220630-2-122 ทางเอกภาค2-ตอน122(หน้า266)-พ่อท่าน-สันติอโศก-ท052.txt

ะสมไว้โดยสุจริตมันมีห่อไว้เต็มเชียวเห็นสมบัติกรอบกรองเอาไว้สุดท้ายก็หมดค่าเมื่อเราเองเราเห็นเป็นศูนย์เราก็คืนให้โลกทั้งหมดเราคืนไปให้มันมีบทบาทคืนไปให้ไม่มีราคาอยากให้กาแฟใช้ กล้วยแขกว่าเราจะคืนแบงค์บาทแบงค์ 5 แบงค์ 10 แบงค์ 100 แบงค์ 500 อะไรที่เรากองไว้ถ้าเป็นล้วนๆทั้งๆเนี่ยมันเป็นกากเดนที่เราเคยหลงมานึกว่ามันมีค่ามีราคานักเราจะคืนให้แก่โลกเราก็ต้องพยายามให้มันมีบทบาทให้ไม่มีค่าที่รังสรรค์ที่สร้างให้แก่โลกของเขาได้เกิดประโยชน์ใช้สอยเกิดประโยชน์ที่จะนำพามาสู่ธรรมะอีกทีนึงสร้างยานพาหนะที่จะนำพามาสู่โลกุตระอีกทีนึงเราก็ใช้มันเสียมันเป็นการเดินของอวิชชารูปนามขันธ์ 5 แท่งนี้มันเหมือนกันก็อย่างที่มันเป็นเงินทอนเรานึกว่ามันเป็นของมีค่ารถไฟฟ้าที่จริงถ้าสมมุติขึ้นมามันเป็น กระดาษเศษอะไรเมื่อเราเองเรามีสภาพที่สบายซะแล้วจบได้ศูนย์ได้ไม่มีการหลงไหลในเรื่องเกิดเรื่องตายไม่มีการหลงในเรื่องแม้แต่มอมเมาได้รูปรถขึ้นเสียงสัมผัสอะไรไม่เห็นว่ามันเป็นสมบัติที่น่ายึดถืออะไรเป็นแต่เพียงเพียงความเกาะกลุ่มหรือความมารวมกันอยู่เท่านั้นเราจะเห็นชัดแล้วเราก็จะคืนให้แก่โลกเขาด้วยเต็มใจไม่หวงไว้มันแม้แต่มันจะไม่ใช่เหมือนอย่างกับเป็นแบงค์มันกลับมาเป็นเครื่องที่ประกอบกันเหมือนเครื่องยนต์และเหมาะกับผลิตภัณฑ์มันมีอำนาจในการซื้อหาแลกเปลี่ยน ไอ้เครื่องยนต์กลไกของร่างกายของเรามีทั้งหมดมันก็มีฤทธิ์มีฤทธิ์ในทางที่จะทำนั่นก็ทำนี่สร้างสรรค์เรื่องทั้งคิดถึงธรรมแล้วก็มาใช้มันตามหน้าที่ใช้มันตามกลไกของมันที่มันให้สิทธิ์ให้แรงให้ประโยชน์แล้วเราก็เอามาใช้ประโยชน์นั้นไปเพื่อเป็นพาหนะให้คนอื่นเขาได้รู้ธรรมะให้คนอื่นก็ได้ค่าที่สูงสุดคนที่รู้แล้วเป็นพระอรหันต์แล้วจึงใช้กลไกนี้ไปแล้วมันย่อมเสื่อมไปธรรมดาแค่นิ่งไว้เฉยๆก็เสื่อมกว่าด้วยซ้ำให้มันทำงานขนาดนึงถ้าทำมากไปมันก็เสื่อมกว่าก็จริงแต่ถ้าทำขนาดนึงกำลังอยู่ดีเชียวคล่องแคล่วอยู่ดีแล้วเป็นประโยชน์มีค่าอย่างแท้ ก็ให้มันใช้ไปกากแดงของอวิชชาพระอรหันต์จะรู้จริงๆว่าเป็นกากแดงของอวิชชาหรือจะเข้าใจอย่างแม่นมันเห็นชัดไม่หลงไหลในสิ่งที่เกิดที่เป็นที่มีเพราะเราไปหลงสร้างมันมาหลงก็มาตั้งแต่จุดยังไม่มีอะไรจนกระทั่งมามีอะไรเข้าร่วมกันเข้าจนกระทั่งกลายไปเป็นเซลล์กลายเป็นชีวิตกลายมาเป็นตั้งแต่ชีวิตไม่รู้กี่ชีวิตอย่างที่เอาสู่พระพุทธเจ้ามายืนยันให้ฟังกว่าจะมาเป็นไอ้นี่มันไม่รู้กี่กลับกี่การกว่าจะมาได้รวมเซลล์ไม่รู้กี่ล้านล้านเซลล์มาเป็นมนุษย์ให้พลังงานมันมีความสัมพันธ์กันต่อไปในตัวตนแห่งนี้ใช้งานของมันได้เนี่ยโอ้โหพลังงาน