240131-2-296 ทางเอกภาค2-ตอน296(หน้า568)-พ่อท่าน-สันติอโศก-ท056.txt

รรมเป็นกายกรรมไปเลยทีเดียวหรือเป็นวจีกรรมออกไปเลยทีเดียว นั่นเพราะเราสั่งสมไว้ในจิตเรารับเรารับมาจากข้างนอกบ้างเราสะสมเองปรุงเองทำเองสร้างเองใส่จิตเอาไว้มากๆๆบ่อยๆบ่อยๆมันก็มีมากมายคับคั่งและมันก็ห้ามยากทะลักออกมาได้เพราะฉะนั้นอะไรที่เป็นกรรมจะเป็นกรรมได้รับมาสัมผัสมาหรือเราปรุงเองก็ตามสั่งสมทั้งสิ้นเพราะเราจะไม่สั่งสมสิ่งที่เป็นอกุศลกรรมโดยแม้แต่นึกคิดปรุงจะต้องมีสติสัมปชัญญะรู้ตัวรู้แม้ว่าจิตของเราขณะนี้กำลังคิดอะไรมันคิดไม่ดีมันปรุงไม่ดีมันไปทำในเรื่องอะไรไม่ดีเป็นกรรม แล้วมันก็สั่งสมอยู่ในจิตเรานั่นแหละได้รับมาได้ยินมาก็สั่งสมได้เห็นมาได้สัมผัสนอกมาก็สั่งสมปรุงเองคิดเองสร้างเองทำเองซ้ำๆซากๆไว้ในตัวเราเองก็สั่งสมเพราะถ้าเป็นอกุศลใดๆหยุดมันให้ได้อย่าทำแม่คิดแม่นึกแม่มีอยู่ในอารมณ์จิตหยุดเลิกหาทางอื่นเอาใจไปใส่อื่นไปทำงานไปคิดอะไรที่ดีๆไปรับรู้รับสัมผัสกับสิ่งที่จะดึงจูงจิตของเราไปได้อย่าหมกมุ่นอยู่กับจิตที่มันเลวทรามจิตที่มันอกุศลเราจะอยู่ณที่ใดถ้ารู้ตัวว่าจิตของเรากำลังผลิต สังขารคิดนึกหรือว่าจมอยู่ในกับอารมณ์หรือความเป็นในจิตที่ไม่ดีที่อกุศลแล้วหยุดหยุดให้ได้ถ้าหยุดไม่ได้ออกมาหางานทำออกมาหาเพื่อนฝูงที่ดีหรือเป็นสหายที่ดีมิตรที่ดีเป็นกัลยาณมิตรเป็นบัณฑิตออกมาเราจะได้มาพูดกับคนที่ดีเราจะได้มาผลักเวรจิตใจของเราที่มันหมกมุ่นหรือว่ามันสั่งสมมันก่อเกิดกรรมมันเป็นกรรมแล้วนั่นมันทำกรรมแล้วเพราะฉะนั้นปัญญาสำคัญความระลึกรู้สำคัญมีสติรู้ตัวสำคัญสำคัญให้ได้ว่าเราจะต้องรู้ตัวเองแม้กายกรรม ก็ดีวจีกรรมก็ดีหรือที่สุดแม้มโนกรรมจิตของเราขณะนี้กำลังคิดอะไรกำลังทำงานอะไรถ้ามันทำงานสังขารหรือคิดหรือปรุงหรือสร้างหรือเป็นอยู่ในอารมณ์ที่ไม่ดีอารมณ์ที่เป็นอกุศลต้องหยุดอย่าประมาทแม้แต่จิตก็เป็นกรรมประมาทไม่ได้ประมาณไม่ได้คนที่จิตเสียคนที่เป็นบ้าเป็นอะไรต่ออะไรไปนี่ล้วนแล้วแต่หมกมุ่นแล้วก็วุ่นคิดสร้างไม่พบมิตรดีไม่ครบสหายดีไม่คบเพื่อนดีไม่คบบัณฑิตหรือผู้ที่ควรจะพาคิดพาเป็นกับเบนกายกรรมวจีกรรมมโนกรรมไปในทิศทางที่เสพคุณที่ดี ถ้าไม่ครบไม่หาเราเอาเองจะหมกมุ่นแล้วเราก็ไม่รู้ตัวว่าเราคิดอะไรจิตของเรากำลังอยู่ในอารมณ์อะไรมันมีจิตมีการงานอะไรมันทำอะไรมันมีบทบาทอะไรอยู่สั่งสมอะไรสงสัยในจิตเราไม่รู้แล้วคนก็ไปชอบคนไหนที่หมกมุ่นชอบนั่งอยู่คนเดียวชอบหลบอยู่คนเดียวชอบนั่งคิดอะไรต่ออะไรอยู่คนเดียวแล้วก็เข้าใจเอาเองตามปัญญาของตนตัดสินเอาเองว่าเรานี่เราคิดดีแล้วล่ะเราคิดถูกแล้วล่ะแล้วเราก็อร่อยกับความคิดกับอารมณ์ปรุงอะไรอะไรต่างๆนานาของตัวเองก็อยู่ก็เพราะของตัวเองอยู่อย่างนั้น