590228_วิถีอาริยธรรม สันติอโศก สิ่งยืนยันความเป็นพุทธ.docx

นหมู่กลุ่ม ที่เป็นใหญ่ถาวรก็ไม่ได้ ให้เอาธรรมวินัยเป็นใหญ่ คำตรัสของพระพุทธเจ้าอย่าเบี้ยวอย่าให้เพี้ยนไปเลย แต่นี้เลี่ยงจนกระทั่งออกนอกรีตนอกทางขนาดที่เป็นอยู่นี่ พระพุทธเจ้า ท่านได้ทรง สร้างศาสนาด้วยไตรสิกขา ก่อนจะเป็นไตรสิกขา ท่านเริ่มด้วยทิฏฐิมาเป็นเบื้องต้น conception มีการตั้งต้นแบบแผนต่างๆ แล้วขยายความ มี conceptual คือเกี่ยวกับการสร้างความคิด ให้มัน concern เกี่ยวเนื่องเป็นเรื่องราว เป็นธุระไปตามลำดับ ท่านขึ้นต้น 3 หมวด พระวินัย 8 เล่ม พระสูตร 25 เล่ม และ พระอภิธรรม 12 เล่ม วันนี้จะเน้นพระวินัย เป็นการพูดตัดเชือกให้เห็นว่าเป็นความจริงของ ฟีโนมินอล ปรากฏการณ์จริงของมนุษยชาติ โดยเฉพาะชาวพุทธในเมืองไทย กระแสหลัก ที่ถือว่าเป็นสถาบันหลักเป็นผู้ควบคุมหลักการประพฤติเนื้อแท้ของธรรมะที่เป็นอุตริมนุสธรรมของพระพุทธเจ้าด้วยซ้ำ ท่านมีรักษาไว้ได้แค่ไหน อย่างไร วันนี้ก็ขอตัดเชือกพูดกันให้ชัดเจน พระพุทธศาสนาในเมืองไทย ไม่มีผู้บรรลุอาริยผลกันอย่างสัมมาทิฏฐิ สัมมาปฏิบัติ สัมมาปฏิเวธเลย แล้วก็ไปหลงผิดเอาผู้ไม่ใช่เป็นมิจฉาผลเป็นอาริยะปลอม เป็นอรหันต์ปลอมขึ้นมานานแล้วพอสมควร ที่พูดนี้ไม่ได้ยกตนข่มใคร แต่เป็นความเชื่อตามภูมิ เป็นครั้งสำคัญที่ควรจะได้พูด เพราะไม่มีใครกล้ายืนยัน อาตมาจะถือว่ากล้ามานานแล้วที่จะพูด แต่เห็นวาระที่จะพูดตอนไหน วันนี้ก็ตัดสินใจจะพูด ซึ่งความกล้ามีมานานแล้ว แต่เห็นว่าไม่ตรงกับกาละที่จะพูด กาละนี้ก็ควรจะพูด มันครบถ้วนสุกงอมเต็มที่แล้ว จะเอาหลักฐานในพระไตรปิฎกมาพูดกัน พระพุทธเจ้าสร้างศาสนาด้วยศีล ไม่ได้สร้างด้วยวินัย วินัยกับศีลต่างกันอย่างไร วินัย เป็นกฎเกณฑ์ ที่ตั้งขึ้นมา เหมือนกฎหมาย แพ่ง กฎหมายลูก ที่สร้างขึ้นมามีบทลงโทษ ส่วน ศีล นั้น เป็นกฏหลักทั่วไป เป็นหลักใหญ่ เป็นแกนแก่นเนื้อแท้ของศาสนา ของสังคมเลย คือ เป็นธรรมนูญ ถ้าเป็นประเทศก็เรียกว่ารัฐธรรมนูญ ถ้าในศาสนาก็เรียก ศาสนธรรมนูญ หรือเป็นพุทธศาสนาก็เรียก พุทธธรรมนูญ ศีล ท่านกล่าวว่า ให้เว้นขาด ให้ละออก ถ้ามานับถือธรรมนูญนี้แล้ว ให้ อรติ วีรติ เวรมณี ให้ค่อย งดเว้นขาดจากกาย วาจา ใจ โดยเฉพาะใจ ต้องมีการหลุดพ้นจากอาการเช่นนั้น เช่น ศีลข้อ 1-5 เป็นเบื้องต้นพื้นฐาน เรียกว่าปริตตัง ศีล 5 ข้อนี้ก็อยู่ในธรรมนูญ ที่มี จุลศีล มัชฌิมศีล มหาศีล จุลศีล มี 26 ข้อ ปฏิบัติให้สัมมาทิฏฐิถูกต้องเบื้องต้น ท่ามกลาง บั้นปลาย จะได้มรรคผล มีอานิสงส์ จะมีปัญญารู้ มีรูปมีนาม เช่น ศีล ข้อ 1 อย่าฆ่าสัตว์ อย่าทำลายสัตว์ อย่าไปเบียดเบียนสัตว์ ต้องมีใจเอ็นดู มีใจเมตตา มีใจเกื้อกูลช่วยเหลือ นี่คือเนื้อความหมายของการปฏิบัติประพฤติในศีลข้อที่ 1 มาเป็นพุทธศาสนิกชนศีลข้อหนึ่งเลยจะต้องมี แต่ถ้ายังเอาเนื้อของเขามากิน ยังไม่ได้เอ็นดูสัตว์ หรือฆ่าเล่น ฆ่าหัว ฆ่าด้วยโกรธด้วยแค้น หรือฆ่าเอามากินก็ตาม แล้วชีวิตคุณจะอยู่รอดไหมถ้าไม่ต้องกินเนื้อสัตว์ กินแต่พืชผักก็อยู่ได้ พระพุทธเจ้าไม่ได้ตรัสเสียทีเดียวว่าให้เลิกกินเนื้อสัตว์ เพราะคนติดเนื้อสัตว์มีเยอะ ถ้าจะตีกรอบให้แข็งก็จะไม่ดี ท่านก็ต้องอนุโลมก่อน แต่ศาสนาพุทธนี้ขอยืนยันเอาหัวเป็นประกันเลยว่า พระพุทธเจ้าไม่ฉันเนื้อสัตว์ และ ไม่พาฉันเนื้อสัตว์ แต่ความรู้นั้นได้เสื่อมได้เพี้ยนจนเอากิเลสมากลบเกลื่อน ก็เลยเสียหายกันไปหมด ศีลข้อแรก ไม่ฆ่าสัตว์ก็ยังทำไม่ได้เลย เมื่อทำไม่ได้แม้แต่ธรรมนูญข้อที่ 1 จะไปหวังอะไรกับข้ออื่นๆ การไม่ฆ่านี้คือ ลดโทสะมูล การไม่โลภนี้คือลดโลภะ มีลักษณะผลักกับดูด คือ sadism กับ romanticism แล้วไม่รู้ชัดเจนอะไรก็คือโมหะ เมื่อรู้ชัดเจนคือดูดกับผลัก คือรักกับชัง พระพุทธเจ้าประกาศในพระไตรปิฎกเล่มแรกว่า คนเรานี่ ความรู้ความเห็น เป็น conception ว่าคนเรามีความรู้ความเข้าใจความเห็นว่าอย่างไร ท่านประมวลลงไปมี 62 ประเด็นใน ทิฏฐิ 62 ที่ไปยึดถือ อดีต ปัจจุบัน อนาคต ไม่เข้าใจว่าจะปฏิบัติกับสิ่งเหล่านั้นได้อย่างไร ท่านแยกว่า ถ้าไปยึดเอาอดีตมาปฏิบัตินั้นไม่ได้ผล มันผ่านความจริงไปแล้ว หรือดีไม่ดีก็เอาอนาคต ยังไม่เป็นจริง ยังไม่มาถึง ฝันปั้นวิมาน เหมือนธรรมกายอวดอ้างสิ่งที่ไม่มีจริง มาหลอกคนว่าจะได้อย่างนั้นอย่างนี้ ฉันนี่คือ ต้นธาตุต้นธรรม แม้แต่พระพุทธเจ้าฉันก็ได้พบทุกเมื่อ เป็นเหตุผลตรรกะให้คนหลงงมงาย ระบาดหลอกในไทยก็ไปหลอกต่อในต่างประเทศ มีอำนาจใหญ่โตกว้างขวาง จนโค่นไม่ลง อาตมาว่าถ้าโค่นธัมมชโย ธรรมกายไม่ได้ ประเทศฉิบหาย เพราะมันแย่สุดทางสุดที่แล้ว พระพุทธเจ้ายืนยันเนื้อแท้ โลกุตระ ต้องเริ่มจากทิฏฐิ ที่เป็น ปัญญา ปัญญินทรีย์ ปัญญาพละ ธัมวิจัยสัมโพชฌงค์ องค์แห่งมรรค สัมมาทิฏฐิ ต้องปฏิบัติองค์แห่งมรรคทั้ง 7 สั่งสมเป็นสัมมาสมาธิ จะได้ ต้องทำมรรค 7 องค์ ไม่ใช่ไปทำการนั่งหลับตา ปฏิบัติ แต่สมาธิพระพุทธเจ้าปฏิบัติอย่างลืมตา ทวาร 6 กระทบผัสสะ เกิดอาการ ตากระทบรูป หูกระทบเสียง….