571019_พ่อครูให้โอวาทประชุมทีมงานบุญนิยมทีวี.doc.docx

0 ก็เป็นนักบวช ศีล 10 รู้ทุกอย่างแต่ไม่ยึดวัตถุเป็นตน ศีล 8 ก็ดูวัตถุ แต่ไม่ยึดเป็นของเรา แต่ศีล 5 ต้องดูแลวัตถุเป็นของเรา ยึดอยู่ ดูแลหนัก หอบหมดเลย

ศีล 5 ต้องดูแลสมบัติต่างๆ นานๆ แต่มีลึกที่ศีล 5 ของพระพุทธเจ้าไม่ได้หวงแหนติดยึด แต่มีทรัพย์สมบัติมาก ต้องดูแลรักษา เป็นกองหนักเลย ส่วนศีล 8 ก็ดูแลแต่ไม่สะสม และศีล 5 ดูเป็นเจ้าเข้าเจ้าของจริง แต่พวกเราตีนห่างมือห่าง สุรุ่ยสุร่ายไปหน่อย และพวกเราก็เป็นสาธารณโภคี ก็เลยใช้ไปอะไรเสียหายก็หาใหม่ ทำให้เราต้องระมัดระวัง

เรื่องแรก คือเรื่องคน เราต้องรู้ว่าเราต้องทำงานสื่อสาร รับผิดชอบสื่อสาร และต้องรู้ว่าพวกเราเป็นสื่อสารจะทำประโยชน์ต่อสังคม ไม่ใช่สื่อสารหาเงิน และบอกส ิ่ งที่ดีที่เราเป็นเรามี เราก็สื่อ และก็สัมพันธ์กับข้างนอก อะไรดีเราก็ชมเชย อะไรไม่ดีเราก็ติท้วง เราอยู่ในระบบบุญนิยม สาธารณโภคี สมบัติทุกอย่างเป็นของเรา ไม่ใช่ของเรา แต่เป็นของเรา เราต้องดูแลรักษาเอาใจใส่ ไม่ทิ้งขว้าง ไม่เช่นนั้นจะพัง ไม่เอาใจใส่ ทิ้งขว้าง

ต้องคมชัดว่า ไม่ใช่ของเราคืออะไร แล้วของเราคืออะไร เป็น dialectic เป็นวิภากษ์วิภาษณ์ ของเราคือดูแลรักษาใช้งาน และไม่เป็นของเราคือไม่หวงแหน แบ่งกันใช้ได้ จะบอกว่าเราเองเราไม่ยึดมั่นถือมั่นเป็นเราเป็นของเรา แต่ปล่อยปละละเลยทิ้งขว้างก็ไม่ดี

สื่อจะเป็นบทบาทสำคัญของสังคม อาตมาเร่งรัดอยู่ 3 อย่างคือ การศึกษา สื่อ และการเมือง

ขึ้นเครื่องบินมาใครก็ถาม อโศกนี่ดี แต่ไม่ดีที่มันไปเล่นการเมือง ขึ้นเครื่องบินมาก็เจอ ผอ.รร.เขมาฯ ก็ถามว่าทำไมสันติอโศกต้องไปชุมนุมกับเขาทุกที …....ก็ไปทุกทีที่ไหน? แต่อโศกไปทีไรมันชุมนุมใหญ่เท่านั้นเอง ทุกวันนี้เขาก็มีประท้วงอยู่ แต่อโศกไปทีไรมันใหญ่ทุกที มันเป็นเรื่องเป็นกิจการงาน เขาก็ไม่เข้าใจเรื่องลึกซึ้งหรอก ทำไมต้องไปแล้วมันเกิดใหญ่ เพราะเราเป็นแกน ตอนนี้เราก็พักเรื่องการเมืองไปก่อน

เราก็ทำการศึกษากับสื่อ ตอนนี้ก็จะสร้างอาคารใหญ่ ยาว 53 ม. กว้าง 32 ม. ถมที่แล้ว ใครไปบ้านราชฯคราวนี้อย่าเดินหลงทางนะ มีรั้วด้วย

ของเราบ้าน วัด โรงเรียนอยู่รวมกันหมด ชั้น 1 อนุบาลกับคนแก่อยู่ ชั้นสองมัธยม ชั้นสามชั้นสี่ก็อุดมศึกษาอยู่

อยากจะให้นักบวชมาอยู่ดูแลเป็นหลักหน่อย พวกนี้เขานุ่งกางเกงเขาก็เดินไปไหนได้ แต่พวกนักบวชนี่นุ่งผ้าถุงก็อยู่ประจำหน่อย อยู่สลับกันไป ช่วยกัน ให้มีอยู่ตลอด 24 ชม.