นาเข้าระเบิดหนักเข้ากดดันไม่ได้อดอดทนไม่ได้ก็ผลักดันก็ออกมาระเบิดออกมาในรูปนั้นรูปนี้ทางกายบ้างทางวจีบ้างออกมาประหลาดพิลึกไม่น่าทำก็ทำไม่น่าเป็นก็เป็นเพราะฉะนั้นการแก้จึงจะต้องออกมาคบมิตรดีเพื่อนดีสหายดีออกมาให้เพื่อนมิตรสหายพาทำพาพูดแล้วจะได้จูงเบนความคิดไปในความคิดที่สั่งสมหรือสร้างการงานที่ดีที่เป็นประโยชน์อย่างน้อยก็เป็นประโยชน์สามัญอย่างสูงก็มีสหายดีจะทำพาทำในประโยชน์สร้างสรรค์ เป็นสิ่งที่ถูกต้องเป็นสัมมาทิฏฐิเป็นเรื่องดีเป็นสัมมาสังกัปปะเป็นสัมมาวาจาเป็นสัมมากัมมันตะเป็นสัมมาอาชีวะถ้าใครอยากจะปรับปรุงตนเองใครรู้ตัวว่าอย่างที่กล่าวนี้ปรับปรุงแก้ไขตนเองถ้าไม่เช่นนั้นเรายิ่งหนักหน้าหนักก็จริงๆสุดท้ายก็จะต้องไปให้โรงพยาบาลน่ะเขาช็อกไฟฟ้าบ้างก็ทำอะไรก็ได้เอาบ้างอย่างนั้นก็มันรุนแรงแล้วมันร้ายเหมือนเราไม่เอาเราพยายามปรับปรุงตนคบหาหมอและมิตรดีเพื่อนดีสหายดีเป็นทั้งสิ้นของพรหมจรรย์มีความหมายมากมีความหมายมาก วรภพบัณฑิตหรือเราคบผู้ที่เป็นสัตบุรุษครบมิตรคบเพื่อนที่เป็นกัลยาณมิตรที่ดีพาพระธรรมกรรมที่ดีหากคิดดีพาพูดดีพาทำอะไรต่ออะไรที่ดีสร้างสรรค์ไปเป็นของที่มันยิ่งมิตรดีก็ยิ่งพาไปทำในสิ่งที่ประเสริฐงานการก็เป็นงานการที่เป็นไปด้วยความประเสริฐสร้างสรรค์ในโลกมนุษย์อย่างดีแล้วก็ขอให้ผู้ใดยังไม่เข้าใจผู้ใดยังไม่รู้หรือผู้ใดจะได้ช่วยกันก็พยายามสอดส่องช่วยกันเพื่อนบางคนเป็นอย่างนั้นเพราะการที่จะรู้ดีและก็สำคัญมากสมาธิที่จะรู้ว่าเราคิดอย่างนี้เราหมกมุ่นอยู่ในอารมณ์ อย่างนี้เราทำจิตของเราอย่างนี้จิตของเราเป็นอย่างนี้อย่างนี้เราทำในใจของเราอย่างนี้อยู่ในนี้คนเดียวของเราเข้าใจของเราคนเดียวตัดสินของเราคนเดียวนี่นะมันจะถูกหรือไม่ปรับปรุงมาหาเพื่อนฝูงคุยคุยกันบอกกันกล่าวกันบ้างอย่าเอาแต่ตัวเองหลงดีอยู่คนเดียวตัดสินอยู่คนเดียวนึกคิดอยู่คนเดียวเข้าใจอยู่คนเดียวแล้วหลงว่าดีก็ดีว่าดีที่จริงมันไม่ได้ดีมันเป็นอกุศลด้วยซ้ำแต่เราหลงมันคำว่าหลงนี่ยิ่งใหญ่นะไม่ใช่เล่นๆนะคำว่าหลงแล้วหลงเรานึกว่ามันดีแล้วถูกแล้วนะนี่เป็นของดีเจริญแล้วแล้วก็สั่งสมใส่จิตด้วยไปมันจะเสียค่าเพราะฉะนั้นก็พยายามศึกษาหารือเพื่อนฝูงมิตรดีกัลยาณมิตรต่างๆยิ่งเป็นบัณฑิตยิ่งเป็นผู้รู้ โปรยปรายเลยนะว่าเราคิดอย่างนี้เราทำในใจอย่างนี้มีอยู่ในใจอย่างนี้มากมายเนี่ยถูกไหมถ้าไม่ถูกท่านก็จะบอกมาบอกแล้วว่าเราไม่ถูกเราก็ต้องปรับปรุงแก้ไขมาทำในใจหรือว่ามามีจิตที่มันจะเป็นการงานเพราะฉะนั้นเวลาเรามาทำงานข้างนอกเนี่ยเราก็ต้องเอาจิตเอาใจมาเอาใจใส่งานข้างนอกถ้างานข้างนอกเป็นงานที่ดีแล้วไม่ใช่งานเลวร้ายอะไรโดยเฉพาะอยู่กับหมู่กับกลุ่มพวกเรานี่พากันทำงานโน่นนี่อะไรไม่ได้ไปทำงานทุจริตอะไรทำงานที่ดีพยายามทำอยู่เป็นหมู่เป็นกลุ่มจูงพากันไปเราก็เข้าหาผู้ใดที่สนิทชิดเชื้อเข้าไปที่ท่านทำไอ้โน่นไม่มีอะไรก็ไปช่วยมาช่วยมือจิตมันก็จะโน้มน้อมไปตามมี