200123-025 พุทธประวัติจากพระโอษฐ์ ตอน025-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ007.txt

ความรู้ให้เป็นกิจวัตรกิจวัตรก็คือการกระทำนี้เป็นงานเป็นงานที่ประจำที่ทำเสมอๆกิจก็คือขอให้มีจิตจิตที่จรจิตที่สม่ำเสมอก็มีภารกิจที่เราทำนี่ไปกินสม่ำเสมอผิดที่ทำอยู่อย่างนี้บ่อยๆและในรูปสร้างอย่างนี้ในรูปเรื่องอย่างนี้แล้วเราก็มาทำเพราะงั้นแม้ผู้ใดที่มาปฏิบัติเนี่ยต้องมานั่งฟังธรรมเนี่ยมานั่งเรียนไปตอนเช้าเนี่ยมีภาคปฏิบัติจะขออธิบายให้ฟังเล็กๆน้อยๆตั้งแต่เริ่มเราได้ฝืนใจตื่นนี่ก็ปฏิบัติแล้วฝืนใจที่เราอยากจะนอนต่อติดจะอยากจะนอนนี่มันก็เป็นกิเลสเหมือนกัน ไปกิเลสเพราะความจริงแล้วเรานอนแค่นี้ก็พักแค่นี้เราพอบางคนไม่ใช่พอเกินด้วยซ้ำไปแล้วได้แล้วไม่ใช่ว่าไม่ได้ไม่ใช่ว่าเราเองระเบียบเกษียณจะเกินไปหรือก็เป็นไปได้บางครั้งบางคราวที่เราน้อยไปหน่อยแต่เราก็เอาล่ะมันน้อยไปหน่อยมันก็เป็นครั้งเป็นคราวไม่ใช่ว่ามีเสมอแล้วเราก็ตื่นโดยจริงนั่นคือส่วนใหญ่ก็คือมันพอเราไม่ได้มันนั่งปฏิบัติอัจฉริยภาพหรือว่ามันนั่งทรมานตนอะไรเวลานอนเวลาพักอะไรเราก็เปิดโอกาสกันอยู่มีพรั่งพร้อมอยู่เรานอนได้พักผ่อนได้มีเวลานานกำหนดตามกำหนดอ่าได้พอเพราะการตื่นมาในประมาณ ที่ 4 มาฟังธรรมเนี่ยไม่ใช่ของที่ว่าเกินไปอะไรแต่มนุษย์โลกเขาธรรมดาส่วนใหญ่เขาไม่ได้ตื่นตี 4 เขาไม่ได้ตื่นมาทำงานหรือว่าตื่นมาเรียนหรือว่าตื่นมาทำอะไรก็ป่านนี้เพราะการตื่นตั้งแต่ตี 4 มาเรียนหรือว่ามาทำงานอันนี้เป็นกิจอันนี้ก็จึงเป็นการได้ฝึกฟื้นจิตเป็นสมบัติธรรมเป็นการปรับเปลี่ยนจิตเข้ามานั่งฟังเข้ามานั่งเรียนถ้าๆที่เรารู้แล้วด้วยปัญญาว่าดีดีถ้ามันนั่งฟังธรรมหรือว่ามาเรียนเนี่ยสิ่งที่เราเห็นแล้วแจ้งแล้วพอใจแล้วที่มาเนี่ยมาอยู่อุโบสถกันมาค้างกันมา รายการ The Wonder เวลาอย่างนี้นี่เป็นการใส่ใจเป็นการกระทำดีเป็นกุศลกรรมในการพากเพียรที่ดีเป็นสัมมาวายามะเป็นการพยายามที่ดีเป็นวิริยารัมภะเป็นการเพียรที่ดีปรารภความเพียรที่ดีและเราก็ได้มากระทํา เป็นกุศลแท้ๆแต่มันก็ยังมีเจ้าผีร้ายหรือว่ามารร้ายหรือซาตานมึงคอยหลอกเพราะงั้นเราฝืนขึ้นมาเราตั้งใจขึ้นมาดีนั่นแหละคือเราได้กำลังฆ่ากิเลสหรือต่อสู้กับกิเลสนี่ก็เป็นการปฏิบัติแล้วง่ายๆเห็นชัดๆแม้มานั่งฟังเราจะโยนิโสมนสิการเราจะตั้งใจตั้งจิตให้ดีๆมันก็ไม่มันก็ไม่ค่อยได้ถ้ายิ่งคิดมากๆจึงยังนึกถึงที่นอนยังนึกถึงสภาพนอนเจ้าน้ำรูปตัวนอนมันติดมาด้วยแล้วก็มานั่งไปนั่งไปนั่งไปแล้วก็เบลอๆไปแล้วงงๆไปถ้ามันบางทีก็ไม่งงหรอก