240709-3-091 ทางเอกภาค3-ตอน091(หน้า291มหาจัตตารีสกสูตร)-พ่อท่าน-สันติอโศก-ท057.txt

็คือเรายังไม่เห็นจริงเป็นเศษส่วนนิดหน่อยเราก็พิสูจน์ให้เห็นจริงที่สุดแล้วมันก็ตัดสินเองแล้วก็ทั้งปราชญ์ท่านก็เห็นอย่างนั้นทั้งเราก็เห็นจริงไม่ได้เชื่อตามคำกล่าวของปราชญ์ของครูหรือว่าของอะไรอย่างเดียวแต่เราได้พิสูจน์ความเห็นจริงนี้เต็มรอบเต็มสวดเมื่อเราเชื่อว่าสิ่งนี้เป็นกุศลเชื่อว่าสิ่งนี้เป็นของดีเป็นความดีที่แท้จริงลงจุดสุดท้ายมันก็เห็นว่าเป็นกุศลเห็นเป็นดีอย่างที่ผมเคยพูดที่บอกว่าผมเองผมถ้าแม้ว่าใครจะพิสูจน์ไอ้นั่นเหตุผลนี่ว่าพระพุทธเจ้าท่านฉันเนื้อสัตว์ผมหมดปัญญาที่จะเถียงแล้วจนด้วยเหตุผลจนด้วยยาน ด้วยทุกอย่างแล้วมันต่อไม่ได้ก็ตามแต่ผมก็ยังเห็นอยู่ว่าด้วยการไม่กินเนื้อสัตว์นี่มันดีมันเป็นกุศลมันเป็นความได้ดีผมว่าผมฉลาดแล้วใจอย่างไรก็ตามมันอาจจะต้องตรงกับสังขารผมมันอาจจะความเห็นของผมก็เห็นสังขารผมก็อยู่ดีเศรษฐกิจผมก็อยู่ดีจิตใจผมก็อยู่ดีมีการปฏิบัติกิเลสผมก็เคยปฏิบัติไม่กินเนื้อสัตว์ในเลิกมานี่มันก็ได้ตัดกิเลสนะแต่ก่อนมันก็มีกิเลสจริงๆนะมันเลิกมันละมามันติดมันมีความติดจริงๆมันมีความหลงจริงๆนะมีโลภะโทสะโมหะกับมันจริงๆนะมันเป็นเหตุเป็นปัจจัยทำให้เราตัดกิเลสได้แล้วแล้วตัดได้แล้วเพราะจะกินเดี๋ยวนี้ผมก็กินได้ผมไม่ติดหรอกเคี้ยวเนื้อสัตว์เดี๋ยวนี้ผมไม่ติด ไม่ผลักก็ไม่ดูดเคี้ยวได้ไม่ดูดไม่ติดกินก็ไม่ติดแล้วเคี้ยวได้ไม่ผลักไม่อ้วกไม่ออกไม่ไม่เป็นพิษเป็นภัยต่อชีวิตร่างกายไม่ผลักได้แต่ผมก็ยังเห็นดีอยู่ว่าผมจะไม่กินผมก็ยังเห็นดีว่าผมจะไม่กินอย่างนี้เป็นต้นนี่เป็นเรื่องของกุศลที่สุดเป็นนิวรณ์สุดท้ายเมื่อสุดท้ายแล้วเรายืนอยู่ด้วยกุศลแล้วยังประโยชน์นั้นไปด้วยกุศลผมยังเห็นประโยชน์ในการที่นำพากันไปกินเนื้อสัตว์อย่างเห็นประโยชน์ด้วยปัญญาที่เห็นว่ามันเป็นประโยชน์มันเป็นเครื่องนำเครื่องความเครื่องสร้างสรรค์แล้วก็เป็นเรื่องที่ดีอยู่จำเป็น คันในสังคมจำเป็นสำคัญในหมู่กลุ่มมนุษย์เห็นจริงๆไม่ได้มีความหลอกลวงไม่มีความไม่มีความจริงใจอะไรไม่มีมีความจริงใจเต็มเปี่ยมมีความจริงใจเต็มเปี่ยมที่เห็นเด่นชัดอย่างนั้นน่ะนี่เป็นเรื่องของการพ้นนิวรณ์ที่สุดอุปการะเห็นไปในทางกุศลไม่ได้เห็นไปในทางอกุศลเลยไม่เห็นเลยแล้วก็ดูจิตใจตัวเองว่ามาพาไม่กินเนื้อสัตว์นี่เป็นความลามกเหมือนอย่างเทวทัตหรือไม่มีไม่ได้คิดจะให้แตกแยกกลุ่มไม่ได้คิดจะให้อะไรต่ออะไรแม้แต่พวกที่เขายังกินเนื้อสัตว์อยู่ก็ไม่ได้ไปช้างได้รังเกียจอะไรเกินการแต่ก็รู้ว่าเขายังทำไม่ได้แม้แต่คนที่เขาเห็นดีด้วยก็ยังไม่กินก็ยังเถียงด้วยมาหน้าที่ติดก็รู้ว่าตัว