240724-3-100 ทางเอกภาค3-ตอน100(หน้า291มหาจัตตารีสกสูตร)-พ่อท่าน-สันติอโศก-ท057.txt

รือมาตาบิดามาอีกนิดหน่อยนะพอเราจะพิสดารอธิบายยังไม่ฟังและโลกนี้โลกหน้าถ้าเผื่อว่าเรารู้สังสาระที่ได้อธิบายย้ำให้ฟังแล้วรู้ว่าจะรู้ความวนความหมุน เราขอดูโลกโลกแม้กระทั่งเอาอันอื่นมาเกี่ยวข้องประชุมด้วยเป็นหวัดกลางวันแล้วก็ประเดี๋ยวก็ค่อยเดินไปตามเวลาชั่วโมงผ่านไปผ่านไปร่างกายชีวิตของเราหายใจไปก็ผ่านไปมีกรรมกิริยาไปจนกระทั่งถึงกลางคืนแล้วก็เราก็นอนก็มีอะไรไปตามกรรมของเราการนอนรุ่งเช้าก็ถึงเวลากลางวันอีกใหม่วนเวียนอยู่อย่างนี้เราก็เรียกว่าความบนหรือว่าสังสารวัฏมันจะมีสาระและไม่มีสาระมันเคยอยู่ที่กรรมแล้วเราทำกรรมที่เป็นสาระเราก็ประกอบสาระที่เรียกว่าสังสาระเรียกว่าโลกหรือเรียกว่าความบนในรอบหนึ่งรอบหนึ่งรอบหนึ่งแล้วกับความหวังที่จะเอาวันนึงถ้ายิ่งจะอธิบายไปเป็น โลกที่หมุนที่เกี่ยวโยงไปติดอะไรหรือว่าเราเองจะต้องดำเนินไปเนี่ยตื่นเช้าขึ้นมาเราก็จะมานั่งกินมาคุยกันไม่ใช่มาคุยกันแล้วมาฟังธรรมกิจอย่างที่เราเคยทำเมื่อเรารู้อยู่แล้วก็เหมือนกันโลกมันหมุนไปไม่ได้ก็หมุนไปทางโน้นเดี๋ยวก็มามาเจอะชนกันอีกประเดี๋ยวก็หมุนรอบตัวเองด้วยเป็นรางวัลเป็นกลางคืนมันก็เหมือนกันมันก็เป็นเรื่องปกติโลกมันไม่รู้จักทุกข์ในเรื่องอย่างนั้นมันรู้ว่าดีแล้วเรียบร้อยแล้วก็เป็นไปมันก็ทำอะไรให้ดีมันก็ทำตามหน้าที่ของมันอย่างดีเราก็ทำตามหน้าที่ของเราเรายึดมือถือก็ได้เราดูแล้ววันนี้เป็นคนเป็นระเบียบเป็นสิ่งที่เคยเสร็จแล้วเราก็ไปกินตับหวานบิณฑบาตมาแล้วก็จัดอาหารให้เราก็ทำกิจอะไรไปตามที่เรามีกิจวัตร สาระกับแปลว่าการหมุนวัดป่าแปลว่าพฤติกรรมมันมีพฤติกรรมมีอาการอย่างนั้นน่ะวนเวียนวนเวียนอยู่แต่ถ้ามันเป็นสารัตถะอยู่เราเห็นว่าดีแล้วไม่ต้องปรับปรุงก็ไม่ต้องปรับปรุงจะเห็นว่าควรจะปรับปรุงขึ้นเราก็เพิ่มขึ้นมีวิวัฒนาการหรือมีสิ่งที่มันเจริญขึ้นตามความสมควรดำริควรจะได้ทำเป็นกรรมให้เพิ่มขึ้นเพราะเราเป็นผู้รู้เป็นผู้เข้าใจแล้วก็ทำขึ้นสิ่งใดดีแล้วก็ดีแล้วมีการขีดการเยี่ยวมีการเดินการนั่งมีอะไรจะได้ไปเป็นไปเพราะเป็นไปทำอะไรพอที่จะพัฒนาขึ้นมาอีกแล้วก็พัฒนาเราจะพิสูจน์ความจริงเหล่านี้แล้วเราก็จะไม่ทุกข์ถ้าผู้ใด บ่ได้ยินเสียงระฆังแล้วก็ทุกข์เพราะเรายังติดเรายังติดอยู่ในอันหนึ่งคือเจ้าแม่ถ้าได้อยู่อย่างนี้เป็นอันนี้มีอันนี้เรายึดอันใดอันหนึ่งไว้เราไม่ปล่อยมันก็จะทุกข์แม้เราควรได้นอนต่อทุกข์ม้านิลแม่ไอ้นี่ไม่ชอบผลักดันแล้วก็ทุกข์ในตอนนี้จะถึงเวลากินข้าวแล้วไม่ชอบเลยเวลากินข้าวหรือว่ายังไม่ทันถึงเวลากินข้าวเลยใจก็หายเมื่อไหร่จะถึงเวลากินข้าวเองมันยังไม่ถึงโหยหาอาวรณ์ต้องการวัตถุหนักก็ทุกข์เพราะเราไม่ให้มันเกิดอาการดูดอากาศและรอยกลางๆลอยตัวถึงวาระมันก็วนเวียนเองรู้แล้วว่าโลกมันก็ต้องหมุนเวียนอย่างนั้น