ตกลงไปเลยพอวางหลับในไปเลยตั้งแต่ที่นั่งอยู่นี่ก็จะหลับในไปเลยบางคนตาไม่ดีหลับตาลงแข็งอยู่ได้ระวังคนหลับไปทั้งตาเห็นชัดๆเลยโง่ด้วยแล้วเราก็ต้องฝืนต่อสู้นี่เราก็ได้ปฏิบัติจิตอะไรจิตพอเรารู้สึกตัวมีสติเต็มขึ้นมาเราก็รู้สึกว่าแหมนี่เราต่อสู้กำลังรบราฆ่าฟันกับกิเลสแล้วแต่ปฏิบัติธรรมอยู่ในตัวสู้มันเหลือเกินเรื่องกิเลสสีนั้นมีพระเรื่องกิเลสที่ความง่วงความผิดนี่ก็เป็นการติดอันนึงชอบชอบความเป็นอย่างนั้นแหละความจะนอนจะพักจะเอนกายนั่นแหละมันอยากเป็นอย่างนั้นแหละมันอยากได้อย่างนั้นมันยังอร่อยอย่างนั้น เป็นอัสสาทะหรือไปเป็นรสนิยมที่เราได้นิยมมันแล้วเราได้ติดใจมันแล้วทั้งๆที่ได้กินตอนนี้ยังไม่อิ่มมันก็จะไม่อิ่มแล้วไอ้เรื่องนี้แล้วก็สำคัญเรื่องนอน 1 เรื่องเมถุนทำ 1 เรื่องความเมาอีกหนึ่ง 3 สิ่งนี้ไม่มีความจบไม่มีความอิ่มไม่มีความอิ่มไม่มีความพอและไม่มีพระพุทธเจ้ายืนยันไว้เลยมีในสูตรเลย 3 สิ่งนี้ไม่มีความอิ่มความพอถ้าเรายิ่งไปให้มันมันยิ่งบานเบิกไม่มีที่จอดไม่มีที่จบยิ่งไปให้มันยิ่งไปปรุงใส่มันยิ่งไปพยายามถมๆมันไม่มีที่จอดได้นอก นอกจากจะคบมันไม่ครบไม่พร้อมไม่บริบูรณ์ด้วยเหตุปัจจัยเท่านั้นจึงจำยอมเช่นคนแก่อย่างนี้บอกว่าเอ้ยจบสิฉันแก่แล้วนี่ฉันอารมณ์ก็ยังลดไปแล้วคนแก่คนเฒ่าเนี่ยเขาก็ลดลาลงไปเพราะแกก็ยังเริ่มมีทุนทำเรื่องนี้เรื่องผู้หญิงผู้ชายคนแก่รถราลงไปเนี่ยเขาบอกฉันยังลดตามไปเลยทำไมจะไม่อิ่มไม่พอนี่ฉันก็อิ่มก็พอลงไปแล้วไอ้ที่อื่นที่มองก็พอนะไม่ใช่เพราะว่าเขาจิตใจก็อิ่มพอหรอกนะไม่ใช่เหตุปัจจัยอ่ะให้ปัจจัยน่ะเขาแก่ลงไปแล้วเครื่องใช้ไม้สอยมันไม่เต็มครบมันไม่บริบูรณ์มันไม่บริบูรณ์จริงๆ ตามนั้นจะไปซื้อโสมเกาหลีกันมาบำรุงก็จะแย่ขนาดนั้นน่ะเยอะเยอะกว่าเยอะแต่ทีนี้บางคนก็มันไม่รวยแต่ส่วนมากถ้ารวยๆแล้วไม่ค่อยทนหรอกถ้ารวยๆแล้วมันเป็นคนอดไม่ได้หรอกต้องพยายามเติมแต่ถ้าคนไม่รวยก็จำยอมไม่ใช่ไม่ใช่อิ่มไม่พอนะยังยังฟังอยู่ในอนุสัยอาสวะก็ยังจะตายเกิดตายเกิดมาอีกไม่มีลืมเลือนไม่ได้ลืมเลือนอย่างนั้นแหละก็ไม่รู้เรื่องดีอย่างนั้นแหละไปอย่างนี้เป็นต้นเพราะงั้นแม่แต่การนอนนี่ก็หนึ่งด้วยเหมือนกันในระยะเดียวกันไม่อิ่มไม่พอถ้าเราเองเราไม่ตักกินเองหรือว่าเรียนรู้เท่าทันมันแล้วดับ หยุดด้วยเจตนาของเราแล้วก็ลงได้หลับลงได้ตัดลงได้ด้วยระงับลงได้ค่าไม่เป็นทาสมันได้มันเป็นธาตุมันจริงๆด้วยใจอันที่เป็นปัญญาอันยิ่งอภิปัญญาถ้าเราไม่ทำอย่างนั้นก็ไม่ได้ค่ะไม่ได้ไม่ได้ตัดมันผ่านอย่างนี้เป็นต้นที่เราได้ฝึกเพียรหรือแม้แต่เราจะมีกิเลสอื่นเป็นกิเลสฟุ้งซ่านเป็นยุทธศาสตร์เป็นอะไรต่ออะไรต่างๆนานาพรุ่งนี้เราก็ไม่ได้เรียนรู้และฝึกปฏิบัติไปในตัวด้วยและโดยเฉพาะเราได้รับความรู้ที่แทนเจาะลึกเข้าไปถ้าเรามีถั่วลิสงมนสิการอันดีมีจิตที่เต็มมีสติเต็มและตั้งใจเรียนตั้งใจปฏิบัติแต่พร้อมอย่างละลึกถึงมันจะแพงเจาะเจาะเข้าไปในประเทศเนี่ยแปลว่าการเจาะ Weather