240302-2-312 ทางเอกภาค2-ตอน312(หน้า591)-พ่อท่าน-สันติอโศก-ท056.txt

พุทธดังนี้มันเป็นของจริงมันเป็นความจริงแล้วก็เพื่อคุณอยู่ได้ผู้ใหญ่จริงๆอย่างเราเห็นผู้ใหญ่ที่มีจิตใจเย็นใจเราเรียกว่าผู้ใหญ่ใจเย็นผู้ใหญ่ใจเย็นนี้ กระจองอแงเด็กๆอะไรๆอยู่ไปจองโรงแรมวุ่นวายจุ้นจ้านยังไงก็ยังใจเย็นเฉยผู้ใหญ่แคร์เด็กจะซนเด็กจะอะไรจะอะไรยังไงจะร้ายจะเลวยังไงยังไงก็ทนได้เฉยก็ดูไปก็จัดแจงที่จะให้เด็กหายจนได้โดยอุบายยังไงก็ทำไปตามประสาเก่งของตัวเองสุดเก่งเก่งได้เท่าไรก็พยายามที่จะให้เด็กจะดีขึ้นแกจะซนแกจะงอนอย่างนี้อะไรต่ออะไรใครจะเป็นลูกลิงยังไงก็พยายามทำให้แกดีขึ้นมาให้ได้แต่ใจก็เฉยใจเย็นอยู่อย่างนั้นนั่นผู้ใหญ่แท้มันจะยังไงก็แล้วแต่มันก็รู้กันแต่เด็กมันก็ไม่รู้มันก็ยังเป็นคนออดคนยาวคนพาลคนไม่เดียงสาขอดูแลจะไปแก้ไขจะไปจึงเรียกว่าเป็น เย็นของผู้ใหญ่และผู้ใหญ่ที่จริงแม้จะอายุน้อยถ้าเป็นผู้ใหญ่เป็นเถระหรือเป็นผู้ที่โดนใจคิดถึงใจคิดถึงที่ความเป็นใหญ่เราไม่ได้เอาผู้ใหญ่ที่อายุกินข้าวใหญ่แก่เพราะอะไรไม่ใช่ขอแกะเออแก่พวกกินข้าวเฒ่าเพราะอยู่นานไม่ใช่แก่เพราะกินข้าวเฒ่าเพราะอยู่นานไม่ใช่แต่เป็นผู้ใหญ่เป็นผู้ที่เรียกว่าคงแก่เรียนผู้ที่แก่หรือเป็นผู้ใหญ่เพราะมีความรู้ความเก่งความสามารถและอายุจะน้อยก็ไม่เป็นไร แล้วก็รู้ความจริงด้วยว่าตัวเองอายุน้อยผู้อื่นอายุมากกว่าควรแค่ไหนไม่ควรแค่ไหนก็รู้สมมติสัจจะอีกว่าเขาแก่เขาอายุมากเราเองและหนุ่มแม้เราจะเก่งแม้เราจะดีแม้เราจะประเสริฐจะเลิศจะยิ่งใหญ่ยังไงก็ก็ยังรู้สัดส่วนที่เราจะทำยังไงมันถึงจะดูดีในการที่จะสอนผู้ใหญ่จะทำอะไรก็ได้ให้ผู้ใหญ่เขารู้ตัวอะไรต้องใช้คนละกุศโลบายต้องใช้อะไรก็ได้ที่ยากยิ่งอะไรนี่ก็รู้ได้อันนี้ก็แนะเชิงอะไรต่ออะไรขึ้นแถมให้รู้ให้เข้าใจว่าเราได้อะไรขึ้นมาเรามีอะไรขึ้นมาแล้วมันมีทั้งรูปทั้งนามมันมีลักษณะของสิ่งที่เทียบเคียงไม่ได้ไปบังคับพวกคุณดังที่เคยกล่าวแล้วคุณจะตัดผมสั้นก็ไม่เคยไปบังคับคุณคุณจะมาแต่งตัวมอซองี้ก็ไม่ได้บังคับคุณคุณเห็นกันเองคุณรู้ เพลงเดี๋ยวนี้ง่ายๆเสื้อม่อฮ่อมก็ฮิตในหมู่เราเราเข้ามาหาเอกลักษณ์ไทยแล้วก็มาหาสิ่งที่เป็นวัฒนธรรมไทยเราเข้ามาหาความเบาความง่ายความสบายซึ่งมันเข้าหลักพุทธศาสนาเพราะว่าศาสนาพุทธนี่มันเป็นเนื้อเป็นแก่นเป็นวิญญาณของประเทศไทยหรือคนไทยเราเราเคยสุขสบายมาเพราะเราได้ศาสนาพุทธเราได้วัฒนธรรมมาจากพุทธศาสนาเป็นแกนเป็นแก่นความรู้และเราก็ได้อาศัยอันนี้มายาวนานทีนี้เรามาพิสูจน์กันดูค่อยๆเป็นค่อยๆไปมันก็ไล่กันเข้าไปมันก็ปรับตัวของมันเองเข้ามาด้วยเรื่อยๆอย่างนี้มันก็มาหาสภาพที่เป็นไทยแท้ๆที่เขากำลังร่ำร้องหาเราก็มามีสภาพเป็นไทยแท้ๆมานุ่งผ้าถุงมันนุ่งเสื้อม่อฮ่อม ตัดกางเกงกับมนุษย์กางเกงไทยกางเกงไทยนี่เดี๋ยวนี้จะมาได้ชื่อแล้วมันเป็นกางเกงไทยแท้ๆนะพวกไทยใหญ่ก็ถือว่าเป็นกางเกงของเขาไม่ใช่ของจีนนะเขาเรียกกางเกงไทยใหญ่มึงเป็นไทยเมนูแกงไทยพูดไทยใหญ่เขายืนยันว่าเป็นของเขาแล้วพวกเรานี่ก็คือเก่าพวกไทยเดิมพวกไทยใหญ่พวกไทยที่อยู่เมืองไทยใหญ่อยู่ทางด้านเนื้อด้านในห้องสอนก็มีมันติดกันกับไทยใหญ่ทั้งพวกโน้นออกไปหาเมืองจีนเนี่ยมันก็เกรงใจเราจึงได้แต่ว่ามันจะมาเรียกกางเกงขาก๊วยกางเกงอะไรกางเกงกุยเฮงกางเกงอะไรอยู่นี่มันเป็นภาษาไทยเนี่ยนะแท้จริงมัน กางเกงไทยแท้ๆอย่างนี้แหละผู้ชายกันแล้วกลับมานุ่งกางเกงไทยได้แล้วกลับมานุ่มใส่เสื้อม่อฮ่อมได้อะไรได้มันง่ายๆมันเป็นแบบที่มันสำเร็จรูปตัดก็ง่ายใช้ก็ง่ายสะดวกกับชีวิตภาวะบรรยากาศภูมิศาสตร์ภูมิประเทศมันเข้ากันไปหมดนะเท่ากันไปหมดสะอาดสะอ้านเรียบร้อยแล้วเรื่องสวยเรื่องงามก็มีพวกเราพอเหมาะพอเจาะเราจะเป็นภาวะที่เมื่อถึงคราวจะตกจะแต่งหรือว่าจะต้องจัดการให้มันดูผ้าเนื้อดีสีสดๆขึ้นมาบ้างหรือว่ามีอะไรต่ออะไรขึ้นมาบ้างพอที่จะให้มันดูชื่นตาไปขึ้นในครั้งในคราวที่เราจะจำเป็นที่เราก็รู้กาลเทศะว่าตอน