240717-3-098 ทางเอกภาค3-ตอน098(หน้า291มหาจัตตารีสกสูตร)-พ่อท่าน-สันติอโศก-ท057.txt

ยไม่มีเลยไม่ต้องทำเลยไม่ต้องมีกรรมใดทำกิริยาไม่ต้องมีกรรมกิริยาใดก็เป็นผู้ทำเอาเองเป็นผู้ยืนเนื้อเป็นผู้มีฤทธิ์แรงมีกำลังมีอำนาจมีไว้สำหรับเจโตว่าติดต่อเหล่านี้อำนาจเหนือจิตที่จะกระทำรู้ต้องเข้าใจต้องรู้รู้จริงๆเห็นจริงๆเป็นปัจจัย สินค้านัดต่อไปแม้เดี๋ยวนี้จะทำเอาอยู่เดี๋ยวนี้เราก็รู้ก็เห็นอยู่ในนี้เลยจริงๆซึ่งมันเป็นความรู้ความเห็นที่เป็นญาณทัศนะวิเศษเป็นของที่เห็นข้างในอยู่ที่อารมณ์อาการของจิตวิญญาณรู้เห็นแจ้งไม่ใช่ว่าทำรวมๆๆมันเป็นยังไงก็ไม่รู้เรื่องมันดับก็ไม่รู้เรื่องมันเกิดก็ไม่รู้เรื่องมันมีก็ไม่รู้มันไม่มีก็ไม่รู้เดาๆโดนๆไม่ใช่ต้องชัดเจนศาสนาพุทธจึงไม่เรียกว่ารู้จักรู้เห็นแก่แจ้งชัดภาษาไทยคำว่าแก้หรือว่าชัดเจนไม่กลมๆคือเครือเป็นสัตว์เก็บตังค์รู้เองช่างมันสุข ไอ้มดมันมีวิมุติมันมีญาณไม่ใช่ดับปีเข้าไปแล้วก็ดับแล้วก็ไม่รู้เรื่องดับไม่รู้เรื่องก็ไม่เอาเลยศาสนาพุทธนั้นไม่ถือว่าอันนั้นเป็นความยอดเยี่ยมบ่ได้ตรงกันกับฤาษีฤาษีก็เห็นว่าเป็นความยอดเยี่ยมดับสนิทจับตี๋ไม่รู้เรื่องเลยอย่างนั้นไม่เอาไร้ยางไม่เอาเพราะฉะนั้นนิมนต์พระพุทธเจ้าจึงมีทั้งยานมีทั้งการหลุดพ้นมีทั้งการไม่มีจะมีสุภาพก็รู้ความเป็นสุภาพหรือสูญญตาความไม่มีใครรู้ว่ามีมีอะไรแค่ไหนไม่มีก็รู้ว่าอะไรแค่ไหนไม่มีไม่ถึงคุณคือคนเลวสัญญานะสัญญาจะชนะเพราะสภาพที่ว่าจะรู้ก็ไม่ใช่แต่ว่าไม่รู้ก็ไม่ใช่ไม่เอาต้องรู้เป็นสัญญาเวทีต่ำ มีการรู้มีสัญญาเข้าไปเข้าเคลียร์การรู้นั้นอย่างทุกซอกๆดูละเอียดแทงทะลุถึงเรียกว่าแทงทะลุทะลุทะลุทะลุแทงรอบหมดรู้วันนี้โลดเป็นอย่างนี้ถึงเรียกว่าสัญญาเวทยิตนิโรธย่อมเกิดการนิโรธอย่างรู้รู้ไม่ใช่ว่านิโรธอย่างไม่รู้ตัวรู้อย่างแข็งรอบรู้อย่างเสวยอารมณ์เสียชีวิตตามพระราชวังรอบรู้อารมณ์และอารมณ์แล้วเวทีตั้งเวที 23 สัญญาก็คือการกำหนดของศิษย์เก่าจิตเราเข้าไปเสวยสัญญากำหนดรู้รอบทั่วหมด อ๋ออย่างนี้เป็นนิโรธนิโรธจากกิเลสดับสนิทจากกิเลสเป็นเหตุอุทาโยฉันมีเหตุปัจจัยเป็นตัวอภิธรรมคอร์ดเพลงเจ็บเลยหาที่ทำมันมี 7 หลักใหญ่ๆตั้งแต่แยกดีแยกชั่วกุศลอกุศลไปเรื่อยๆจนแยกอารมณ์แยกเพศกับปัจจัยอย่างอื่นไปจนกระทั่งถึงแยกจากใจสัญญากรรมอยากโดนอยากโดนอยากจะเยอะเคล็ดลับใหญ่ๆหลับสุดท้ายก็ต้องมีเหตุปัจจัยพร้อมมีสัมผัสเป็นปัจจัยและเราก็เห็นอันนั้นตายอยู่ในเหตุปัจจัยอย่างนั้นไม่ใช่อนัตตาไม่มีตัวไม่มีตนโดยไม่รู้ไม่ใช่ถ้ารู้ว่าไม่มีตัวไม่มีตนของอะไรถ้าเรายังเหลือหรือว่า สุภาษิตยังเหลือต้นเขาต้นรากปลูกป่าตัวที่มันยังเกิดอยู่รูปนามขันธ์ 5 