กรรมวจีกรรมจิตมันจะออกไปแต่ถ้าเผื่อว่าเราเองเราไม่ไปหมดจะบอกบุญอยู่กับจิตตัวเองเสียมามากแล้วพังมามากแล้วมันเป็นมานะในความถือตัวถือดีหลงตนแล้วก็คิดก็ดื้อขึ้นทุกวันน่ะคนแบบนี้แข็งกระด้างเออขึ้นดื้อขึ้นทุกวันยิ่งสะสมมันก็ยิ่งแข็งมันก็ยิ่งจัดมันก็ยิ่งจ้านมันยิ่งแข็งกระด้างขึ้นทุกทีเพราะการถือตัวลงตัวอยู่ในภพของตัวเป็นแต่ตัวตัวอยู่อย่างนี้มันทำลายตัวเองมันนักถ้าฟังตรงนี้เข้าใจนะยิ่งจะเห็นว่าความมีมิตรดีเพื่อน kaidee สำคัญและยิ่งใหญ่ตามที่พระพุทธเจ้าท่านตรัสโดยพระอานนท์มาพูดพระพุทธเจ้าเสนอแหมมิตรดีเพื่อนดีสหายดีนี่เป็นครึ่งหนึ่งของพรหมจรรย์เทียวนะพระเจ้าข้าพระพุทธเจ้าก็บอกอานนท์เธออย่าพูดอย่างนั้นไม่ใช่ครึ่งนึงแล้วเป็นทั้งสิ้นของพรหมจรรย์ทีเดียวล่ะพระพุทธเจ้าปรามแต่พระสารีบุตรกลับมาอย่างนั้นพระสารีบุตรกลับเห็นจริงว่าโอ้ยิ่งเห็นยิ่งประเสริฐยิ่งเข้าใจเลยว่าแหมความมีมิตรดีเพื่อนดีสหายดีนี่มันยิ่งใหญ่มันเป็นทั้งสิ้นของพรหมจรรย์เลยทีเดียวนะพระเจ้าข้าพระพุทธเจ้าตรัสรับเลยถูกแล้วถูกแล้ว สารีบุตรความมีมิตรดีเพื่อนดีสหายดีนั้นเป็นทั้งสิ้นของพรหมจรรย์ถ้าคนไม่มีไหวพริบอ่านพวกนี้ก็อ่านไปภาษาเฉยๆไม่รู้เรื่องอะไรแต่ถ้าใครรู้แล้วจะรู้ว่าทฤษฎีเหล่านี้มันเป็นความซาบซึ้งมันเป็นความยิ่งใหญ่มันเป็นความจริงทำไมต้องอุทานพระสารีบุตรทำไมเห็นแง่แค่นี้แล้วอุทานเห็นแม่แค่นี้แหละแม่ตื่นเต้นดีใจจนนำไปเสนอพระพุทธเจ้าเพชรพระพุทธเจ้าทำไมแม่แค่นี้แง่แค่นี้แหละยิ่งใหญ่ยกตัวอย่างของพวกอานนท์มาบ้างยกตัวอย่างของพระสารีบุตรบ้างเพราะอานนท์ได้รับเป็นเอกลักษณ์ในทางพระพุทธเป็นผู้รู้ ขนาดผู้รู้ยิ่งขนาดได้รับเป็นเอกสารทักมาเป็นพหูสูตจากพระพุทธเจ้าปานฉะนี้ยังเข้าใจผิดเลยยังเผลอผายหลงใหลผิดไปได้เลยตั้งครึ่งตั้งครึ่งคิดดูซิความเห็นว่าความมีมิตรความมีสหายความมีเพื่อนนี้เทียบเท่าว่าเป็นทั้งสิ้นพรหมจรรย์หรือครึ่งหนึ่งพรหมจรรย์ตีค่าลงไปผิดตั้งครึ่งหนึ่งคิดดูสิถ้าบอกว่าเกือบทั้งสิ้นก็พอวันจันทร์ก็ยังตีค่าสูงกว่านั้นนี่บอกครึ่งหนึ่งของพรหมจรรย์พระพุทธเจ้าก็บอกอย่าคิดอย่างนั้นอานนท์ลบล้างความเห็นเลยคิดดูซิว่าความสำคัญของมิตร สหายดีเพื่อนดีนี้ในศาสนานี้ในพรหมจรรย์นี้ในศาสนาของพระพุทธเจ้านี้มันยืนยันถึงความมีต้องมีมิตรต้องมีสหายต้องมีเพื่อนปานใดปานใดเพราะฉะนั้นผู้ใดที่เอาแต่ปลีกเดียวเป็นแรดหนอเดียวเป็นพวกที่หลงตัวหลงตนไม่ชี้ประเด็นเห็นนะอย่าวุ่นเอาแต่ตัวแต่ตนเพราะฉะนั้นศาสนาพระพุทธเจ้านี้คำว่าสงบสงัดนั้นไม่ได้หมายความว่าหลบลี้หนีหายหรือว่าหลบไม่กล้าไม่อาจหาญเร่งๆปีกเดียวเห็นแก่ตัวมีแต่ตนมีแต่ตัวไม่ใช่มันมีนัยยะสลับซับซ้อน