เราแสดงสภาวะกว่าเราเองเราเพิ่มขึ้นมานิดนึงแถมขึ้นมานิดนึงประดับประดาขึ้นมานิดนึงในภาวะของสมมติสัจจะเขามีถ้ามันจำเป็นหรือว่าถ้ามันเห็นควรว่าเราก็มันเป็นสภาพที่เรียกว่าพัฒนาเหมือนกันมันซ้อนเป็นสภาพพัฒนาในวาระที่ควรกระทำเรามีเวลาเหลือตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่เราจะมานั่งทำปล่อยปละละเลยธรรมดาแต่ว่าตอนนี้เราอยู่ในภาวะที่มีเวลาเหลือเธอจะประดิษฐ์จากเราจะเสริมเราจะเสริมขึ้นบ้างละอะไรอย่างเงี้ยเราก็ต้องรู้การเล่าว่าเราจะเสริมเราจะประดิษฐ์มันจะเพิ่มขึ้นเพราะเวลาก็เหลือข้าวของก็มี ฝีมือก็มีความสามารถก็มีก็ทำขึ้นบ้างเพื่อแสดงตัวว่าเราไม่ได้ด้อยเราไม่ได้ไม่มีความไม่รู้ไม่มีความสามารถอะไรแล้วก็พอมีพอเป็นไปได้พอรู้เหมือนกันว่าจะพัฒนาขึ้นไปอย่างนั้นเป็นอย่างไรเพราะงั้นถ้าครูบอกว่าสังคมใดหมู่กลุ่มใดมันอุดมสมบูรณ์มันไม่ต้องไปผลิตอะไรขึ้นมาอีกเพราะมันเหลือแล้วเวลามันก็ว่างลงแล้วก็ทำให้สิ่งที่มันมีอยู่เป็นพื้นฐานนี่แหละตกแต่งเพิ่มขึ้นประดิษฐ์เพิ่มขึ้นทำให้มันดูดีขึ้นทำให้มีอะไรที่มนุษย์เขาก็เขาจะเข้าใจอย่างนั้นเราก็มีมันเป็นไปเองหรอกมันเป็นศิลปะประจำสมองชุดประจำ ธาตุประจำจิตวิญญาณมันเกิดขึ้นเองเพราะฉะนั้นเขาจึงถือว่าแต่ละกลุ่มหมู่แต่ละเธอชาติมีศิลปะอะไรประจำชาติคิดอะไรขึ้นมามาเทียบเคียงกันดูซิของกลุ่มนั้นก็ของกลุ่มนี้มีความคิดอะไรที่มันดูดีหรือว่าดูสวยกว่ากันดูงามกว่ากันดูวิเศษกับการดูมีไอเดียมีความคิดนึกดีๆมีฝีมือที่ดีวิจิตรพิสดารต่างกันใครเป็นเนื้อกับใครบ้างก็แสดงถึงความคิดที่กล่าวมาในความมีอารมณ์สร้างสรรค์มีจิตวิญญาณสร้างสรรค์อยู่ซึ่งก็เป็นเรื่องเกินเป็นเรื่องที่ที่จริงมันไม่ใช่กันแต่เรื่อง แชมป์มาจากสารัตถะของชีวิตเมื่อเราเพียงพอเวลาก็เหลือสิ่งที่อาศัยในชีวิตก็แจกจ่ายเจือจางกันแล้วก็ถ้วนทั่วอุดมสมบูรณ์เพียงพอเหลือ 1 แถมให้ออกไปที่กลุ่มหมู่อื่นได้ด้วยซ้ำหมายความว่าแก่นสารชีวิตคือแก่นสารสำคัญของกลุ่มหมู่ของสังคมหรือพอแล้วเรามีเวลาว่างเหลือแล้วกำลังงานน่ะเหลือและเวลาเราเหลือแล้วเราจึงทำสิ่งเหล่านั้นขึ้นอีกอย่างนี้เราก็ต้องรู้กาละทีนี้ถ้าเราประมาณทุกวันนี้กาลนี้มันไม่ใช่กาลัดและเราที่เราจะไปนั่งปั้นวัวปั้นควายให้ลูกท่านเล่นมันเป็นเวลาที่มันจะต้องขับเขี้ยว