มันยังไม่ได้สูญสลายมันมีดินน้ำไฟลมตั้งก่อนไม่มีกายมันมีใจยังเหลืออยู่แล้วก็รู้แต่รูปขันน้ำขันที่เหลือก็เป็นของเหลือตามจริงเป็นสัจจะสัจจะที่มันหยาบแล้วก็รู้ว่าจะจัดเป็นยามันประชุมกันอยู่ก็รู้ได้ไงมันเหลืออยู่ก็เหลือแต่วันนี้ผ่านเราก็มีแล้วจึงเรียกว่าสระผมฝากพิเศษสันนิษฐานมีขนาดนี้ก็ประกอบไปด้วยโอกาสที่ประกอบไปด้วยนิพพานแม่มันจะเหลืออุปสงค์นี้เราเหลือตามความเป็นจริงแล้วก็เราจะใช้อะไรมันได้ ทำประโยชน์อะไรมันได้เราก็ใช้เพราะฉะนั้นสุดท้ายมันก็มีกรรมมีการงานเรามีปัญญาที่จะใช้อุบัติเหตุส่วนนี้ไว้ส่วนเนื้อรูปนามขันธ์ 5 นี่ก็ใช้ส่วนตัวนี้เป็นกรรมมันโตการงานเป็นที่สุดจึงได้เรียกว่าศาสนาพุทธเป็นศาสนาที่มีกรรมไม่นิยมมีกรรมนี่แหละเป็นเรื่องที่เราจะเห็นดีเห็นชอบกรรมใดเป็นกุศลอย่างไว้กุศลให้ถึงพร้อมด้วยความไม่ประมาทกรรมที่เหลือจึงเป็นธรรมทายาทเพราะงั้นสาวกองค์ใดที่เป็นผู้ไม่เหมือนความคิดของเยอรมนีความคิดต้องเดินบัญชีนั้นกลายเป็นอธิษฐานยากชั้นสูงสุดก็คือ ต้องมีเครื่องเสียงเป็นเครื่องลอกสุดท้ายก็ไปเสพความสงบเสพความหยุดนิ่งดิ่งเดียวไม่เอาถ่านอะไรต่ออะไรกับโลกศาสนาพระพุทธเจ้าจึงเป็นศาสนาที่ท่านตรัสไว้ว่าถ้าบุคคลที่จะเป็นบุคคลที่ยิ่งใหญ่เป็นมหาบุรุษก็จะต้องมีพหูชนิสาติดตาและทิศทางกุสลาธัมมาอิสลามธัมมังกัลยาณธรรมกุศลสร้างกัลยาณธรรมอย่างมี เป็นบุคคลเป็นข้อแม้เพื่อเป็นเครื่องที่อย่างหนึ่งว่าเป็นมหาบุรุษเห็นว่ามหาบุรุษนี้เมื่อหมดตัวหมดตนก็จะเป็นประโยชน์แก่ผู้อื่นทั้งกายรูปกายรูปกายและนามกายที่เหลือก็เป็นธรรมดาความประชุมของลูกของนางก็เป็นธรรมะเป็นธรรมะที่จะต่างกันทุกคืนเป็นทายาทเป็นธรรมชาติเป็นผู้ที่ใช้ร่างกายนี้เป็นมรดกให้แก่ผู้อื่นเหมือนพระพุทธเจ้าร่างกายเหมือนกันทำงานแก่โลกไปแม้แต่เวลาหลับนอนท่านก็ยังสอนเทวดา ให้คำตอบคำถามแต่เทวดาตกลง 24 ชั่วโมงของท่านจะเห็นได้ว่าท่านทำงานเป็นธรรมกายเป็นความประชุมแห่งธรรมตลอดเราทำไม่ได้อย่างทันหรอกแต่เราก็ทำให้ได้มากที่สุดช่วงใดที่เราทำประโยชน์ไม่ได้มันไม่มันต้องการพักผ่อนมากจนกระทั่งเราไม่มีสติสัมปชัญญะพอจะทรงจำของกิริยาที่เป็นประโยชน์เราก็แล้วก็พยายามจำยอมแหละแต่ผมเป็นคนนึงผมทำไม่ได้ในตอนนอนหลับมากๆนอนหลับที่มันต้องหลับมากจนไม่สามารถที่จะเกิดผลเกิดประโยชน์อะไรก็รู้ว่าเราหมดแม้แต่การที่จะสอนเทวดาที่จะทำจิตให้ ผลเกศไชโยแต่ถ้าเผื่อว่ามันไม่เหนื่อยเพลียจนเกินการนอนหลับก็ได้ทำประโยชน์กับเทวดาอยู่จริงตัวเองรู้ได้แต่ต้นแต่ว่าเราเองและยังสร้างสรรค์แม้แต่จิตของเราก็ยังมีงานงานนั้นก็เป็นงานต่างกันเป็นงานที่กรุงเป็นงานที่ไม่ใช่ปรุงแต่งเพ้อเจ้อแต่ว่าเรามีเจตนารมณ์เรามีรู้ว่าเราเรื่องอะไรที่ทำงานอยู่ขณะนี้จิตเราทำงานในเรื่องที่มันเป็นสารัตถะเราก็รู้ว่าจิตของเราทำงานเป็นเรื่องสาธารณะไม่ได้กล่าวได้เราก็ได้พักผ่อนอยู่ในตัวด้วยแต่พักผ่อนไปทางปลอดโปร่งแข็งแรงสดใสเห็นเป็นเรื่องที่เราต้องพิสูจน์แล้วถ้าเกิดว่าไม่เปลี่ยนไปเคลียร์อะไรไปทำงานแล้วจะ เราก็ได้ทำงานไม่ผิดของเราไม่ต้องไปดับปี๊บไปเลยหรอกถ้าทำประมาณนั้นเป็นฉากคือยานิยมข้าวเป็นผู้ที่มีสติตื่นพักผ่อนไปด้วยมีสติเตือนไปด้วยไม่ใช่นอนหลับแล้วก็นอนหลับใหลส่วนมากมันติดมันอร่อยพักดับมากดีมากเกินการไม่เป็นมัชฌิมาดับดีไปเกินการไปมันเท่านั้นที่เราเองเราไม่เหมือนกันคืออะไรปล่อยจิตเกินไปปล่อยไปจนกระทั่งมันตกหนักตกหนักดีแล้วมันก็เสร็จมันก็อร่อยไม่พอก็บริจาคสัตว์ยืนยันการนอนตามหลักไม่มีความเป็นเหตุผลหนึ่งความลับความเมาอีก 1 3 อย่างนี้ไม่มีความเต็มให้มันก็ยิ่งชอบยิ่งติดยิ่ง อีสะสมเพราะฉะนั้นเราจะต้องฟังตนอยู่ในความลำบากฟื้นฟื้นขึ้นมาเราพยายามรู้ว่าเราจะให้มันมีประมาณเท่านี้เท่านี้เท่านี้ไม่มาอาจจะต้องให้มันมากหน่อยเพราะว่าเราเองเรายังไม่เก่งก็เอาล่ะแล้วก็ต้องมีทิศทางที่จะต้องมักน้อยลงมักน้อยลงให้มันน้อยลงน้อยลงมันจึงจะเกิดได้ไม่เช่นนั้นแล้วเราก็ตามใจมันก็ยิ่งสะสมมันก็ยิ่งไม่รู้จักจบหรอกไอ้ความมากมันไม่รู้จักสิ้นแต่จบแม้เราจะรู้ว่ารู้สึกว่ามากแล้วและเบื่ออะไรไปอย่างนึงมันก็เท่านั้นเท่านั้นมันก็ไม่จริงมันยิ่งจะซับซ้อนในการที่จะสั่งสมลงไปเยอะยิ่งขึ้นแต่เราก็เลยกลายเป็นคนไม่มีคุณค่าไม่มี ไม่มีทิศทางการพัฒนาสูตรนี้เราได้เรียนมาหลายข้อแล้วเรียนมาก็จนกว่าทบทวนนิดหน่อยเท้าความว่าพระพุทธเจ้าท่านอยู่ที่เชตวันมหาวิหารและท่านก็จะเรียกพระสงฆ์มาโดยมาๆพวกเธอทั้งหลายมาเราจะสอนเราจะสอนเราจะแสดงสัมมาสมาธิของพระอริยะนี่เป็นคำแปลเป็นคำแปลของผู้ที่แปลในประเทศที่จบภาษาบาลีคือสัมมาสมาธิในหนังสือนี่แหละฉบับหลวงนี่บางที่บางแห่งบางคณะทันตกรรม สมัครสมาธิว่าสัมมาสมาธิอันประเสริฐแต่อริโยว่าสัมมาสมาธิอันประเสริฐบางทีบางสำนวนเกี่ยวกับแปลว่าสัมมาสมาธิของพระอริยะอนิยมแปลว่าพระอริยะบ้างแปลว่าอันประเสริฐบ้างแปลว่าของบุคคลไปหรือว่าแปลว่าขยายความว่าเป็นสภาพยกเลิกยอดไปเกิดดีก็ได้ทั้งนั้นแหละที่มีสัมมาสมาธินี้ก็มีเพียงมีองค์ประกอบท่านบอกว่าท่านจะสอนแก่พวกเธอก็มาฟังบริษัทสอนให้ตั้งใจฟังให้ดีเราจะไปกล่าวที่สุดทั้งหลายก็นอบน้อมรับฟังด้วยความยินดีชอบควรแต่พุทธเจ้าเลย เริ่มแรกว่าสัมมาสมาธิอันประเสริฐหรือสัมมาสมาธิของพระอริยะนั้นน่ะมันมีเหตุมีองค์ประกอบคือมีสัมมาทิฏฐิสัมมาสังกัปปะสัมมาวาจาสัมมาสัมมาสัมมาอาชีวะสัมมาวายามะสัมมาสติมีอย่างนี้แหละเป็นเช่นใดท่านว่าเป็นเช่นไรถ้าเรามองว่าจิตจะมีอารมณ์เป็นหนึ่งทำให้เป็นอารมณ์เป็นหนึ่งโดยการประกอบให้แล้วให้เสร็จด้วยองค์ 7 เหล่านี้แหละดีกว่าสัมมาสมาธิของพระอริยะประกอบลักษณะของคำศัพท์ในพระไตรปิฎกจะมีคำว่าแล้วด้วยถ้ายังไม่แล้วก็ยังไม่แล้วท่านแล้วก็หมายความว่าให้แล้ว ยังไม่เลิกก็เรียกว่ากลางๆอยู่เป็นสภาพของทะเบียนอะไรมันมีสภาพ 1 ปัจจุบัน 2 กำลังทำ 3 