แปลว่าเจาะลึกแทนเจาะเข้าไปลึกรอบส่วนใดเกิดปัญญาผู้ที่บรรลุได้นั่งฟังธรรมพระพุทธเจ้านั้นเยอะเยอะกว่าเยอะเป็นการปฏิบัติมีศีลสิกขาจิตสิกขาและเกิดปัญญาสิกขาเกิดอธิการอธิปัญญาขึ้นไปเป็นที่สุดได้อย่างนี้ก็เป็นความแท้จริงแล้วการกระทำของเรานี่ก็เป็นการเสริมเสริมสร้างทรัพย์ทวีขึ้นไปทุกทีทุกทีนั่นแหละสูงขึ้นสูงขึ้นตั้งใจขึ้นและก็ได้รับผลขึ้นเราจะรู้เราจะเห็นเองว่าเราฟังธรรมวันนี้กับเราถ้าฟังธรรมเมื่อ 2 ปี 3 ปี 4 ปีที่แล้วจึงพูดมันเรื่องเก่าไม่มีเรื่องใหม่แล้วไม่มีมีแต่นิทานโบราณ โบราณเรื่องโลภะโทสะโมหะเท่านั้นไม่มีอื่นเลยเรื่องโรงพักโทรศัพท์โมหะเท่านั้นแหละบางทีก็แปลงตัวมาเป็นอันนั้นบางทีก็แปลงตัวมาเป็นอันนี้กระจายหรือว่าประกอบออกมาเป็นรูปร่างนั้นรูปร่างนี่เชิงนั้นเชิงนี้อยู่ตลอดเวลาที่จริงสมบัติเมทินีอรัญญานามวงศ์คู่เดียวแสดงอยู่ตลอดเวลาแล้วก็มีดามดัสกรมาเป็นผู้ร้ายตลอดเวลาแล้วก็เล่นทุกเรื่องแต่บางทีก็มาเป็นผู้ร้ายผู้ดีบางทีก็มาเป็นไอ้โจบางทีก็เป็นคนจนคนรวยอะไรไปต่างๆนานาพลิกแพลงไปอยู่ตลอดเวลาไม่มีอื่นแต่โลกมันมากเพราะความคิดแพงนี่เราเรียกว่าเราเรียกว่าสมมุติเขาเรียกว่าไม่ใช่สัตว์ไม่ใช่สัจจะแท้ การประกอบเพราะเรารู้สัจจะแท้ที่ประกอบลงไปเป็นตัวสำคัญเป็นแกนเป็นสาระอันใดอันใดได้มากๆละเอียดเราก็จะรู้สาระแทนแล้วเราก็รู้ว่าสาระจริงของชีวิตนั้นมันน้อยมีปัจจัยที่ประกอบเพื่อชีวิตที่ตั้งอยู่มีน้อยเดียวนอกนั้นมีแต่สิ่งที่เขาเป็นอักษรพระเป็นทศนิยมลูกโลกและเราก็มารู้เท่าทันถ้าเราไปวุ่นกับมันไปยุ่งกับมันโดยไม่เห็นโทษนึกว่ามันเป็นของดีไม่เห็นว่าเป็นโทษและเราก็ไปติดมันๆนานๆนานๆแสนนานเราจึงมารู้เท่าทันมันแล้วก็เห็นว่ามันเป็นโทษเป็นไทยเป็นภาระเป็นเรื่องยุ่งจนกระทั่งเรามีวิธี ต้นเลาะล้างชำระเงินออกไปได้หรือว่าจิตของเราคลายได้ตัดเปลี่ยนทำจิตเป็นไม่ว่ามันได้แง่ไหนเรื่องไหนก็รู้เท่าทันมีปัญญาอันลึกที่จะรู้เท่าทันและก็ปรับเปลี่ยนจิตเป็นเพราะถ้าผู้ใดเริ่มจับจิตได้แล้วกลับจิตเป็นเพียงคิดว่าเป็นการคลายปล่อยถึงแม้จะมาในรูปลักษณะอย่างนี้ก็เรารู้ลักษณะของการปล่อยการเกิดจิตและเอาปล่อยเอาจิตที่เปลี่ยนได้ปล่อยได้นี่เป็นรูปลักษณะนี้ได้เราก็จะต้องหัดฝึกกับเรื่องทุกเรื่องอารมณ์ทุกอารมณ์ที่มันได้ก่อเกิดขึ้นมาก็เปลี่ยนอารมณ์มาเป็นอารมณ์ที่เราต้องการคืออารมณ์ที่ผ่านหรืออารมณ์ที่ไม่มันไม่ไปปรุงไปแต่งไม่ไปยุ่งไปยากมากไปหนักไปหนาอารมณ์ที่ไม่มีโลภะโทสะ อารมณ์ที่ไม่มีโลภะโทสะนั้นก็เป็นภาษาอธิบายประกอบจิตที่ไม่มีโลภะโทสะเป็นยังไงเราจะต้องพยายามรู้และยืนยันอ่านรู้และยืนยันอ่านรู้และยืนยันยืนยันตัวเราเองลักษณะจิตอย่างนี้ไม่มีโลภะไม่มีโทรศัพท์เราจะยืนยันแล้วเราจะกระทำให้แก่ตัวเองได้เสมอแล้วก็ฝึกเสมอเป็นไปเสมอจับจิตตัวเองเสมอกระทบสัมผัสไปเมื่อใดเวลาใดอะไรยังไงเราก็ได้ยืนยันไม่มีโลภไม่มีโทรศัพท์แล้วเราจะรู้สึกว่าหมายความว่าสัตว์ที่เรารู้เนี่ยเรานึกว่าเรามีสะอาดบริสุทธิ์ดีแล้วจะรู้สึกว่ามันยังไม่สะอาดทีเดียวมันยังมีเล็กๆน้อยๆมันยังมีอ่อนๆบางๆมันยังมีนิดๆหน่อยๆเรื่อยๆเราจะรู้เรื่อยๆอ๋อไม่มีจริงๆนี่โปรโมตแล้วเราก็จะทำอีกละเอียดอีกละเอียดละเอียดลงไปอีกยิ่งขึ้นยิ่งขึ้น