ก็รู้สึกในปัจจุบันแล้วอ่าน อาการ ลิงค นิมิต อุเทศ คำอุเทศคือคำอธิบาย อ่านความหมายของมโนวิญญัติ อาการทางจิต ผสมกับอาการทาง กายวิญญัติ วจีวิญญัติ เป็นอาการที่ทำให้รู้ ว่า คืออาการอย่างไร นี่คือ ราคะ นี่คือ โทสะ นี่คือโลภ คือโกรธ ต้องจริงชัด แล้วจึงจะค่อย ล้างอาการออกจากจิต ได้ คือ phenomenology ในปัจจุบัน อ่านอาการมัน แล้วมี ปหาน 5 ลดละแท้จริง มาปางนี้อาตมาเป็นสยังอภิญญา พูดแล้วเขาหาว่าอวดตัว แต่อาตมาไม่มีสาเฐยจิต ในทิฏฐิของพระพุทธเจ้า ท่านค้นพบทิฏฐิ conception ที่ 63 เป็นของพระองค์เอง เป็นปัญญาที่เหนือกว่าความเห็นทั้ง 62 นี้ เรียกว่าโลกุตรธรรม โลกุตรธรรม มี 46 มี โลกุตระ 37 คือ โพธิปักขิยธรรม 37 ปฏิบัติจะได้ โลกุตระ 9 คือ มรรค 8 ผล อีก 1 คือ วิมุติ ขณะนี้ความรู้แค่ศีลกับวินัยเขาก็ไม่รู้กันสับสนแล้ว วินัยคือ กฏหมายอาญา มีโทษ ตั้งแต่โทษปลงอาบัติ ปาจิตตีย์ นิสสัคคียปาจิตตีย์ ถุลลัจจัย สังฆาทิเสส ปาราชิก แต่บัดนี้ปาราชิกแล้ว แต่ไม่มีใครจัดการได้ ปล่อยให้เน่าในเละเทะ นอกจาก ไม่มีศีล ไม่มีวินัยแล้ว ก็ยังเอาเดรัจฉานวิชชามายึดถือ เช่น ในมหาศีล ท่านห้ามจุดธูปเทียนบูชาไฟ ห้ามใช้ควันหรือเปลว เอาน้ำมันเนย มาจุดให้เป็นเปลว จนตอนนี้เป็นหลอดไฟฟ้า แล้วบูชาไฟกัน เอาไฟเป็นสื่อเรียก อัคคียัญ เอาน้ำมาเป็นสื่อเรียก สิญจนยัญ พระพุทธเจ้าห้ามในมหาศีล ในพระไตรปิฎกเล่ม 9 แต่เขาละเมิดหมด ไม่มีวัดที่ไม่จุดธูปเทียนบูชาไฟ หรือรดน้ำมนต์ ทั้งที่เมืองไทยเป็นเมืองชมพูทวีป ชาวโลกก็ยอมรับเป็นศูนย์กลางพุทธศาสนา แต่เข้าใจชมพูทวีปไหม มีสุรภาโว เข้าใจอาการ 32 ไหม ส่วนไหนที่เป็นกาย ผมขนเล็บฟันหนังคือ กายตรงไหน ไม่ใช่กาย อาตมาก็สอน แต่ว่าเขาปฏิบัติกันไม่รู้จักกาย แล้ว บอกว่าแยกกายแยกจิต มันจะไปปฏิบัติได้อย่างไรกัน แล้วไปแย่งกันในลาภ ยศสรรเสริญ คือแย่งกันลงนรก แย่งกันในอบาย วินัยแยกกันไม่ออกกับศีลแล้ว ถ้าถามเขาว่าศีลมีกี่ข้อ เขาก็ว่าศีล 227 ซึ่ง ไม่ใช่ศีล แล้วจุลศีล มัชฌิมศีล มหาศีล ไปไหนแล้ว ในสามัญญผลสูตรท่าน ตบท้ายว่า แม้นี้ก็เป็นศีลของเธอประการหนึ่ง นักบวชเราแม้แต่นิสสัคคียปาจิตตีย์ก็ไม่มี แม้สิกขมาตุนักบวชหญิงก็ ไม่มีนิสสัคคียปาจิตตีย์นั้น หากไม่สละเงินออก ปลงอาบัติอย่างไรก็ไม่ขาด พระพุทธเจ้าไม่ได้ให้พระมามีเงิน มาบวชแล้วต้อง โภคักขันธัง ปหายะ ญาติ ปริวัฎฎัง ปหายะ แต่มาบวชแล้วก็ละเมิดวิชชาจรณะของพระพุทธเจ้า ศาสนาพุทธนี้สิ้นซากแล้ว ขออภัย ถ้าพวกเรานี้ไม่ได้มาฟื้นคืนเอาไว้ อย่างฆราวาสเรามีศีล 10 มี จิตที่ขาด ไม่ได้ยึดเกาะ มีจิตที่มี โภคักขันธัง ปหายะ ญาติปริวัฎฎัง ปหายะ วันนี้เรามีงานศพด้วย นายวิชัย สหัสสานันท์ อายุ 77 