สื่อจะเป็นหลักสำคัญจริงๆ ชีวิตเราปฏิบัติเจริญก็อยู่ที่นี่ไม่ไปไหน คนไหนเข้าใจแล้วก็อยู่ คนไหนไม่เข้าใจก็ไปทดลอง โบราณว่าคางคกเลือดไม่ออกหัวก็ไม่สำนึก พวกเราก็มาช่วยกันก็ดีแล้วขอบคุณทุกคน แต่ต้องปฏิบัติธรรม อย่าเอาอัตตาเป็นใหญ่ อัตตาคือเอาแต่ใจ ไม่ได้ดังใจก็รวนแกล้ง มีอัตตา เราดีกว่าใคร ซึ่งเราอาจถูกต้อง แต่อยู่กับหมู่แล้วเราจะต้องเอาให้ได้ดั่งใจเรา มันก็ไม่ได้เป็นองค์รวม จิตไม่พร้อม

สมมุติว่าอาตมาเผด็จการเอาตามใจอาตมาได้ แต่พวกเราก็ไม่เต็มใจ ก็จะทำให้เสียได้ ต้องประมาณให้ได้สัดส่วน เขาบ้างเราบ้าง เอาแต่ใจเราเป็นเอกไม่ได้ แต่พวกเรามีปัญญา ถูกจะมากกว่าผิด เมื่อเราเอาส่วนใหญ่เป็นคะแนนเสียงไม่ผิดพลาดหรอก เพราะนั้นคือสัดส่วนอันพอเหมาะ ต้องถอนตัว ตัดอัตตา ได้มติหมู่แล้วเราก็จบ วิจัยวิจารในหมู่แล้ว ตัดสินในหมู่แล้ว มติอะไรออกมาก็ทำตาม ทุกอย่างเลิกหมด เข้มแข็ง แล้วจะไปเต็มประสิทธิภาพ

พวกเราทุกคนมุ่งหมายมาดีทั้งนั้น ไม่ใช่ทำเพื่อตนจะได้มาก เป็นส่วนกลางอยู่แล้ว ทุกคนก็เห็นแก่สิ่งที่ดีที่สุด เมื่อมติตัดสินแล้วก็ต้องให้เกียรติทุกคน จัดสัดส่วนได้ค่าเฉลี่ยที่ได้สัดส่วนก็ทำไปเลย

เราต้องรู้ว่าเราถนัดอะไร จะรับหน้าที่อะไร แต่ถ้างานส่วนกลางขาด เราก็ต้องช่วยกัน จะพาซื่อว่าไม่ใช่งานเราก็ไม่ได้ พวกเรายิ่งคนน้อย ก็ต้องช่วยกัน เราจะต้องทำทุกอย่างทั้งงาน ทั้งที่จะต้องเข้าใจคน ทั้งดูแลวัตถุก็ต้องเข้าใจ ขณะนี้เด็กๆ เขายังไม่ประสีประสา เขายังไม่รับรู้เรื่องสาธารณโภคี ว่านี่ไม่ใช่ของใครนะ พวกผู้ใหญ่ตายไปของพวกนี้ก็อยู่ไป พวกเด็กๆ ก็ต้องมาเป็นเจ้าของดูแลกันต่อไปนะ ของมันก็เป็นให้เราใช้แค่เรามีชีวิต แล้วเราก็ตายจากมันไป เราอาศัยสิ่งที่อาศัยนี้เท่าที่เรามีชีวิต ตายไปแล้วไม่มีของใคร แล้วคนอยู่ก็ใช้ต่อ แต่เด็กก็ไม่รับรู้ เขาก็จะไปหาของที่เป็นของตัวเองภายนอก แต่ของในอโศกที่มีอยู่นี่เขาไม่รู้หรอกว่าเป็นของเขา เขามีสิทธิ์มาใช้ แต่ว่างานเราไม่เป็นอบายมุข หากต้องการอบายมุข เขาก็ต้องออกไปหา

