่าเราได้สิ่งที่เป็นกุศลอยู่ก็เป็นได้ถ้าคุณจะได้อย่างนี้ทุกจุดทุกจุดทุกขณะทุกอารมณ์ทุกประการไปคุณก็เป็นได้อยู่อย่างนั้นตลอดเวลาได้เป็นได้นะสั่งสมก็เป็นสั่งสมด้วยคุณทำเอาฟังให้ดีนะคิดว่าได้จุดที่จะเน้นให้เราฟังได้สำคัญแล้วทำไมเราถึงโง่เราถึงไม่ทำเอาเราทำได้ไหมถ้าเราทำไม่ได้ก็เราก็เก่งเท่านั้นแหละเราทำไม่ได้นี่ก็เก่งเท่าที่มันไม่ได้มันทำให้มันได้ได้ไหมถ้ามันได้ทำ ได้ได้แล้วไม่มีใครได้นะคุณได้ฟังให้ชัดๆได้แล้วเป็นคุณได้เมื่อคุณได้มากคุณก็เสพคุณมากคุณก็ปฏิเสธว่านานมากความเป็นอัฐิวาสะที่แปลโดยพยัญชนะเลยก็คือคุณได้อยู่อย่างยิ่งหรืออยู่อย่างดีปฏิเสธว่านางอธิษฐานถ้าเมื่อในภาคปฏิบัติของพระเสกค่ะบุคคลก็จะต้องฝืนฝืนมันมีตัวฝืนเราก็รู้ว่าเราเป็นคนอยู่ถ้าขณะจิตใดที่เราทำอย่างนี้พระมาในส่วนกุศลที่มันสบายมันเป็นพุทธมันเป็นความเจริญมันเป็นความงามสละสลวยเข้าลักษณะที่เอ๊ะอย่างนี้บริสุทธิ์นะไม่มีอะไรข้องไม่มีอะไรขาดเลยสะอาดนะใจของเราสะอาด กิริยาของเราต้องการอย่างนี้เราก็เป็นอย่างนี้อย่างงามและสมบูรณ์เหมาะสมดีแล้ววาจาอย่างนี้ทีเดียวงามไม่น่าตำหนิได้กริยากายนี้ก็งามเหมาะเหม็งหรือไม่น่าตำหนิได้ความนึกคิดจิตกำลังคิดในสิ่งที่เป็นกุศลสะอาดอยู่ไม่น่าตำหนิได้เอาศีลข้อไหนมาเทียบเราก็ตำหนิตนเองไม่ได้เลยในขณะที่เราระลึกได้ศีลอย่างนั้นศีลอย่างนี้ต้องห้ามอย่างนั้นควรจะเป็นอย่างนี้ต้องมีตัวเองไม่ได้ด้วยศีลคิดเห็นลึกซึ้งไปแม้ผู้รู้ล่ะท่านรู้ยิ่งกว่านี้มีศีลที่ยิ่งกว่านี้ท่านจะตำหนิเราจะมีอีกไหมถ้าผู้รู้ท่านใครควรแล้วท่านตำหนิเราด้วย อีกได้เราไม่รู้หรอกเรารู้เท่านี้เราก็เอาเท่านี้ก่อนผู้ที่ไม่รู้ก็ได้เท่านั้นผู้ที่รู้อีกยิ่งกว่านี้ศีลกว่านี้ทำมีลึกซึ้งกว่านี้วินัยมีลึกซึ้งกว่านี้ถ้าตำหนิเราได้เช่นอาตมาติดหลวงปู่แหวนอย่างนี้อาตมาเห็นด้วยอธิษฐานอย่างยิ่งสูบบุหรี่อยู่นี่นะมันไม่ได้ยิ่งใหญ่อะไรเลยมันยังเป็นกล้ามยังเป็นสภาพที่ติดยึดยังเป็นความเสพยังเป็นความติดยังเป็นความที่จะต้องเกี่ยวข้องสัมพันธ์ในส่วนที่ในสิ่งที่ทำไมแค่นี้ไม่รู้ว่าเป็นกามมันเป็นยาหรือเปล่ามันเป็นปัจจัยอะไรแล้วทำไมจะต้องทำมันไม่งามโดยส่วนตัวทั่วไปใครก็รู้ว่าสิ่งเสพติดที่ยังติดยังอยู่อย่างนี้แม้แต่กาย อย่างนี้ยังไม่เห็นหลุดพ้นเลยยังไม่เห็นวิเวกเลยกายะแค่นี้ก็ยังไม่วิเวกยังมีดูดบุหรี่อยู่แค่นี้แล้วก็ประเสริฐความรู้แค่นี้คุณรู้ไหมผู้รู้ท่านใครควรแล้วท่านเตะถึงกาลิถึงเวลากาละที่ท่านควรปฏิบัติผู้รู้ที่ท่านไตร่ตรองแล้วตำหนิเราด้วยศีลนี่เป็นศีลไหมเป็นศีลเป็นเรื่องที่ควรติดอยู่แล้วก็ติดไปถ้าผู้รู้ท่านใครคนแล้วพวกตำหนิเราได้ด้วยศีลสิ่งนั้นมันก็ยังไม่เจริญเพราะฉะนั้นผู้รู้สติไตร่ตรองและสันติเราหรือจะไตร่ตรองไม่ไตร่ตรองตามแต่ผู้รู้ท่านติเราได้อยู่ท่านจะติดใครท่านก็ต้องไตร่ตรองผู้รู้ทุกคนเวลาจะตีใครต้องไตร่ตรอง สมควรหรือไม่สมควรถ้าไม่สมควรก็อย่าเพิ่งไปเตะไปแล้วว่าเดี๋ยวจะไปอยู่ไม่ผาสุกที่ไปแล้วไม่รู้จะเดือดร้อนก็ต้องรู้กาลเวลาความเหมาะสมประชุมหมู่ประชุมคนอำเภอวัดศิลาแล้วไม่เดือดร้อนติดแล้วเจริญสมเหมาะสมควรแล้วก็เตะแล้วอะไรแล้วอย่างนั้นอ่ะทีนี้ถ้าเราตรวจตนเองแล้วเราก็ควบคุมตนเองประชุมตนเองกระทำดูรู้กายทั้งนอกทวารทั้ง 5 เราก็ทำของเราอยู่เราส่งไวแม้เรากำลังเป็นนักปฏิบัติกำลังเป็นคนเป็นผู้อบรมเท่าที่เรามีภูมิรู้สมาธิเท่าที่เรากำหนดศีลให้แก่เราเองเราก็ทำขนาดนี้เราก็ทำได้ อย่างนี้เราควรจะทำอยู่เราก็ทำให้ตัวเองกำหนดให้รู้แล้วเราก็ทำให้เราฝึกของตัวเองเราทำเวลาใดมันเป็นดีมันก็ได้ดีของเราได้ดีแล้วคุณคิดให้เห็นเด่นชัดเลยว่ามันได้ดีนะมันไม่ได้เสียมันไม่ได้ตามมันไม่ได้บาปมันไม่ได้อกุศลอะไรคุณได้กุศลอยู่ทุกขณะทุกจุดทุกอาการทุกอารมณ์ทรงไว้ซึ่งอารมณ์อาการทั้งกายทั้งวจีทั้งมโนทรงไว้ได้อย่างดีอย่างกุศลบริสุทธิ์แม้จะนึกจะคิดจะทำอะไรประกอบอยู่ในขณะนั้นเวลานั้นมันก็ไม่ได้เป็นไปเพราะกิเลสไม่มีกิเลสเข้าร่วมไม่มีความเห็นแก่ตัว มีแต่ความเสียสละมีแต่ความสร้างสรรค์ขยันเพียรเป็นประโยชน์เป็นอุฏฐานะสัมปทาเป็นอาราธนาสัมปทาเป็นกัลยาณมิตตตาเป็นสมาชิกตาเป็นสิ่งที่ควรทำในชีวิตติดต่อเนื่องอยู่สมาชิกตาเป็นสิ่งที่เป็นชีวิตที่ยังเหลืออยู่นี่เราก็ทำสิ่งนี้ให้มันเนืองเนื่องให้มันต่อเนื่องต่อเนื่องไปด้วยกุศลทั้งสิ้นโดยเราเป็นผู้ควบคุมโดยเราเป็นผู้กระทำเป็นผู้ชัดเจนเลยแล้วเราก็ทำให้มันต่อเนื่องถ้าเราทำได้โดยไม่ยากทำได้โดยไม่ลำบากนั่นเข้าฌานน่ะไม่เข้าหลักฐานทำได้โดยไม่ยากทำได้โดยไม่ลำบาก เรียกว่าพอสบายอาจจะจิตของเรายังเป็นรูปาวจรจิตของเราเลยข้างนอกเราอาจจะงามพร้อมแต่ใจของเรายังพยายามอยู่นะยังมีสัมมาวายามะที่เป็นความบากบั่นยังเป็นความเพียรยังเป็นความอุตสาหะวิริยะมันยังไม่ง่ายแต่มันง่ายและเมืองนอกแต่ใจเรายังไม่ง่ายแล้วก็เรียกว่าเราเองเรายังมีเศษของสังโยชน์สูงอยู่ถ้าใจเราง่ายขึ้นอีกง่ายมันก็มีทั้งยอดน้อยลงความเบาบางความเป็นความปรารถนา ลามกปรารถนาที่เป็นไปด้วยความฝืนมันก็ยังมีฝืนมีลำบากอยู่หน่อยๆน้อยลงน้อยลงจนง่ายจนเบาจนไม่ต้องฝืนอะไรนี่เป็นได้เลยเรามีจิตนึกว่าควรเป็นงี้มันก็เป็นอย่างนี้เลยไม่ต้องใช้ความพยายามไม่ต้องใช้ความเพียรไม่ต้องมีธาตุมีธาตุเพียรไม่ต้องมีอุปกรณ์อุปกรณ์ธาตุไม่ต้องมีธาตุพยายามไม่ต้องมีธาตุบาปมันไม่ต้องมีรักกันว่าธาตุพระธาตุนี้เป็นกำลังเพราะธาตุนี้ตั้งมั่นพระธาตุที่แข็งแรงเรามีธาตุพยายามเรามีธาตุเพียรมันเอามาใช้แล้วมันไม่เห็นจะต้องใช้พลังอะไร