วันแล้วอันนี้ต้องรู้ว่าในขณะกำลังปัจจุบันทำทำอยู่แล้วก็แล้วแล้วมันก็จบแล้วให้ประกอบประกอบไปแล้วด้วยประกอบไปแล้วด้วยผมเจ็บทำให้แล้วทำให้เสร็จแล้วก็เกิดมาจากองค์ 7 เหล่านี้แหละเรียกว่าสัมมาสมาธิของพระอริยะอันมีเหตุบ้างมีองค์ประกอบบ้างมีเหตุด้วยจะเรียกว่ามีอันมีเหตุด้วยมีองค์ประกอบด้วยก็ได้แต่คำว่าบ้านเขาบ้างแต่คำว่าด้วยก็ด้วย ชาวบ้านเขามาด้วยคำว่าและคำว่าแลอะไรก็แล้วแต่เป็นตัวที่ทำขยายความให้รู้ให้เข้าใจสัมมาสมาธินี้จึงรวมดาวกับรู้ได้ว่าเป็นสัมมาสมาธิที่มีองค์ประกอบไม่ใช่สัมมาสมาธิไม่มีเหตุไม่มีองค์ประกอบประกอบด้วยอะไรก็ขยายในข้อต่อมาว่าในบรรดาองค์ทั้ง 7 นั้นมีสัมมาสมาธิย่อมเป็นประธานถ้ามาสมาธิย่อมเป็นประธานอย่างไรคือภิกษุต้องเข้าใจนะต้องรู้รู้จักมิจฉาสมาธิบำบัดช้าร่วมวิชาสมาชิกให้ถูกต้องรู้จักสัมมาสมาธิกับสัมมาสมาธิ มีปัญญามีญาณมีแสงสว่างมีความรู้รู้ชัดจริงๆความรู้ของเธอนั้นก็เป็นสัมมาทิฏฐิมันซ้อนกันอยู่สัมมาทิฏฐิก็คือญาณคือปัญญานั่นแหละจริงๆปัญญาด้วยความเข้าใจด้วยความเห็นแจ้งของเราแจ้งว่าอย่างนี้เป็นเสมอมันไม่รู้ว่าจะไปต้องไปกำหนดยังไงได้ก็ต้องตัวเองของตัวเองเลยต้องเข้าใจให้แจ่มแจ้งว่ามีเหตุมีผลมีความลึกซึ้งเพียงพอไม่ยึดไม่ใช่ไม่ยึดเราจะไปเข้าใจอะไรเอาว่าอันนั้นเป็นสิ่งที่ถูกต้องต้นแรกไว้ก่อนแล้วเราก็จะไปยึดอำนาจเลยทีเดียวไม่ได้แล้วต้องฟังคนอื่นเป็นเหตุเป็นผลเติมเข้ามาย่อมมีจะมีปัจจัยความ ดูเพิ่มได้รู้มาแล้วก็เอามาเทียบมาเขียนมาวิเคราะห์มาขยายมาสอดคล้องสิ่งที่ถูกจะย่อมขยายสอดคล้องสิ่งที่ถูกสิ่งที่ไม่ถูกก็จะขยายเหมือนกันเพราะมันไม่ถูกแล้วมันก็เห็นข้อที่ขัดที่แย้งกันยิ่งชัดเจนว่าเออไอ้ความต่างมันเป็นความต่างความลงตัวมันเป็นความลงตัวแต่มันจะชัดเจนยิ่งขึ้นยิ่งขึ้นยิ่งขึ้นยิ่งขึ้นและสมาชิกปัญญาญาณแสงสว่างความรู้อะไรก็แล้วแต่จะเรียกอยู่ในตัวเราเนี่ยเป็นปัญญาเป็นความรู้เป็นความเข้าใจลึกซึ้งที่ชัดเจนแบบทีเดียวของเรามันได้ทำมันยาทำอะไรต่ออะไรผสมกับสีมากเข้า อันนี้เป็นความถูกต้องแล้วสอนต่อไปอีกเริ่มต้นขยายคำว่าทิฐิลงไปว่าอาทิตย์นี้มิจฉาทิฏฐิล่ะก็มาขยายกันดูสัมมาทิฏฐิเป็นสัมมาทิฏฐิมิจฉาทิฏฐิเป็นมิจฉาทิฐิเพราะฉะนั้นเอาลักษณะนี้อธิบายบ้างมิจฉาทิฏฐิเป็นชั้นไหนท่านก็แบ่งออกเป็น 10 มีขายที่มีลักษณะคนที่มีเห็นหลักๆใหญ่ๆมีซัก 10 หลักฐานเห็นว่าทานมีการทานมีการให้กันไปแล้วนี่คือการกระทำอันนี้เกิดขึ้นเห็นว่ามันไม่มีหรือมันไม่มีผลแปลว่ามันไม่มีผลก็ได้แต่ว่ามันไม่มีจริงๆมันมี