เราจะรักให้มันออกนอกเส้นทางบ้างเขียนว่าเราจะทำกรรมที่ดีเพิ่มเติมขึ้นในวันนี้เอาในเหตุมีปัจจัยนี้มาเราดำริและวันดีเราคิดเราว่าดีน่ารักก็ลงมือทำทำในจังหวะนี้เวลานี้อันนี้อันนี้มันไม่ได้ทำลายอะไรมันไม่ได้ไปขัดขวางอะไรมันไม่ได้ไปทำงานมีแต่จะเจริญขึ้นแล้วก็ทำไปถ้าเกิดเราอยู่ว่างๆได้ลอยมันก็เลยลอยว่างๆก็ส่งไปเฉยๆส่งไปแล้วใจเราก็จะกลับจากเคยด้วยไม่เสือกจำอย่างนี้แล้วเราก็จะกลับไปติดใจแล้วก็ทำอะไรอื่นไปเรื่อยๆสร้างฝันอะไรไปทำอะไรก็ได้ไปพอคิดพอนึกแล้วก็พิจารณาไปตามพระพุทธเจ้าเจตนา ผู้ที่ไม่เหมือนคนในโลกเขาแล้วนะเราจะคิดหาอะไรทำงานอะไรก็เพื่อแลกลาภและยศและสรรเสริญทำเพื่อความมันในหัวใจเพื่อความชอบไม่มีความเมตตาไม่มีน้ำตาแล้วก็ไม่มีแล้วเพราะฉะนั้นเราก็ดำริไปชีวิตของเราจะต้องเนื่องด้วยสัมพันธ์ด้วยบุคคลเราก็ไปหาบุคคลสำคัญอันนู้นอันนี้ไปเราจะเวกไปกรรมกายกรรมวจีกรรมอะไรควรจะทำให้ดีกว่านี้อีกแล้วก็ทำกายกรรมวจีนั้นที่ดีกว่านั้นไปเรื่อยๆไปแล้วก็พิจารณาไปแล้วก็ทำไปตามหลักเป็นคันๆไปเราระมัดระวังศีลเราโดนตีนเราได้ปีนได้หรือไม่ผู้รู้ทันใจจองแล้วก็จะช่วงชิงเราได้จริงหรือไม่ แล้วก็ทำไปวัดศีลเหล่านี้เราก็ทุกข์ทิ้งเราด้วยดีไม่ได้เราก็ทำอะไรไปแล้วระมัดระวังในสิ่งที่ลึกซึ้งขึ้นมาให้ผู้รู้ท่านโทษทีเราไม่ได้ด้วยศีลธรรมไม่ได้หรือทำตัวเราก็เอามาพิจารณาปรับปรุงอยากให้มันผิดอย่าให้มันละเมิดอะไรต่างๆนานาไปมันก็พิจารณาเห็นรู้ตัวอยู่มีพิจารณามีตัวพิจารณารู้พฤติกรรมเองถ้าว่ากันแล้ววิจัยจะชนะรู้พฤติกรรมของเราตลอดสายทุกวินาทีไปเราก็รู้พฤติกรรมเราตลอดสายแม้ที่สุดเราก็ได้ตรงได้เข้าใจอย่างแน่แท้ทุกอย่างต้องฝากจากไม่มีอะไรก็ไม่ทราบว่า รับทำดีก็เป็นกรรมดีแล้วทำชั่วก็เป็นกรรมชั่วแล้วเราก็ทำเราก็มีกรรมแล้วก็มีบทบาทและมีอนุบาลพิเศษพากย์ขันเราก็ทำสิ่งดีสิ่งดีนั่นแหละเป็นธรรมะเป็นสิ่งทรงทุกคนก็ทรงอยู่เรารู้ว่าเขาปฏิเสธจะเอาเรือท่าเรือกันแล้วก็ส่งแต่กรรมในพฤติกรรมที่มันเป็นกุศลกรรมหรือทรงซึ่งกุศลเรียกว่ากุศลธรรมแล้วก็ทรงซึ่งกุศลธรรมและนิวรณ์อันที่สุดก็เราก็พิจารณาให้เห็นกุศลอันใดเป็นกุศลส่งอันนั้นแล้วก็ส่งอันเป็นกุศลอันนี้ตามควรเหมาะสม เวลามันก็ผ่านไปใช้การพิจารณาเวลาผ่านไปประเทศเรากำลังทำอะไรอยู่บัดนี้เราต้องทำอะไรทำอะไรที่เราทำขนาดนี้แล้วส่งอะไรอยู่ถ้าส่งสิ่งที่มันต้องพิจารณาเรารู้ของเราเองหัวเราะอะไรเราได้แล้วก็ได้แล้วทำเป็นแล้วก็เป็นแล้วไม่ได้เดือดร้อนทำเมื่อไหร่ก็ได้ทำอะไรก็เป็นในสิ่งนี้ส่วนนี้เราก็ไม่ต้องไปซ้ำๆอีกถ้าเราได้พิสูจน์แล้วแล้วเราก็ไม่ได้เป็นไปเพื่อผู้อื่นไม่ได้เป็นไปเพื่ออะไรถ้าเราทำเศษแก่เราอย่าทำถ้าทำได้แล้วแล้วทำเสร็จอย่าทำไม่ต้องทำเสร็จถ้ามันไม่เสื่อมถ้าหมายความว่าร่างกายของเราป่วยร่างกายของเราต้องพักผ่อนให้เพียงพอเพื่อที่จะ เราก็ทำเราก็พักผ่อนเพื่อเกิดความไม่เสื่อมของร่างกายและจิตใจของเราจะเสื่อมเพราะติดเพราะเสี่ยงเป็นสังฆกรรมอยากทำแล้วมันติดจริงๆแล้วทำได้แล้วเรารู้แล้วก็อยากทำถ้ามันติดมันต้องปฏิบัติธรรมอันใดที่มันเป็นคุณเป็นประโยชน์ที่เรายังทำไม่นานเรายังทำไม่ดีเรายังทำไม่ได้เจริญแล้วก็มีอิทธิบาทอย่างนั้นมันมีชั้นพระในอย่างนั้นที่เราไม่ทันเจริญเพราะเราไม่ชอบทำเราไม่ชอบทำไมไม่ชอบมันดีไหมแล้วมันดีนะมันควรถ้ามันดีมันควรเราก็ทำให้มันไม่ชอบเราก็ทำเพราะเราจึงทำงานด้วยไม่ใช่ชอบไม่ใช่ไม่ชอบไม่ใช่กรรมการ ไม่ใช่ทำเพราะชอบไม่ใช่ทำเพราะไม่ชอบแต่เราทำเพราะเห็นว่ามันควรเป็นกับปิยะในสิ่งที่ดีเป็นสิ่งที่ควรแล้วเหมาะแล้วสมควรแล้วเราจึงมีการดำริน้ำมันเหมาะมันควรแล้วจึงมีการพูดนั่นมันเหมาะมันควรเราจึงมีการกระทำเพราะนำจนเหมาะสมควรเราก็ทำส่วนที่มันเป็นส่วนที่เหมาะสมควรให้มากมันจะมาศิวะแล้วก็ทำสมาธิว่านานๆไปวันเวลาล่วงไปล่วงไปบัดนี้เราก็ทำอะไรอยู่ในที่สุดจิตของเราก็ได้รู้แล้วว่าเราเองเราก็ยินดีอยู่เราทำอะไรก็ได้ไปแล้วเราทำอย่างนู้นอย่างนี้เราทำงานไปติดงานหรือโรงงานหรือหรือว่าเราก็ยังยินดีอยู่ในความสงบความที่ไม่มีกิเลสไม่มีสิทธิ์อะไร แม้แต่การกระทำไม่จัดการงานแม้จะดีแม้แต่กุศลกรรมแล้วก็ไม่ได้ลงในกุศลกรรมเป็นที่สุดเป็นเครื่องอุปการะพระวิษณุกรรมเป็นอันตรายเราไม่ทำเราทำกุศลกรรมเป็นอุปการะแล้วก็ส่งไปสู่กุศลให้ถึงพร้อมด้วยความไม่ประมาทจิตเราก็ยังรู้ยิ่งเห็นอยู่ว่าจิตของเราเนี่ยมันเป็นสิ่งที่ยินดีในความปราศจากการติดยึดปราศจากกิเลสไม่ว่าอะไรนิวรณ์อะไรเราก็ไม่มีสิทธิ์เราก็ยังเป็นผู้ที่ยินดีในความสงบจงรักความสะอาดความไม่มีกิเลสความปราศจากกิเลสแล้วก็มีอยู่ติดอย่างนั้นตรวจดูเมื่อไหร่ก็เป็นอันนั้นโตได้ ไม่มีที่สิ้นไม่มีที่สุดอาศัยด้วยถ้าเราจะอาศัยก็ยังอาศัยได้เป็นเครื่องอาศัยที่อาศัยได้อยู่แล้วเราก็อาศัยกรรมกิริยาที่จะเป็นการงานที่จะเป็นสิ่งที่เป็นที่สุดกัมมันตรังเราจะมีอาชีวะเราจะมีอาชีพเรามีอาชีพอันบริสุทธิ์เมื่อวานนี้ในการไปยืนยันไว้ว่าเรามาบวชมาเป็นภิกษุแล้วออกบวชยาที่ปฏิวัติตามมาถึงมีพวกค้าขายแล้วมาเป็นผู้มักน้อยสันโดษเป็นผู้ที่มีอาชีพอันบริสุทธิ์แล้ว ยันต์เรามามีอาชีพที่บริสุทธิ์เรามาเป็นนักบวชแล้วเป็นอาชีพสูงสุดเป็นสิ่งที่เราจะส่งเมื่อเราเลือกแล้วว่าในสภาพนี้สิ่งนี้เป็นที่สุดแล้วก็ปฏิบัติจนกระทั่งของเราเข้าใจแต่นึกถึงยินดีในความสงบและเราก็รู้ทุกขณะเวลานี้บัดนี้เราทำอะไรอยู่แล้วเราก็จะทรงไว้ซึ่งกรรมมันดีเรามีคุณวิเศษเพราะเราทำได้ใครมาทักมาถามขนาดไหนอะไรยังไงเราก็พูดก็บอกได้ตามควรไม่ใช่อวดเสี่ยโอเราจะเป็นผู้รู้จะเป็นผู้ที่ทำได้รู้โลกนี้ปฏิบัติได้เดี๋ยวนี้มีสังสาระเดี๋ยวนี้เข้าใจจริงๆโลกหน้าเกิดโรคนี้ถ้าเราจะเกิดอีก