ปีพอดี นี่คือภาพ เหลือแต่ภาพมาตั้งที่นี่ เพราะร่างกายได้มอบให้แก่โรงพยาบาล เป็นอาจารย์ใหญ่แล้ว ไม่ได้เป็นงานศพแบบคนตายขายคนเป็น ตายแล้วไม่มีเงินให้วัดจัดงานศพ ต้องกู้หนี้ยืมสินมาทำงานศพ เพราะไม่ทำไม่ได้เป็นพ่อแม่ การทำพิธีพวกนี้ก็เป็นการทรมานประชาชน อาตมาก็มาเปลี่ยนให้เป็นพิธีกรรมที่เรียบง่าย มาเข้าเรื่องศีล เขาบอกว่าถือศีล 227 นั้นไม่ใช่ ศีลคือ จุลศีล มัชฌิมศีล มหาศีล มหาศีล พูดเรื่องเดรัจฉานวิชชา เช่น รดน้ำมนต์ จุดธูปเทียนบูชาไฟ สร้างเรือนไฟ ที่ศาสนาอื่นทำแต่พระพุทธเจ้าว่าพุทธไม่ทำ ไม่ได้พาไปนิพพานกันเลย

[19] ดูกรภิกษุทั้งหลาย อีกอย่างหนึ่ง เมื่อปุถุชนกล่าวชมตถาคต พึงกล่าวเช่นนี้ว่า 1. พระสมณโคดม เว้นขาดจากการเลี้ยงชีพโดยทางผิดด้วยติรัจฉานวิชา เช่นอย่างที่สมณพราหมณ์ผู้เจริญบางจำพวกฉันโภชนะที่เขาให้ด้วยศรัทธาแล้ว ยังเลี้ยงชีพโดยทางผิดด้วยติรัจฉานวิชา เห็นปานนี้ คือ ทายอวัยวะ ทายนิมิต ทายอุปบาต ทำนายฝัน ทำนายลักษณะ ทำนายหนูกัดผ้า ทำพิธีบูชาไฟ ทำพิธีเบิกแว่นเวียนเทียน ทำพิธีซัดแกลบบูชาไฟ ทำพิธีซัดรำบูชาไฟ ทำพิธีซัดข้าวสารบูชาไฟ ทำพิธีเติมเนยบูชาไฟ ทำพิธีเติมน้ำมันบูชาไฟ ทำพิธีเสกเป่าบูชาไฟ ทำพลีกรรมด้วยโลหิต เป็นหมอดูอวัยวะ ดูลักษณะที่บ้าน ดูลักษณะที่นา เป็นหมอปลุกเสก เป็นหมอผี เป็นหมอลงเลขยันต์คุ้มกันบ้านเรือน เป็นหมองู เป็นหมอยาพิษ เป็นหมอแมลงป่อง เป็นหมอรักษาแผลหนูกัด เป็นหมอทายเสียงนก เป็นหมอทางเสียงกา เป็นหมอทายอายุ เป็นหมอเสกกันลูกศร เป็นหมอทายเสียงสัตว์. แม้ข้อนี้ก็เป็นศีลของเธอประการหนึ่งภิกษุทั้งหลาย ( แล้วพวกเขาที่เป็นภิกษุล่ะ มีหรือไม่?) [20] 2. พระสมณโคดม เว้นขาดจากการเลี้ยงชีพโดยทางผิดด้วยติรัจฉานวิชา เช่น อย่างที่สมณพราหมณ์ผู้เจริญบางจำพวกฉันโภชนะที่เขาให้ด้วยศรัทธาแล้ว ยังเลี้ยงชีพโดยทางผิดด้วยติรัจฉานวิชาเห็นปานนี้ คือ ทายลักษณะแก้วมณี ทายลักษณะไม้พลอง ทายลักษณะผ้าทายลักษณะศาตรา ทายลักษณะดาบ ทายลักษณะศร ทายลักษณะธนู ทายลักษณะอาวุธทายลักษณะสตรี ทายลักษณะบุรุษ ทายลักษณะกุมาร ทายลักษณะกุมารี ทายลักษณะทาสทายลักษณะทาสี ทายลักษณะช้าง ทายลักษณะม้า ทายลักษณะกระบือ ทายลักษณะโคอุสภะทายลักษณะโค ทายลักษณะแพะ ทายลักษณะแกะ ทายลักษณะไก่ ทายลักษณะนกกระทา ทายลักษณะเหี้ย ทายลักษณะตุ่น ทายลักษณะเต่า ทายลักษณะมฤค. [21] 3. พระสมณโคดม เว้นขาดจากการเลี้ยงชีพโดยทางผิดด้วยติรัจฉานวิชา เช่น อย่างที่สมณพราหมณ์ผู้เจริญบางจำพวกฉันโภชนะที่เขาให้ด้วยศรัทธาแล้ว