มีที่เข้ามาสังเคราะห์ด้วยคำว่าใช้ร่วมรางนี้มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆมันปะติดปะต่อกันเป็นอิทัปปัจจยตาไม่รู้กี่ทรัพย์กี่ซ้อนวิจิตรเหลือหลายพิจิตรมากเสร็จแล้วเราเองเราก็ยังจะมาลงมากนั้นอีกสร้างต่อไปอีกแล้วก็ก่อให้มันยิ่งๆไปอีกมันก็ไม่มีจบแล้วมันก็ได้แต่วุ่นวายเดือดร้อนแต่ถ้าเราเข้าใจแล้วเราก็พอมันก็ไอ้นั่นเองก็หมุนเวียนสร้างก่อนต่อไปต่อมาเป็นอยู่อย่างนี้นานนับชาติจะเป็นอีกกี่ล้านล้านล้านล้านล้านล้านล้านล้านล้านล้านล้านชาติก็แล้วแต่มันก็ไอ้อย่างนี้ไม่มีอะไรแปลกแปลกไม่มีหรอกเพราะว่าเราเองเรารู้แท้ถึงจริงแล้วมัน ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรเลยใครจะไปปลอมสีปลอมรูปปลอมรถพร้อมกลิ่นพร้อมสัมผัสพร้อมวิมานจะไปปลอมวิมานไหนๆมาอย่างไรอีกก็ไม่ได้แปลกไม่แปลกจะมีจินตนาการจินตนาภาพจะไปสร้างจิตเป็นจิตรกรรมอื่นๆอีกยังไม่ทันออกมาทางกายยังไม่วาดออกมาเป็นสีเป็นรูปให้คนอื่นเขาเห็นด้วยตัวเองเห็นภาพวิจิตรสภาพวิมานของตัวเองที่สร้างอยู่ในวิมานอยู่ในนี้เป็นอย่างวิจิตรเป็นกิจกรรมขั้นจิตในจิตจะสวยงามยังจนกระทั่งมาปั้นออกเป็นสีเป็นภาพให้แก่โลกเขาดูไม่ได้ก็ตามก็เป็นความเนรมิตหรือเป็นความนึก ความเพ้อเป็นความสมมติของเราเองอยู่ในจิตเท่านั้นเองถ้าเราเป็นผู้ที่ยังหลงใหลใฝ่เพ้ออยู่เราก็จะพยายามปั้นดอกไม้ให้ได้ให้มันเป็นตัวเป็นตนให้มันเป็นสภาพของโลกที่มีอยู่ในโลกก็พยายามจะทำออกมามันอยู่ในจิตของเราเท่านั้นมันรู้แต่จิตของเราผมก็พยายามทำออกมาข้างนอกกับคนอื่นเขาไม่รู้ไม่เห็นแล้วก็จะเป็นจะมีก็ขึ้นมาพยายามจนได้มันก็จะมีทิศทางมีเหตุมีปัจจัยไปจนได้อยากออกไปนอกโลกอยากออกไปนอกไอ้นู่นนี่อยากสร้างวิมานอย่างเนรมิตรูปภาพอยากจะเอาไอ้นั่นมาต่อไอ้นี่อยากจะมีแบบนั้นแบบนี้ก็ทำก็ไปคิดอ่านนำไปก่อนแล้วก็สร้างมันจะเป็นเป็นค่าธาตุแห่งการสร้าง สถานีการสร้างสรรค์ที่จะสร้างกันแบบนั้นน่ะถ้ามันไม่ทุกข์ร้อนชีวิตมนุษย์ทั้งหลายแหล่ชีวิตสัตว์โลกทั้งหลายแหล่มันไม่เดือดร้อนจนเกินไปเราอยากให้มันวิจิตรก็อยากให้มันฟุ่มเฟือยและอยากให้มันมากมายถ้ามันมีรถอยู่ในโลกแล้วสัตว์โลกเนี่ยเมื่อแผ่จิตไปตรวจหมดแล้วมันไม่มีใครทุกข์ใครร้อนตัวเราเองก็มาทำลายฟุ้งเฟ้อเผาผลาญก่อสร้างอะไรเล่นได้ก็ทำเถอะแต่นี่ความจริงมันไม่เป็นอย่างนั้นความจริงแล้วมันคนที่ทุกข์ร้อนคนที่เขาเดือดร้อนต้องการใช้ส่วนที่เรามีเฟอร์ๆเนี่ยเอาไปเป็นประโยชน์ยังมีอยู่เพราะเราก็ไม่น่าจะเอามาทำอย่างนั้นเราน่าจะรู้แก่นสารสาระชีวิตไม่น่าเอามาสร้างให้มัน เป็นจินตนาการที่งามแงะวิจิตรสลักเสลาเปลืองเปล่าแรงเวลาวัสดุเอาอะไรจะได้มาทำลายเล่นสถานที่จะเป็นเครื่องที่จะเอาไปประกอบให้เป็นปัจจัยแห่งชีวิตอย่างอื่นเราจะเอามาทำเล่นไม่ค่อยละลายไม่ค่อยทำให้มันอย่างโน้นอย่างนี้เล่นของเราคนเดียวมันก็ไม่โกนมันควรจะแบ่งแจกให้คนอื่นเขาบ้างเราก็ทำพอสมควรสมส่วนสั่งรังแต่พอตัวแล้วพออาศัยให้มันได้แก่นสารสารน้อยๆแม่เป็นบ้านก็ตามพอไปพอมาไม่ต้องไปฆ่าถาดบ้านก็ไม่ต้องไปคอยเก็บคอยคอยแล้วดูแลรักษาแบกขามันมากด้วยซ้ำไม่เอากลับมาทำเป็นอย่างนั้นอวด