รู้ว่าเราจะเกิดเราเกิดจากตัวอย่างดูดับทุกข์เกิดและเราก็ทำหลักธรรมเกิดได้เราเห็นความเกิดของจิตเราเห็นความดับของจิตเห็นจริงๆเลยนะเรารู้เลยว่าอาการของจิตมันเกิดมันเกิดมาก็ว่างๆแล้วก็ทำไปถ้าเราจะให้มันมีดำริจะให้ไปซักกับเราก็ปล่อยแล้วก็ผลัดไปให้ดำเนินไปตามที่เราไปส่งตามที่เราเจตนาตรงทำให้ประสงค์เราก็ปล่อยมันก็ว่างอยู่มันก็ว่างอยู่ว่างๆก็สบายสบายแต่ถ้าเผื่อว่าเรา บักเบนไปให้มันเกิดดำริไปพูดไปก็ทำไปวนเวียนไปวันหนึ่งคืนหนึ่งตามวัดตับอรุณโรจน์ขอบเขตสังสารวัฏของเรามีกิจกรรมอย่างโน้นอย่างนี้มีเหตุมีปัจจัยอะไรมาเราก็ทำไปตามที่มันเป็นกิจที่ควรกระทำเราก็จะรู้มันเป็นสภาพตั้งแต่เรายังไม่บริบูรณ์เราเรียกว่าเรามีเครื่องอาศัยเราเรียกว่ามารดาหรือมารดามาตราฟังดีๆนะมันเป็นเพียงมายามันเป็น Siri มาหามันเป็นเพียงดีมันเป็นเรื่องยิ่งใหญ่มันเป็นเครื่องอาศัยอาศัยอะไรอาศัยรูปนามขันธ์ 5 อาศัยกายเรารู้แล้วว่ากายนี้ก็เลี้ยงมันไว้แต่ข่าวสดขนมสดกายนี้ ตำรวจต้องปั่นน้ำมันปวดก็ต้องให้อยู่ให้ยารู้แล้วถ้ายังสงสัยอยู่ว่ารูปกายแค่นี้ดินน้ำไฟลมทางนี้มันก็อย่างนั้นแหละนึกว่าได้เข้าสู่ถนนเวลาเจ็บปวดก็ต้องให้หยุดยาวให้อาหารและภรรยาไม่เกินคุ้มครองไว้พอมีสติแล้วก็เข้าใจแล้วในเครื่องก็ใช้สำหรับกายส่วนเครื่องอาศัยสำหรับกายก็อาศัยในกายนี้ใจของเราหรือวิญญาณของเราจิตของเราอาศัยในกายนี้มันอาศัยอยู่ในกายนี้แล้วมันยังอาศัยใจในใจอีกอาศัยใจในใจเราจะเรียกว่ากายคิดก็ได้อาศัยใจในใจ เราก็รู้ตามรู้ว่าใส่ใจในใจมันเป็นเครื่องอาศัยเพราะเวลามันเกิดเราก็อาศัยมันจิตของเราเห็นว่าจิตของเราเกิดเราก็อาศัยถ้าเรายังไม่บริบูรณ์เรายังไม่บริสุทธิ์บริบูรณ์เราก็จะอาศัยอารมณ์ที่มีผักมีดูดอาศัยอารมณ์ตามขั้นตามฐานะเพราะฉะนั้นถ้ามันยังไม่บริสุทธิ์บริบูรณ์เนี่ยมันยังเป็นมายาอยู่ก็เอาก็อาศัยมายานั้นไปให้รู้ตามขั้นเลื่อนขั้นไปบัดนี้เราทำอันนี้ได้แล้วศีล 5 ก็บริสุทธิ์บริบูรณ์ก็ใช้สีทาบริบูรณ์จนบริสุทธิ์บริบูรณ์แล้วก็เรียกว่าเราถ้วนเต็ม เราตรัสรู้ก็เป็นบิดาเป็นบิดาตรัสรู้แล้วก็เป็นบิดามาตรัสรู้เป็นบิดาแล้วทำยังไงบิดาก็สอนเขาเป็นโพธิสัตว์ตรัสรู้นี่โพธิแปลว่าตรัสรู้ภารกิจโพธิสัตว์ตรัสรู้เนี่ยรู้ว่าจิตสูงสุดแล้วเมื่อตรัสรู้แล้วแม้แต่เป็นมารดาก็เป็น 3.3 เทพบุตรมีบุคลิกฐานที่เราเคยได้ยินมาตรงนั้นก็เอามาอธิบายก็ไม่ฟังเหมือนกับจะดูแล้วก็เป็นการศึกษาคือเป็นเทพบุตรไฟไม่ได้เป็นผู้หญิงอย่างเก่าหรอกไม่ได้เป็นเทพความหมายว่าเพศไม่ได้เป็นแล้วเป็นบุรุษหรือเป็นบิดาเป็นเทวาตรัสรู้ พอตรัสรู้แล้วก็มีอีกคุณธรรมหนึ่งมีลักษณะหนึ่งของบิดาก็คือหรือโพธิโพธิสัตว์ก็คือผลจากสั่งสอนเขาช่วยเป็นตัวอย่างช่วยนำพาเพราะฉะนั้นพ่อจึงเป็นผู้นำของครอบครัวของสังคมของหมู่ของกลุ่มเพื่อจะนำนำพาเราจะพิสูจน์ได้จริงๆเมื่อเราเป็นจิตเหล่านี้อยู่ที่คุณทุกคนผิดคุณอาศัยให้เป็นสิริมหามายาแล้วก็บรรลุบริษัทเทพบุตรคุณก็บรรลุแล้วก็เป็นโพธิสัตว์เป็นอรหันต์อรหันต์แล้วก็เป็นผู้ที่สมบูรณ์แล้วเราก็ต้องรู้ก็พยายามรู้ว่าเออดูแลได้ เราก็สามารถที่จะนำพาผู้อื่นแล้วก็นำพาไปเพราะรูปนามขันธ์ 5 ของเราเหลืออยู่จึงเกิดแล้วก็ตายแล้วก็เกิดจะตายจากแม่ก็เป็นพ่อสูงขึ้นไปอีกมาตาปิดตาสัตตาโอปปาติกะเป็นสัตว์สัตว์ชนิดนี้เรียกว่าสัตว์ชั้นพรหมเป็นพุทธาวาสมรสสูงสุดก็เป็นสุดท้ายว่าเป็นพรมมีเมตตากรุณามุทิตาอุเบกขามันเป็นอารมณ์นึงอีกจะเป็นสภาพนี้คุณเองคุณจะรู้คุณเองคุณจะรู้ว่าคุณมีคุณจึงจะรู้ว่าสิ่งนี้มีแม้เป็นพรหมศักดิ์นี่เราก็มีอยู่ 10 ชนิดมีอยู่จริงเห็นอยู่รู้อยู่ ปัจจุบันนั้นเทียวอาการเมตตาเป็นอย่างไรกรุณาเป็นอย่างไรมุทิตาเป็นอย่างไรอุเบกขาเป็นอย่างไรรู้ละเอียดลึกซึ้งเข้าไปอีกแล้วเราก็เป็นสมณะที่มีสิ่งนี้แหละเป็นโพธะมีประมาณไม่มีสิทธิ์ไม่มีสิ้นไม่มีสุขเพราะว่าสิ่งนี้มีค่าเหลือเกินอัปปมัญญาแปลว่าสิ่งที่หาค่าบ่มีได้ประมาณไม่ได้นับไม่ได้มันมีอยู่อย่างนั้นแหละมีไม่มีที่สิ้นไม่มีที่สุดจึงเรียกว่าเป็นผู้ที่แผ่ชมแผ่เมตตาแผ่ไปไม่มีที่สิ้นแผ่ไปทั่วทุกทิศแผ่ไปทั่วทุกโลกเพราะเรามีแค่นี้เรามีความสามารถแค่สมมุติว่าเราบรรลุจะโซดาเราก็ช่วยเขาแก้ปัญหา แล้วก็บรรลุแล้วนี่เราก็อรหัตผลแล้วเราก็เป็นเป็นโพธิสัตว์แล้วหรือว่าเป็นเป็นพ่อแล้วแล้วก็สร้างลูกสร้างลูกก็ใกล้คนอื่นเข้ามามีอย่างเราได้ไล่ขึ้นมาเหมือนกันเรามีสิ่งนี้เราจึงรู้ว่าสิ่งนี้มีเป็นสมาธิเพราะเรารู้อยู่เห็นอยู่เป็นปัจจุบันนั่นเดียวเป็นได้นี่เราพิสูจน์แล้วเราจะเห็นชัดว่าเป็นได้เราไม่ได้เชื่อใครแล้วเชื่อสิ่งที่เป็นแล้วถึงแล้วเข้าถึงแล้วแลอยู่เราเชื่อสิ่งที่เข้าถึงแล้วแลอยู่เป็นเมตตากรุณามุทิตาถ้าจิตเฉยเมยก็ยังไม่สูงอีกเป็นพ่อและสัตว์ป่าออกมาปาติกะเป็นพรมนะหรือแม้แต่สัตว์ป่าที่มันยังเป็นผี เป็นทอมแล้วมันเป็นผีแล้วก็รู้วันพุธเกิดหลอกเราในส่วนนั้นเรื่องนั้นอาการอย่างนั้นเราก็รู้ว่านี่ยังไม่บรรลุแล้วยังไม่บรรลุเรายังไม่เป็นปิตุปิดตาอิติปิไม่ดีเคยแปลให้ฟังโดยภาษาของธรรมะแล้วจิตตะปิติได้ดีเราได้ดีเรารู้ดีเห็นดียินดีแม้แต่ตัวกินเลยแต่ว่าเราได้ดีแล้วเราก็ยังภูมิใจในดีมันเป็นปิติที่อธิบายว่าเป็นกลุ่มๆมันเป็นอุปสรรคมันเกิดขึ้นมาอีกเราก็รู้ว่าอาการนี้มันแถมมานี่ๆมันๆมันเติมมาแล้วมันได้ดีแล้วก็ยังไม่พอดีกันดีก็ยังแถมมันดีใจมันติดใจมาพอใจ แต่ว่าก็อนุโลมแต่ว่าในองค์ชายในขณะที่เป็นฌานเราเองเรายังไม่แกร่งกล้าเรายังไม่มั่นคงยังไม่แข็งแรงว่าเราได้ดีแล้วเราก็ไม่ต้องให้อะไรแถมมาเรายังทำไม่ได้จะอาศัยอันนี้เป็นเครื่องชูใจเป็นเครื่องทำให้เราเอาเถอะยังไงเราก็ต้องการได้ดีเลยจะได้ขยันดีซักซ้อมดีมีไอ้นี่เป็นเครื่องล่อใจอยู่บ้างก่อนก็ยังดีเพราะว่าคุณทำดีจริงๆคุณมาในทิศทางที่ดีจริงๆเราได้แล้วเราเกิดสิ่งที่มันเจริญในการเจริญทรงไว้ซึ่งความเจริญของมนุษย์และเราได้ดีอันนี้ก็ยังดีแต่ก็ต้องรู้ว่ามันยังเป็นอุปสรรคมันจะเป็นสิ่งที่ต้องลดราคา จางคลายออกให้ได้แล้วก็ทำจริงๆนี่เป็นอาการของจิตที่เล่าในฟังดีๆนะเป็นปรมาไอ้ความเป็นความมีที่แม้แต่ใช้ภาษาโลกเข้ามาเรียกว่ามาตาปิดตามาเรียกว่าสัตตาโอปปาติกะมันเรียกว่าพรหมไม่เรียกว่าอธิษฐานอัตตาสุทัสสาสุทัสสีอกนิษฐาอะไรก็ตามใจเป็นภาษาที่บัญญัติที่มาเรียกเราก็ต้องรู้อาการเหล่านั้นมันเป็นอาการที่เราเองเราสู้ในเมตตากรุณามุทิตาอุเบกขาและแม่ที่สุดจะดีเยี่ยมเป็นอรรคพลคือจิตของเราเรารู้แล้วอะไรจะเมตตาเราก็รู้อาการนั้นเราใช้กรุณากดใช้มันที่ตาอุเบกขาก็ใช้เป็นเครื่องอาศัย เป็นแม่ต้องอาศัยเป็นแม่ฟังอีกซ้อนว่าเราเป็นพรหมศักดิ์เนี่ยเราอาศัยเมตตากรุณามุทิตาแม้ที่สุดอารมณ์หรืออาการของอุเบกขาเราก็อาศัยแต่สุดท้ายแล้วเป็นพ่อแล้วนี่ต้องปล่อยอาศัยเป็นแม่สั่งสอนลงไปอีกอาศัยแม้กระทั่งเพราะว่าเรายังมีรูปนามขันธ์ 5 เราจะต้องอาศัยมีเป็นเครื่องอาศัยแล้วเราจะต้องอาศัยจิตไอ้กายบอกแล้วว่าไม่ต้องไปสงสัยมันเลี้ยงไว้ด้วยความสนุกสนานป่วยก็ต้องให้ยาอะไรเราก็ไม่ต้องมีปัญหาอะไรนะในภาพ ทางไปลงเหลือแต่ภาพติดภาพวิญญาณเราก็ประพฤติอบรมมันจนกระทั่งแม้ที่สุดเป็นสภาพที่เป็นแม่อาศัยแม่อุเบกขาฐานนี่ก็เป็นแม่เป็นพ่อแล้วพ่อแล้วก็ปล่อยอิสระได้ให้ประโยชน์แก่ผู้อื่นแล้วเราก็ได้ให้ประโยชน์กับผู้อื่นและได้กระทำกรรมมันเป็นประโยชน์กับผู้อื่นแล้วไม่ช่วยเหลือนำพาเขาและอาการของพรมกิริยาของผมแล้วเราก็สุดท้ายแล้วเราก็เสร็จแล้วจบแล้วสิ้นแล้วมุทิตาได้ดีแล้วเราก็ปล่อยเฉยเราแม้แต่จะปล่อยเฉยเราก็คืนปฏิเสธอีกมันก็จะวนเวียนวนเวียนอยู่อย่างนี้ไปเรื่อย เห็นได้ว่ามันทิ้งมันปล่อยแล้วมันก็ไม่หยุดเลยทุกอย่างมันไม่หยุดเพราะว่าจิตมันเกิดดับเกิดดับเกิดดับยังไม่ได้หยุดเพราะมันไม่ได้หยุดมันจึงเกิดไปเป็นไปอยู่เพราะเรายังไม่ได้ดับรูปนามขันธ์ 5 จิตนี้ถ้ายังไม่ตายมันจะเกิดเรายังไม่สลายยังไม่หมดเหตุปัจจัยเพราะมันอาศัยซึ่งกันและกันเมื่อลูกนำขันธ์ 5 แตกสลายแตกสลายกายแตกดับจิตที่มันไม่มีเชื้อเกิดอารมณ์พระโทสะโมหะแหมสนิทละเอียดอ่อนเลยมันไม่ผ่านน่ะมันเกิดอะไรมันก็จริงแต่แยกธาตุดับขันธ์ดับไปจะชนะดับหมดไปเลี้ยงละเอียดเพราะในตอนนี้เราก็ต้องรู้ จริงในความจริงว่าขั้นปรมัตถ์แล้วก็อาศัยนิพพานอาศัยธาตุที่ไม่ติดอาศัยธาตุที่ไม่ติดไม่ยึดอะไรแล้วก็ทรงไว้ซึ่งดีเป็นอุปการะอุปการะก็แปลว่าการงานที่มันจะเกิดปะก็คือมันจะตั้งอยู่มันยังเป็นสารราชการแปลว่าเป็นความสร้างเสริมเป็นเครื่องที่ทำไปให้ดีอุปการะเป็นเครื่องเสริมเครื่องหนุนเครื่องประกอบที่เป็นไปให้ดีเป็นอุปการะผู้ที่เสริมหนุนให้ดีสิ่งที่เสริมหนุนให้ดีเรียกว่าอุปการะและแปลเอาอัดแปลเอาความก็จริงเมื่อเรายังเกิดเมื่อใดตั้งอยู่ ตั้งอยู่กับการงานนี่แหละเป็นสิ่งเสริมหนุนให้ดีอุปสรรคอุปสรรคมีโดยพยัญชนะอธิบายคุณฟังทั้งอัดทั้งพยัญชนะขยายความไม่ขัดแย้งกันมันจะเห็นได้ว่าไม่ใช่ขัดแย้งกันเพราะฉะนั้นสิ่งสุดท้ายจะเป็นอุปการะพระพุทธเจ้าท่านได้อาศัยกุศลเป็นนิวรณ์อันที่ 8 ทีเดียววันที่ 7 วิชาเป็นอุปการะอวิชชาเป็นอันตรายสมมติถ้าความยินดีเป็นอุปการะความไม่ยินดีเป็นอันตรายเพราะฉะนั้นเราจะไม่ทำใจทำในใจให้เป็นความไม่ยินดีเราจะเป็นความเบิกบานร่าเริงปราโมทย์อินเดียเราจะตั้งอยู่ในทิศทางอย่างนี้เพราะวันนี้ต้องอาศัยเพราะฉะนั้นเราจะอาศัยวิชาอะไรจะอาศัยสมมติ เราจะอาศัยกุสลาเราจะอาศัยกุศลนี่มันเครื่องอาศัยอยู่ยังอยู่ไปนี่ก็อาศัยไปสิ่งเหล่านี้มันก็จะเป็นทั้งเครื่องอาศัยที่เรียกว่าแม่และเป็นทั้งตัวนำเป็นทั้งครูเป็นทั้งผู้ที่ทาให้ผู้อื่นได้ดีสอนเขาเป็นนักโพธิสัตว์เป็นทั้งพ่อเป็นทั้งพ่อเป็นทั้งผู้ที่นำพาเขาจงดึงเขาเป็นทั้งพ่อและสุดท้ายเป็นส่วนที่ว่าวางปล่อยสุดท้ายก็วางก็ปล่อยเป็นที่สุดสุดท้ายสุดก็วางก็ไปตลาดคืออยู่เสมอนี่เป็นลักษณะที่สูงสุดซึ่งโลกนี้เราก็รู้อยู่ว่าโลกนี้ เพราะฉะนั้นเราจะต่อโลกหน้าเราก็รู้ว่าต่อโลกหน้าถ้าเราตายดับขันและจิตเราตั้งลงอย่างลงซึ่งอธิษฐานนะแล้วอธิษฐานขอฐานะนี้ให้ยิ่งขึ้นอีกเราก็จะขอเกิดอีกไม่ยากในเรื่องการเกิดไม่ยากเพราะเราฝึกเกิดมาซะจนน่ะฝึกดับซะจนจะแย่จนกว่าจะฝึกดับได้แล้วเราทำได้จริงแน่แท้เราคิดถึงจะไม่เอาแล้วเราไม่อธิษฐานต่อไปเราแน่ใจเห็นอยู่รู้อยู่ในสังสาระต่างๆว่าเราอยู่เหนือเราทำได้อย่างแน่นอนไม่มีเชื้ออะไรเหลือที่จะหมักดองผักเกิดจริง คุณจึงจะปฏิญาณตนได้ว่าเป็นอรหันต์เป็นอรหันต์เห็นอยู่รู้อยู่เป็นปัจจุบันนี้เชียวเข้าใจแล้วก็เป็นไปอาศัยอยู่เราจะรู้เลยว่ามันเป็นโรคหรือเป็นโรคขนาดเป็นจิตเป็นวิญญาณเป็นสังสาระทีหมุนเวียนเป็นอาการเป็นอารมณ์เครื่องอาศัยเป็นเครื่องที่จะเกิดผลเกิดประโยชน์ในโลกเราจึงจะรู้ว่าอ๋อเรานี่มีคุณค่าเรานี่มีคุณประโยชน์ต่อโลกเพราะเหตุอย่างนี้เพราะว่าเราหรือขนสัตว์อยู่เพราะเราช่วยเหลือโปรไฟล์ก็อยู่เพราะเราทำกรรมการงานอยู่เพราะอุปการะเป็นกุศลกุศลเป็นอภิธรรมสุดท้ายกุสลาธัมมาจิตและสะอาดจริงๆที่เราไม่ได้มีความเห็นแก่ตัวแก่ตัวทำแค่ไหนแค่ไหนดีแค่ไหนแค่ไหนมันก็ ดีขนาดถ้าคุณเก่งจริงคุณเป็นพระพุทธเจ้าคุณก็ดีที่สุดของคุณสั่งสอนเขาคุณอบรมเขาคุณทำงานเพื่อโลกเขาแม้แต่นอนคุณยังสอนเทวดาตอบปัญหาเขากลางวันก็ทำงาน 20 