ท่านสอนอัตตาหิอัตตโนนาโถตนต้องพึ่งตนไม่ได้หมายความว่าตนต้องหลบลี้หนีไปแต่ผู้เดียวศาสนานี้ถูกตู่ว่าเป็นการตัดช่องน้อยแต่พอตัวเป็นการหลบลี้หนีหายเป็นการที่ไม่เห็นแก่ผู้อื่นไม่ใช่เลยทำตู่คำนั้นเป็นคำเท็จความจริงไม่ได้เป็นเช่นนั้นเลยศาสนานี้เป็นศาสนาแห่งสามัคคีเป็นศาสนาแห่งสังฆัสสะเป็นศาสนาแห่งความเป็นหมู่กลุ่มเป็นศาสนาแห่งความพร้อมเพรียงเป็น ago ธัมโมเป็นอะไรที่สอดร้อยสนับสนุนส่งเสริมผนึกทำกันอย่างมีพลังศาสนาที่เป็นอย่างนั้น ศาสนาแห่งมวลชนพหุชนทั้งพ่อขุนชนะทั้งสามัคคีทั้งสังฆัสสะเป็นความเป็นหมู่เป็นความพร้อมเพรียงเป็นความเป็นมหาชนหรือเป็นเมืองปวงประชาชนเป็นเรื่องของปวงประชาชนไม่ใช่เรื่องปลีกเดียวไม่ใช่เรื่องเห็นแก่ตัวแก่ตนแต่เราทำที่ตัวของเราปรับปรุงที่ตัวของเราต้องเข้าใจเป้าหมายให้ชัดเจนเราเข้าไม่ได้กับหมู่เรามีหมู่ไม่มากนั่นเป็นความบกพร่องของเราเข้ากับหมู่ไม่ได้เรามีหมู่เพื่อนไม่มากเป็นความบกพร่องของเราไม่ใช่ความ สมเด็จของเราเป็นความที่ยังไม่บริบูรณ์ของเราไม่ใช่ความสามารถเก่งกาจของเราเลยกลับกันนะโดยเฉพาะหมู่นั้นเราได้เลือกแล้วว่านี้หมู่ผ่านนี้หมู่บัณฑิตเมื่อเราเลือกทางออกเราเข้ากับหมู่พานไม่ได้นั้นไม่ประหลาดถ้าเราเข้ากับหมู่ผ่านได้มีความคิดเหมือนยังผ่านเราก็เป็นพานเราเห็นดีเห็นด้วยกับผ่านเราก็เป็นผ่านแต่เราเข้ากับหมู่ผ่านไม่ได้ไปไปกับหมู่ผ่านแล้วมันขัดมันแย่งมันขาดมันไม่ค่อยเข้าร่วมเข้าร่วมอะไรไม่สามารถขี่กันได้กับหมู่ผ่านมันก็เป็นสัจจะมันก็ฟ้องอยู่แล้วบอกอยู่แล้วว่าเราไม่ใช่พานแต่ เข้ากับบัณฑิตได้ทีนี้พอมาอยู่กับหมู่บัณฑิตเราเข้ากับหมู่บัณฑิตได้เราก็ยังมีเชื้อผ่านเราก็ยังเป็นคนพาลคนอ่อนคนเยาว์คนโง่คนที่เข้าไม่ได้นั่นเองคนที่ขวางดีขวางลำไม่เข้าเรื่องกับหมู่กลุ่มเพราะเราก็แยกหมู่กลุ่มใดหมู่บัณฑิตหมู่กลุ่มใดหมู่ผ่านให้ชัดแจ้งหมู่กลุ่มใดโลกิยะหมู่กลุ่มใดโลกุตระให้ชัดแจ้งเมื่อชัดแจ้งแล้วเราเข้ากับหมู่โลกิยะไม่ได้ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกไม่แปลกในระดับหนึ่งเรารู้แล้วว่าเราเข้าไม่ได้ใจของเรายังไม่เก่งเรายังไม่มีปัญญาเรายังไม่มีท่าทีเรามีและยังไม่ได้ปรับปรุงตนเรายังไม่ฉลาดเพียงพอว่าเราจะสอดร้อยเข้าไปอย่างไรกับ เราจะมีฤทธิ์มีเดชอย่างไรกับหมู่พาลจนไม่ต้องไปถูกผ่านกดข่มแต่อยู่เหนือพรานได้ทั้งๆที่เราเองเนี่ยเราเป็นบัณฑิตแต่เราก็เข้าไปในกลุ่มผ่านแล้วก็พยายามที่จะต่อต้านทานด้วยสู้พานด้วยและเราก็พยายามทำให้ผ่านนั้นปรับปรุงตนมาได้ด้วยต้องเก่งอย่างนั้นอีกฐานะหนึ่งเพราะสถานะแรกที่เรากำลังแยกกลุ่มไม่อยู่กับหมู่ผ่านมาอยู่กับหมู่โลกียะแล้วมาอยู่กับโลกุตระเราก็ต้องเข้ากับหมู่โลกุตระให้ได้ถ้าเรายังเข้าไม่ได้เรายังมีเพื่อนมากในกลุ่มโรคอุจจาระไม่ได้เรายังสนิทสนมไม่ได้เรายังคลุกคลีเกี่ยวข้องเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันเป็นสามัคคีสังฆัสสะไม่ได้เรายังไม่บริ เรายังไม่เก่งเรายังไม่ดีเรายังไม่พร้อมเพราะความเป็นหมู่ดีมิตรดีสหายดีเป็นสามัคคีสังฆัสสะหรือเป็นกัลยาณมิตรเป็นประโยชน์อันยิ่งประโยชน์อันขยันหนึ่งประโยชน์อันจะต้องบูรณะรักษาสิ่งที่ทรงไว้ว่าดีแล้วอาราธนารักษาต้องมีความรักษาต้องมีความบูรณะประโยชน์อันยิ่งประโยชน์อันยิ่งกัลยาณมิตรประโยชน์อันยิ่งต้องทรงชีวิตไว้ด้วยดีสัมมาชีวิตตานี่เป็นประโยชน์ที่จะทำให้เกิดประโยชน์ทันทีทันใดต้องมีบทบาททั้ง 4 นี้อยู่เสมอต้องมีความเป็น มิตรความมีมิตรต้องมีความขยันต้องมีความรักษาหรือสร้างสรรค์ที่จริงสร้างสรรค์นั้นมันอยู่ที่ขยันรักษานี่คือต้องพยายามดูแลรักษาสิ่งที่มันดีแล้วต้องดูแลปรับปรุงอย่างน้อยปัดกวาดอย่าให้มันเกิดจากเกิดเหตุเกิดขยะขึ้นหรือเกิดสนิมขึ้นอย่างน้อยต้องรักษาเพราะคำจากพระพุทธเจ้ายืนยันว่าทุกอย่างเสื่อมสังขารทั้งหลายเสื่อมเว้นศูนย์อย่างเดียวเว้นที่ผ่านอย่างเดียวไม่มีอะไรมันก็ไม่มีอะไรจะเสื่อมเท่านั้นเองนอกกว่านั้นมันเสื่อมทั้งสิ้นแม้ความดีก็เสื่อมยืน ฟังแล้วเราต้องบูรณะความดีต้องรักษาความดีและต้องช่วยปัดช่วยกวาดความดีเป็นอย่างน้อยเช็ดถูความดีหรือให้ความดีนั้นเด่นชัดในความดีนั้นผ่องใสอย่าให้มีฝุ่นมีฝ้ามีละอองอย่าให้เกิดสนิมอย่าเพ้อไผไม่รู้ว่าความดีคืออะไรไม่รู้ว่าความเป็นมนุษย์ควรเป็นอะไรควรจะมีกรรมอะไรไม่รู้เขามีกรรมอะไรกันแล้วหมู่ฝูงก็มีกรรมอะไรกันกระทำอะไรเราไม่รู้ปีกเดียวไม่รู้ไม่เข้าหมู่ไม่รู้กับหมู่นั่นเป็นความบกพร่องเราไม่ได้รักษาไม่ได้ช่วยหมู่รักษาแม้แต่ของตัวเองมันก่อนมันมีสนิมมันบกพร่องมันแปรปรวนอย่างไรก็ไม่ได้มาเช็คกับหมู่ไม่ มาเทียบเคียงเปรียบดูกับหมู่ไม่รู้ว่ามันเป็นยังไงเพราะทุกอย่างไม่เที่ยงแม้แต่ความดีก็ไม่เที่ยงนโยบายอาจจะเปลี่ยนความที่จะรวบรวมกำลังสารอะไรไปอาจจะเปลี่ยนไม่รู้ไม่รู้ตามกาลเวลาอย่างนี้มันก็มันก็ขาดบกพร่องเพราะฉะนั้นเราจะต้องเข้าใจในนัยยะของธรรมะดังกล่าวนี้ให้ลึกซึ้งให้ดีที่ยกคำตรัสพระพุทธเจ้ามาอ้างมาเองมาอธิบายให้ฟังไม่ใช่โมเม้นเป็นเรื่องที่ชี้ให้เห็นลึกซึ้งแทงลึกเข้าไปเห็นว่าความหมายต่างๆเหล่านี้ไม่ใช่ของเล่นบางทียกแง่เชิงขึ้นมาตั้งข้อสังเกตให้ฟังแล้วพระสารีบุตรเพลงอุทานอย่างนี้ก็ดีพระอานนท์เป็นอุทานอย่างนี้ก็ ไม่ใช่เรื่องเล่นหรอกเรื่องแค่นี้เห็นว่าเรื่องแค่นี้ไม่ใช่เรื่องเล่นนะเรื่องยายก็ขอนำมาสู่พวกเราให้สำนึกเพราะเรานับวันจะเพิ่มขึ้นโตขึ้นขยายขึ้นเพราะเราไม่รู้ตัวไม่รู้ตนไม่กระทำไม่สอดคล้อยให้ลงตัวลงตนเป็นไปอย่างถูกต้องมันก็ไม่เจริญได้นะเราได้ดีแล้วก็ดีแล้วแล้วเราก็ต้องทำให้มันเจริญยิ่งขึ้นดียิ่งขึ้นสอดคล้องยิ่งขึ้นและมันก็จะเป็นไปเรารู้พักเรารู้เพียรเราเป็นตัวไหนตัวไหนเอามาอธิบายตรงหมดจะยืนยันได้หมดเราเป็นคนสมบูรณ์เป็นคนที่มีคุณค่าไปได้อย่างแท้จริง