กันมากมายเลยจ่ายแคลอรี่น้อยพยายามใช้ภาษาสื่อกับคุณแล้วนะคุณฟังดีๆแล้วเราก็ทำให้ตัวเราแม้ที่สุดในภพจิตของเราเนี่ยถ้ามันติดอยู่นี่นะขณะนี้ใครมีอารมณ์ไม่เบิกบานแจ่มใสไม่เบิกบานจริงไม่ตื่นไม่มีโยนิโสมนสิการไม่มีจิตแจ่มคล้ายขนาดนี้เรามีกิจอะไรกิจของเรานั่งเรียนหนังสือผู้รู้ท่านก็กำลังสอนสอนพยายามสอนแล้วก็สอนให้เรารู้ลึกซึ้งแล้วเรารู้เท่าทันถึงแม้รู้เท่าทันเข้าใจและเราก็ควรจำมันอาจจะมีอะไรละเอียดลออลงไปแทรกเอาไปคำเดียวสองคำแล้วคำเดียวสองคำนี้มีค่าเหลือเกินถ้ามันพลาดคำสองคำนี้มันเป็น ขยายสิจะทำให้เราเข้าใจลึกเลยเข้าใจถึงจุดถึงที่เป็นได้แม้แต่คำเดียวหรือสองคำที่มันจะไขความกระจ่างวาบเนี่ยเป็นได้เป็นได้แม้แต่คำเดียวทำให้เราสว่างโพรงทำให้เราแจ้งชัดทำให้เราถึงจุดถ้าเราพลาดไปสักคำหนึ่งมันก็เสียแล้วเราก็ต้องช้าเป็นปะปัญญาก็เนิ่นช้าไปอีกจุดที่เราคล่องตัวนี้อันนี้เราจะเป็นยาแก้จะเป็นจุดขายมันก็ไม่ได้ขายมันก็พลาดไปเรื่อยๆอย่างนี้เป็นต้นแต่ถ้าเกิดว่าเราใส่ใจโยนิโสมนสิการละเอียดละออแยกคายเป็นหนี้สุขุมรับตั้งใจไม่ตก ไม่บกพร่องอาตมาแน่ใจว่าอาตมากำลังสอนอยู่ทีไรก็ไม่ไม่ไม่ไม่ไม่ไม่ใช่จะมีสิ่งที่เล่นแม้จะเป็นเชิงคำนั้นเชิญสนุกในครั้งในคราวบางครั้งบางคราวแม้จะเป็นเชิงสนุกก็ไม่ได้เป็นไปเพื่อความเสียหายลามกไม่ได้เป็นอย่างนั้นแม้จะเป็นคำเชิญสนุกออกมาประกอบในการบรรยายก็ไม่ได้เชิงเสียหายอะไรนะเพราะว่าพยายามรู้อยู่รู้ตนว่าอย่าไปทำเพ้อเจ้ออย่าไปทำคำทำความอะไรให้เป็นเพ้อเจ้อเป็นสัมผัสฝรั่งเป็นคำที่มันไร้คุณไร้ค่าพูดไปแล้วไม่มีอะไรเปลืองแรงงานเปล่าก็พยายามรู้ตนเองมันจะไม่พยายามกระทำกระทำไม่ว่าจะเป็นเชิง LINE เป็นเชิงผ่อนไม่จำเป็นเชิงจริงจังหนักหนาสารัตถะยังแข็งอย่างเป็นวิชาการเกินไปนักเป็นคำพูดคลายเป็นคำพูดที่ประสมประสานให้เป็นเรื่องที่เบาๆบ้างแต่ก็ยังอยู่ในเนื้อหาคิดว่าอย่างนั้นเสมอและยิ่งเวลาที่กำลังบรรยายกำลังสอนกำลังอธิบายเนี่ยก็แน่นอนที่สุดที่จะพยายามเอาสิ่งที่เป็นเนื้อเป็นชิ้นเพราะคุณก็ตั้งใจเหมือนกับเปิดกระบอกที่รับอามาก็เป็นคนที่เทสิ่งที่จะเทเข้ากระบอกนั้นให้อย่างดีแล้วเรื่องอะไรจะไปเอากี่กิโลโทรก็เอาสิ่งที่ใสสิ่งที่สะอาดสิ่งที่บริสุทธิ์ เทเข้าไปให้คุณได้รับรับเอาไปให้เต็มกระบอกรับเอาไปให้ได้ของสะอาดของวิเศษเท่าที่เราจะสามารถอาตมาสำนึกในหน้าที่สำนึกในการกระทำอยู่อย่างนี้เสมอๆก็พยายามเสมอนะเพราะตอนนี้ก็ขอเน้นขอให้คุณคิดชัดๆสิอาจจะสื่อยังไม่ถึงใจใจตัวเองนี่รู้สึกว่าจุดนี้มันน่าจะเน้นกันก็พยายามจะใช้ปฏิภาณและสื่อภาษานิติเอามาพูดสภาวะธรรมหรือว่าอากัปกิริยาหรือว่าอารมณ์หรือว่าวิธีการหรือว่าสิ่งที่มันจะเกิดประกอบสมาธินี่แหละให้คุณเข้าใจเป็นสัมมาทิฐิและคุณก็จะได้พยายาม แล้วคุณก็ได้พยายามประกอบด้วยวจีด้วยกรรมทั้งหลายแม้แต่จะมีชีวิตทำอาชีพทำการงานก็จะได้พยายามมีสติก็ทำกับตนหาว่ากรรมนี่เป็นอันทำคุณก็ทำอย่างไรก็แล้วแต่คุณจะกระทำทางคิดคุณคิดเดี๋ยวนี้นะคุณคิดชั่วเดี๋ยวนี้ก็เป็นอันทำคิดชั่วคุณทำอารมณ์แม้แต่อารมณ์ขนาดนี้เนี่ยทำอารมณ์ให้มันใสเดี๋ยวนี้มันก็เป็นอันทำสายแล้วคุณก็ได้เสพคุณแล้วคุณก็ได้กำไรในขณะที่คุณได้สายคุณก็ได้สุขคุณก็ได้สบายในขณะที่คุณทำหม่นหมองมันก็เป็นหม่นหมองในขณะที่กำลังต่อสู้ถ้าคุณเองคุณเป็นเด็กสึกได้ขณะนี้ข้าศึกมันกำลังรุกเราให้เรามันหรี่เราก็ สลัดไอ้สิ่งที่มันขุ่นทำให้มันโปร่งคุณก็ได้โปร่งนั้นน่ะได้อาการสาอันนั้นคุณยังมัวๆซั่วๆมันยังดึงไปกูก็สู้กันไปมันดึงเราไม่ได้เราชนะเราก็เป็นผู้ชนะของใครของมันนะเราจะรู้อินทรีย์เราจะรู้ความเป็นทาสความพ่ายแพ้หรือเป็นชิ้นนะหรือเป็นชิตะจะเรียกไอ้จิตตาด้วยเขาเขาไม่แปลเป็นอื่นชิตะก็แปลเป็นผู้ชนะหมดอชิตะก็แปลว่าฉันนะโดยไม่มีผู้ใดชนะอีกนะตอนเป็นคำซ้อนเท่านั้นเองเขาก็เอาความหมายถ้าจะแปลกันโดยตรงบริเวณอยากจะแปลว่าไม่ชนะอธิตะแปลว่าไม่ชนะ เป็นผู้พิชิตเป็นผู้ชิตะกับพิชิตไม่ได้ชิตะให้ได้ชนะให้ได้ใครทำให้เราไม่ได้เราเป็นคนทำเพราะจุดนี้สำคัญมากโดยเฉพาะผู้ที่สั่งสมสมาธิต่อสู้ต่ออะไรก็แล้วแต่กำลังใจที่จะต้องฝึกต้องอบรมต้องอ่านให้แยบคายรู้อาการรู้อารมณ์จิตใสขนาดใดก็เอาขนาดนั้นแม้แต่เราเองเรามีอาการโดนดึงโดนถ่วงระดับมารทั้งนั้นแหละโดยที่ยังไม่ถึงขั้นจิตในจิตถ้าท่านมีจิตในจิตแล้วก็จะพยายามอธิบายสภาวะของจิตในจิตเมื่อเวลาจิตเราไม่เอาแล้วตาหูจมูกลิ้นกายเช่นสมมติในขณะนั่งหลับตาแล้ว วันตายมีอาการของจิตอย่างไรเดี๋ยวถึงจะอธิบายให้ฟังซ้อนออกไปอีกแล้วเราก็จะต้องส่งอากับกริยาส่งอาการที่มีความคลองเราจะมีอำนาจครองถ้าเราไม่มีอำนาจครองแล้วคุณก็ปล่อยลงไปอย่าทำเพราะฉะนั้นเวลานั่งหลับตาแล้วจิตใจมันอยู่ในภาวะอย่างนี้อย่าไปทำขาดทุนลุกออกมาทำงานนอกดีกว่าจะอธิบายถึงจิตในจิตถึงธรรมในธรรมถึงจิตวิเวกถึงอุบัติเหตุจะอธิบายในขั้นตอนนี้ขอกำกับลงไปในกรรมแม้กายกรรมแม้อารมณ์สัมผัสรับนอกในขณะนี้เรารับอะไรเราจะตื่นอยู่เนี่ยแล้วอาการที่มันมาหลอกเดี๋ยวนี้เราทำใจให้ใสเดี๋ยวนี้นี่มันสำคัญมาทั้งนอกนะแล้วตื่นระ หวานนอกแยบคายมาหาน้องแล้วจะทำให้ใสแล้วมันจะดึงหรี่ลงไปหาบาดาลลงไปหาเมืองนาคลงไปหาเมืองข้างในเพราะว่าพบแล้วตื่นขึ้นมาข้างนอกดีกว่าเขาขนาดนี้เราเป็นอยู่กับหมู่องค์ประชุมของเราเป็นอยู่กับหมู่เราตื่นมาก็ตื่นแล้วเราหลับเราก็ไปคนเดียวเราไม่ได้อยู่กับหมู่เขาตื่นแล้วเราก็โดนกิเลสมันเล่นไปทั้งๆที่เราโดยสำนึกเราก็รู้อยู่ว่าเราจะมานั่งฟังธรรมเราจะตื่นเราจะเบิกบานแจ่มใสเราจะโยนิโสมนสิการเราจะไม่มีผีนะมีท่าจะพยายามแม้ว่าเราจะได้รับคำสอนเราคือจะไม่เป็นผู้ที่รับอย่างที่เรียกว่าไม่เต็มไม่ดีไม่หวาดไม่หวานไม่พอไม่ปลอด ไม่เป็นไม่เป็นธรรมที่จะตักมันเป็นทำผิดจะตัดไม่เป็นอารมณ์ปอดอารมณ์หวาดหวั่นอารมณ์ไม่รับเต็มอารมณ์เป็นอารมณ์แก้วกล้าอาจหาญไม่มีอารมณ์หรืออารมณ์หลุบหลบอารมณ์หลุดไม่มีอารมณ์ดีอารมณ์หลบอารมณ์หลุดอะไรมีอารมณ์เบิกบานเต็มรับแล้วก็ไม่เบิกบานเกินไปด้วยไม่ใช่บานทั้งโลกเป็นที่ระลึกซึ่งมันเป็นสภาพดีใจฟุ้งกระจายแรงเลยเลยไปก็ไม่เลยนะไม่ต้องน้อยไปไหม้ทั้งมากไปฉันคิดจะตะนะน้อยไปมันยังหวานยังหวานใจเรานี่หมายความว่าอ่านอารมณ์จิตนะเรานั่งอยู่ขณะนี้อ่านปุ๊บกิเลสพวกนี้ซ้อนเราโยนิโสมนสิการมนสิการ เอาที่น้ามิตรถ้าไม่เอาเราเอาสภาพที่จิตใจเอาใจใส่อยู่อย่างดีมนสิการสนใจมีใจใส่เต็มจิตก็ไม่ดีด้วยใจใส่ได้เหมือนกันได้ 70% อีก 30% ยังดำๆมันไม่เต็มสติมันไม่เต็มอย่างนั้นยังเรียกว่าใส่ใจมีมนสิการเหมือนกันมีมนสิการ 70 ทีนะมีทักษะ 30 อย่างนี้เรียกว่าไม่เต็มร้อยอยู่ไม่เต็มร้อยส่วนที่หน้ามีตานั้นไปจะไปฟุ้งซ่านหรือจะไปดับกลิ่นอะไรนั่นอีกเรื่องของคุณจะตกดับไปยังไงในเรื่องของคุณผ่านลงไปในความละเอียดนั้นมียกตัวอย่างให้ฟังแต่ถ้าเผื่อว่าเรามานะการ เรารู้ตัวให้ได้ว่าตื่นเต้นขนาดไหนของเรานี่ใครของใครก็รู้ตัวตื่นเต็มขนาดไหนร้อยเอามานะการสนใจขณะนี้จิตอันนี้สัมพันธ์ผูกกับกิจนี้การนี้งานนี้อันนี้เรื่องนี้จิตไม่หลบจิตไม่ดีจิตไม่ฟุ้งเป็นเอกัคคตารมณ์เป็นอารมณ์เป็นหนึ่งอยู่ในสมาธิอยู่ในแวดวงนี้อยู่ในเรื่องนี้เต็มมีจุดหนึ่งก็ยังไม่มีหลบจุดหนึ่งก็ยังไม่หลบสนใจงานนี้เต็มมนสิการรีบนิดนึงก็ไม่มีที่นั้นจุด 01 ก็ไม่หยุดไม่รีเต็มคุณรู้เอาเองอันนี้ของใครไม่รู้แทนใครถ้าใครทำได้คนนั้น ใครฝึกคนนั้นก็ฝึกใครเคยก็เคยได้เป็นได้ทำเป็นทำทำได้ทำเสียเป็นเสียทำดีเป็นดีทำชั่วเป็นชั่วทำให้ผ่องใสเป็นผ่องใสทำให้หม่นหมองเป็นหม่นหมองทำให้บกพร่องเป็นบกพร่องทำให้เต็มเป็นๆฟังให้ดีนะคิดว่าจะพยายามใช้ภาษาง่ายๆในคุณเข้าใจชัดๆแล้วเราจะได้รู้ว่ามันเป็นอันทำอย่างนี้แล้วใช่เรานี่แหละเป็นคนควบคุมเรานี่แหละเป็นคนที่จะกระทำให้มันได้ทำได้แล้วมันก็สั่งสมทำได้แล้วมันก็เป็นการเคยเป็นการคุ้นเราไม่ได้ทำอย่างนี้มาเรามาอบรมแล้วก็มาทำอย่างนี้เมื่อทำอย่างนี้แล้วเราจะได้ได้เข้าไปแล้วคุณจะเห็นผลจริงๆไม่ใช่วันเดียววันนึงตั้งหลายขนาดแต่ละขณะประมาทไม่ได้โทษภัยอันมีประมาณน้อยพระพุทธเจ้าไม่สอนเราว่าให้ประมาทท่านไม่ประมาท