ยังเลี้ยงชีพโดยทางผิดด้วยติรัจฉานวิชาเห็นปานนี้ คือ ดูฤกษ์ยาตราทัพว่า พระราชาจักยกออก พระราชาจักไม่ยกออกพระราชาภายในจักยกเข้าประชิด พระราชาภายนอกจักถอย พระราชาภายนอกจักยกเข้าประชิด พระราชาภายในจักถอย พระราชาภายในจักมีชัย พระราชาภายนอกจักปราชัยพระราชาภายนอกจักมีชัย พระราชาภายในจักปราชัย พระราชาพระองค์นี้จักมีชัย พระราชาพระองค์นี้จักปราชัยเพราะเหตุนี้ๆ. [22] 4. พระสมณโคดม เว้นขาดจากการเลี้ยงชีพโดยทางผิดด้วยติรัจฉานวิชา เช่น อย่างที่สมณพราหมณ์ผู้เจริญบางจำพวกฉันโภชนะที่เขาให้ด้วยศรัทธาแล้ว ยังเลี้ยงชีพโดยทางผิดด้วยติรัจฉานวิชาเห็นปานนี้ คือ พยากรณ์ว่า จักมีจันทรคราส จักมีสุริยคราส จักมีนักษัตรคราสดวงจันทร์ดวงอาทิตย์ จักเดินถูกทาง ดวงจันทร์ดวงอาทิตย์ จักเดินผิดทาง ดาวนักษัตร จักเดินถูกทางดาวนักษัตร จักเดินผิดทาง จักมีอุกกาบาต จักมีดาวหาง จักมีแผ่นดินไหว จักมีฟ้าร้องดวงจันทร์ดวงอาทิตย์และดาวนักษัตร จักขึ้นดวงจันทร์ดวงอาทิตย์และดาวนักษัตร จักตก ดวงจันทร์ดวงอาทิตย์และดาวนักษัตรจักมัวหมอง ดวงจันทร์ดวงอาทิตย์และดาวนักษัตรจักกระจ่าง จันทรคราสจักมีผลเป็นอย่างนี้ สุริยคราสจักมีผลเป็นอย่างนี้ นักษัตรคราสจักมีผลเป็นอย่างนี้ ดวงจันทร์ดวงอาทิตย์เดินถูกทางจักมีผลเป็นอย่างนี้ ดวงจันทร์ดวงอาทิตย์เดินผิดทางจักมีผลเป็นอย่างนี้ดาวนักษัตรเดินถูกทางจักมีผลเป็นอย่างนี้ ดาวนักษัตรเดินผิดทางจักมีผลเป็นอย่างนี้ มีอุกกาบาตจักมีผลเป็นอย่างนี้ มีดาวหางจักมีผลเป็นอย่างนี้ แผ่นดินไหวจักมีผลเป็นอย่างนี้ ฟ้าร้องจักมีผลเป็นอย่างนี้ ดวงจันทร์ดวงอาทิตย์และดาวนักษัตรขึ้นจักมีผลเป็นอย่างนี้ ดวงจันทร์ดวงอาทิตย์และดาวนักษัตรตกจักมีผลเป็นอย่างนี้ ดวงจันทร์ดวงอาทิตย์และดาวนักษัตรมัวหมองจักมีผลเป็นอย่างนี้ ดวงจันทร์ดวงอาทิตย์และดาวนักษัตรกระจ่างจักมีผลเป็นอย่างนี้. พ่อครูว่า ... เดี๋ยวนี้พุทธวิชากลายเป็นเดรัจฉานวิชาไปหมด จะเหลืออะไรในศาสนา แม้ข้อที่ว่า ภิกษุไม่แสดงธรรมโดยบท คำสอนพระพุทธเจ้าไม่ให้เอามาท่องบ่นสวด แต่สวดที่สรรเสริญคุณพระรัตนตรัยได้ แต่ถ้าเอาธรรมะพระพุทธเจ้าคำสอนพระพุทธเจ้ามาสวดร่วมกันตั้งแต่สองคนให้ฆราวาสฟังนั้น ต้องอาบัตินะ ท่านห้าม เป็นอาบัติปาจิตตีย์ เขาก็ไม่เข้าใจว่าทำไมท่านห้าม ท่านห้ามเพราะว่าถ้าเอาบทมนต์มาสวดพร้อมกัน ที่จริงการสวดพร้อมกันมีการสวดสังคีติคือ จดจำคำสอนพระพุทธเจ้าสืบทอดกัน พระต้องเอาภาระ สืบทอด แต่อย่าเอาไปสวดตั้งแต่สองคนขึ้นไปให้อนุปสัมบันฟัง เป็นการทำเพื่อให้ได้อามิส สวดเพื่อความโลภ แต่ การสวดที่สืบทอดกัน ก็เหมือนจับกัง แบกลังทอง ธรรมบทของพระพุทธเจ้าเหมือนทองคำ แต่จับกังก็แบกลังทองไว้ ส่งทอดมา แต่จับกังไม่ได้ประโยชน์จากทองคำ น่าสงสาร แต่ถ้าเอาธรรมะพระพุทธเจ้ามาอธิบาย สาธยาย ก็ต้องทำทีละคน ก็เป็นของตนเอง อธิบายสวดให้เข้าใจได้ คนเดียวพูดได้ แต่ถ้าจะพูดพร้อมกันอธิบายพร้อมกัน มันทำไม่ได้อยู่แล้ว แต่การสวดพร้อมกันนี่ทำพร้อมกันแต่พระพุทธเจ้าห้ามไว้ เพราะเป็นการทำเพื่อให้คนติดหลง ได้อามิส แต่ของพระพุทธเจ้าให้คนได้ฟังแล้วเข้าใจ เอาไปปฏิบัติได้ การเอาวัตถุไปแลกวัตถุ หรือเอาการแสดงท่าทีลีลาไปแลกของ ก็เป็นการไม่พ้นลาเภน ลาภัง การพูดบรรยายแลกก็ไม่พ้นลาภแลกลาภ ทุกวันนี้วินัยและศีล ยังเข้าใจไม่ได้ ไม่ต้องพูดถึงสมาธิเลย ศีลกำหนดไว้แล้ว ให้เอาไปปฏิบัติแล้วขัดเกลาจิต มีปัญญารู้ว่ามีการลดละจางคลายได้ เห็นอาการลดละเป็น หุตัง การปฏิบัติ ทินนัง แล้วปฏิบัติศีลคือ ยิฏฐัง เป็นศีลพรตที่ปฏิบัติ ให้ได้ผลที่จิตเสวยผล หุตัง อ่านจิตว่ากิเลสลดไหม ถ้ากิเลสลดก็เป็น อัตถิหุตัง ถ้าไม่ลด ก็เป็น นัตถิหุตตัง อาตมาเอาคำสอนสัจจะพระพุทธเจ้ามาสอน อาตมาเป็นสมณพราหมณ์ทั้งหลาย เป็นผู้ดำเนินชอบ-ปฏิบัติชอบ ซึ่งประกาศโลกนี้-โลกหน้า ให้แจ่มแจ้ง เพราะรู้ยิ่งด้วยตนเอง ในโลกนี้มีอยู่ (อัตถิ โลเก สมณพราหมณา สัมมัคคตา สัมมาปฏิปันนา เย อิมัญ จ โลกัง ปรัญ จ โลกัง สยัง อภิญญา สัจฉิกัตวา ปเวเทนตีติ) อาตมาเป็นแค่ สยังอภิญญา ไม่ถึง สยัมภู ที่เป็นพระพุทธเจ้า อาตมามีของตนก็จริง มาชาตินี้ไม่ได้เอาของใครมา เอาของที่ได้จากพระพุทธเจ้าจากชาติก่อน มาชาตินี้ไม่มีพระพุทธเจ้า ก็เอาของตนเองออกมาใช้ ไม่ได้มีจิตอยากอวดแต่ต้องพูดความจริง ศีลเขาก็ไม่เข้าใจ เพี้ยนไปแล้ว เมื่อไม่มี จุลศีล มัชฌิมศีล มหาศีล ยึดถือได้แค่ วินัย แล้วก็ทำไม่ถูกในวินัยอีก สังฆาทิเสสก็ไม่มี ข้อ 1 2 3 สำเร็จความใคร่ด้วยตนเอง หรือมีกำหนัดแล้วแตะต้องกายเพศตรงกันข้าม มีกี่คนที่ทำแล้ว มีเท่าไหร่ เอามายืนยันกันไหม อย่าว่าแตะต้องกายเพศตรงข้ามเลย ถ้ามีจิตกำหนัด แตะกายเพศเดียวกันหรือแตะสัตว์ก็อาบัติ สรุปคือ ศีลเขาไม่มีแล้ว สมาธิก็เป็นมิจฉาสมาธิ การนั่งหลับตาสมาธิไม่ใช่คำสอนพระพุทธเจ้า นั่งหลับตาสมาธิสะกดจิต มันมีมานานกว่าพุทธศาสนาอีก เป็นสะกดจิต ไม่ได้มี analysis ไม่มีธัมวิจัยสัมโพชฌงค์ อาตมาทำงานมา 45 ปี ได้ผลเกิดเป็น ชุมชนบุญนิยมสาธารณโภคี แบบที่ในหลวงเราตรัส ในหลวงเราเป็นพระโพธิสัตว์ ท่านไม่ได้มีหน้าที่แจกแจงธรรมะ ท่านมีหน้าที่บริหารแผ่นดิน