ยิ่งขึ้นยิ่งขึ้นยิ่งขึ้นเราก็จะรู้สึกว่าแหมจิตที่มันละเอียดจิตที่มันมากฉันมันจะรู้สึกเองเมื่อเรามีภาคปฏิบัติและเราก็จะดีใจว่ายิ่งเบายิ่งบางยิ่งละเอียดลึกซึ้งเราก็ยิ่งจืดสนิทยิ่งมั่นคงยิ่งแข็งแรงได้ทั้งสิ้นนี่เราก็มันเรียนรู้เรื่องรากเหง้าเรื่องเก่าๆเรื่องโลภะโทสะโมหะแต่เป็นนัยยะที่เป็นสมมติที่สัจจะด้วยอนุภาคชนะได้ด้วยสภาพที่แวดล้อมหุ้มข้ออยู่มากมายมหาศาลมากสีมากจริงๆเรามาเรียนรู้เพราะฉะนั้นเราเองเนี่ยมีอะไรเมื่อเราฟังเรารับรู้ไปเราก็จะมาเทียบเคียงกับตัวเราอย่างนี้เรามีบางอันที่เราพูด เพื่อผู้ใหญ่ท่านพูดหรือว่าผู้ที่จะบรรยายถ้าบรรยายผ่านไปอันนี้เราไม่มีอันนี้ไม่เป็นเราไม่เหมือนอย่างนี้ก็ผ่านไปอันไหนที่เหมือนมันก็จับเอามาแล้วก็มาดัดมาแปลงของเราเองมาปรับปรุงตัวเราเองเราก็จะได้ผลอาทิตย์นี้ก็มาต่อที่เราได้เรียนประจำอยู่หรือว่าเราไม่ได้อาศัยพระพุทธประวัติจากพระโอษฐ์เนี่ยมาเป็นเค้าเงื่อนในการที่จะกระจายทำบรรยายธรรมไปเรื่อยๆแต่อธิบายมาจนกระทั่งถึงมาพระพุทธเจ้าออกบวชและก็ได้ลาวสมเด็จพระครูจิตใจจนได้ไปทำบัตรเครดิตฐานิโยออกไปทำทุกกรณียามาแล้วจนได้มาตั้งต้นใหม่มาคอยควบคุมมีการ ก่อนตรัสรู้จนกระทั่งขณะนี้กำลังกำหนดสมาธินิมิตก่อนตรัสรู้ถ้ากำหนดนิมิตก่อนตรัสรู้ในที่นี้กำหนดสมาชิกนิมิตที่ท่านเรียกว่าสมาชิกมีท่านพุทธทาสท่านตั้งชื่อเองถ้าไปจับเอาที่พระพุทธเจ้าท่านอธิบายถึงอุปกิเลสอันละเอียดในจิตมาต่อไว้ตรงนี้ซึ่งเมื่อวานนี้ได้อธิบายแล้วว่าเมื่อมีปฐมฌานเราก็จะต้องเรียนรู้วิชาในจิตที่เราเรียกว่าฌานคือไม่มีกามาฉันทะนะคิดถึงเราจะหยาบอยู่เราจะรู้ว่ากาวมาฉันถ้าไม่มีคืออย่างนี้พยาบาทไม่มีคืออย่างนี้ทีนี้ถ้าไม่มีคืออย่างนี้พุทธจักรก็จะไม่มีคืออย่างนี้เราจะรู้ของเราเองวันนี้เราจะเป็น มันจะหยาบอยู่อย่างนั้นแหละแต่มันจะมีมากมีน้อยยังมีฉันมีเชิงอีกละเอียดซ้อนลงไปในชามอย่างนั้นจิตถ้าเรามีสภาพอย่างนี้อย่างนี้เราก็ยังไม่ถือว่าอุเบกขาก็ลองฟังดูซิว่าอุปกิเลสต่างๆนี้ที่มันยังจะจรมาผสมอยู่ในจิตเนี่ยมันมีอะไรบ้างอนุรุทธะทั้งหลายนิมิตรนั่นแหละเธอเพิ่งแทงตลอดเธอแม้เราเมื่อครั้งก่อนแต่การตรัสรู้ยังไม่ได้ตรัสรู้ยังเป็นโพธิสัตว์อยู่ก็จำแสงสว่างและการเห็นรูปทั้งหลายได้ต่อมาไม่นานแสงสว่างและการเห็นรูปของเรานั้นนั้นได้หายไปเกิดความสงสัยแก่เราว่าอะไรเป็นเหตุอะไรเป็นปัจจัย