ฐิติมานะความเห็นดีเห็นแล้วเห็นด้วยแต่เขาทำไม่ได้เขายังมีมานะในส่วนมานะก็มีบางคนไม่มีมานะหรอกไม่ค่อยเถียงแต่ก็เขาก็ยังกินเพราะเขาต้องอยู่กับหมู่กลุ่มเขาต้องและมีเหตุผลอะไรของเขาก็เข้าใจรู้อยู่รู้เขาว่าเออคนนี้เขาไม่มีมานะหรอกแต่เขาก็กินเนื้อสัตว์เขากินเนื้อสัตว์ไม่ได้เพราะเหตุมานะเขาก็ไม่เถียงแล้วเขาก็เห็นดีด้วยทุกประตูเขาก็ได้จะยิ้มแย้มแต่เขาก็ยังจำเป็นต้องกินด้วยเหตุผลที่เขาเถียงไม่ออกเพราะเขาต้องอยู่กับหมู่เพราะเขาต้องเป็นไปไม่ได้เพราะเขาต้องจำยอมทั้งๆที่เขาก็บางทีเขาก็ไม่ได้เป็นอยากกินอะไรบางทีเขาก็กินเจเขี่ยบางทีเขาก็มีมาไม่อะไรก็สะอาดๆไปพอได้แต่เขาเอาไซส์อะไรไปตามเรื่องก็รู้อยู่ในบางคนเราก็รู้ชั้น ของคนอย่างนี้ดีกว่าคนอย่างนี้คนอย่างนี้สูงกว่ามีกุศลสูงกว่าคนอย่างนี้อย่างนี้อย่างนี้คนนี้ยังมีตัวกิเลสผสมผสานอยู่มากกว่ารู้รู้ชัดแล้วรู้จริงๆรู้ด้วยกรรมด้วยกิริยารู้ได้ของจริงยิ่งคบคุณกันก็ยิ่งรู้ชัดมีจริงเราพูดได้เสียงด้วยกิเลสตัณหาอย่างนั้นอย่างนี้เป็นอย่างนั้นอย่างนี้อะไรต่างๆนานาแม้บางคนนี่ตัวเองไม่กินเนื้อสัตว์แล้วแต่เถียงๆๆที่จึงยังมีกิเลสไม่กินเนื้อสัตว์ตัวนั้นไม่ใช่ว่าหมดกิเลสแล้วบางคนไม่กินเนื้อสัตว์แล้วนะแต่เถียงๆเสร็จแล้วก็บอกตัวเองเธอก็ไปกินเนื้อสัตว์แต่ตัวเองก็เถียงด้วยจิตมานะเอาชนะใจอยากชนะเท่านั้นทั้งๆที่มันขัดแย้งของตัวเองก็ตัวเองไม่กินเนื้อสัตว์แล้วมาเถียงกับคนอื่นเขาสับสนทำไมตัวเองก็ไม่ คารมแสดงเหตุผลแสดงอะไรต่ออะไรต่างๆนานาแทนที่จะให้มันเป็นไปในแนวโน้มนั้นแนวโน้มนั้นมันแนวโน้มที่ดีก็อยากให้อะไรมาคัดค้านดำเนินการมาหาเรื่องทะเลาะเปล่าๆก็ควรจะเป็นอันใดอันหนึ่งที่ดีถ้าคนไม่กินเนื้อสัตว์ในส่วนมากมันดีกว่าไหมดีกว่าถ้าว่ากันด้วยเหตุผลก็รู้ว่าดีกว่าแต่เสร็จแล้วมันเถียงๆๆเพื่อที่จะบอกว่าเราทำแตกแยกเราไม่ได้ทำแตกแยกแต่เราทำให้แย่แยกส่วนดีส่วนชั่วส่วนที่สมควรไม่สมควรเป็นกับปิยะกับปิยธรรมแล้วเราก็พูดจริงใจไม่ใช่เราไม่กินเนื้อสัตว์แล้วแต่ถ้าเรามาเถียงจะไปว่าเขาไม่กินเนื้อสัตว์ทำไมคนกินเนื้อสัตว์ทำไมอยากไปกินกับเหตุผลนั้นเหตุผลนี้เพื่อที่จะให้เขาเห็นดีไปใน เนื้อสัตว์แต่ตัวเองก็ไม่กินเนื้อสัตว์อันนี้มันก็ทะเลาะตัวเองแล้วมันไม่สับปรับแล้วนี่จะแยกอะไรให้มันเป็นไปในหนึ่งไม่หนึ่งแล้วนี่ตัวเอง 2 อยู่อย่างนั้นน่ะอย่างนี้เป็นต้นมีเพราะว่าอย่างนี้ก็แสดงถึงกิเลสของเขาและปัญญาที่ไม่เข้าท่าของเขานะด้วยเหตุผลมันมีเชิงยาอันนึงเท่านั้นเองอันนี้เป็นต้นเพราะงั้นในเรื่องของนิวรณ์นี้เป็นตัวสูงสุดเป็นตัวอุปการะเป็นตัวที่รู้กุศลไม่ไม่ใช่กุศลเนี่ยผู้ที่เป็นพระอรหันต์แล้วนี่จะอยู่ด้วยตัวอุปการะหรือตัวอันตรายเพราะการกินเนื้อสัตว์เป็นอันตรายการไม่กินเนื้อสัตว์เป็นอุปการะจะบอกว่าถูกไม่ถูกมันก็ อยู่ในนี้แหละเหตุผลมันมีในตัวแล้วต่อขึ้นมานี่วอนอีกคู่หนึ่งเป็นข้อที่ 7 