แต่อาตมาทำหน้าที่เหมือนหนุมาน อาตมาทำไมต้องเล่นน้ำลายเป็นฟอง หาวเป็นดาวเป็นเดือน ที่จะต้องมาเป็นทหารเอกของพระราม พระเจ้าอยู่หัวอยู่ในปางราม ไม่ใช้ลักษณะกฤษณะ ท่านยอมประนีประนอม อนุโลมให้ แม้ยุคนี้ศีลก็ทำได้ ชาวอโศกเรามีศีล ตั้งแต่ศีล 5 เป็นปกติ ไม่ฆ่าสัตว์ ไม่กินเนื้อสัตว์เป็นปกติ ไม่เอาของที่เขาไม่ได้ให้เป็นต้น เป็นปกติของเราเลยทำมายาวนานต่อเนื่อง อาตมา ตั้งหมู่กลุ่มชาวอโศก พศ. 2516 เริ่มจับกลุ่มเดือนกุมภาพันธ์ที่แดนอโศก แล้วเกิดนิมิตมี งู 7 ตัวพันกันหันหน้าไปสองทิศ สี่ตัวกับสามตัว ที่เป็นธรรมะสอง นิวเคลียร์ฟิวชั่นกับฟิชชั่นนั้นไม่เหมือนกัน ถ้ามีอะไรที่มีสองแล้วจะมีความแตกต่างกัน ไม่มีทางเหมือนกันได้ ปัญญาแท้ ที่จะเป็นสิ่งปรากฏ ยืนยันรองรับ เป็นฟีโนมีน่า ที่มีสิ่งยืนยันปรากฏแล้ว ก็ไม่เห็นมีใครกล้าจะยืนยันปรากฏ ถ้าผู้ใดที่ทำได้จริงอย่างพวกเรามีศีล เป็นสังคมที่มีศีล ตั้งแต่เราเริ่มสร้างชุมชนมีหมด แม้แต่ศีลธรรมนูญของพระพุทธเจ้า มีจิตที่นิจจัง (เที่ยงแท้) ธุวัง (ถาวร) สัสตัง (ยืนนานตลอดกาล) อวิปริณามธัมมัง (ไม่แปรเปลี่ยน) อสังหิรัง (ไม่มีอะไรหักล้างได้) อสังกุปปัง (ไม่กลับกำเริบ) ตรงตามคำสอนพระพุทธเจ้า ใครไม่เชื่อก็มาสอดแนมดูได้ พิสูจน์ได้ ถ้าสามารถทำให้ตรงตามศีลพระพุทธเจ้าได้ จิตมีปัญญารู้จริง จนมีปัญญานิโรธ เป็นตถตา เป็นอนุตตริยธรรมสูงสุด ไม่มีอะไรสูงกว่านี้อีก ทำได้ก็ระลึกบอกกัน ใครจะมาทัสสนาก็เชิญ ได้แล้วก็เอาไปสิกขา ไตรสิกขา จนเกิดผลสมบูรณ์เป็นปาริยจริยา ได้ผลก็ระลึกถึงก็สบายใจ เป็นอนุสสตานุตตริยะ ได้ระลึกถึงอะไรจะดีเท่านิพพาน ใครจะระลึกเงินแสนล้านก็เชิญ แต่อาตมาสูญดีกว่า สบายเบา ไม่เป็นภาระเลย

สื่อธรรมะพ่อครู(วรรณะ 9) ตอน ตรวจความเป็นอาริยะด้วยวรรณะ 9 อาตมาพาทำอย่างนี้ และยืนยันว่าของพระพุทธเจ้ายังทำได้ ยืนยันกันได้โดย เอาหลักธรรมของพระพุทธเจ้า โคตมีสูตร 8 มาจับ ก็ขอยืนยันว่ามี เอา วรรณะ 9 ที่ท่านตรัสไว้มาตรวจ 1. เลี้ยงง่าย (สุภระ) 2. บำรุงง่าย, ปรับให้เจริญได้ง่าย (สุโปสะ) 3. มักน้อย, กล้าจน (อัปปิจฉะ) 4. ใจพอ สันโดษ (สันตุฏฐิ) 5. ขัดเกลากิเลส (สัลเลขะ) 6. เพ่งทำลายกิเลส มีศีลสูงอยู่ปกติ (ธูตะ, ธุดงค์) 7. มีอาการน่าเลื่อมใส (ปาสาทิกะ) 8. ไม่สะสม ไม่กักเก็บออม (อปจยะ) ตรงข้าม อวรรณะ 9 9. ขยันเสมอ, ระดมความเพียร (วิริยารัมภะ) สุภระ เลี้ยงง่าย ไปมาง่าย กินอยู่ง่าย คนที่กินเนื้อสัตว์นี่แหละเลี้ยงยาก กว่าจะไปจับมา กว่าจะฆ่า กว่าจะทำให้หายคาว กว่าจะปรุงอีกก็ยากมาก