โทษภัยอันมีประมาณน้อยเราทำแล้วเราได้สั่งสมเพราะงั้นเป็นความแยกกลายเป็นความละเอียดคนที่จะมีจิตละเอียดแยบคายไม่ประมาทอย่างนี้ก็ต้องมีศรัทธาเพียงพอมีปัญญาเพียงพอรู้ว่านี่เป็นกุศลยังกุศลให้ถึงพร้อมด้วยความไม่ประมาทเราเป็นคนยังกุศลของเราใครจะมายังกุศลให้เราได้ไม่มีใครว่าบันให้เราได้ทำเป็นอันทำเราทำของเราเองสั่งสมของเราเองขณะนี้เรารู้ว่าเรากำลังแนะนำเรื่องกุศลอย่างละเอียดของเราเป็นการฝึกฝึกภาคเป็นการฝึกเป็นการรู้เพื่อฝึกให้แก่ตนเพื่ออบรมให้แก่ตนเพื่อการสั่งสมให้แก่ตนให้ทำใครได้ขณะนี้แหละเอียดอธิบายไปจนกระทั่งถึงอารมณ์แม้แต่เอาเรื่องของการงานการประชุมนอกเนี่ยมาพูดมันก็ยังยัง มีความเชื่อมต่อมีเหตุมีปัจจัยต่อต่อไปถึงจิตถึงใจถึงปรมัตถ์อยู่อธิบายนี้เป็นเรื่องของสมาธิทั้งสิ้นที่กำลังอธิบายเป็นเรื่องของสมาธิเป็นอุตริมนุษยธรรมไม่ใช่เรื่องพูดกันได้ง่ายๆเพราะงั้นคุณกำลังทำในใจอย่างนี้พร้อมกับการงานอย่างนี้มีมนสิการไม่มีศีลธรรมใส่ใจเต็มไม่ให้มันหลบหลีปอดวันไม่มีธรรมที่แตกต่างไม่มีอาการปอดการวันเต็มแข็งแรงอาจหาญไม่หลบไม่ดีไม่กลัวเต็มใจอาถรรพ์เก่าๆสายเต็มแล้วก็ไม่ ไอ้ห่าม Opera สภาพ Opera จะเป็นสภาพอีกอย่างนึงซึ่งมันตรงกันข้ามกันกับฉันที่จะตามมันไม่กล้ามันหวาดมันหวั่นมันปอดมันไม่เต็มมันยังหลบๆมันยังดีๆมันยังไม่อาจหาญมันยังไม่เป็นสิ่งที่เสมอหน้าน่ะเสนอหน้ากับเสมอหน้าต่างกันถ้าเสมอหน้าก็เรียกว่ารักเต็มอาจหาญถ้าเสนอหน้ามันโด่ไปหน่อยนึงแล้วนั่นน่ะสภาพเสนอหน้าสภาพที่ตื่นเต้นดีใจสภาพที่ล้นออกไปหน่อยนึงเกินเลยเป็นนิดนึงระวังเกินเลยถ้าทำพิษต่างๆก็น้อยเป็นนิดนึงลดไปนิดนึงนี่อธิบายอาการอธิบายลักษณะธรรม กรอบให้คุณฟังแม้แต่จะทำมือทำไม้ทำอะไรประกอบเข้าใจให้ดีแล้วเราก็เอาไปควบคุมเอาไปปฏิบัติประพฤติเราเองสังวรระวังพยายามทำองค์ประชุมเหล่านี้ไม่ให้ถูพื้นหลังไม่ให้มีอะไรบกพร่องไม่ให้มีอะไรน้อยไปไม่มีอะไรมากไปไม่มีอะไรลำบากไม่มีอะไรที่มันเสื่อมทรามให้มันงามสละสลวยดีเป็นกรรมมันอย่านะมันเป็นอุเบกขามีองค์ประกอบของอุเบกขานะบริสุทธิ์สะอาดอยู่ขาวผ่องอยู่สละสลวยอยู่นะแววไวสละสลวยเป็นทานเป็นทานที่พยายามรู้เรียนรู้เพลงเผาแม้แต่เราจะทำไม่ได้โดยจะต้องคอยสังวรระวังมัน ก็เอาก็ฝึกทุกอารมณ์ทุกเวลายิ่งเวลาเรียนอย่างนี้ก็รู้ความหมายนี้ให้ละเอียดลึกซึ้งแล้วคุณก็เอาทฤษฎีเอาหลักการเอาวิธีนี้ไปทำตลอดเวลาแม้คุณจะอยู่ในงานในการอะไรซ้ำมาทั้งกัปปะสัมมาวาจากัมมันตะการงานอาชีพทำอยู่เราก็พยายามระลึกรู้ตัวทั่วพร้อมทำไปอย่าให้มันเสียอย่าให้มันหลุดพวกนี้มันเป็นความละเอียดที่เราเก็บได้นักปฏิบัติชั้นสูงขึ้นไปจากสกิทาอนาคายิ่งอนาคาแล้วศีลยิ่งสูงศีลยิ่งไปถึงจิตเรื่องหยาบนอกแล้วเอาอะไรมาจับสบายมากธนาคารและเอามาบวชแล้วนี่ยิ่งไอ้เรื่องอื่นใดก็ต้องถือว่าเป็นศีลทั้งนั้นแหละอนาคาข้างนอกนี่ศีลที่ท่านตรัสเอาไว้ไม่ใช้ไม่ทำอย่างโน้นอย่างนี้อะไร ต่างเป็นทวารนอกเราต้องรู้เพราะอนาคาคือโอปปาติกะคือจิตวิญญาณที่เหลือเศษที่เราจะต้องควบคุมมันให้ลงตัวเป็นอัตโนมัติอยู่เท่านั้นส่วนข้างนอกนั้นศีลวินัยอะไรต่างๆเราไม่ควรให้ใครมาสู่ทวงได้เป็นนักบวชนักบวชที่เป็นธนาคารผู้ที่ออกมาทิ้งบ้านช่องเดินทางออกมาถือเพศพรหมจรรย์เราเรียกว่าเพศพรหมจรรย์แล้วผู้ที่บริสุทธิ์และมีพฤติกรรมดังพรหมมีแต่เมตตากรุณามุทิตาอุเบกขาเหลือส่วนที่เป็นในจิตในใจผีหลอกของเราเราก็ต้องควบคุมของเราเองมีสังโยชน์เบื้องสูงอยู่เท่านั้นมันจะมีกิเลสลามกอะไรอยู่ข้างในเราก็ทำของเราไปส่วนข้างนอกนั้นมันต้องงามต้องพร้อม สละสลวยก็ขอกำชับอีกทีว่ากรรมเป็นอันทำใครทำอย่างไรได้อย่างนั้นกรรมข้างนอกกรรมข้างในแม้แต่มโนกรรมแม้แต่ทำในใจในใจมันทำอย่างไรมันเป็นอาการอย่างไรในใจมันเป็นอาการที่ยังลามกเลอะเทอะเป็นอกุศลอย่างไรรู้เท่าทันอาการแม้แต่คิดนึกไม่ดีแล้วนี่คิดไม่สบายคิดไม่สบายใจคิดไม่ชอบใจคิดจะด่าเขาจะว่าเขาคิดจะแก้แค้นใจที่มันอาฆาตคิดที่มันจะเป็นราคะลาม ไม่เป็นไรครับเป็นลามกอะไรคิดเป็นอันทำทั้งนั้นน่ะเพราะงั้นถึงขั้นใจก็จะเน้นพวกนี้ให้มากนี่มันสืบโยงต่อโยงไปเพราะฉะนั้นในขณะนี้ดูนอกให้ดีๆกายอย่าวิเวกก็ควบคุมกายวิเวกกายของประโยคข่าวว่าจรให้มีองค์ชายองค์ชายก็คือประเภทที่รู้ตัวทั่วพร้อมอยู่เป็นเสขะเพ่งรู้เพ่งเผ่าพันธุ์ผู้ใดมีฌานแล้วข้างนอกก็คือข้างนอกแล้วนี่งามเป็นพระอริยะไม่มีอยู่ในสีในธรรมข้อที่เราได้สังวรระวังแล้วเราได้ยึดถือและสมาทานแล้วมีสีนั้นอย่างนั้นใครเห็นก็ตู่ทั่วโลกด้วยศีลไม่ได้ เราถือศีล 8 ใครจะหมดตูดทวงด้วยเอากับกริยากายของเรานี่จะดูตัวเราด้วยศีล 8 ไม่ได้แต่ในใจของเราอาจจะยังเหลืออะไรอยู่เราก็เป็นโอปปาติกะของเราแล้วก็ควบคุมของเราถ้ายิ่งไม่มีเลยในใจรูปพระราคะไม่มีได้ดีแล้วก็ไม่หลงดีนั้นไม่เป็นมานะเป็นที่แบ่งทำไม่เป็นอยู่ผาสุขจะพูดจาๆๆทำงานทำการอะไรก็ไม่ให้มันกระทบกระทั่งให้มันไปเราอยู่ในศีลทั้ง 8 