ตั้งแต่ถ้ามีคนลักษณะอาการไข้อันนี้ให้คนนี้ตั้งแต่วัตถุจับจากมันก็มีแล้วทีนี้เมื่อการกระทำทานอย่างนี้มันมีแล้วการกระทำมันก็เป็นอันทำบางคนเห็นว่ามันไม่เป็นอันทำมันทำอะไรแล้วกริยาทิฐิเป็นพวกที่มีทิฐิว่าไม่มีอะไรทำกิริยาการให้มันก็เป็นอย่างนั้นน่ะมันไม่จริงไม่จังอะไรหรอกไปถึงป่านมันพวกที่มิจฉาทิฏฐิไปถึงขั้นอัจฉริยะบอกกิริยาทำยังไม่เป็นกิริยายังไม่เป็นมีไม่มีก็มันคิดไปอย่างนั้นแหละไปถือไปสามันก็ทำอย่างนั้นเพราะฉะนั้นพวกนี้จึงไม่มีบาปไม่มีบุญกิริยาบาปกิริยาบุญเขาก็ไม่มาเที่ยวมาเปลี่ยนเขาก็ว่ามันไม่มี เลยจะไปถึงอัจฉริยาบางคนกิริยาไม่มีอันทำแต่ตัวเองก็มีนะมีอาหารมีการที่การเยี่ยวเอออย่างนี้เขาก็ยอมบ่มีการมีการมีตัวมีตนมีอะไรจะได้อยู่ก็ว่ามันก็รับรู้ของตัวเองเป็นแต่เพียงปฏิเสธกิริยาว่าบุญบาบาบายาเสพติดกริยาไม่เป็นอันทำพวกนี้ย้อนแย้งต่ำจนมีเป็นอันทำกรรมมีอันเป็นแต่โทษที่เห็นแย้งกันตรงนี้ก็เลยไม่ถือกรรมเพราะฉะนั้นก็อยากทำอะไรก็ทำตามใจชอบอิสระเสรีที่จริงมันไปกิเลสอย่างหนึ่งตามใจตัวเองปรารถนาจะทำอะไรก็ทำตามใจฉันโดยไม่คิดคำนึงถึงผู้อื่นเบียดเบียนผู้อื่นหรือไม่ไม่รู้ แล้วตัวเองพอใจอะไรก็ทำอย่างนี้ก็พังตกลงเบียดเบียนคนอื่นไม่รู้แต่ถ้าผู้ใดไปรู้สึกความมักน้อยจะมักน้อยและทำความมากน้อยได้ก็ดีอยู่หรอกก็ยังเกิดผลเกิดประโยชน์เพราะว่าแกมักน้อยแกก็ยังไม่เบียดเบียนใครแต่ถ้าเกิดว่าแกไม่มักน้อยแล้วนะโอ้ยเห็นชัดเลยไม่ใช่บอกแกก็ทำอะไรก็ตามใจเบียดเบียนคนนู้นคนนี้เลยเป็นตัวยุ่งที่สุดในสังคมนักจิตวิทยาไม่มีอย่าว่าแต่กรรมกิริยาอย่าว่าแต่อะไรๆอะไรๆก็เห็นมันไม่มีทั้งนั้นที่มันมีแต่คนโง่เลยเธอก็ต้องเนื้อหนังมังสาตัวตนมันก็มีตัวมีตนไม่ได้แต่ผมไม่มีหรอกมันอย่างนั้นแหละมันก็ ครับผมนี่ก็อยากฆ่าตัวตายเมื่อไหร่ก็ฆ่ามันไม่จริงมันไม่มีข่าวคราวไปทำอะไรก็ทำไปเร็วๆเถอะๆแล้วพอเห็นอะไรก็ไม่มีทั้งนั้นพวกนี้ก็เลยกลายเป็นพวกนับถือแม้แต่ผ่านทางก็ไม่มีอะไรก็ไม่มีเพราะฉะนั้นยิ่งอย่าไปคิดต่อไปถึงผลแห่งทานทานแล้วมีผลทานแล้วไม่มีผลพวกนั้นพวกนี้ไม่คิดเลยเนี่ยอันนี้แปลว่าทานที่ให้แล้วไม่มีผลแต่เอาคำว่าผลจากข้อ 4 มาใช้คนอย่างขาดผลแห่งกรรมมันอยู่ในข้อ 4 ที่บอกว่านัดประชุม นิ่มฝากบอกกับวิบากเพราะเราวิบากตุ๊กตาๆดีที่ทำแล้วทุกสตางค์ไม่ดีก็รู้ตามระเบียบตามเหตุตามผลตามหลักตามเกณฑ์รู้ไม่ดีตามที่พูดทีก็สั่งสมมติกันมาว่าอันนี้ไม่ดีสุก็รู้ว่าดีทุกข์ก็รู้ว่าทุกข์ก็รู้ไม่ดีไม่มีกรรมมานั่งเป็นการกระทำไม่รู้ว่าทำดีทำชั่วอะไรไม่มีผลทั้งนั้นก็เอาคำว่าผลมาจากข้อที่ 4 เนี่ยพลังมีความโทรมามาแปรรวมกับคำว่าทานลัทธิทิมนั่งนับถือศาสนาไม่มีฐาน สถานที่ให้แล้วที่นี่เป็นต้นข้ออื่นๆก็เหมือนกันอันนี้แหละอธิบายไปหมดทั้ง 10 ข้อแล้วพูดกันหลายวันในทิฐิซึ่งเป็นมิจฉาทิฐิอธิษฐานซึ่งการเห็นว่าทานไม่มีผลการเห็นว่ายันต์ที่บูชาไม่มีผลตามที่เห็นว่าการสังเวียนบวงสรวงไม่มีผลได้แยกย้ายอย่าว่าจะไม่มีผลเลวมึงก็เห็นอยู่ชัดๆผลดีมันก็มีได้บ้างแยกแยะละเอียดว่ามีผลดีน้อยแต่มีผลเสียมากเราก็ต้องรู้ละเอียดไปมันมีผลแน่มันไม่มีผลดีมันก็มีผลเสียหรือมีผลเสียมากมีผลดีน้อย