อุปการะคือยินดีนิรันตรายคือไม่ยินดีที่เมื่อกี้นี้พูดขึ้นมาพูดขึ้นมาก็จะมีจุดมุ่งหมายที่อยากจะมาพูดย้ำกันในเรื่องความยินดีและความไม่ยินดีมีให้มากนะตัวความยินดีและความไม่ยินดีเนี่ยความยินดีในอุปการะมนุษย์มากๆเมื่อเรารู้ว่าส่วนนี้เป็นกุศลรู้ว่าส่วนนี้เป็นความดีรู้ว่าส่วนนี้เป็นความถูกต้องจงพยายามฝึกตนให้มาอยู่ที่ความดีอยู่ที่จุดอาศัยเราจะอาศัย ต้องอาศัยชีวิตของเรานี่ต้องอาศัยเพราะฉะนั้นเวลาตื่นอาศัยตื่นอย่าไปอาศัยหลักมันแย้งกันแล้วมันทุกข์เวลาตื่นรู้ตื่นเวลากลางวันลูกกลางวันเวลากลางคืนลุกกลางคืนเวลาขณะนี้จริงๆมันกลางคืนมันไม่ใช่กลางวันแต่เราสมมุติแล้วเรารู้แล้วว่าเวลานี้เวลาตื่นแล้วใครก็รู้กันแล้วในสมมุติของพวกเราในส่วนพวกเราว่าชีวิตเราตื่นแล้วขณะนี้เราไม่ได้หลับแล้วตื่นแล้วเพราะฉะนั้นตื่นเป็นตื่นจึงจะเกิดเหตุเกิดขึ้นตาหรือเกิด ago ธัมโมเกิดธรรมะอันเดียวไม่ค้านแย้งเพราะฉะนั้นเมื่อเราจะทำอะไรไม่ค้านแย้งเป็นเอกเป็นเลิศเป็นเด็กเป็นขาดเป็นเดี่ยวเป็นบริสุทธิ์ 100 เราก็ทำให้มันเป็นเต็มร้อยทำให้เป็นเต็มร้อยจะทำให้เต็มร้อยเนี่ยการจะการจะปฏิบัติให้มันเป็นได้จริงนี่เรามีหลักอันนึงก็คือว่าให้เกิดยินดียินดีให้สูงยินดีในจุดที่เราพิจารณาด้วยปัญญารู้แล้วเป็นสัมมาทิฏฐิแล้วเห็นแล้วเข้าใจแล้วว่าดีคือส่วนนี้ส่วนนี้ไม่ดีเพราะฉะนั้นเราจะต้องอาศัยดีเราก็ต้องอยู่ติดกับเห็นดีตัวนี้เห็นดีด้วยยินดีด้วยเป็นดีด้วยเพราะรู้ดีแล้วเราต้องเป็นให้ดีเพราะว่ายินดีก็เป็นภาษาด้วยเราจะต้องให้เป็นอย่างนี้อาศัยอันนี้อาการและอารมณ์ของจิตว่ายินดีเป็นอย่างไรเราทำอารมณ์ไม่ดีกับนี้อากาศยานนี้ เราสมมุติกันแล้วตกลงกันแล้วด้วยกฎก็ดีด้วยระเบียบก็ดีด้วยควรก็ดีว่า 3:00 น กว่าเราลุกขึ้นมาแล้วเราสวดมนต์นะแล้วสวดมนต์ด้วยภาษาอย่างนี้เราตกลงกันแล้วว่าจะเอาเท่านี้เอาอย่างนี้เป็นอย่างนี้เป็นแล้วก็เข้าใจแล้วเราเข้าใจแล้วก็พอเวลาถึงบทนี้ก็เป็นไปตามบทนี้อาศัยอันนี้ไปในช่วงนี้ปล่อยใจให้ยินดีท่านเรียกว่าอภิปรัชญาอภิปประมาททำให้ยินดีอย่างยิ่งฝึกเข้าไปอานาปานสติขออภัยอย่างฝึกเข้าไปหรือเราจะฝึกให้ได้ดีก็เพราะเราจะต้องมีฉันทะอิทธิบาทตัวตนเลยเราจะสู่จุดเจริญนั้นเพราะอิทธิบาท 4 ตัวต้นกินดีทำใจให้ยิน ทำใจให้พอใจยินดีฉันพระพอใจยินดีพอแล้วใจเอาแค่นี้พอเพราะเราสมมุติแล้วเรารู้แล้วเราเข้าใจแล้วใจเราอยู่แค่นี้กับอันนี้อันนี้อาศัยอันนี้พอเราพอเราไม่โลดแล่นไปเราไม่ผลักออกเราต้องไม่ยินดีในสิ่งที่เราเห็นว่าไม่ดีเช่นเราตื่นเราไม่พอใจต้องไม่พอใจในหลักไม่พอใจในหรี่เราต้องพอใจในตื่นทำใจให้เป็นตื่นหนักใจให้มาอาศัยความตื่นฟังภาษานะพักใจให้ให้ไม่ยินดีในสิ่งที่ควรไม่ยินดีต้องควรยินดีในสิ่งที่ควรยินดียินดีในสิ่งที่ควรยินดี