นี่ก็เป็นเรื่องเป็นเรื่องสมมุติว่าเอิกเกริกมักใหญ่นึกว่าตัวมีฤทธิ์มีเดชมีความสามารถที่จริงเราก็มีจริงก็ไม่ว่าอะไรแต่มีจริงแล้วก็เผื่อแผ่เขาช่วยเหลือเราจะสร้างเท่าไหร่เราจะหาเท่าไหร่เราจะสามารถผลิตไอ้นั่นผลิตไอ้นี่ออกมาที่มันเป็นสิ่งที่เกิดแรงผลิตที่ถูกสัจธรรมและก็เป็นสิ่งจำเป็นของมนุษย์ด้วยผลิตขึ้นมาแล้วก็แจกจ่ายเผื่อแผ่เข้าไปนั่นต่างหากจะเป็นคุณเป็นข้ามากกว่าเราเอามาแล้วก็เอามาผลาญเล่นของเราอวดอ้างว่าฉันทำใหญ่ในชั้นเป็นสิทธิมีสิทธิในของสิ่งนี้แล้วก็ทำของเราเองเต็มเหนี่ยวเต็มที่ของเราใครจะโมโหมาห้ามไม่ได้ก็จริงอยู่แต่ทำไมจะต้องทำลายเล่นอย่างนั้นถ้าทำได้ ทำไมคนอื่นที่เขาทำไม่ได้ไม่สงสารเค้าบ้างให้เขาได้รับได้ใช้ได้เผื่อแผ่เอาไปให้เป็นประโยชน์แห่งชีวิตร่างกายจะเป็นแสนทุกข์เพราะว่ามันธรรมชาติก็มีแดดน้ำลมฝนส่วนนั้นส่วนนี้ก็จะได้หลบฝนหลบแดดก็จะดีใช้ได้สอยมั่งอย่างนี้เป็นต้นไม่ทำจะเอาไปทำอะไรก็เลอะเทอะหรือว่ายังปลูกข้าวได้มากๆไม่เอาข้าวไปให้คนเขากินเป็นแป้งเป็นน้ำตาลอะไรจะได้ช่วยเหลือร่างกายกลับเอามาหมักมันดองทำเป็นน้ำเหล้าทำเป็นน้ำอะไรแล้วก็กินให้มันตัวเองสติเสื่อมเดินโซเซๆๆแล้วก็ยังมีอารมณ์บ้าๆบอๆบางทีก็อวดกรรมที่มันเมื่อเวลามันกินเข้าไปแล้วมันก็ไปที่ทำให้เซลล์ของเรามันไม่ทำงานไม่ได้ หลายส่วนเลยกลายเป็นคนควบคุมไม่ได้กลายเป็นคนปล่อยให้จิตกิเลสออกมาเพ่นพ่านขายขี้หน้าตัวเองอีกก็มันโง่อีกกี่ต่ออะไรแบบนี้หรือตัวเองทำไม่เป็นเอาไปเข้าไปมักทำเหล้าไม่เป็นเอาไปให้ขายให้คนอื่นเขาทำเหล้าแล้วก็เอาเหล้ามาแล้วตัวเองก็เอาเหล้าแล้วมากินให้ตัวเลวลงมันก็ไอ้เหมือนกันแต่เพียงว่าตัวเองไม่ได้ทำเองเพราะตัวเองไม่เก่งที่หมักข้าวให้เป็นเหล้าไม่เป็นก็เลยไปกินของคนอื่นเขาหมักมาอย่างเงี้ยแล้วตัวเองก็เลวๆอย่างเก่าขายขี้หน้าปล่อยให้กิเลสเอามาโชว์ยังเก่าอะไรเนี่ยสติก็เสื่อมสภาพก็เสือกแทนที่จะได้ปลูกฝังสิ่งดีกลับปล่อยให้กิเลสออกมาเพ่นพ่านเต็มเหนี่ยวอะไรเงี้ยมันก็ไม่เข้าท่าเข้าทางอะไรยกตัวอย่างง่ายๆจิตของคนมันเป็นอย่าง แล้วมันก็เป็นเรื่องเหลวไหลอย่างนี้ตลอดมานี่ยกออกมาให้เห็นหยาบๆถึงแม้ไม่อยากป่านนี้มันก็ไม่ขนาดเปลืองเปล่าชีวิตร่างกายก็เท่านั้นมีปัจจัย 4 พอสังเคราะห์ไปพอประมาณและนอกนั้นไม่มีอะไรนอกจากเราจะมีการงานที่จะสร้างสรรค์ขึ้นมาแล้วก็เหลือเหลือเฟือแจกจ่ายคนอื่นคนมันเป็นสมบัติโลกที่มีพลังงานสูงมีค่าเก่งกว่าวัวควายมาช้างพ่อเป็นสัตว์ที่ประเสริฐสามารถสร้างสรรค์อะไรได้มากมายสร้างแล้วเผื่อแผ่เกื้อกูลกันด้วยสั่งแล้วก็แจกจ่ายเจือจางจะไปอย่างที่ว่านี้โลกจะไม่เดือดร้อนเลยทุกวันนี้การสร้างแกร่งหาวิธีการทางเทคโนโลยีจะสร้างหน่วยผลิตหนี้ประกอบร่วมประกอบนี่เก่งมากมายนะทุกวันนี้ไม่ใช่ไม่เก่ง