หรือมีผลดีมากมีผลเสียน้อยมันมีกรรมมันจะมีผลเพราะฉะนั้นกรรมจะทำอะไรก็แล้วแต่กรรมจะทำการสังเวยบวงสรวงกรรมจะทำยำพิธีหรือกรรมจะทำการทานกันที่สุดเลยเสียสละแท้ๆน่ะจ่ายออกไปอย่างไม่หมดไม่มีเลยหมดจ่ายออกไปหมดทั้งกายและใจกลายให้ไว้ใจให้มโนให้ไม่ต้องการตอบแทนอะไรเลยจิตก็ไม่มีอะไรเลยที่ต้องการตอบแทนว่าเปลี่ยนกลับคืนอย่างนี้ก็มีได้กินเป็นได้จริงอย่างนี้เป็นผลสุดยอดมาเป็นผลดีเข้าใจว่าเป็นผลดีให้ได้เพราะการที่ตลาดออกไปอย่างไม่ยึดมั่นถือมั่นอีกแล้วไม่ยึดมีพื้นที่ของตน แปลว่าเราก็รู้ความมีความเป็นแห่งความประชุมในระยะสายย่อว่าจะประชุมอยู่ในลักษณะและลักษณะนี้แล้วก็เข้าใจตามความเป็นจริงคนอื่นเขายึดแล้วก็รู้ว่าความยึดมันมีเขายึดเราไม่ยึดกับเราไม่ยึดแต่เขายึดเราก็รู้ว่าเขายึดเขายึดมากยึดน้อยเราก็อนุโลมปกติตามฐานะที่เขามีเราก็อยู่กับโลกได้อย่างที่สมมุติเขามีงานเขามีสมมุติเค้าถือเป็นสมมติที่สัจจะเราเองเราหมดสมมุติเราไม่ยึดก็เราไม่ยึดแต่เขายึดเราก็ต้องรู้ประมาณตามเขาเพราะฉะนั้นเขาจะยึดอย่างนั้นยึดอย่างนี้แม้แต่จะยึดสังเวชบวงสรวงแล้วก็รู้ว่าเออทั้งหมดรวม 2 คนนี้นี่ทั้งๆที่เขาไปสังเวชสิ่งที่มันไม่มีผลดีอะไรไม่มีผลจริงอะไรก็ทำไป ถ้าเขายึดอันนั้นบ้างให้เขาทำอันนั้นเถอะแล้วเขาจะทำอันอื่นที่ดีกว่าด้วยได้เราก็อนุโลมตกลงถ้ามันไม่เสียหายเกินไปถ้าเขาทำแบบนี้ส่วนสิ่งที่มันจะมีผลมากกว่านั้นแล้วก็เอาอันที่มีมากในนมอันนั้นมันติดน่ะมันติดมันถ้ามันไม่มีอันนี้มันไม่ยอมทำอย่างอื่นเราก็ต้องทำให้เราตอนนั้นสังเวชบางอย่างก็ติดคุกแต่ส่วนอื่นเขาก็ยังเชื่อเราเขาก็ยังยอมด้วยทำไมเขาทำอย่างโน้นก็ไม่ทำอย่างนี้เลยมันมีได้มนุษย์นี่มันขอข้อต่อรองเพราะมันยังอร่อยกว่าจะต้องรู้ความจริงของมนุษย์เราขัดก็ได้ค่อยขัดขัดยังไม่ได้ก็ปล่อยให้เขาเป็น ก่อนอันนั้นแล้วสุดท้ายอันอื่นที่มันเป็นเนื้อหาสาระแก่นสารแล้วก็ชวนเข้าไปจนสุดท้ายเขาเข้าใจดีเขารู้แจ้งเองก็ปล่อยเองแหละสิ่งสุดท้ายเขาก็ปล่อยเลยเพราะโลกจึงจะต้องมีสิ่งเหล่านี้อยู่ตามควรผู้รู้ที่จะทำให้สูญทำไม่เลิกทำให้ปล่อยให้วางได้ก็ค่อยๆทำช่วยกันไปเมื่อผู้รู้แล้วก็ต้องหมดมาหมดแล้วก็ตั้งเป็นกัปตันเป็นกรดเป็นศีลเพราะฉะนั้นกดศีลของพระพุทธเจ้าจึงมีในจุลินทรีย์มาหาศีลเป็นตนในมหาสีบอกว่าเอาไม่เอานะเพราะดูหมอมันมีอยู่แต่ว่าเราไม่เอามาผู้ที่อยู่ในฐานะของพระพุทธเจ้าหรือเป็นผู้ที่อยู่ในกฎระเบียบของพระพุทธเจ้าแล้วอย่าไปทำละเมิดก่อนกด มีการดูหมอใหม่มีการเล่นไม่เข้าท่าไม่มีการแสดงเดรัจฉานวิชาไม่ประกอบผิดประกอบการงานบางอย่างเช่นรักษาไข้ชยาใส่แผลปรุงยาถ่ายปรุงยาลดลงยา 1 