ที่ทำให้แสงสว่างและการเห็นรูปนั้นหายไปอนุรุทธะเมื่อคิดอยู่ก็เกิดความรู้ว่าพระพุทธเจ้าท่านก็เล่าถึงว่าท่านเองท่านได้รับความรู้ว่าได้ปรุงและหาเหตุหาผลรู้ว่าตัวเองเนี่ยเงินได้รับความรู้ด้วยได้รับแสงสว่างแต่รับจำแสงสว่างได้ภาษาสำนวนแปลมาจากภาษาบาลีอันนี้จำไม่ได้อยู่ในสุดยอดปาฏิหาริย์มนุษย์เกิดมาอธิบายไว้ตามแสงสว่างได้ภาษาบาลีอะไรไม่รู้ดังนั้นกลับเห็นรูปและก็เห็นรูปเนี่ยท่านใช้ภาษาแทนความหมายว่าการเห็นรูปก็คือการได้รับความรู้ ทำแสงสว่างได้ก็คือการได้รับความรู้มันเป็นสภาพเดียวกันนั่นแหละเป็นสภาพที่เกิดรู้เกิดรู้เหมือนกันแต่ว่าเป็นแต่เพียงแยกลักษณะว่าขอให้มันต่างกันไม่ได้เชิงที่ต่างกันเท่านั้นเองว่ารู้อย่างนี้หมายเอายังไงรู้อย่างนี้ไหมเอายังไงรู้ที่ภาษาที่ใช้เชิงว่าจำแสงสว่างกับการเห็นรูปในมันรู้การเห็นรูปก็คือการได้รู้ได้รู้รูปนี้หรือว่าได้รับรู้อันนี้การจำแสงสว่างได้ก็คือการเกิดโพรงของปัญญาเพราะมันมีปัญญาอย่างนั้นมันจึงเห็นรูปอย่างนั้นมันจึงเห็นสภาพอย่างนั้นมันก็เป็นคู่คู่นึงแต่มันมีเชิงแตกต่างกัน อาทิตย์นี้เมื่อได้รู้อย่างนั้นแล้วได้เห็นอย่างนั้นแล้วหรือเกิดแสงสว่างอย่างนั้นแต่เสร็จแล้วมันก็ไม่เกิดอีกทำไมมันถึงไม่เกิดดีที่มันไม่เกิดอีกมันก็มีอุปกิเลสมาตัดรอนมาปนเข้าไปทีนี้บริจาคท่านก็นึกว่าท่านก็ทบทวนถึงเหตุปัจจัยเพราะเหตุที่มันมาทำให้ไม่มีแสงสว่างหรือไม่มีปัญญาแท้ๆได้นั้นมันมีอะไรบ้างมันมีอะไรบ้างมีลักษณะอะไรบ้างท่านก็พยายามใส่ซองติดจองพยายามเรียนรู้ค้นหาจนกระทั่งเจอมีตั้ง 10 ตัวมีตั้ง 10 ผู้ร้ายมีลักษณะต่างๆกันอันใดอันหนึ่งมาก็มัวเสียได้หรือแสงสว่างหายไปหรือว่าไม่เห็นรูปคือว่าไม่เกิดปัญญาไม่รู้แจ้งสิ่งนั้นอยู่นั่นเองเพราะถ้าเกิดว่าสิ่งนี้มันมีผู้ร้ายพวกนี้มีอยู่ตลอดเวลาก็คือเราเองเราก็ไม่บรรลุอันที่ 1 พฤศจิกายนหาไม่ติดอิจฉาตัววิจิตรอิจฉาที่เป็นชื่อยายแต่เป็นชื่อยายคือมันเกิดความสงสัยลังเลมันเกิดความยังไม่แน่ใจไม่มั่นใจอย่างดีเลยอย่างชัดแจ้งท่านก็บอกว่าไอ้ตัวใหญ่รากเหง้าก็คือวิชาแหล่เกิดขึ้นแก่เราแล้วสมาชิกของเราเคลื่อนแล้ว เพราะมีวิธีอิจฉาเป็นต้นเหตุใช้สมาธิเคลื่อนแล้วแสงสว่างและการเห็นรูปย่อมหายไปเพราะถ้าเกิดสงสัยขึ้นมาหรือว่าลังเลขึ้นมาไม่แน่ใจไม่มั่นใจขึ้นมาแล้วจิตเราก็ไม่โปร่ง 7 เราก็ไม่สะอาดจิตของเราก็ไม่สว่างนั่นคือมันไม่เห็นรูปลักษณ์ไม่เห็นสิ่งที่เราจะเห็นได้คือปัญญาของเราก็ไม่โพลงแสงสว่างที่ว่ามันก็ไม่โผล่ไม่เป็นไปอย่างนั้นเราจะกระทำโดยประการที่วิจิตราจะไม่บังเกิดขึ้นแก่เราได้อีกท่านก็เพราะฉะนั้นเราจะพยายามจะกระทำโดยประการที่ไม่มีวิถีอีสานนั่นเองหรือไม่ให้วิจิกิจฉาบังเกิดขึ้นแก่เราได้อีกจะทำยังไง ทีนี้แต่ก็หาเหตุผลเพราะทุกอย่างมันเกิดมาอย่างนั้นมันจะต้องมีเหตุทุกตัวมันจะเกิดวิกฤตอิจฉาเกิดความสงสัยหรือว่าเกิดการมันมั่วซั่วเกิดการไม่รู้แจ้งไม่รู้ชัดจิตพ้นมีกี่อิจฉาหรือจิตใจคิดไม่ลังเลคิดเห็นแจ้งอยู่มีอะไรมาปั๊บเป็นปัญหาก็เป็นชีวิตปัญหาเพราะปัญหานั้นผมคิดพบได้ก็ได้แล้วเราก็ผ่านไปถ้าเขาไม่ได้เราก็ไม่ได้ใครข่มไม่ได้ปัญหานั้นแล้วยังติดเอาไว้ที่ในใจนั่นคือยังมีวิธีการติดไว้คาไว้ห้องอยู่มันก็คือมีวิธีศึกษามันก็จะต้องทำงานอยู่นะมันไม่ใส่เอาไปทำอื่นก็ไม่ใส่เพราะฉะนั้นถ้าผู้ใดที่เมื่อมีการข้อง