อีกหน่อยอโศกจะเป็นชื่อที่คนนิยมคนต้องการ อย่างเจ้าพริก เอเอสทีวี ยังไปเอาชื่อ บ้านพืชผัก ไปทำร้านเลยที่อุบลฯ แอบไปทำ พวกเราก็จะเข้าใจชีวิต อโศกเรามีแก่นแกนสาธารณโภคี เป็นแบบอย่างที่พึ่งเกิดในยุคนี้ พวกคุณจะรู้ว่าอาตมาคือใคร อาตมามาปลูกฝังสร้างมาแล้วจะเป็นแก่นแก่มนุษย์

ในโลกไม่ว่าจะเป็น โทมัส มอร์ เขียนยูโทเปีย มา คือแบบทิสต์ เป็นผู้มาประกาศก่อน ว่าสังคมดีเป็นแบบนี้ แต่อาตมาเป็นผู้พาทำจริง สื่อของเราก็เกิดมาได้ 7 ปี

พวกเรายังมีส ิ่ งสูญเสีย ทางเครื่องมือสมัยใหม่ ยังมีตัวผีหลอกเข้ามา เราก็ติดเล่นเกม เล่นแชต ไลน์ ทำให้เสียเวลา เสียงานทำอะไรต่ออะไรพวกนี้ต้องรู้ตัว อาตมาว่าพวกเราก็พอเข้าใจ มันเสพเป็นอบายมุข คุณไม่ออกไปข้างนอกก็จริงแต่เดี๋ยวนี้มันเก่ง ส่งอบายมุขมาได้เลยใส่กล่องมาเลย เดี๋ยวนี้ขึ้นเครื่องบินก็ยังกดๆๆ มีทุกอย่างเลยอบายมุขในเครื่องนั้น การบันเทิง การพนันมีในนั้นหมด ต้องรู้ว่าโรงผีใหญ่อยู่ในนั้น เราก็ต้องพยายามละล้าง หากจิตเราอยู่เหนือมันได้เราก็เอามาใช้ประโยชน์ได้

ระบบสื่อสารพวกเราอยากให้เป็นแหล่งใช้ได้หมดเลยไม่ว่าเป็น สันติฯ ปฐมฯ ศีรษะฯ บ้านราชฯ ถ้าอันหนึ่งเสียก็ให้ที่อื่นรับต่อได้ แต่สันติก็เป็นหลักก่อน ต้องลงทุนต้องเสริมไม่ใช่ว่าเป็นของใคร แต่ว่าเป็นของส่วนกลาง ของทุกคน ก็ค่อยๆ ทำไป ใครจะอยู่ที่ไหนก็ได้แต่ว่าต้องไม่เป็นเราเป็นของเรา ก็ช่วยกันไปได้หมด

เราก็มีเครื่องไม้เครื่องมือ ที่ก็พอได้ฝึกซ้อม ก็ฝึกกันไป พวกเราไม่ได้เห็นแก่ตัวกัน ก็สอนกันฝึกกันถ่ายทอดให้เบางานให้มีตัวตายตัวแทนกันได้ ถึงเวลาตายก็ตายไป คนอื่นก็มาต่อ ก็เป็นธรรมดาสังคมมนุษยชาติ พวกเราทำมาป่านนี้แล้วก็ต้องเข้าใจสาธารณโภคี ความเป็นตัวกู ของกู มันมีมานาน พวกเราก็เข้าใจก่อนเขามาปฏิบัติได้

อาตมาเอาของจริงแต่ละคนตัดสินใจมาเองอิสระไม่เอาก็ออกไปก็ไม่ได้ว่า ไม่ได้โกรธเกลียดอะไร อยู่ก็อยู่ไม่อยู่ก็ไป หลายคนมีอัปปิจฉะดี มักน้อย ใจพอดีก็ไม่เรื่องมาก ส่วนคนยังไม่พอไม่มักน้อยก็มี เรื่องมากเป็นธรรมชาติ แต่เป็นไปได้อย่างที่เป็นไป มันซ้อนอยู่พวกเราไม่มีตัวกูของกู แต่ก็ต้องดูแลเป็นตัวกูของกูอยู่