กลุ่มอะไรก็ได้ให้ผู้นั้นผู้นี้อะไรก็ได้กันเราก็ไม่ทำลุงจาชะแลงอะไรก็ได้ให้แก่มีอะไรเลยเป็นสิ่งของเธอประการหนึ่งก็ไม่ต้องทำกันหรอกฆราวาสก็ทำให้เขาทำเราทำของเราก็มันจำเป็นที่สุดก็ทำความจำเป็นและเราจะไปอาสาทำแล้วก็จนกระทั่งคนมันติดฝีมือปรุงยาคนมาติดในกรรมที่ยากตรงนี้มันไม่เข้าเรื่องไม่เข้าเหตุเข้าเรื่อง แล้วจะรู้ว่ากฎของพระพุทธเจ้าทำไว้ด้วยพระปัญญาธิคุณทำไว้ด้วยพระปัญญาอันสูงส่งเราอย่าพยายามละเมิดเราพยายามหยุดพยายามถ้าเราเชื่อในพระปัญญาธิคุณพระพุทธเจ้าแล้วศีลท่านออกไปเป็นกฎเป็นหลักแล้วอย่าไปทำให้ทุกข์ก็ตามมันไม่อยากไปทำให้มันเป็นทุกคนเป็นกฎที่ละเมิดพระเจริญมันจะได้เกิดความเจริญมันก็จะได้มากถ้าอย่างนี้ก็ต้องพยายามสังวรระวังหน่อยถ้าเรามีกรรมพิธีเรามียันต์พิธียันต์พิธีต้องมีอยู่ในโลกน้อยก็ตามมากก็ตามเราก็จะต้องรู้ความจริงว่าสาวน้อยมันก็เบาดีแต่ทำมากมันก็หนักท่าน เดินไปพอสมเหมาะสมควรแล้วก็อนุโลมพอสมควรเพราะคนที่เขายังอาศัยสิ่งเหล่านี้เป็นเป็นเป็นสิ่งอาศัยเป็นพวกแพเป็นคนอาศัยบ้างเราก็ต้องทำเพราะอยากมีพิธีสงฆ์บวงสรวงก็เป็นแบบอย่างรูปแบบพิธีการที่มันไม่มีเสียดายดีทั้งหมดบวงสรวงแต่ที่ต้องมีอยู่ก็เพราะอนุโลมจำยอมในบุคคลบางคนเราไม่ไปร่วมยินดีด้วยมากนักในเรื่องของ 2 เบอร์ส่วนยันต์วิธีนี้ต้องรู้ว่าเนี่ยเป็นระเบียบเป็นแบบอย่างเป็นเครื่องอาศัยพอประมาณน้อยไว้ดีแต่ถ้าเกิดว่าจำเป็นก็ขยายขึ้นเพราะฉะนั้นจะเห็นได้ว่าอาจารย์พิธีมันก็มากขึ้นมากขึ้นเสมอเมื่อมีคนต้องอาศัยผู้แทนที่โตขึ้นคน คุณมีความสุขคิดมาม่าตามจริงเราก็ต้องให้เขาติดเราก็ต้องให้เขาอาศัยพอสมควรจะเห็นได้สมัยพระพุทธเจ้าใหม่ๆไม่มียันพิธีอะไรถ้ามีญาณวิถีถึงขั้นไปรดาของอาศัยการต้องมีแบบนี้อย่างไรให้ตัดวิญญาณตนบ้างวิญญาณต่อพระพุทธพระธรรมพระสงฆ์ยึดถือพระพุทธพระธรรมพระสงฆ์อะไรต่างๆนานาจนสูงขึ้นก็ต้องมีกรรมวิธีที่จะต้องมีหมู่มีกลุ่มมีการระมัดระวังอะไรมากขึ้นมีอันตรายอะไรเข้ามาแล้วมันจะทำให้หมู่กลุ่มไม่ดีก็มีการกำหนดอันตรายต่างๆมีกำหนดสิ่งที่จะต้องพร้อมต้องรักษาต้องจำกัดกำหนดต่างๆก็มีการชดใช้เวรกรรม แม้แต่กูมาทำก็ต้องรับขนาดขนาดนี้ยังคอยเอาเข้าไม่ได้ถ้าไม่มีขนาดนี้ก็ไม่เข้าจึงต้องมีการซักซ้อมซักถามกันมีทุกอย่างให้ครบพร้อมเพราะจะเป็นเครื่องที่จะยืนยาวสืบทอดต่อไปจะเอาเองภิกขุถ้าพระพุทธเจ้าก็เป็นผู้ที่มีพระปัญญาญาณจึงมีพระอภิญญาวิเศษอะไรก็จะสามารถรู้ได้ว่าการกระทำเองก็ไม่มีปัญหาพอสูงมาแล้วจะต้องเอาแต่มาเป็นยึดถือนับถือพระพุทธพระธรรมพระสงฆ์มันก็ง่ายไปมันยังมีองค์ประกอบอื่นอีกจึงมาถึงจุดต่ำมีหลักธรรมพิจารณาเข้ามาทำเป็นองค์ประกอบและก็จะทำการศึกษาไปได้โดยไม่ต้องอาศัยพระพุทธเจ้า 2 องค์ 2 