คิดไม่ออกเพราะคิดไม่ออกหรอกเออไม่เป็นไรคิดไม่ออกตอนนี้ไม่มีเวลาจะคิดหรือว่าทิ้งมันก่อนลืมมันซะก็ได้โยนมันจะกระดาษก็โยนไอ้ครอบคล่องนะไม่ครบทิ้งถอยไปก็คือไม่เอาวิจิตรปิดเช้าไว้เมื่อมันเป็นที่ไม่มีวิกฤตติดเท้าไว้จิตก็ลงสายเต็มที่ดังกล่าวนั้นแหละจริงๆเป็นจริงๆเพราะต้องฝึกฝึกหัดเอาออกถ้าเราไม่ตัดเราไม่พยายามที่จะทิ้งอย่างนี้มันก็จะมีเศษจางๆหรือไม่เศษหนาๆแล้วแต่ข้องไว้มากก็หนาไขข้อไม่น้อยก็เสร็จจากหลายๆห้องหลายๆคล่องก็มัวหมดเลยหลายๆคล่องก็หลายๆจุดเด่นวัวหมดเพราะเราไม่คล่องอะไรที่เรารู้แล้วกาลเทศะว่าเราเริ่มหยิบไว้ แล้วจะเอาไว้ไม่ได้แล้วก็ปล่อยไปวางไปทิ้งไปก่อนปล่อยไปก่อนเรามีความสำคัญอื่นเราก็ทำความสำคัญอื่นไปใจเราจะใสใจเราจะสะอาดโพรงอยู่ตลอดเวลาตามกาลทุกตอนทุกการทุกตอนทุกการเพราะไอ้ตัวครอบครองพวกนี้สำคัญสำคัญตัวเราไม่ใช่อิจฉานี่ไม่ใช่ตัวเล็กเลยส่วนใหญ่มากคนพลิกอิจฉาคนพ้นเรื่องคนลาวอะไรต่ออะไรแล้วไม่มีปัญหาทั้งๆที่เอาอย่างบางอย่างมาถามเราเราก็ไม่รู้ไม่รู้ก็ไม่มีปัญหานี่ไม่เหมือนกันนะไม่รู้คือก็เราไม่รู้ก็คือเราไม่มีปัญญารู้แต่เราไม่มีปัญหาคือเราไม่ไม่เป็นปัญหากับเราหรอกเราไม่สงสัยเลย รู้จักดาราผู้ที่บรรลุแล้วบางคนเนี่ยตอบไม่ได้หรอกเขามาถามว่าตายแล้วเกิดหรือเปล่าตอบไม่ได้ตายแล้วเกิดหรือเปล่าแล้วพระอรหันต์เยอะแยะมากมายตอบไม่ได้หรอกตายแล้วนี่วิญญาณตายปุ๊บก็จะเป็นเกิดลอยไปตรงนั้นตรงเนี้ยมันรอไปเกิดหรือเปล่าตอบไม่ได้เพราะอรหันต์เยอะแยะตอบไม่ได้หรอกเพราะไม่มีปัญญาจะตอบไม่มีปัญญาจะตอบจริงๆว่าตายไปแล้วเพราะขนาดนี้ท่านไม่ตายท่านก็ยังไม่ตายท่านก็ยังไม่ตายขนาดนี้เพราะฉะนั้นไอ้วิญญาณที่ว่าเนี่ยไอ้ตัวที่ไม่มีตัวไม่มีตัวเนี่ยตายไปแล้วมันจะไปเกิดหรือเปล่าหรือมันจะไม่เกิดอะไรขึ้นถ้าตอบไม่ได้เพราะว่ามันไม่มีตัว จับตัวนั้นเป็นอย่างนั้นแต่พระอรหันต์นั้นไม่มีปัญหาสำหรับตัวเองไม่มีปัญหาไม่สงสัยเลยว่าจะตายแล้วจะเกิดหรือจะตายแล้วจะต่อไม่มีปัญหาเพราะอะไรทุกคนไม่มีปัญหาตายแล้วเนี่ยจะไปเกิดต่อหรือไม่เกิดต่อไม่มีปัญหาเลยจะเกิดก็ช่างหัวมันจะตายก็ช่างหัวมันตายแล้วจะสูญไปก็ช่างหัวมันเพราะอรหันต์ไม่มีปัญหาเลยจริงๆนะเพราะว่าถ้าแม้ว่าจะเกิดก็เดี๋ยวนี้ท่านก็เกิดอยู่ท่านก็ยังไม่ตายท่านก็ไม่ทุกข์อะไรไม่เดือดร้อนอะไรมันจะเกินอยู่อย่างนี้อีกตลอดกาลนานนับชาติเป็นมะ ก็ช่างหัวมันเป็นไรถ้าทุกอย่างมันพรั่งพร้อมมึงก็ไม่เป็นไรแล้วก็ไม่เป็นปัญหามันมีเรื่องไม่มีเวลาไม่ยุ่งอะไรมดอัตราหมดสิทธิ์หมดความเดือดร้อนหมดความคลางแคลงน่ะแล้วแต่ก็แน่ใจเลยว่ามันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะนิรันดรไม่ตายไม่มีเพราะฉะนั้นลูกค้านางขันนี้มันก็จะทรงอยู่เท่าที่มันพอไปได้แล้วมันก็จะตายแล้วก็จะสูญไปท่านจะไม่สงสัยจะสนิทใจวางใจแม่ใจทุกอย่างต้องถึงที่สุดคือที่ที่ศูนย์หรือที่สุดของมันหมดละลายรูปขันน้ำขันมันจะหมดเพราะถ้าจะไม่สงสัยเลยถึงว่าร้านนั้นจำเป็นมันยังไม่ถึงเวลามันก็ไปตามจริงแม้มันตายแล้วมันจะเกิดอีกไม่แปลก อะไรมันก็เป็นอย่างนี้แหละมันก็สบายๆใจอย่างนี้ใจสบายอย่างนี้แล้วรู้แล้วชัดแจ้งแล้วอย่างนี้มันก็ติดอยู่ที่อย่างนี้แน่ใจเกิดมาอีกมันก็ต้องเป็นอย่างนี้แม้จะถูกชาวบ้านกวนใครเขาจะมามองลงไปอีกบ้างมันก็ต้องมารู้อย่างนี้จนได้นะเพราะเราได้รู้อย่างมั่นใจยิ่งเสพคุณยิ่งไม่ให้ชาวแต่เรารู้แล้วเราก็ไม่ไปให้ชาวบ้านเขามาอยู่เหนือจิตของเรานี้ได้จิตของเราอันนี้มันคงเป็นไปอยู่มันไม่มีการเปลี่ยนแปลงและในการเปลี่ยนแปลงมันแน่ใจจริงกันแน่ปัจจัยก็ยิ่งกับปากเห็นสิ่งที่ยิ่งกว่าเห็นมันก็จะอยู่อย่างนี้มันไม่ทุกข์ไม่สุขอย่างเงี้ยเค้าก็จะเกิดอีกกี่ปีก็ไม่แปลกไม่เกิดก็ไม่แปลกเพราะเดี๋ยวนี้ท่านเกิดอยู่ ดีนะเพราะอาหารที่ยังไม่ตายท่านก็ยังมีเกิดอยู่ขณะที่เกิดอยู่นี่ท่านก็ไม่ทุกข์ไม่สุขอะไรก็แสนที่จะสบายมันก็จะไปกลัวอะไรหรือจะสวนไปศูนย์เพราะว่าท่านก็ไม่เสียดายว่าจะตายหรือจะสูญคืออะไรท่านทราบแน่นอนเพราะทุกสิ่งทุกอย่างต้องศูนย์ต้องตายต้องพลาดจากกันก็ไม่มีอะไรเกาะอยู่ต้องหมดหายเกลี้ยงศูนย์แน่เพราะแน่ใจเหลือเกินว่าศูนย์แน่ผมอาจจะมีเศษเหลืออีกก็เศษเหลือแต่เมื่อเรามีทิศทางที่แน่ใจแล้วก็ทำอยู่ตลอดเวลาแล้วมันจะอยู่ตรงนี้ลงหายไปจะมีแต่เชื้อเหลือที่เป็นกีฬาอนุบาลที่รรหรือเปล่าหรือขี่วนานุกูล ธีระนกป่าที่ระลึกชีวะลูกปัดมีสิ่งที่เหลืออยู่เท่านั้นเป็นแฟนแต่เพียงแรงเฉื่อยเป็นโมเมนตัมที่มันจะดีดีแล้วมันก็สุดๆต้องจบแน่ใจที่สุดเห็นตัวเองอยู่แล้วก็ทำจริงไม่ใช่โกหกตัวเองไม่ได้โกหกตัวเองกระทำจริงอยู่ทุกขนาดทุกเวลาทุกวินาทีว่าของเรามันดีๆลงไปหาจุดศูนย์จริงๆถ้าแน่ใจแน่ใจว่าท่านก็รับทราบของตัวเองอยู่แท้ๆบริสุทธิ์ใจจริงใจไม่ได้โกหกตัวเองแล้วท่านจะไปสงสัยอะไรนอกจากท่านโกหกตัวเองก็เรื่องของท่านเพราะอาหารเจ๊ตัวเองของตัวเองอยู่กองทหารเกณฑ์ทหารจริงก็ไม่ได้โกหกฉันเห็นอยู่แจ้งอยู่รู้อยู่ฉันก็เป็นจริงเป็นแสนที่จะไม่สงสัยอะไรเพราะไอ้คำว่ามีปัญญากับมีปัญหามันคนละอัน ไม่มีปัญญาจะไม่มีปัญหาก็คนละอันถ้าไม่มีปัญญาจริงๆถ้าไม่รู้ถ้าตอบไม่ได้ตอบไม่ได้แต่สำหรับท่านท่านไม่มีปัญหาแต่คนที่มาถามเนี่ยปัญหาจากรู้อยากรู้อยากรู้แต่ก็ไม่ปฏิบัติไปให้รู้จนหมดปัญหาอย่างท่านไม่ปฏิบัติตนให้รู้เหมือนอย่างท่านเป็นท่านหมดปัญหาอย่างนั้นมันก็ยังสงสัยอยู่นั้นเองเพราะฉะนั้นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าจึงไม่พยายามตอบตอบไปแล้วมันก็ไม่หมดปัญหาเพราะผู้นั้นก็จะไม่รู้ว่าความจบที่ว่าตายแล้วเกิดเกิดและตายหรือว่าตายแล้วไม่เกิดเกิดแล้วไม่ตายอะไรความสูงความเกิดมันคืออะไรเขาจะไม่เข้าใจเพราะว่ามันเป็นนามธรรมมันไม่ใช่บุคลิกฐานหรือวัตถุธรรม