แต่เอาพืชผักมากินนี่ง่ายสะดวกกว่ามาก สุโปสะ บำรุงง่าย พัฒนาให้มาเป็นคนอาริยะ บรรลุนิพพานไม่เป็นโทษภัยแก่สังคม อัปปิจฉะ มักน้อยกล้าจน มามีน้อยลงจนไม่ต้องมี เศรษฐกิจพอเพียงแบบคนจนตามพระเจ้าอยู่หัวตรัส ก้าวหน้าอย่างมาก คือการถอยหลังอย่างน่ากลัว ผู้บริหารสังคมตีให้แตกแล้วทำตามที่ในหลวงตรัส จะยากอย่างไร เราเป็นเมืองพุทธต้องเข้าใจให้ได้ ตอนนี้ผู้ได้ดาบอาญาสิทธิ์ต้องใช้ ไม่เช่นนั้นจะฆ่าไม่ยอมตาย เหมือนพระพุทธเจ้าว่า คนที่ยอมตาย หรือยอมรับ คือคนมีสำนึก เช่น พระโมคคัลลานะ ท่านฟื้นชีพได้ ใครฆ่าก็ไม่ตาย จนสุดท้ายท่านยอมตายเอง เพราะฉะนั้น จะตรวจด้วยโคตมีสูตร สิ่งที่ตรวจธรรมตรวจวินัย 8 ข้อก็ได้ ตรวจด้วยวรรณะ 9 ก็ได้ ธูตะ ศีลเคร่ง แต่ได้โดยไม่ยากไม่ลำบากแล้ว เช่น ไม่ใช้เงินแล้ว สบายไม่ลำบาก มีศีลเคร่งเป็นปกติแล้ว ปาสาทิกะ มีกายกรรม วจีกรรม มโนกรรมน่าเลื่อมใส เป็นผู้หลุดพ้นจริง อปจยะ ไม่สะสม ไม่สะสมวัตถุรถหรู ได้มาก็สะพัดออก อยู่อย่างสาธารณโภคี พวกเราชาวอโศกได้ปฏิบัติมาจนเป็นสิ่งที่ยืนยันพิสูจน์ได้เป็น เอหิปัสสิโก มาดูได้ ฆราวาสไม่ใช้เงินทองก็อยู่รอด อย่างเช่น อาจารย์เป็นต้น ตาบอด ได้เงินมา ใช้เหลือก็เข้ากองกลาง ไม่สะสมไว้ ชีวิตแบบพระพุทธเจ้าตรวจด้วย วรรณะ 9 ตรวจด้วย คถาวัตถุ 10 อัปปิจฉะ สันตุฏฐิ ปวิเวกะ อสังสัคคะ วิริยารัมภะ อยู่อย่างกล้าจน เป็นคนมี 0 ก็พอ ไม่อยากได้ จิตสงบ ไม่ดิ้นรน ไม่เอาสวรรค์โลกีย์ ยอดขยัน สุจริต สร้างสรรแบ่งกันกินกันใช้ ถ้าชัดเจนในสิ่งเหล่านี้แล้ว ได้ปฏิบัติตาม มูลสูตร 10 เป๊ะเลย ยินดีในศาสนา คำสอน ยินดีในหลักปฏิบัติ เช่นว่า มาจนสิดี มาขาดทุนสิดีกว่า มาเป็นคนแพ้ เป็นคนเสียสละ เป็นคนให้เขา ชาตินี้ได้แต่ให้ๆ เขาไม่ไปเอาของใคร ดีกว่าไปเอาของเขา เป็นคนมีจิตฉันทะ ในข้อต้น มูลสูตร 10 แล้วเอามาทำใจในใจได้เป็นมนสิการ แล้วทำที่ใจที่ทหยรูป ทำให้กิเลสดับ ไม่สงสัย ทำได้จริงเพราะปฏิบัติมีปัจจุบันธรรม ผัสสะเป็นสมุทัยของการปฏิบัติ แล้วกิเลสเป็นสมุทัย ก็จับกิเลสได้ล้างได้ จนกิเลสดับสนิทเป็นอุเบกขา ไม่มีหวั่นไหวตลอดกาล เที่ยงแท้ยั่งยืน เป็นฐานนิพพานเป็นวิมุติ เป็นแก่นแท้ของศาสนาพุทธ พอเราได้จบวิมุติก็เป็นอมตบุคคล ยุคพระพุทธเจ้าท่านมีองค์ประกอบที่จะทำให้คนบรรลุธรรม ไม่ต้องขึ้นรถเลย ไม่ต้องมีอะไรมากเลย แต่อาตมาไม่เก่งเท่าพระพุทธเจ้า และคนไม่ได้บรรลุได้ง่ายๆ มันยาก ก็เลยต้องมีอะไรเป็นองค์ประกอบต้องขึ้นรถขึ้นเครื่องบิน มีปัจฉาคอยช่วยเรื่องไอที แต่ใจอาตมาไม่ได้ติดยึดสิ่งเหล่านี้ … จบ.