แต่จิตมันเลวจิตมันหวงแหนจิตมันไม่เกื้อกูลจิตมันไม่ทานไม่แตกไม่ออกมันเอาไปทำลายเล่นเอาไปสร้างบ้านหัวใหญ่ๆอั๊วคนเดียวสร้างบ้าน 10 หลังแล้วก็ขวางเอาไว้ว่าจะเอาไปใช้ให้เขาทำเหล้าทำยาทำสกัดเป็นไอ้นู้นไอ้นี่อะไรออกมาเป็นยาเป็นฝิ่นเป็นอะไรต่ออะไรต่างๆเป็นเฮโรอีนเป็นนั่นแหละเราก็เอามาเสพหรือว่าไม่เสร็จก็ให้ทำลายคนอื่นทั้งๆที่มันไม่รู้อีน้องอีเมลอะไรเลยให้มันไปส่งให้ไปติดให้มันไปกินแล้วมันทำลายชีวิตไร้ค่าไม่ได้เรื่องได้ราวเสร็จแล้วไม่ช้าก็ตายพ่อปฏิกิริยาธาตุแรงๆพวกนี้ก็ทำลายร่างกายให้ไปทำอย่างนั้นไม่เข้าเรื่องอะไรเลยในโลกเป็นแบบนี้แหละ โรคแย่แล้วเป็นไปต่างๆนานาแล้วเราวิกฤตก็คือไม้เขาว่ามันมันแย่แล้วมันไม่ได้เรื่องแล้วมันยิ่งบ้าแปลว่าไม่หมายคำว่าไม่ผิดนี่เองภาษาสันสกฤตภาษาบาลีกะตะก็ตามแปลว่าสิ่งที่มันเป็นมันแล้วมันเสร็จเดี๋ยวนี้มันบ้าแล้วถ้ายิ่งตัวนี้ก็คือมันยิ่งมันไปใหญ่แล้วถ้าไม่ก็คือมันไม่เอาที่ประโยคมันแล้วในสิ่งที่ไม่เป็นประโยชน์และมันยิ่งในสิ่งที่บ้าๆวิกฤตวิกฤตก็เหมือนกันวิตกได้ตั้งลงอย่างลงได้เป็นไปวิกฤตได้ตั้งลงได้อย่างลงแทนที่จะเข้าถึงหรือยังลงประกาศ แทนที่จะได้เข้าถึงได้อย่างลงในสิ่งที่ดียิ่งหรือว่าสิ่งที่ไม่ดีนั้นก็ไม่มีได้อย่างยิ่งแทนที่จะเป็นอย่างนั้นมันไม่เป็นเหมือนกับกลายเป็นอีกอย่างหนึ่งคือเป็นอย่างนี้แล้วมันบ้ากันไปใหญ่แล้วก็มันไอ้สิ่งที่ไม่น่ามีมันมีไอ้สิ่งที่มีเกินไปมันไม่น่าจะเกินก็ไปอีกแล้วมันก็บ้ากันไปอีกแล้วแต่ว่ามันเกินขอบเขตมันไม่รู้สารัตถะชีวิตสิ่งที่เราได้สมมุติกันในโลกนี้มากพอแล้วสมมติที่สัจจะทุกวันนี้มากเกินมากแล้วอยู่ในโลกมันไม่ควรจะสมมติอีกต่อหรอกมันเหนื่อยจะตายอยู่แล้วมันก็ไม่หยุดยั้งการสมมุติมันสมมุติกันอยู่นั่นแล้วคิดอ่าน ก็หลอกล่อกันให้มันหลงของใครก็พยายามโฆษณาของใครโฆษณากันไปไม่ชอบอย่างนี้นะกลิ่นอย่างนี้รูปอย่างนี้รถอย่างนี้สัมผัสอย่างนี้นี่ของอวดเริดยอดเลิกหมดเลิกยอดก็ใครแล้วก็สมมุติไปให้มันมาหลงติดกันแล้วมันก็ไม่ติดมันไม่ติดจริงมันหมุนเวียนถ้าติดไอ้นี่คนนี้อาจจะติด 5 กลับติดอันนี้คนนี้อาจจะติดอันนี้อีก 3 กับคนที่อาจจะติดคนนี้แค่ 3 ชั่วโมงแล้วก็เปลี่ยนแปลงไปติดของอื่นอะไรแล้วแต่เนี่ยมันก็แค่นี้เองแต่เขาไม่รู้อย่างนี้เขาก็สมมุติขึ้นไปไม่ได้ไม่เหนื่อยเพราะเราไม่ต้องไปคิดสมมติอะไรกับเขาอีกเลยเป็นนักเรียนก็สมมุติกับเขาก็มาแล้วเพราะขนาดที่เราถอดถอยออกมาขนาด ไม่ติดหมดนี่มันก็ยังบ้าขนาดนี้ลดลงมาลดลงมายิ่งติดมากเท่าไรก็บ้าอยู่ทางนั้นไม่ติดเลยไม่บ้าเลยไม่ต้องไปติดเลยไม่บ้าเลยแล้วรู้ให้เท่าทันแล้วเราจะมารู้ในโลกที่สมมุติมันมาจากศูนย์มันไม่มีอะไรมันสมมุติติดกันเพราะเราจะรู้ว่าชีวิตมันยังสังเคราะห์เข้าไปเนี่ยให้มันมีอะไรต่ออะไรพอสมควรเท่านั้นเองแล้วก็สังเคราะห์ไปใส่แล้วเราก็มีชีวิตอันสบายไม่ต้องไปมีอารมณ์หลงไปหลงเป็นสุขเป็นทุกข์มันไม่มีหรอกสุขๆมีแต่สิ่งที่เกิดขึ้นมาตั้งอยู่แล้วทนอยู่ไม่ได้ไม่มีแต่ความเสื่อมไปเพราะมันเป็นความปรุงกันเป็นความผสมกันเป็นสังขารธรรมและมันก็จะเสื่อมสลายไปรู้ให้จริงมันมีแค่นั้นจริงๆ เมื่อมันมารวมกันอยู่ก็เอาเข้าสังเคราะห์มันพอมันพอเป็นพอไปเท่านั้นเองเราได้หลงสร้างมันมาจนวิจิตรขนาดนี้แล้วแทนแล้วมันก็เป็นกากแดงของสิ่งที่เราได้ลงสร้างมาใช้มันให้เต็มที่ทำให้มันทำประโยชน์ให้โลกให้เต็มที่มันสามารถรู้ให้มันรู้มันสามารถผลิตมีฝีไม้ลายมือเท่าไหร่ให้มันทำวันหนึ่งคืนหนึ่งไม่ต้องทรมานมันเกินควรแต่ว่าให้มันทำการกระทำที่มันเป็นประโยชน์เป็นงานเป็นการอันพอเหมาะสมถ้าเมื่อเราทำการงานที่พอเหมาะพอสมมันก็จะได้ประโยชน์ขึ้นมาอยู่ในโลกนี้อันใดขาดแคลนเราก็ทำสิ่งขาดแคลน แล้วก็แล้วไปทำแล้วเสร็จมันก็เป็นอดีตทั้งหมดอดีตมันก็ไม่ใช่ตัวใช่ตนของเราอดีตมันก็ไม่ใช่อะไรของใครมันเกิดแล้วมันก็เป็นแม้จะเป็นคุณงามความดีเป็นนักสร้างนักสันนักก่อนักกระทำสิ่งเลิศสินยอดขนาดไหนมันก็เป็นสิ่งเลิศสิ่งยอดตามฐานะของความถูกต้องดีงามในโลกเท่านั้นเองถ้าเราไม่มีจิตไปผูกพันอะไรแล้วมันก็ไม่มีอะไรยิ่งอนาคตน่ะยังไม่เกิดยิ่งไม่มีจริงเราจะคำนวณรู้ว่าเราจะสร้างโน่นสร้างนี่เป็นนู่นเป็นนี่เป็นอัปลักษณ์โคยานมันมีอีกกลับมารักโคยานมีอีกไม่ตายเลยมีอีกไม่จบมากมายอนาคตมีอีกมากเหลือเกินไม่ต้องดาวน์เลยคิดเห็นได้จริงก็ได้ว่าอนาคตมีอีกกว่าล้านล้านล้านล้านล้านล้านล้านล้านล้านล้านล้านล้านล้านล้านล้าน มันจะแปรปรวนไปยังไงโลกนี้แตกแล้วก็ไม่ได้หมายความว่าหมดอนาคตโลกจักรวาลมหาจักรวาลนี้แตกแล้วมันก็จะแตกแล้วมันก็จะรวมๆแล้วมันก็จะแตกแตกแล้วมันก็จะรวมอยู่อย่างนี้นิรันดรอยู่นิรันดรมันไม่ใช่ของแปลกอะไรเลยอมรรัตน์โคยานหรืออัปลักษณ์โคยานแล้วจะเป็นแต่ข้างหน้าอื่นออกไปอยู่เรื่อยๆหรือเหมือนแท้จริงเมื่อคืนอ่ะมะระมันก็คือความที่มันจะเป็นจะไปอยู่อย่างนั้นมันไม่มีจบไม่มีสิทธิ์อมรหรือนิรันดร์มันไม่มีหรอกมีตายอะไรมันไม่มีมันก็เกิดเกิดดับๆอยู่อย่างนั้นตลอดเวลาเพราะอนาคตมันก็คืออนาคตอย่างนั้นน่ะมันไม่มีจบสิ้นในอนาคตแม้อันดีเรานึกว่าเราเป็นผู้ทำหรือเป็นสิ่งที่เกิดแล้วกรอบแล้วก่อแล้วถึงแล้ว เป็นแล้วไม่ใช่ว่าวิมานฝันเฉยๆแต่แม้จะเป็นกรรมในทางกายวจีหรือแม้แต่ในทางจิตได้คิดแล้วแล้วก็หยุดลงไปจะทำได้แค่จิตคิดมันก็เป็นอันดีที่ผ่านเพราะสิ่งใดที่มันเกี่ยวพันผูกพันอยู่กับโลกอยู่กับกายและจิตวิญญาณของสิ่งที่มันเกิดอยู่ในโลกมันก็เป็นสัตว์สิ่งที่สำคัญสิ่งที่สำคัญนั่นแหละเราเรียกกันว่าเป็นจักรวาลมหาจักรวาลใหญ่ที่เรียกว่าเป็นจักรวาลทั้งทางด้านกายวัตถุธรรมและเป็นทั้งจักรวาลทางนามธรรมด้วยทางจักรวาลรูปประธรรมทุกคนพูดกันแม้ทางด้านนักวิทยาศาสตร์พบกันก็พอรู้ทางด้านจักรวาลทางด้านนามธรรม ทางด้านมนุษย์วิทยาศาสตร์ไม่รู้ด้วยเพราะเขาพบวัตถุนิยมทางด้านนามธรรมมีจิตนิยมอีกอันหนึ่งซ้อนลงไปอีกวัตถุก็รู้ได้ศึกษามารู้กันได้มันหยาบกว่านามธรรมอีกก็สามารถรู้กันอีกแล้วมันก็เกี่ยวกับมีราคะมีโทสะผูกพันหรือมีกามมีพยาบาทผูกพันกันอยู่เป็นต้นแต่เราก็ไปพูดที่ไม่รู้ได้ง่ายๆโมหะหรืออวิชชาอย่างคำไม่ถูกมันเกาะไม่ติดเมื่อคล้ำไม่ถูกเกาะไม่ติดไอ้ฤทธิ์เดชที่มันมีอาการของราคะอาการของพยาบาทอาการของการอาการของโทรศัพท์มันก็มีจริงอาการอย่างนั้นยังเกิดอยู่ ก็ยังมีอยู่ยังไม่สลายไปยังไม่ล้างยังไม่แตกถ้ายังไม่เฉยๆไม่เฉยมันไม่สูญมันยังเป็นราคะที่เอามาให้แก่เราอยู่เราก็เป็นเราไปเราก็ติดก็ยึดกับผูกกับพันเกิดแล้วเกิดอีกจึงมีรสสมใจก็จะเกิดมาทำความสมใจเป็นสุขเพราะหลงว่ามันได้เสพแล้วมันสุขเราสมใจและเป็นสุขแล้วก็เป็นอยู่อย่างนั้นเท่านั้นเองว่ามันจะหลงแม้แต่อดีตไม่รู้อดีตนึกว่ามันเป็นตัวแล้วก็แถวนั้นหรือไม่เอาอดีตฝันเพ้อเป็นวิมานอนาคตข้างหน้าฉันจะต้องเป็นนั่นฉันจะต้องเป็นหนี้ฉันจะต้องมีโน่นอยู่ข้างหน้าอีกต่อไปมันก็ได้ยาเดียวกันในยาเดียวกันและเหนื่อยเมื่อยล้าและเป็นไปอย่างนี้เหมือนกันเพราะว่าคุณเองคุณตัดสินแล้วเป็นพระ แค่นี้เองเหรอแล้วเราก็ไม่เอาแล้วไม่วุ่นวายแล้วเราก็รู้ด้วยปัญญาอันยิ่งด้วยว่าแล้วเราก็อยู่ไปใช้ประโยชน์ทำประโยชน์ให้เต็มที่แก่โลกเขาแล้วก็ทำไปสิ้นลูกขันน้ำขันนี้ก็เบื่อแล้วไม่เอาไม่เกิดอีกแล้วมันก็ไม่เกิดจิตของเราเราต้องรู้จิตของเราจริงๆว่าเราไม่ได้ติดอะไรไว้จริงๆถ้ายังเสพยังติดอยู่นะเอร็ดอร่อยยิ่งหยาบเป็นสภาพของวัตถุนอกคุณก็ต้องมาเอาคุณจะปฏิเสธด้วยความจริงที่คุณติดอยู่ไม่ได้ถ้าคุณยังพอพันอยู่คุณก็ต้องมาเอาจิตของคุณให้ชัดนะต้องดูจิตให้ชัดถ้าจิตก็คนไม่ติดแม้แต่การในโลกนี้แล้ววัตถุในโลกนี้แล้วรูปโลกถึงจะฝากคุณไม่เคยโหยหาอะไรเลยในโลก มันเหลือแต่ธนาคารไม่ติดมันพบเป็นชาติอะไรจะพบจิตคุณก็ไปติดอยู่ในภพของจักรวาลแห่งจิตจักรวาลของวิญญาณจิตจักรวาลของวิญญาณมันก็ไม่ไปทำอะไรกันมากมายของใครก็ของมันมันไม่มีสงครามของจักรวาลอย่างที่เขานึกว่าเป็นสงครามไอ้ที่เขาว่าอะไรนั่นหรอกมันไม่มีหรอกมันก็เป็นทุกข์เป็นสุขของตนเท่านั้นเองมันไม่เหมือนชาวโลกนี้หรอกมันเป็นทุกข์เป็นสุขของตัวเองไปตามเรื่องตามราวแต่เขาก็บอกว่ามันไปรบกับเหลืองเกินแม้แต่สวรรค์นรกก็รบกันไอ้ทางบ้านเมืองโลกโลกนี้ลูกยางนี่ก็รบกันสงสัยมันคงจะแย่นะเพราะว่าได้แค่ได้ยินเสียงหยาบมันก็แย่แล้วยังไม่ได้มีเสียง