อันนี้จอห์นมาไอ้ความที่ไม่น่ายินดีเนี่ยมันเป็นอันตรายตัวนี้โดยเฉพาะมันเป็นกิเลสด้วยแล้วมาปฏิบัติธรรมเราปฏิบัติเพื่อที่จะให้หมดนิวรณ์กิเลสตัวนี้รู้น่าอยู่ชาร์จแสนใช้น้ำมันเป็นกิเลสเราอยากจะให้กิเลสมันมาวอแวมันมากวนมันมาวุ่นอะไรอยู่เนี่ยตบหน้ามันทิ้งไปแล้วไม่ยินดีกับมันน่ะอย่ามาออเซาะไม่เอานี่เราเวลานี้ไม่ใช่เวลากาละนี้ไม่ใช่กาละความควรเพราะตอนนี้ไม่ใช่สิ่งนี้สิ่งนี้ความควรอันนี้เมื่อเราทำใจได้ตรงลงตัวใจก็พอใจยินดีไม่ผลักไม่ใช้เสร็จแล้วเราไม่ติดมันด้วยเราแน่ใจว่าเราไม่ติดเราอาศัยมันไปแล้วเราปล่อยเมื่อไหร่ก็ปล่อยวางไม่ได้อาวรณ์อาลัยไม่ได้ห่วงหาอะไรไม่ได้ลำบากอะไรเลยสบายๆ เรารู้แล้วว่าเราไม่ติดก็ให้รู้ว่าไม่ติดหรือแม้แม้ว่าเราจะพอใจมันบ้างติดมันนิดหน่อยแต่อันนี้เป็นกุศลที่จะต้องอาศัยแน่ใจว่าเป็นปลายเป็นปลายเป็นกุศลที่จะต้องอาศัยจะติดมันซะบ้างก่อนนิดหน่อยก็ยังใช้ได้เพราะเราจะต้องอาศัยกุศลอันนี้อาศัยตัวปลายอันนี้อาศัยสิ่งนี้เป็นที่สุดเราก็ต้องเอานะชีวิตเราทุกวันนี้เราไม่ได้อาศัยการนอนเราใช้อาศัยการงานเราอาศัยการงานทุกวันนี้ชีวิตที่เราชีวิตของมนุษย์ที่ประดิษอาศัยการงานพระพุทธเจ้าจึงเอาตัวปลายที่สุดลงมาแล้วชีวิตคือกรรมชีวิตคือกรรมมันโตที่สุดคือกรรมกรรมบอกกัน ที่สุดเอาสายการงานเป็นมากที่สุดคุณนอนคุณก็อาศัยนิดเดียวคุณไม่ได้นอนมากหรอกวันนึงอ่ะจริงๆคุณไม่ได้นอนมากอ่ะนั่นเป็นชีวิตประเสริฐถ้าชีวิตไปนอนเอามากๆสิไม่ประเสริฐพระพุทธเจ้าไม่สนับสนุนไม่สนับสนุนนิษฐารามาตาไม่สนับสนุนหรือว่าใครจะนอนให้อิ่มให้เต็มไม่มีคำสอนพระเจ้ามีแต่ให้รังเกียจไม่มีใครจะนอนจะอิ่มเต็มหรือว่านอนแล้วอิ่มพอไม่มีเพราะฉะนั้นใครไปนิทานแปลว่าหลงยินดีหลวงพอใจใครไปลงพอใจในการนอนพังความเสื่อมแห่งภิกษุเกิดขึ้นแล้วหัวใจเราไปลงยินดีในการไม่เราอาศัยมันพักน่ะต้องพักแน่ๆเรา เมื่อเราพักพอแล้วกำหนดพอกำหนดรู้สิติดนิดติดหน่อยมันก็เหมือนกับเรากินเล่นน่ะนี่เราเก่งพอชะนีในเรื่องของอาหารการกินการดื่มเหล้าไม่กินกะปิดกะปอยเราไม่กินจุกกินจีบเราทำได้เราเก่งในเรื่องอาหารแต่เรากินจุกกินเจ็บในเรื่องการนอนหลายคนจะต้องคิดถึงๆติดเรานอนพักไม่พอไม่ต้องมาคอยต่อหน้าต่อตาก็มาจุกจิกต่อหน้าด้วยมันเก็บมันเลยมาต่อหน้าต่อตานี่ยังเรานิสัยยังเลวอยู่อย่างเก่าที่แต่ก่อนเราเคยกินไปเดี๋ยวโอเลี้ยงประเดี๋ยวกาแฟประเดี๋ยวขนมเล่นขนมหัวเหมือนกันน่ะพิจารณาให้ดีสิเหมือนกันเสร็จแล้วเราก็จุ๊บๆๆ การนอนยุ่งๆๆเอาหน่อยนะเอ๊ะตอนนี้ว่างๆตอนนี้ว่างๆแล้วคล้ายๆกับเขาเอาการนอนมาประเคนเลยตอนนี้ตอนนี้ว่างๆตอนนี้ตอนนี้ไม่มีอะไรตอนนี้อยู่เผลอๆแวบเอาหน่อยนึงนั่นคือแอบไปจุกจิกไม่แอบว่าตอนหน้าจริงๆแล้วต่อหน้าจุ๊บๆนิสัยจุกจิกนิสัยยังไม่เด็ดขาดยังยังยังสู้ผีไม่ได้ผีมาคอยและคอยเล่นอยู่เสมอแหละมันเหมือนกันแต่ถ้าบอกว่ากินอาหารกินจุกกินๆมันเป็นวัตถุที่เป็นชิ้นเป็นก้อนอันนั้นมันเป็นกาวมาตัณหาแล้วมันเป็นเรื่องของโรคนอกมันหยาบกว่าแต่เรื่องการนอนเนี่ยก็เป็นอาหารทางใจเหมือนกันอาหารที่เป็นอาหารพิษด้วยจุกจิกมันง่ายกว่ามันไม่ กามตัณหามันเป็นภวตัณหามันเป็นตัณหาในภพอาศัยในภพมันซ้อนอยู่ในมันได้ไวมันยากกว่าตัวจริงอยู่ยากกว่าอาหารทางการเพราะการยังพรากตัวพรากตนพรากวัตถุฟากแทงพระก่อนห่างก็ยังพออาศัยแต่ใจนี่มันก็ยังมันก็ถ้าเผื่อว่าพลาดอาหารและใจมันจุกจิกมันก็ยังมีนะใจยังไปนึกอะไรอาวรณ์ในพระเพลิงก็ยังนึกถึงขนมก้อนนั้นแม้เมื่อเช้านี้อันนี้เราสามารถหยิบไม่ทันเพื่อนแย่งก็อาฆาตอยู่นั่นแหละก็ยังตามอาฆาตตามอยากตามอาวรณ์อะไรเหมือนกันอันนั้นก็เป็นจิตเหมือนกันเหมือนกันจะนอนแต่นอน กดเข้าไปในแล้วมันก็พักก็หลบเป็นลักษณะลักษณะนึงแต่มันก็เรื่องของใจเหมือนกันยกตัวอย่างแม้แต่ว่าไม่เอาวัตถุแล้วใจของเราก็ยังไม่จบเจ็บนี้คิดถึงอาหารอย่างผีหลอกอาหารยังหลอกเราอยู่ก็เหมือนกันไอ้การหลับการง่วงนี่ก็เนี่ยระยะจุบๆก็ยังเละและเล็มๆก็ยังติดอยู่ถ้าเราเองเรายังมีจิตว่ะต้องไม่ยินดีกับนิวรณ์การง่วงนี้เป็นเศษเป็นส่วนเป็นเรื่องของนิวรณ์ใช่ไหมเป็นเรื่องของความที่มันยังไม่บริบูรณ์ใช่ไหมถ้าเราไม่รู้จักใจของเราตัวที่ว่ายินดีกับไม่ยินดีนี่เป็นคู่ความพิจารณาอันสูงเป็นเครื่องตัดสินถ้าเราไปยินดีกับการนอนเราจะชั่วเราจะ เราจะเลวถ้าเราทำใจไม่ได้เราทำใจยินดีกับการตื่นสิชาคริยานุโยคคะท่านให้ฝึกเช้าหรือยังคะถ้าไม่ได้ฝึกนิทานนิทานไม่มีไม่มีนิทานหรือโยคะไม่มีอนุญาตหมายความว่าการเพียรการกระทำการฝึกหัดให้ฝึกหัดหลับไม่มีมีแต่ให้ฝึกหัดตื่นในคำสอนพระพุทธเจ้าองค์ไหนก็ไม่เคยสอนนิทานเรื่องโยคะเคยสอนชาคริตยาซึ่งแปลว่าการตื่นซึ่งการหลับนิทรานั้นไม่เอาโน้มน้าวมากุศลอยู่ทางด้านชาคริยาทางด้านนิษฐาไม่มีท่านไม่เอา เพราะถ้าเราทำใจยินดีให้ถูกไม่ยินดีในสิ่งที่น่าจะไม่ยินดีให้ถูกทำใจอย่างนั้นจริงๆไอ้เด็กผีนี่มาไม่ยินดีไอ้ตัวนอนเป็นนิวรณ์ไม่ยินดีไอ้ตัวหลับนี่เป็นนิวรณ์ไม่ยินดีต้องยินดีในการตื่นใจยินดีจริงๆเอายินดีก่อนจะราคะนิดหน่อยก่อนติดก่อนยึดก่อนพอใจก่อนชอบใจก่อนก็ยังดีเพราะมันเป็นนิวรณ์หยาบและก็ขึ้นมาหานิวรณ์ละเอียดนะเพราะฉะนั้นตัวยินดีและไม่ยินดีในตัวไม่ยินดีจงรู้ว่าเราจะไม่ยินดีอะไรนะมันละเอียดซ้อนน่ะแล้ว ยินดียังไงการทำในใจยิ่งสูงมากๆนิวรณ์ใน 3 นิวรณ์หลังจากนิวรณ์ 5 วิชาอวิชชาคุณต้องรู้ด้วยปัญญารู้ด้วยความรู้จริงๆว่านี่วิชานี้อวิชชานี่เป็นความไม่รู้นี่เป็นความไม่ถูกนี่เป็นมิจฉาทิฐินี่เป็นความรู้นี่เป็นความถูกไม่ใช่มิจฉาทิฐไม่ใช่โมหะพิจารณาแล้วพิจารณาอีกจนเห็นจนแจ้งจนเกิดญาณเกิดสัจจะเกิดปัญญาวันนี้ถูกนะนี่เป็นความรู้ต้องเกิดความรู้ให้ชัดเมื่อเกิดความรู้ชัดแล้วเป็นวิชาเป็นสัมมาทิฏฐิไม่โมหะพ้นโมหะถูกต้องแน่นะเอาให้แน่เมื่อแน่แล้วทีนี้ไม่ต้องสงสัยหมดวิจิกิจฉาไม่ต้องสงสัยฝึกลูกเดียว