สีกระปุกก็ตายดิก็ไปตั้งตัวเป็นอัตราเป็นวัตถุธรรมอะไรต่ออะไรของเขาเอาแต่วัตถุธรรมเนี่ยมาเทียบเคียงเพราะยังเป็นแท่งเป็นก้อนเป็นอะไรต่ออะไรต่างๆนานาในเอามาเทียบมันก็เลยไม่ได้เรื่องเหมือนกับบอกว่าผู้นั้นไม่ปฏิบัติตนจริงแล้วก็ไม่มีการจบสิ้นโลกแตกไปอีกกี่ลูกก็ตามเขาจะสงสัยในปัญหาอย่างนี้ตลอดพระพุทธเจ้าจึงไม่พยายามพยากรณ์ไม่พยายามพยากรณ์กับคนที่ไม่จับผิดกันไม่ได้เลยยิ่งไม่มีทางเข้าใจเพราะพูดก็พูดเปล่าอธิบายเปลืองเปล่าๆแล้วคนส่วนใหญ่ยังจับผิดไม่ถึงปัจจุบันไม่แน่เพราะฉะนั้นเป็นมนุษย์สัมพันธ์ทุกส่วนมากพระพุทธเจ้าจึงไม่พยากรณ์เป็นส่วนใหญ่แต่ถ้าจะพยากรณ์เป็นคน มันไม่ได้ผิดของเราบัดนี้พิสูจน์ลงไปมันยังเกิดมันยังดับมันยังจะต้องการต่อมันยังเกาะกูมันยังเหนียวแน่นมันยังไม่ระคายเพราะฉะนั้นจะบอกว่าเกิดตายแล้วเกิดมันต้องตายแล้วเกิดอยู่ตายแล้วศูนย์ศูนย์แท้เมื่อเป็นอรหันต์หรืออรหันต์แล้วก็ต้องพิสูจน์แล้วคุณจะแน่ใจเองว่าอ๋อจิตมันมีอย่างนี้เองแหละมันมีรากเหง้าคือโลภะโทสะเพราะความไม่รู้เป็นโมหะนี่เองอย่างนี้เองน่ะพอโรงพักโทสาหัสก็เอานี้หมดมันก็ไม่มีอะไรนำเกิดมันไม่รู้ก็มีอะไรต่อไปแม้เดี๋ยวนี้ก็ไม่นำเกิดแต่ก่อนเรายังอยากเล่นไพ่จิตมันนำเกิดเพราะอะไรมากระทบสัมผัสก็เอาแล้วมีเชื้อมาหน่อยก็เอาไอ้จูงให้เรา อยากเล่นหรือไม่ไม่มีอะไรเชื้อมาจูงแต่มันยังเหลือเชื้ออยู่ข้างในว่างๆก็โผล่ขึ้นมานึกอยากเล่นไพ่แหมนึกอยากจะต้องไปเล่นจนได้หาทางจนได้เพราะมันมีอำนาจแรงอย่างนี้ก็เป็นได้ยกตัวอย่างมายกตัวอย่างมาติดไพ่คนใดที่เป็นจริงไม่ละลายมันไม่สูญจริงอ่ะมันไม่ขาดจริงนี่ปัญญามันไม่รู้แท้ว่าไอ้นี่ไปยุ่งทำไมไม่มีรถมีชาติอีกทำไมมันไม่รู้จริงมันก็ไปมันก็เกิดเกิดจริงๆเพราะอย่างนี้มันก็เกิดแน่แท้อยู่แล้วเห็นๆมันจะตายไปแล้วมันก็เกิดแน่แท้อยู่เหมือนกันนั่นแหละเพราะถ้าบอกว่าเราเองปัจจุบันนี้ขณะนี้มันไม่มีโรคอบายจะสิ้นเปลืองใครจะบอกว่าใหญ่ว่าโตก็ยังอร่อยขนาดไหนก็รู้ลุงขนาดไหนแล้วก็รู้เท่าทันไม่หลงเลย และรูปรถปิดเสียงสัมผัสแม่ลาภยศเนื้อสรรเสริญไม่ฟูไม่เปลืองเลยตัดขาได้จริงไม่มีเชื้อพวกนั้นก็รู้ว่าโลภะโทสะเชื้อพวกนี้หมดก็จะมาเกิดอะไรในโลกนี้มันก็มีอยู่แค่นี้แหละก็ทำ 8 โรคกรรมของคุณ 5 หรือแม้แต่ยึดอัตตาติดดีเป็นเพราะประวัติศาสตร์ชั้นจะต้องมาสอนตลอดเวลาฉันจะต้องเอาความดีมาขยายถ้าฉันรื้อขนสัตว์ยังไม่ได้หมดทุกคนฉันจะยังไม่ยอมละลายเป็นพระโพธิสัตว์เป็นผู้มีความรู้เป็นผู้ที่จะต้องมาช่วยคนอื่นตลอดเวลามีเมตตากรุณามุทิตาอุเบกขาอันแรงกล้าเป็น