เราจะเป็นใหญ่ก็ใหญ่สมใหญ่อย่าเป็นใหญ่แล้วก็เหมือนเด็กไม่มีท่าไม่มีการงานไม่มีผลผลิตไม่มีบทบาทอะไรยังจะคอยประคบประหงมเหมือนคนอนุบาลต้องคอยเพ่งคอยจ้องคอยช้าคอยยกคอยทำอะไรอยู่อย่างไม่ค่อยคล่องแคล่วอืดอาดๆไอ้นั่นก็เป็นลักษณะของผู้ที่ยังเด็กก็ต้องรู้ถ้าเราเองเราเป็นผู้ใหญ่แล้วจึงหลงตนว่าเป็นผู้ใหญ่ระวังมันไม่ตรงไม่สอดคล้องกับคำกริยาพวกนี้ถ้าเราเป็นผู้ใหญ่แล้วเราก็จะต้องเป็นผู้ที่มีบทบาทอิทธิบาทมีการงานมีความขยันหมั่นเพียรรูปภาพรูปเทียนถึงเวลาพักก็พักไม่หลบไม่มีจิต โทรจ่ารีรัตน์ตรังไม่ติดไม่หลบอาจหาญแก้วกราบพระจันทร์ไปจนเผชิญสว่างก็รู้สว่างมืดก็รู้มืดกลางวันรู้กลางวันกลางคืนรู้กลางคืนกลางคืนเวลาสมควรพักผ่อนพักผ่อนพักผ่อนตามกาลกำหนดรู้จักเวลาปรับเวลาตื่นก่อนจะนอนก่อนจะทอดร่างลงไปก็กำหนดเวลาหลับเวลาตื่นตื่นขึ้นมาอย่างผ่องใสรู้ตามกำหนดแล้วตื่นตื่นแล้วเสร็จทำงานมีเพียรเป็นไปได้ดีนะไม่ย่อหย่อนทุกอย่างก็ได้สั่งสมดีแล้วก็ได้เป็นของดีไปเรื่อยๆไม่มีอะไรเราก็เข้าหาเพื่อนเราคิดไม่ออกไม่ได้เราก็หาเพื่อนถ้าเราได้จะเป็นสิ่งที่สอดคล้องอยู่กับเพื่อนฝูงมีกิจการ งานอะไรเป็นไปได้ดีได้แล้วก็ทำในขณะทำแล้วก็ทำคนเดียวก็ทำแต่คนเดียวทำก็ไม่ใช่ว่าคนเดียวทำโดยดูดีๆไม่ได้เข้าเรื่องเข้าราวกับเพื่อนกับฝูงเลยก็ไม่ใช่ข้าวกำลังประสานเสนอเข้าหมู่หมู่ก็เห็นดีเห็นด้วยรวมไปเลยด้วยถึงแม้เสนอข้อมูลแล้วหมูยังไม่รวมหมูยังไม่เอาของเรายังอ่อนหรือว่าของเรายังไม่เหมาะกับกาละบางทีดีเกินไปบางทียังไม่ดีมันเป็นได้ทั้ง 2 นายน่ะเราเขาก็เก็บไว้เขาก็ยังไม่เอามาทำเพราะว่ามันจัดไปดีเกินไปยังไม่ถึงกาละซื้อมันยังไม่ดีมันยังอ่อนไปเขาก็เอาออกไว้มันก็ไม่แปลกอะไรแต่เราเองเราต้องฝึกเราได้ฝึกเราไม่ถือตนถือตัวเราไม่มีความหลงความเห็นของตน 2 ตัวหลงตนอะไรนักเราสร้างอะไรก็จะต้องให้เขารับว่าดีให้เขารับใช้ซะหมดรับเอาไปใช้สมุดแต่เขาไม่ใช้ก็โกรธหรือเขาก็เคืองก็ถือตัวอะไรขึ้นมามันก็เป็นเรื่องความโง่ของผู้นั้นทั้งนั้นนึกคิดเอาเองปรุงไปเองเพราะเราทำอะไรก็ฟรีๆอยู่แล้วเราไม่ต้องเป็นยึดมั่นถือมั่นของตัวของตนอะไรรังสรรค์ไปอะไรที่ทำได้ดีอะไรก็ทำขึ้นทำแล้วก็เสนอการมาร่วมกันทำให้มันดียิ่งขึ้นไปอันใดที่ไม่ควรเอาออกมาก็เอาออกมาไม่ใช่เอาเก็บเอากะเอาไว้ทำแล้วก็เก็บกลับไปหมดกลัวคนเห็นคนรู้ของไม่ดีเหรอถ้าเรานึกว่าเราได้ทำของดีไปเก็บไปฝากไว้ทำไมเอาออกมาเผยแพร่เอาออกมาแจกจ่ายอย่าไปทำสิ่งที่มันน่าซ่อนเร้น ไม่เอาทำสิ่งที่น่าซ่อนเร้นไม่เอาทำสิ่งที่น่าเปิดเผยทำสิ่งที่ดีแล้วก็ไม่ใช่อวดโอเปิดเผยก็ถึงกาลเวลาควรจะให้คนนู้นคนนี้ดูรู้ไปค่อยๆไปค่อยๆเป็นก็ทำน่ะอันนี้แนะนำงานในกิจกรรมที่เราได้เป็นได้มีอยู่แล้วเราควรจะเป็นอย่างไรบางคนไม่รู้ว่าตัวเองต้องทำอะไรจะมีอะไรไม่รู้เรื่องวันๆเงินคืนลองๆแรงๆลอยไปลอยมาไม่รู้ที่ลงไม่รู้จะวางตัววางตนอยู่ยังไงไม่รู้จะทำกรรมอะไรเสร็จแล้วไม่มีกรรมอะไรทำก็ได้แต่คิดวุ่นบอกแล้วก็ไม่รู้ว่าตัวเองนั้นมีสังขารอะไรอยู่ในจิตมีจิตสังขารอย่างไรสั่งสมแต่อารมณ์ อกุศลใส่จิตประเดี๋ยวก็ระเบิดประเดี๋ยวก็ไม่ได้เรื่องประเดี๋ยวก็แรงร้ายดังที่กล่าวมาจากต้นแล้วเหมือนที่พูดเนี่ยโยงใหญ่ถึงกันหมดก็ขอสรุปจำไม่ฟังว่าพยายามตรวจจิตตรวจใจตรวจกาลเวลาขณะนี้ดูตั้งแต่หยาบๆกายกรรมวจีกรรมของเราขณะนี้อะไรดีกว่านี้ยังมีอยู่แต่เรายังไม่รู้ถึงจิตก็ตรวจกายตรวจวจีเอาง่ายๆก่อนตอนนี้เรากำลังทำกายกรรมกำลังทำงานทำการอะไรมันไม่เข้าท่าไปหางานที่เขาขาดวันนี้พาไอ้พาตัวเองไปหาหมู่หาพี่ๆหาเพื่อนฝูงผู้ที่เราเข้าใจว่าเป็นบัณฑิตเป็นผู้สูงเป็นผู้จะพาเราทำอะไรไม่มีอะไรก็ไปของานทำเลย หรือถ้าเรารู้จิตของเราก็ตามเข้าไปถึงจิตไม่ใช่กายว่าจีเท่านั้นว่าจิตของเราขนาดนี้เราก็ชอบอยู่คนเดียวหรือว่าอยู่คนเดียวมันคิดอะไรถ้ามันรู้ว่าเราคิดไม่ค่อยดีอย่าอยู่คนเดียวอย่าอยู่คนเดียวทีนี้ไอ้ที่จะรู้ว่าเราคิดคนคิดดีๆหรือไม่ดีเนี่ยสำคัญนะถ้าหลงจริงๆแล้วมันก็เป็นหลงในพบในภูมิของตัวเองว่าตอนนี้เรากำลังวิปัสสนาตอนนี้เรากำลังอยู่ที่จิตว่างตอนนี้เรากำลังเล่นฤทธิ์เล่นเดทแล้วกำลังทำอยู่กับจิตอะไรต่ออะไรบ้าๆบอๆอะไรแล้วก็รู้ว่ามันดีระวังนะคิดอย่างนั้นถ้ามันไม่ดีเราอยู่อย่าไปสั่งสมมันแม้แต่เสพติดติดกังวานมากเกินไปทำเป็นทำได้ก็รู้แล้วก็แล้วรู้แล้วไปนั่งไปสร้าง ว่างอยู่เฉยๆเดี๋ยวมันเสร็จแล้วมันอร่อยถ้ายังไม่เคยเลยก็ทำไม่เป็นมาทำเป็นแล้วก็ฝึกปรือพอสมควรตามกาลเวลาไม่ใช่ไปนั่งทำจนเสร็จจะติดจะฝึกให้มันได้มันทนก็เอาบางครั้งบางคราวทำหัดให้มันทนมันเป็นไปได้ในอารมณ์ว่างๆอารมณ์จิตที่ไม่มีอะไรนักอย่างใหญ่โตสมถะที่เราเคยฝึกกันมันก็เป็นอุปการะก็เป็นแล้วได้แล้วดีพอสมควรก็ใช้ในคราวในครั้งที่เราจะใช้เสร็จแล้วเรามาหัดให้จิตว่างตอนที่มันมีอากาศกิริยานี่แล้วเราจะได้ตัดกิเลสอย่างสำคัญมากเป็นปัจจุบันน่ะทำการจะทำวจีกรรมมโนกรรมไปพร้อมเนี่ยมีเหตุมีสัมผัสเป็นปัจจัย แล้วเราก็ปรับปรุงไปได้เรื่อยๆกิเลสแล้วลดลงแล้วทีนี้เราก็ไม่ยิ่งง่ายในการที่จะทำจิตต้องว่างง่ายลงไปจริงๆพิสูจน์เถอะง่ายๆเราจะเห็นว่าเออเราปล่อยให้จิตว่างๆไม่ต้องอะไรเฉยๆไม่ต้องรับหูหลับตาอะไรก็ได้ง่ายๆไม่ต้องหลับหูหลับตาก็ได้ว่างแล้วก็เห็นอารมณ์ของจิตเข้าใจเราเข้าใจผิดชัดเราเข้าใจอารมณ์ของจิตชัดอาการของจิตที่ชัดชัดแล้วเราก็จะทำได้ไปเรื่อยๆยิ่งบางคนบอกว่าโอ้ทำไม่ได้ยิ่งเกี่ยวข้องกับคู่กับคนเรายิ่งคิดเรายิ่งไม่สามารถเรายิ่งไม่สามารถจะควบคุมได้เราไม่สามารถที่จะรู้จิตโดยไม่ทำจิตไม่ได้นั่นแหละยิ่งอ่อนแอเรายิ่งไม่เข้ากับหมู่ไม่หาหมู่ไม่หามิตรไปหาสหาย เราอยู่สัมผัสไม่ได้ยิ่งอ่อนแอแล้วก็ยิ่งปลีกออกไปอยู่อย่างเดียวแล้วก็ไปอยู่ถ้าทำแต่ในใจอยู่อย่างนั้นน่ะแต่ตัวเองตัวเองตัวเองมันก็ยิ่งช้าที่จะเป็นสามัคคีสังฆัสสะหรือการอยู่อย่างมีมิตรดีเพื่อนดีสหายดียิ่งห่างยิ่งห่างเพราะฉะนั้นการที่เราเองเด็กอ่อนแอเพราะว่าไอ้นี่มันจัดการถ้าไปกระทบกับเพื่อนกับฝูงกระทบกับรูปรสกลิ่นเสียงสัมผัสมีสัมผัสเป็นปัจจัยแล้วเราไม่แข็งแรงเป็นไปไม่ได้จงยอมรับความจริงว่าเราอ่อนแอต้องรู้ตัวอย่าคิดว่าเราเก่งเราเก่งไม่ใช่ไม่เก่งความไม่เป็นได้ไม่เก่ง แต่ความไม่เป็นสามัคคีสังฆัสสะหรือความที่เข้าหมู่เข้ากลุ่มยังไม่ได้นี่ไม่เก่งคนเนี้ยเป็นสัตว์โคลงคนเป็นสัตว์สังคมคนไม่ใช่สัตว์เดี่ยวไม่ใช่สัตว์ปลีกคนไม่ใช่แล้วคนไม่ได้อยู่ในตระกูลหมาตระกูลเสือตระกูลแมวอะไรเห็นแล้วก็กัดกันอยู่ถ้ำเดียวกันไม่ได้แล้วไม่ใช่คนเป็นสัตว์ใจเย็นเป็นสัตว์กลุ่มเป็นของเป็นเหมือนกับช้างม้าวัวควายเหมือนสัตว์ไม่ใช่เหมือนน่ะเป็นสัตว์กินพืชสัตว์ตระกูลกินพืชใจเย็นรวมหมู่รวมกลุ่มช่วยเหลือเกื้อกูลกันเป็นสัตว์กลุ่มเป็นสัตว์พัฒนา คนไม่ใช่สัตว์เดี่ยวสัตว์ปีกอันนี้ต้องเข้าใจธาตุแท้เพราะฉะนั้นการที่เรายังหลงตัวหลงตนอยู่แต่ตัวอยู่แต่ตนนั้นเรายังไม่เก่งต้องพยายามทำความเข้าใจให้ดีนี่ไม่ใช่บังคับนะไม่ใช่ว่ามาปลุกเราอะไรเฉยๆไม่ใช่มาชี้สัจจะที่พูดในชีวิตสัจจะอธิบายยกอ่างเหตุผลแนะนำทั้งเหตุผลทฤษฎีของพระพุทธเจ้าทำจากแยกเชิงสูงจนกระทั่งมาถึงธรรมชาติให้ฟังว่าเป็นธรรมชาติคนนี้เป็นยังไงมาสอดคล้องกันยังไงอ้างหลายๆประเด็นอ้างหลักอ้างฐานยืนยันอะไรต่างๆนานาให้ฟังเราจะได้รู้ถึงเหตุผลต่างๆทั้งหมดว่าเออมันสอดคล้องกันทั้งสิ้นมันถูกทั้งสิ้น เราก็จะได้ทำให้ถูกตรงคำว่าอัตตาหิอัตตโนนาโถจึงไม่ได้หมายความว่าเราจะเอาแต่ตัวเองอย่าพึ่งแต่ตัวเองไม่ใช่จะพึ่งแต่ตัวเองประเภทที่เรียกว่าไม่แคร์ใครไม่เกี่ยวใครไม่ยุ่งใครนั่นเรายังมีมานะหรือว่าเรายังเข้ากับเพื่อนฝูงไม่ได้เรายังไม่ลงกันเราจะทำความประสานไม่ติดทำความประสานไม่ได้ไม่มีอะไรมันยังคัดค้านแย้งๆขัดๆมันยังไม่เข้าไม่เข้ากันมันยังไม่เสมอมันยังไม่เสมอมายังมันยังไม่เป็น ago ธัมโมมันยังไม่เป็น 11 เดียวๆมันยังไม่เป็นพี่เป็นน้องมันยังแตกเราแตกกอ มันยังงอกมันยังไม่เป็นมันยังเข้าไม่ได้อะไรต่างๆนานานี่ภาษาฟังภาษาง่ายๆเพราะเราก็จะต้องมาดัดมาเจียนหรือว่ามาปรับมาปรุงให้มันกลมกลืนให้มันเข้ากันได้ให้มันเป็นไปได้แต่เราก็จะได้ชั้นโรงน่ะไม่ได้แนะเชิงมาทั้งหมดตั้งแต่แยกกลุ่มว่าบัณฑิตก็ผ่านว่าอะไรต่ออะไรต่างๆไล่มาจนกระทั่งหว่านล้อมก็ฟังภาษานี่เหมือนภาษาง่ายๆเพราะภาษาไทยภาษาไม่ใช่ลึกลับภาษาง่ายๆแต่เรียบเรียงด้วยความหมายฟังบางคนจะฟังพูดอะไรไม่เห็นมีเรื่องราวอะไรที่จริงมีอะไรแต่ในนี้ซึ่งเราจะเห็นได้เมื่อเวลาเรามี ข่าวว่าที่พูดนี่พูดอะไรภาษาที่อธิบายไปแล้วนั้นเป็นความสำคัญของสังคมความสำคัญของมนุษยชาติเป็นความสำคัญของสามัคคีธรรมในโลกความสำคัญของสั