ฝึกไปในทางยินดีในสิ่งที่ควรยินดีไม่ยินดีในสิ่งที่ไม่ดีอย่าไปยินดีในสิ่งที่ไม่ดีฝึกแล้วเราจึงจะยังอยู่ในกุศลธรรมมีเพราะว่ามันเรื่องของจิตมันมันเรื่องของที่เอาจริงๆเลยต้องเห็นจริงๆแล้ววิชาจริงๆแน่ใจจริงๆต้องเด็ดเดี่ยวจริงๆเมื่อวิชาแล้วต้องผลักเบนไปในทางอิทธิบาทต้องสูงฉันทะหรืออภิปประมวลทะยังหรือประมูลพระหรือตัวยินดี ต้องสูงอาริสไม่เอาอารตีไม่เอาตัวไม่พอใจไม่เอาเพราะฉะนั้นการแก้นิวรณ์การแก้ตัวกิเลสที่ไม่มีทางในพระพุทธเจ้าถึงเอาตัวอติขึ้นก่อนเพื่อนเลยจมต้องไม่ยินดีในตัวนี้ต้องชัดนะด้วยวิชาด้วยความรู้ต้องไม่ยินดีแต่จิตของคุณไปยินดีมันโอ้มันให้มันชอบมันพอใจในมันมันพอใจจริงๆมันเป็นตัวพอใจต้องการพอใจได้แล้วสบายฟื้นที่ทุกข์เพราะฝืนนี่แหละทุกข์ขึ้นมาก็เราฝืนสิ่งที่ชั่วทุกข์ก็ช่างหัวมันจะต้องทนในความลำบากต้องมีขันติถูกก็ช่างหัวมันเพราะเรารู้อยู่แล้วนี่ไม่เช่นนั้นสับสนนะไม่งั้นคุณก็แย่เพราะเราต้องทำใจยินดีทำมา ทำไมยินดีในสิ่งที่ควรยินดีเมื่อยินดีในสิ่งนี้ได้คุณก็หมดก็ปล่อยแม้สิ่งที่จะเป็นภาระใช่ว่าเราต้องสวดมนต์ให้เป็นภาระแม้ในภาระเราก็ไม่มีปัญหาเราปล่อยแล้วเรายินดีแล้วเราพอใจแล้วเรารู้แล้วว่าต้องพอนี่แล้วนี่พอแล้วขณะนี้เป็นความพอสมุดกันแล้วในหมู่ในกลุ่มนี้กฎในระเบียบในวินัยในความต้องเป็นต้องมีการงานนี้เป็นการงานที่ต้องทำกรรมนี้ก็ต้องทำกรรมนี้ต้องไปบิณฑบาตรพอใจสบายใจยินดีเป็นปกติมันเป็นสมมติมันเป็นสิ่งที่อาศัยแล้วเป็นสิ่งที่ยืนหยัดแล้วเช้าก็ไปบิณฑบาตจะบิณฑบาตยากตากแดดตากฝนบ้างอย่างนู้นอย่างนี้มันเป็นความไม่เที่ยงของโลกโลกมันย่อมไม่เที่ยงแต่ เราสิเที่ยงจ่ายรอบเที่ยงสมมุติว่าบิณฑบาตก็บินฝนตกฝนตกนี่ความไม่เที่ยงแต่ใจเราเที่ยงแล้วบอกเออเราสมมุติบิณฑบาตเราตรงนี่เราไปละนอกจากเหตุการณ์ที่ไม่มีจออะไรอื่นอีกซ้อนมาใหม่ก็ว่าอีกเรื่องนึงแต่โดยปกติแล้วก็ต้องเป็นไปตามปกติคุณศาลาเที่ยงจุดศาลาเที่ยงสวดมนต์ฟังธรรมถึงเวลานี้เสร็จไปบิณฑบาตเที่ยงจากบิณฑบาตเสร็จแล้วก็มาทำกิจไอ้นั่นอีกสอดแทรกนิดหน่อยถึงเวลาก็ขึ้นฉันเที่ยงตามกิจวัตรตามกิจวัตรทานอาหารเสร็จแล้วทำงานมีงานประจำก็ทำงานประจำไม่มีใครมารับแทนถ้ามีใครจะมาแทนเราจะไปทำงานอื่นฝึกงานอื่นบ้างก็เอาไม่มีงาน ไม่มีใครมาทำแทนเราประจำแต่งานนี้จำเป็นก็ประจำก็ทำประจำไปประจำตั้งแต่นี้จนกระทั่งตายแม้แต่ไปทำงานอื่นเลยก็ไม่เป็นไรถ้ามันเป็นความเจริญของโลกอยู่มันเป็นประโยชน์มากเรายิ่งทำประจำยิ่งชำนาญเรายิ่งเจ็บคอยิ่งจะรู้แม่นแล้วยิ่งจะรู้ชัดเรายิ่งจะรู้เหลี่ยมเรายิ่งใหญ่เข้าใจและยิ่งจะมีการพัฒนารู้ความพัฒนาในงานนี้อีกเยอะแยะเรายิ่งจะสูงยิ่งจะเป็นระเบียบยิ่งจะเป็นพิธีพิธีรู้จักวิธีเป็นพิธีที่ไม่ต้องเป็นพิธีกับคนอื่นเพราะเราทำอยู่ทุกๆวันซ้ำซากเขาไม่เรียกพิธีนานๆจะ act