นี้เราก็ได้ดีแต่เราก็ไม่เอาดีนี่ไปเบ่งไปเป็นมานะทำให้มันเรียบร้อยเป็นสมณะต่างๆทำให้มันประสานให้มันสมานให้มันดีไม่มีอุจจาระข้างนอกราบรื่นใจมันยังจะอัดยึดจัดถือว่าจะเห็นว่าคนนั้นคนนี้ไปอย่างโน้นอย่าง เขาอยู่ใจมันยังไม่มีสภาพเรียบราบมันยังมีนั่นนิดนี่หน่อยกับคนนั้นคนนี้ถือสาอะไรอยู่ก็เป็นความรู้เบื้องสูงเป็นความเข้าใจของเราให้ชัดด้วยปัญญาในของเราก็ค่อยๆปลาให้มันราบเรียบจะรู้ยิ่งเป็นวิชาทำได้ด้วยเวลาเปรียบเป็นอย่างนี้แล้วก็เข้าใจด้วยปัญญาอันยิ่งด้วยว่าเออมันราบเรียบแน่แท้ราบเรียบจริงราบเรียบแน่แท้ราบเรียบจริงหมดทั้งสายหมดอาสาว่าไม่กระเพื่อมเมื่อไหร่เมื่อไหร่ก็ไม่มีอะไรกระเพื่อมคุณจะรู้เองเห็นเองจะรู้ของตนเองอันนั้นได้หมดกำชับหมดละเอียดที่คิดว่าจะได้เสริมให้ประกอบให้รู้ให้ได้ไปกระทำกับตนน่ะตอน เราก็มาเข้าเรื่องวจีวิเวกในหน้า 357 ประกาศสุดท้ายของหน้า 351 วัดพระชนะผู้เข้าใจผิดโดยนัยยะดังกล่าวนี้จะไม่มีวจีอันวิเวกซึ่งก็ยังคือความเป็นกายวิเวกหรือคือความยังเป็นอาการกายภายนอกอยู่ด้วยนี้เลยคือ Assistant ที่มี ภายนอกเมื่อกี้นี้ก็เป็นความประชุมภายนอกที่ผิดมาอย่างโน้นเราก็มาสัมพันธ์เข้าไปหาทีนี้จะไปหาเข้ามาหาคำพูดอาการกายภายนอกนี้ทั้งหลายทั้งแหล่ถ้าเราไม่รู้ความประชุมเหล่านั้นหรือจะเข้าใจว่าจีที่วิเวกไม่ได้เลยเนื่องจากว่าเมื่อวิเวกไปหมายเอาหยุดสนิทนิ่งเงียบเสียหมดแล้วโดนไปเข้าใจความหมายคำว่าวิเวกผิดแล้วเข้าใจว่าวิเวกคือหยุดสนิทนิ่งเงียบหมดซะแล้วว่าจีอันหมายเอาการมีคำพูดหมายเอาภาษาอันจะต้องมีเสียงมีความไม่เงียบมีความไม่หยุดสนิทในเสียงแล้วจะทำยังไง จึงจะได้วจีอันต้องมีวิเวกไปพร้อมได้ไปพร้อมด้วยได้ถ้าขืนไปหลงผิดว่าวิเวกคือหยุดสนิทคือเงียบนิ่งหมดไม่มีอะไรไม่มีกรรมไม่มีอาการไม่มีบทแห่งการงานของมันก็เมื่อการงานของวจีคือทำเสียงให้ดังออกมารู้เรื่องกันแล้วจะให้วจีมันวิเวกได้ยังไงหากเข้าใจผิดเสียเช่นนี้แล้วกายอย่าวิเวกอันหมายถึงวจีของคนก็คือคนใบ้หรือไม่ถาดเดียวในวงเล็บไปลูกเดียวเห็นตรงเลยหากเข้าใจผิด ย่านดังกล่าวนี้วจีกรรมกับกายกรรมต่างๆถ้าจะนับว่าเป็นวิเวกก็ต้องคือเรื่องเรื่องเดียวคือหยุดสนิทเงียบนิ่งเหมือนกันเปี๊ยบตายก็หยุดสนิทกิริยาอาการกายก็นั่งนิ่งแข็งทื่อปากอย่างนั้นเลยนะและแน่นอนก็จะเหมือนกันไปจนถึงจิตวิเวกเอาด้วยมีอธิบายให้ฟังว่าถ้ามาอย่างนั้นพาซื้ออย่างนั้นนะถ้าหมายความว่าวิเวกนี่คือนิ่งเงียบสงบหยุดกายก็ต้องหยุดวจีก็เงียบไม่มีแล้วถ้าเผื่ออธิบายไปถึงจิตล่ะจิตวิเวกเอาด้วยสำหรับผู้เข้าใจเลยเถิดหรือเข้าใจผิดดังกล่าวนี้เพราะเจริญเถอะจนถึงชาญสมาธิที่บำเพ็ญกัน ขั้นสูงสุดหรือนิโรธนิพพานนั้นคือการดับการหยุ