ชั่วโมงกลางคืนนอนพักก็ยังสอนเขาอีกเทวดาทั้งหลายแหล่ยังเจริญอยู่จนหลับตลอดเวลาคุณดีแค่ไหนคุณมีกุศลแค่ไหนคุณมีคุณค่าแค่ไหนจึงอย่างนั้นก็ยังปล่อยที่สุดก็ปล่อยไม่คิดไม่ถึงนะมันดีเยี่ยมขนาดไหนก็เราก็ปล่อยก็ว่าแล้วมันจะเป็นเองในโลกในสังคมเป็นไปตามธรรมเราพิสูจน์มาแล้วขนาดชีวิตของเราขนาดนี้โลกก็ยังเลี้ยงเราไว้ได้มันไม่น่าตกใจมันไม่น่าสงสัยเลยแล้วเราก็จะปล่อยวาง จัดรูปนางพันหน้าไม่ได้อยากตายไม่ได้ไม่อยากอยากไม่ตายยังอยากมีชีวิตอยู่หรืออยากตายไม่ไม่ต้องไม่ต้องมันก็รู้เลยว่ามันอาศัยกรรมเราก็รู้ว่าเราอาศัยกันเป็นกรรมเป็นกิริยากรรมกิริยาต่างๆนำพากันอยู่ผมตราบที่ยังมีเรี่ยวมีแรงผมก็จะขึ้นมาอบรมสั่งสอนนำพากันไปวันหนึ่งผมแค่นี้เวลาอื่นมีอีกคุณคุณจะสอนการบ้านคุณจะอบรมกันบ้างคุณจะช่วยเหลือโซฟากันอีกถ้าเขายอมเขาศรัทธาก็พอเป็นไปกลุ่มเล็กกลุ่มใหญ่อะไรแล้วแต่จะทำช่วยเหลือโปรไฟล์แบบนี้คุณก็ทำจิตใจอะไรใดที่จะดำริแล้วก็พานำพากันให้เป็นประโยชน์เป็นคุณค่าคุณก็ทำกันไปวันคืน กินแล้วถ้าคุณสิ้นสุดในคุณก็ทำกิจนอกจิตใจสิ้นขนาดนี้คุณก็ทำต่อไปอีกด้วยการอบรมตนโดยการฝึกฝนมีอุบายเครื่องออกอุบายเครื่องออกอันเลิศยอดพระสัมมารามองค์ 8 ของพระพุทธเจ้ามีสติรู้ตัวมีสมรรถภาพมีอิทธิบาทเพียรขยันฉันทะตามไปพัฒนาไปเรื่อยๆมันก็สั่งสมลงไปเป็นอินทรีย์เป็นภาระที่แท้ความเป็นพุทธก็เกิดในโพชฌงค์ 7 ก้าวไปก้าวไปด้วยสิทธิและอธิบายซ้อนให้ฟังแล้วว่าสติก็คือสติปัฏฐานวิริยะก็คือสัมมัปปธานและไม่ใช่ธรรมวิทยาก็คือสัมปทานคือสามารถที่จะสังวรสามารถที่จะรู้อันนี้ว่าจะต้องประหารได้เลิกละล้างเป็นประหารประธาน สามารถที่จะกระทำถึงสิ่งที่เป็นผลเร็วกว่าภาวนาประธานและก็สามารถรักษาทรงไว้ซึ่งสิ่งที่ดีก็ทรงไว้ได้สิ่งที่ 9 ใหม่ก้าวเพิ่มขึ้นหมุนเวียนอยู่ในสัมปทาน 4 มีอิทธิบาทเป็นวิริยะมีวิริยะเป็นอิทธิบาทก้าวไปในระดับที่ 9 เลื่อนไปเรื่อยๆมีอินทรีย์เป็นปิติมีประสิทธิภาพมีสิ่งที่ได้ดีมีสิ่งที่ได้กำลังเป็นความสงบและที่จริงเป็นกำลังนับเป็นภาระจริงๆเราเป็นความสงบเป็นความวิมุตความเกลี้ยงเกลาจากกิเลสไปเรื่อยๆมีปิติไปอินทรีย์มีปัจจัยเป็นภาระปกติคือความสงบ ศึกครูวิมุติคือความหลุดพ้นคือความสุขแล้วมันก็เป็นภาระกำลังจริงๆด้วยเป็นกำลังเป็นพละกำลังที่เสริมหนุนเนื่องขึ้นมาให้เราได้เจริญงอกงามขึ้นก็สั่งสมลงโทษชงก็เดินก็เป็นสมาธิจะเป็นอุเบกขาสมาธิก็อยู่ที่โพชฌงค์กลับสมาธิองค์ 8 พระองค์พ่อใหญ่ของโพธิปักขิยธรรมมึงก็รู้เรื่องหมุนเวียนสร้างสมาธิสร้างอุเบกขาสอนเป็นทานเป็นวิมุตเป็นชาติเป็นวิมุตสุดท้ายอุเบกขาก็เป็นฐานอาศัยเป็นฐานนิพพานแต่เราก็ไม่ได้ติดผู้โดยสารดังนี้เป็นต้นเราไม่ได้ไปยึดกรุงเทพฯเท้าเป็นของเราแต่ก็เป็นฐานอาศัยหรือว่าจะลึกเข้าไปหาอากาศอุเบกขา ความมั่นคงความสวยความเอกความเลิศเราเป็นอยู่อาศัยอุเบกขาเป็นตัวเป็นอาสาเป็นตัวตายถ้าอาสาและก็อยู่เฉยๆแหละเฉยกว่าอุเบกคำว่าอุเบกขาแปลว่าเฉยอาสาก็คือลงถ้าจะไปอยู่ในผาในตัวนั้นตัวเดียววางแม้กระทั่