วิธีขึ้นทีนึงเอาวิธีนี้มาเสนอนานๆทำวิธีนี้วิธีนี้ดีแต่คนก็ยังไม่ค่อยทำ วิธีนี้เขาก็เลยเรียกที่จริงมันภาษาเดียวกันเป็นได้เพียงทำภาษาสมมุติเท่านั้นเขาเลยเรียกว่าพิธีทำพอเป็นพิธีนานๆทำทีทำเป็นพิธีนี่คือนานๆทำทีแต่แท้จริงถ้าทำได้บ่อยๆก็ดีถ้ามันเป็นอย่างนี้ไปตลอดก็ดีแต่มันยังทำไม่ได้ก็จำเป็นต้องทำเป็นพิธีเพราะฉะนั้นในหมู่ของหมู่ใหญ่หรือในกลุ่มของคนมากๆหรือแม้แต่ระบบของรัฐกบฏของการบริหารปกครองเพราะนานๆทีจึงต้องเอาขึ้นมาทำพิธีนี้ต้องเอาขึ้นมาทำเพราะมันเป็นสิ่งที่ดีนะจึงทำเราก็จะทำได้มากๆเป็นวิธีจนกระทั่งมันเป็นวิธีทำหรือทำ วิธีนี้ทำโดยมากๆจนกลายเป็นวิธีทำทำด้วยวิธีนี้เราจะเก่งในวิธีนี้จนไม่ต้องนานๆทีประจำเลยประจำเลยก็เราก็มีวิธีทำที่ช่ำชองมีวิธีที่ดีมีการทำอย่างนี้อย่างยิ่งการทรงไว้ที่จริงวิธีมาจากคำว่าวิกับคำว่าทีหรือคำว่าพระต้องธธงนี่มันแปลว่าการส่งไว้ทรงไว้มากๆส่งไว้อย่างยิ่งทรงไว้อย่างรู้ทรงไว้อย่างฉลาดส่งไว้อย่างดีเร็วกว่าวิธีเท่านั้นเองไม่มีอะไรนะเราจะไม่เป็นอย่างโน้นเราจะไม่ส่งไว้อย่างนั้นเรามาส่งไว้อย่างนี้เพราะวิธีก็คือการทำอย่างนี้แหละนี่แหละคือวิธีทำไม่เป็นก็เรียกว่าวิธีความหมายของวิธีเหมือนกับว่า การกระทำอย่างนี้วิธีการการจะทำอย่างนี้จริงๆทำในการกระทำอย่างนี้ก็คือมาหัดทำอย่างนี้ทำได้แล้วก็เป็นทีเท่านั้นเองทำได้แล้วก็เป็นทีเป็นทีทีนี้ก็เลยมาใช้ตัวทอทหารที่จริงมันเป็นทีคือทรงไว้นั่นเองเป็นทีเป็นลักษณะอาการเป็นอะไรทีทีทีทีท่าท่ามันเป็นที่เป็นลักษณะนั้นตัวลักษณะนั้นยืนยงก็เลยว่าทีตัวธธงทรงอยู่คงมั่นอยู่ตั้งอยู่ที่ตั้งอยู่ทรงอยู่เท่านั้นเองเพราะงั้นผู้ใดที่จะมีการกระทำอะไรเมื่อเราทำอะไรได้แล้วมันก็เป็นวิธีทำที่เราจะปรับปรุงวิธีปรับปรุงการทำเนี่ย ว่าอย่างนี้ทรงไว้ยังมีการปรับปรุงเสมอๆก็จะสูงสุดเพราะฉะนั้นขอให้พวกเราได้ระลึกถึงคำว่ายินดีกับไม่ยินดีในหัวใจในให้มากเมื่อเราตัดสินเมื่อเรารู้แล้วด้วยความรู้ด้วยวิชาแล้วเราก็จะต้องยินดีในส่วนที่อาศัยยินดีในส่วนที่เราจะต้องส่งไว้เวลานี้กาลนี้เราต้องทรงไว้ในเรื่องนี้อย่างนี้มันจะได้ไม่เป็นทุกข์แล้วมันก็จะได้เป็นระบบระเบียบลงตัวไม่ขัดไม่เขินแล้วเป็นตัวอย่างอันดีเป็นตัวนำมันดีเป็นผู้นำอันดีเพราะผู้นำทำสิ่งที่เราเป็นไปแล้วในระบบของชีวิตตื่นกระทำการอย่างโน้นกระทำการอย่างนี้มีอันนั้นอันนี้เรื่องนั้นเรื่องนี้สร้อยไปวัน ตู้เวียนวนอยู่ด้วยสารัตถะที่จูงนำกันไปเพราะงั้นผู้ใหญ่ใดที่รู้พร้อมไปพร้อมกันถ้ากลุ่มหมู่ของพวกเรานี่เป็นไปโดยอย่างที่เป็นพรั่งพร้อมกันไปดีไม่มีใครขัดไม่มีใครขนส่วนใหญ่นำอยู่ด้วยนะไม่มีเสื่อมส่วนไอ้เกเรมันมีบ้างเป็นธรรมดาเป็นธรรมดามีบ้างมีจอนเป็นเรื่องธรรมดาแต่ถ้าเผื่อว่ามันเต็มแล้วงูใหญ่เป็นไปได้ทางถูกต้องพอถึงเวลาตีระฆังเป้งตอนนี้เราเริ่มมาตี 