รายละเอียดที่มันจะต้องทำค่าหรือว่าทำเสียงทำภาพทำรถอะไรลงมาหาโลกมนุษย์อีกโอ้โหมันคงแย่เลยนะโลกนี้แต่ถึงอย่างนั้นก็ตามพระพุทธเจ้าท่านก็ตรัสว่าเมื่อผู้ใดเลิกโลกตามนี้ได้ก็ไม่เว้นมาเกิดเป็นคามีเป็นผู้ที่สงบลงนับพอควรพอไปอยู่ในสภาพที่ไม่มาเกิดแต่ถ้าเกิดว่ามันไม่รู้มันก็หลงอยู่อย่างนั้นแหละมันก็มีพบของมันเองแต่มันก็เสื่อมน่ะเป็นอนาคามีก็ไปสลายตัวได้อยู่ทางโน้นนานช้าเพราะเราพยายามเร่งการลดการนี้ให้หมดทั้งสิ้นชนิดธนาคารมีมันก็จะเหลือแต่โลกในอนาคตเราไม่กรอกโปรดก่อร้ายออก ก็ช่างมันถึงพบนอกมันก็ไม่ยุ่งอะไรไม่ไปต้องก่อภัยอะไรให้แก่เขาข้างนอกมันก็ไม่เป็นอะไรมากมายเราก็สบายไปในจุดหนึ่งถ้ายิ่งเป็นพระอรหันต์และแม้แต่ภูมิของอนาคามีก็ต้องรู้เท่าทันสภาพสังโยชน์สูงมีมานะมีหลงนั่นลงนี่มากมายไปไม่เท่าเรื่องราวแม้แต่จิตจิตสงบแล้วก็ไปดักดานกบดานเป็นอสัญญีสัตว์อยู่นั่นแหละเสร็จแล้วก็ต้องออกมาจากอสัญญีสัตว์อย่างนั้นไอ้จิตพวกนี้ก็เป็นเรื่องจริงติดมันอร่อยมันก็เป็นซึมเศร้าก็เป็นอย่างนั้นแหละมันเป็นเดี๋ยวนี้อยู่ในร่างนี้พิสูจน์เดี๋ยวนี้ของเราเป็นอะไรเป็นอย่างไรเป็นอยู่เดี๋ยวนี้ไม่ได้ไม่ต้องเป็นเมื่อไหร่ตายแล้วก็เป็นอย่างนี้ถ้าเผื่อเหลือจิตก็เหลือจิตถ้าเผื่อว่าจะเหลือกลางแผ่นดินรนหากามเท่าที่มันมีแรงราคาจากปกติดิ้นรนเร็ว ก็เกิดไวถ้าราคะไม่จับมันก็นานๆจนมันยิ่งลืมเลยคนที่รีบกลับรีบเกิดรีบมีราคะแรงๆแล้วก็รีบเกิดมันยังจำไม่ได้เลยภพชาติของตัวเองเกิดถ้ายิ่งไปช้าๆนานๆนะจำไม่ได้กรรมยิ่งอ่อนยิ่งเกิดช้าแล้วก็ยิ่งจะจำอะไรไม่ได้เสร็จแล้วก็มาถูกกามก็มอมเมาใหม่ฟังดีๆนะมันซ้อนมันจะเห็นได้เพราะเรารักกันในโลกนี้ได้มากเสร็จแล้วก็ไม่ดิ้นรนเท่าไหร่เพราะฉะนั้นเวรวนเวียนมาเกิดมันจึงช้ายิ่งช้าก็ยิ่งเสื่อมยิ่งช้าก็ยิ่งลืมพอลืมมันก็ไม่รู้แล้วว่ากามคืออะไรกลับมาในโลกก็มาถูกเขามอมเมาก็บ้า นานไปอีกยิ่งนานใหญ่เลยทีนี้ฟังดีๆนะมันยิ่งซ้อนมันยิ่งเป็นสภาพหมุนรอบเชิงซ้อนยิ่งสวยใหญ่เลยแทนที่ว่าจะเร็วขึ้นมารู้ตัวเร็วขึ้นก็จะได้กลับพระยิ่งสวยใหญ่เลยนึกไม่ออกเลยนึกไม่ออกหรอกยิ่งไปใหญ่แล้วก็มอมเมากว่าจะรู้ตัวกว่าจะมีภูมิกดก็เจอทุกข์สนุกมากจนกว่าจะเจอทุกข์หนักมันจึงเจริญลึกๆลึกรู้ตัวนี่เราเผลออภัยไปกับโลกเขาเนี่ยเนี่ยโมหะเลยว่าความเมาโรคเป็นไปอย่างนี้แล้วถ้าเกิดว่าเราไม่ทราบว่าธาตุรู้ที่เป็นธรรมะไว้ให้มีอินทรีย์พลังกล้าสั่งสมไว้เราจะไม่ฟื้นตัวง่าย หายไปนานกว่าจะวนกลับมาเกิดก็ตามอยู่ในดุสิตเป็นโพธิสัตว์ซะบ้างหรือเป็นอะไรซะบ้างได้รับรู้ความสงบเลยถ้าบอกว่าไม่มีครูมาทำอย่างนี้นะมาเกิดก็อย่างนี้หลงโลกเขาเมาไปเลยแต่ถ้าเกิดว่ามีผู้มาทำแล้วมันก็จะรู้ได้มากน้อยตามที่เรามีภูมิมาถ้าเรามีภูมิมากแข็งแรงมากอินทรีย์ประมาณแม้เขาจะมอมเมาหยาบยังไงวันหนึ่งก็ต้องระลึกรู้ตัวดิ้นออกมาได้เหมือนพระโพธิสัตว์เหมือนพระพุทธเจ้าเมาเมายังไงก็พอแตะเหตุปัจจัยเข้ามานิดหน่อยไอ้นี่ทุกข์อย่างนี้จำได้แล้วระลึกออกแล้วมันจะเตือนตนแล้วมันก็จะกลับไม่เอาแล้วพอถ้าเรายังมีโปรโมชั่นที่เป็นพระอริยะแล้วนะมันก็ไม่เอามันก็มาตอบพอตอบถูกแต่ทีนี้ในระยะเวลา