ถ้าเราช่วยกันดูแลของ ช่วยกันใช้แล้วอย่ายึดมั่นเป็นเรา เป็นของเรา หากว่าเราเก่งอันนี้ใครจะมายุ่งไม่ได้ อย่างนี้ก็ไม่ดี ต้องล้างความหวงแหนเป็นของตัวเรา ต้องช่วยกันถ่ายทอดให้ร่วมกันใช้ หรือว่าของตนแต่ให้ส่วนกลางแล้วก็ต้องรู้ ไม่หวงแหน แต่อันไหนไม่ได้ให้เป็นส่วนกลางก็รู้ว่าไม่ใช่ เป็นของส่วนตัว แต่ของเราแม้มีน้อย แต่เราก็ทำได้ประสิทธิภาพมาก ของไม่ดีก็ยังได้ประโยชน์เยอะ ยิ่งของดีก็ยิ่งทำได้ดีมากขึ้นไม่หวงแหน พวกเราจะได้ทั้งของที่อายุยืนยาว คนก็ช่วยกันเพ ิ่ ม เก่งขึ้นๆ

คนทำงานทางโลกทำงานเพราะอยากได้ค่าตัวแพงขึ้น ก็เลยเป็นตัวเร่งให้คนต้องเก่ง แต่พวกเราไม่ได้ค่าตัวแพงขึ้น ก็เลยไม่อยากเก่งขี้นอย่าไปคิดเช่นนั้น เราก็ต้องขวยขวายให้เก่งขึ ้ น คนที่เป็นอย่างพวกเราก็เลยไม่เก่งเท่าทุนนิยม เพราะเขามีเครื่องล่อ พวกเราไม่มีก็ต้องสำนึกว่า อย่างไม่มีส ิ่ งล่อก็เก่งขึ้นได้ ขวนขวาย แล้วคนเก่งอย่างพวกเราก็ไม่หวงแหน บอกสอนกันฟรีๆ แต่ทางโลกเขาเก็บค่าเรียนค่าสอนนะ มีอัตตาค่าตัวแต่พวกเราไม่หวงแหน ไม่มีค่าตัว ไม่มีอัตตา แล้วพวกเราจะเก่งได้มากกว่าทุนนิยม อาตมาส่งเสริมนะ

สรุปว่า ไม่ใช่ของๆ เราแต่ก็เป็นของๆ เรา จะใช้งานก็ดูแลให้ดี ถ้าไม่เหมาะสมก็จะพังง่าย แต่ก็ไม่หวงแหน ให้เขาได้จับได้ซ้อมมือ คนทางโลกเขาหวงแหน ขนาดเป็น รร.รัฐบาล ก็หวงไม่ค่อยให้เด็กใช้ของ แต่ของเราไม่หวงแหนดูแลกัน บงคนเด็กพวกเราคะนองก็อย่าเพิ่งให้ใช้ แต่คนไหนควรก็ให้ใช้ บางคนเด็กพวกเราเป็นอัจฉริยะเลยนะ

แม้แต่ข้าวของที่นี่ เราอยู่เรื่องสื่อ แล้วจะบอกว่า ของข้างนอกไม่ใช่ของเราก็ไม่ใช่ เราก็อยู่ในระบบสาธารณโภคีนี่แหละ เราก็กินใช้อยู่รวมกันในสาธารณโภคีนี่แหละ

พ่อครูว่า… บอกเลยนะว่า เมืองไทย ในอนาคต คนที่จะได้ โนเบิลไพรซ์คือคนอโศก เมื่อใดโลกเข้าใจ แต่ตอนนี้เขามองไม่ออก ไม่รู้ว่าส ิ่ งที่ต้องการอยู่ที่ไหน อย่างในหลวงที่ท่านตรัสนี่โลกเขาต้องการนะ เราก็ต้องช่วยกันสร้างอย่างของในหลวงตรัสไว้นี่แหละ เป็นเรื่องของสังคมทั้งหมด บริหารแบบคนจน พอเพียง ก็ต้องค่อยทำกันไป ทั้งเรื่องคน งาน วัตถุ