3 ทุกคนก็ทำได้ทันทีตี 3 ก็ตื่นตื่นมาแล้วก็มาโรงพักพร้อมผู้นั้นมีกิจจำเป็นจริงๆจะต้องเข้าห้องน้ำห้องท่าเต้นนี้ก็เข้าไปถ้าผู้ใดไม่มีก็ไม่ตอบก็มามานั่งนั่ง ทำมารอกับหมู่ๆมากๆคนเล็กคนน้อยมันก็ต้องอายมันก็ต้องมากันเร็วมีคนมานั่งรอน้อยคนเดินมากคนก็ต้องไปอยู่เดินทั้งนั้นเราไปเดินซะก่อนเพราะหมู่เดินเข้าเดินมากพวกที่ไม่มีอะไรจริงๆก็เดินเท่านั้นเองแกกะก็แทนที่จะโดนเย็ดๆๆก็มานั่งเสียมานั่งหมู่มากมันก็จะเป็นแรงดูดให้พวกเดินมานั่งหรือพวกที่ช้ายังไอ้โน่นไอ้นี่อยู่ช้าๆอ่าลดเละๆอะไรอยู่เป็นคนเหนื่อยๆช้าๆทำอะไรก็ไม่เร่งไม่รับเลยว่าทำอะไรก็ยังแชร์ๆเฉยๆอะไรอยู่กูจะได้เล่นตัวเองก็จะได้เร็วขึ้นทุกอย่างก็ประทับรับทุกอย่างก็คุยกับเราทุกอย่างก็เรียบร้อยไม่ช่วยพระพุทธเจ้าไม่ได้ ยินดีในความซวยกุสีตะโกชักช้าการช่วยกันเหนื่อยการทำให้ส่งเสริมท่านส่งเสริมและหุบฐานะท่านส่งเสริมความแคล่วคล่องกระปรี้กระเปร่ารอบรับเร็วเบามันไม่ใช่เหมือนของหนักเหมือนของรากไม่ใช่แต่มันเป็นไปด้วยความเร็วเบาคล่องไม่ใช่ของหนักของรากแต่ของที่เบาของที่เร็วเป็นโลหิตท่านสรรเสริญและบุตรทานังถ้าไม่สรรเสริญกุสีตะโกชักช้าไม่สรรเสริญเพราะเราก็เห็นแล้วว่ากุศลคือท่านสรรเสริญกระปริบกระเป๋าไม่ใช่สรรเสริญความช้าความเหนื่อยความเฉื่อยที่บอกให้ช้าที่มีกรรมฐานให้ช้าให้พิจารณาช้าให้สุข นั่นก็คือเราเองเราทำอะไรยังไม่ได้เรายังคล่องแคล่วมันก็ยังผิดพลาดอยู่เพราะฉะนั้นต้องตรวจตราส่วนที่บกพร่องในตัวนั้นอ่านลงไปให้ช้าเพราะลงช้าดูก่อนเราจะเห็นตัวบกพร่องอยู่ในตัวนั้นเมื่อมันตัวนั้น scratch ออกไปแล้วโดยเสียตัวนั้นฆ่ากระเด็นออกไปแล้วมันก็แคล่วคล่องเองความแค้นว่องไวเป็นเองไอ้ตัวเป็นเองนะไม่ต้องไปพูดถึงตัวจบแล้วมันทรงแล้วมันก็ลงตัวแล้วเราก็ได้แล้วไม่พูดถึงซะเลยก็ได้หรือจะพูดถึงก็จะต้องรู้ตัวลงตัวตัวที่ลงตัวแล้วเป็นตัวดีแล้วเป็นตัวกุศลแล้วได้ตัวกุศลนั้นแล้วเป็นตัวเป็นนั่นแล้วก็เรียบร้อยไม่เป็นจุดอันนึง ที่เราจะต้องแก้ในจิตแม้แต่การแก้ความง่วงเนี่ยก็ขอให้เข้าใจซ้อนให้ได้ว่าตัวเราเองเนี่ยยังไม่รู้ตัวนะเราว่าเราใจเราเนี่ยไปยินดีไปประมูลชะไปพอใจในตัวนั้นแล้วมันก็เลยโน้มเป็นตัวนั้นไว้เร็วแว๊บๆก็เร็วเราต้องไม่ยินดีต้องตั้งเอาไว้อุปการะอุปการะคือตัวต้องยินดีในส่วนที่ตื่นเมื่อเวลาตื่นไปจะยินดีกับตัวที่ไม่ตื่นเป็นตัวที่หลับเป็นตัวที่ดีเป็นตัวชี้นำให้ทานได้ยังไงต้องไม่ได้ต้องอย่าไปต้องไม่ยินดีกับไอ้ตัวนั้นแต่ใจเราไปยินดีกับตัวนั้นเราก็เสร็จมันเพราะงั้นอิทธิบาทก็ไม่มีไม่ได้ฉันเราต้องไม่เราต้องไม่ยิน จะต้องฉันทะในความตื่นต้องซับซ้อนต้องบอกปัญญาต้องบอกสติต้องบอกสัมปชัญญะต้องบอกไปกับปัญญานะตอนนี้เราอยู่ในลักษณะนี้ตรงถูกไม่เบี้ยวไม่เพี้ยนตื่นสบายอารมณ์โพรงสดใสเบิกบานอย่าไปดีอย่าไปอย