ก็ช่วงนึงถ้าคุณเกิดมาในช่วงอายุมนุษย์ 100 ปีเป็นกลับ 100 ปียังไม่ออกเลยคุณก็ตายเปล่าแล้วก็ขาดทุนได้สั่งสงกรานต์หรือสั่งสมโลกลงไปถ้าไปเกิดในยุคที่มี 10,000 ปียืนกลับ 50,000 ปีเป็นกับยาวนานกว่าจะระลึกออกก็ยังค่อยยังชั่วก็ยังพอระลึกตัวไว้ทันได้กลับตัวนี่มาเกิดยุคอย่างนี้นะที่ขาดทุนเลยคุณเลยนี่คุณเกิดยุคนี้คุณเกิดอีกสักร้อยเชียวเนี่ยยุคนี้คนเกิดยุคนี้นี่ 100 เที่ยวซวย 100 เที่ยวเลยนะเพราะเดี๋ยวตายแล้วไม่ถึง 100 ปีตายซวยไว้ตัวไม่ทันก็เดี๋ยวไปลืมไปอีกวนกลับมาเกิดอีกตัวเองเพราะว่า 100 ปีไม่ชำนาญเลยยังไม่ทันระลึกรู้ตัวเลยทุกข์ยังไม่ฉ่ำใจเลยตายอีกแล้ว ซวยเนี่ยเค้าวิบากของใครวิบากของมันตรงนั้นถ้าบอกว่าไม่มีภูมิธรรมยิ่งแย่ใหญ่ในโลกนี้คุณไปพูดกับเขาหลายต่อหลายคนก็พูดก็ไม่รู้เรื่องหรอกพูดกับเขาไม่รู้เรื่องเขาไม่หนีออกจากโลกอยู่ในโลกขนาดว่าบางทีนี่แย่เลยนะหลงในอบายต่างๆบางทีจะกัดเอาด้วยรวมของวัวดีๆหรืออย่ามาพูดไปคนละโลกตีกันเลยเขาไม่รู้หรอกไม่รู้จริงๆเพราะฉะนั้นคนที่จะรู้ว่าจะมีภูมิประเทศกันได้เนี่ยมันมีส่วนหนึ่งพวกคุณมานี่ส่วนหนึ่งแล้วตั้งใจฟังแล้วพยายามรับทำพยายามสร้างตัวพยายามบำเพ็ญภูมิขึ้น ใครได้มากที่สุดในโอกาสแม้จะมีอายุนี่มันยิ่งน้อยไม่กี่ปีเป็นกลับเพราะว่าเซลล์เพราะว่าวัตถุยุคนี้มันประชุมได้แค่นี้ต้นทุนของเซลล์ต้นทุนของพ่อแม่มันก็ทำได้แค่นี้เพราะฉะนั้นมันจะไปเก่งกว่าไม่ได้เรื่องของลูกมันได้แค่นี้พอได้แค่นี้ก็จะใช้แค่นี้เหมือนกับนกกระจอกมันสร้างรังได้เท่านั้นแล้วคุณจะไปให้มันใหญ่กว่านั้นมันทำไม่ได้ทำไม่ได้หรอกมันก็ได้แค่นกกระจอกมันก็สร้างรังของมันชั้นเดียวกันก็ยืนของเราหรือแซงของพ่อแม่มันสร้างรูปมันพยายามปลงลูกมันได้แค่นี้เท่านั้นเดี๋ยวนี้มันหมดพลังงานแล้วมันไม่ไหวแล้วมันก็ได้สัญชาติเท่านี้ยีนเท่านี้มันทรงตอนนี้มันรถมันโตมันใหญ่มันเล็กมันก็ยืดหยุ่น ตามสภาพเหตุปัจจัยที่จะเกาะกลุ่มที่จะประกอบกันมันเป็นไปอย่างนี้ตามยุคตามสมัยมันไม่ใช่เรื่องประหลาดอะไรได้แค่นี้ก็ใช้เท่านี้เพราะฉะนั้นเมื่อยิ่งเรารู้ว่ามันจะอายุไม่น้อยไม่มากไม่มายเลยไม่กี่ปีไม่ถึงร้อยมันก็จะไปแล้วก็เร่งผลักผิดได้โอกาสแล้วก็พยายามใส่ใจเรียนรู้เข้าไม่จริงอย่าทำประโยชน์ตนประโยชน์ท่านอันควรพร้อมฟังให้เป็นสติปัฏฐานไปให้ได้มากๆแล้วคุณก็มีทิฏฐธัมสุขกับวิหารเป็นอยู่สุขไปแล้วก็ไม่ต้องไปคิดอ่านอะไรไม่ต้องไปวุ่นวายอะไรถ้าคุณแน่ใจแล้วเด็ดขาดไม่สงสัยไม่ลังเลไม่เวียนกลับเขาก็สั่งสมไปยิ่งปล่อยวางเท่าไหร่มันยิ่งฉลาดมันยิ่งรู้สึกว่าปัญญามันยิ่งมาพลังงาน ยิ่งเก่งแล้วมันก็จะได้เลิกเพราะว่าขอเน้นเข้ามาที่มนุษย์ชมพูทวีปนี้แหละมนุษย์ในร่างมนุษย์นี่มีรูปนา