กระทำกันไปพักพร้อมจะมีทั้งสถานที่มีทั้งผู้ที่รับผิดชอบเกี่ยวกับอุปัชฌายะจะมีทั้งหมู่กลุ่มแล้วก็มีทั้งทำภาษาพูดสื่อรู้ก็อยากให้ปฏิบัติกันอย่างนี้ก็มาทำอย่างนี้ก็ช่วยเหลือโปรไฟล์กันไปในหลักต่างๆของนี้เป็นต้นเราก็จะให้ครบพร้อมทีนี้ก็เป็นยันต์ที่ต้องมีหรือแม้แต่ยันอื่นๆใดๆมาเป็นไปในวันพระวันเจ้าเป็นในวันที่จะทำกับทำกรรมทำพิธีการอะไรต่ออะไรเพื่อที่จะเป็นเครื่องอาศัยให้สื่อให้มันก็ยังเป็นที่ยึดอยู่นั่นแหละในเครื่องถือมันก็ต้องมี ต้นทบทวนแล้วอธิบายเอามาฟังอธิบายอย่างละเอียดพิสดารจนกระทั่งบางทีนี้ฟังแล้วไกลแล้วก็พยายามอธิบายออกไปไกลแล้วก็สรุปให้เห็นว่ามันเป็นเกี่ยวกับยันต์เป็นพิธีเกี่ยวกับสังวรบวงสรวงเกี่ยวกับเราจะต้องรู้ขนาดสรุปได้ว่าทาน 1 ยันในพิธี 1 ทั้งโดยบวงสรวงอีก 1 3 อย่างนี้ในกรุ๊ปหนึ่งในหมู่ 1 ก็เป็นเรื่องที่จะต้องอาศัยสุดท้ายผู้ที่ถึงขั้นปรมัตถ์แล้วก็รู้ว่าท่านยังมีพิธีมีอนุโลมบวมสูงก็พยายามจะดีไม่มีให้ได้แต่สิ่งที่มีก็คือทานสุดท้ายต้องมีสุดท้ายจริงๆ เปิดแล้วก็มีแต่ทานให้สร้างฝันให้ตัวเราเองนั้นอาศัยบ้างเพราะฉะนั้นแม้แต่การกินก็เป็นยันต์พิธีอันนึงในการกระทำเป็นวิธีการทำให้ร่างกายทรงอยู่ได้ร่างกายทรงอยู่แล้วเราก็ได้กระทำกรรมพอมาถึงเวลากินก็กินแม่เราเองจะทำพิธีให้เพื่อนฝูงเขารู้เป็นแบบอย่างเป็นตัวอย่างให้แก่อนุชนรุ่นหลังอะไรแล้วก็ทำไปเพื่อประโยชน์แก่ผู้อื่นตัวเองนั้นไม่ทำก็ได้ทำก็ได้แต่ทำไว้มันก็ดีเป็นเครื่องสืบทอดอาศัยให้มีความหมายจุดมุ่งหมายที่ถูกต้องเสร็จแล้วสุดท้ายก็ปล่อยประธานถือสุดท้าย นั่นหมู่ 1 หมู่ 2 มาผิดเพราะเราวิบากดังกล่าวแล้วมีโลกนี้โลกหน้าคนอิจฉาที่ผิดก็บอกว่าผลวิบากไม่มีโลกนี้ไม่มีโลกหน้าก็ยิ่งไม่มีพระพุทธเจ้าบอกไม่มีหัวใจโลกนี้มันก็ต้องมีพิษสู่โลกนี้ได้เราก็จะรู้โลกหน้าเมื่อเรารู้โลกนี้ได้ก็เพราะว่าโลกเก่าโลกก่อนหรือว่าความเกิดสั่งสมกันมามันสืบทอดมามันก็ไม่พ้นทุนรอนให้รู้กันโลกนี้แต่แท้จริงโลกที่แล้วมันไม่มีอดีตมันไม่มีอดีตมันแล้วไปแล้วมันจบไปแล้วมันมีแต่ความจำได้เพราะฉะนั้นเราจะต้องมาเกิดบุพเพสันนิวาสความจำเก่าก็จะรู้ได้อย่างระลึกถึงเมื่อวานนี้เป็นต้นที่สุด ระลึกถึงเดือนที่แล้วที่เราได้ผ่านกรรมกิริยาต่างๆมาของเราเองเราก็รู้ว่ามีแล้วก็รู้ได้ว่ากล่าวๆที่ผ่านมามันมีกรรมโดยเฉพาะกรรมกิริยามีแล้วมันก็สั่งสมจำได้มันมีฤทธิ์แรงและทำเอาไว้บ่อยๆซ้ำๆซากๆจิ้มๆอินเตอร์เกิดการเกิดแก่คุณจึงเกิดเป็นวาสนาหรือวาสนามันจึงเป็นอยู่ได้ช่ำชองกินชาเพราะการสั่งสมมาจากคำว่าดีเราก็ไปสู่ได้เพราะเราหัดยกมือบ่อยๆจึงยกมือทำงานเพราะเราหัดคิดอย่าไปจึงเป็นคนหยาบเพราะเราอัดคลิปมีคนละเอียดเพราะเราเลิก งั้นเราจึงเลิกได้เพราะเราทำสิ่งนั้นบ่อยเราจึงผิดจริงๆจึงเกิดเหมือนกับมันเกิดเองเกิดเหมือนมันเกิดเองเป็นอัตโนมัติเลยเพราะเราทำบ่อยๆมันชินมันเป็นวาสนาแก้ก็ยากแล้วก็เลิกเสียในกรรมที่เป็นอกุศลส่วนใดที่เป็นกุศลก็ทำซักซ้อมให้ถึงซ้อมไปและกรรมแล้วก็มีปัจจุบันนี้แหละเป็นหลักเป็นใหญ่แล้วมันก็จะสืบสาน