ร้านมันยังไม่พอเหมาะพอสมเราจะต้องถางหญ้าดายหญ้าเราจะต้องถามสิ่งโสโครกสิ่งที่มันรกรุงรังในสังคมยังมีเวลาที่จะต้องพัฒนายังไม่สะอาดนายกปลูกฝังก็ยังไม่เพียงพอทั้งความสะอาดสะอ้านของสังคมเรามีความทุกข์จริตเรามีความเสื่อมโทรมทั้งทางด้านกายภาพทั้งทางด้านจิตสภาพทั้ง 2 ส่วนเราก็จะต้องพยายามบูรณะหรือทำให้สะอาดทั้งกายภาพและจิตและภาพกันก่อนแล้วเราก็ปลูกฝังให้มันมีแก่นสารสารัตถะของสังคมนี้ขึ้นก่อนจนกว่าเราจะสมบูรณ์จนกว่าเราจะมีมหาลัยจึงจะตกแต่งหรือเราจะมีเวลาประดิษฐ์ ทำอะไรเล่นเป็นศิลปะเกินไม่ใช่ศิลปะแท้ถ้าศิลปะแท้ก็คือสภาพที่เราปรุงเราสร้างสร้างกุศโลบายในการพูดในการเขียนในการมีสื่อเขียนสื่อภาพสื่อภาพสื่อให้คนสัมผัสตาหูจมูกลิ้นกายแล้วเกิดรู้เกิดเข้าใจสัจธรรมเกิดเข้าใจความดีงามที่แท้ไม่เป็นไปเพื่อราคะโทสะโมหะสิ่งที่เป็นสื่อที่จะสร้างขึ้นซึ่งจะทำขึ้นประกอบขึ้นสูงขึ้นให้แก่ผู้อื่นรับสัมผัสแล้วจะทำให้เขาพัฒนาขึ้นมานั้นเรียกว่าศิลปะถ้าไปตกไปแต่งขึ้นไปสร้าง ขึ้นแล้วไปให้คนอื่นเขาสัมผัสแล้วเกิดราคะเกิดโทสะเกิดโมหะเรียกว่าของอนาจารไม่ใช่ศิลปะฟังดีๆของอนาจารเราไปแต่งตัวสวยพริ้งยั่วยวนให้คนเกิดกามเอ้ยไม่ใช่ศิลปะนั่นเป็นอนาจารความอาณาจักรอนาจารไม่เป็นพฤติกรรมที่ควรอะนะบอกอาจารย์ละก็แปลว่าพุทธความประพฤติมันไม่ใช่สิ่งที่น่าประพฤติอนาจารแต่โดยบัญญัติโดยภาษาโดยอนุพยัญชนะเป็นสิ่งที่ไม่น่าประพฤติไม่น่ามีในพฤติกรรมมนุษย์ประเสริฐจึงเรียกว่าอนาคตมันเป็นทำให้มนุษย์นี่มันไม่เจริญมนุษย์นี่ทุกข์มนุษย์ เดือดร้อนเพราะผู้ใดมีสภาวะที่อนาจารอยู่เราก็เป็นส่วนที่ดึงฉุดมนุษย์ให้ลงอยู่ถ้าเราเองเราทำให้มนุษย์มีการพัฒนาอยู่เราเรียกว่ามนุษย์นั้นมีศิลปะมนุษย์นั้นสามารถพัฒนามนุษย์พัฒนาสังคมมีประโยชน์ต่อมนุษย์มีประโยชน์ต่อสังคมศิลปะเป็นมงคลอันอุดมศิลปะไม่ใช่คือสิ่งที่จะทำให้มนุษย์เสื่อมมงคลเป็นเพราะความเจริญแปลว่าความประเสริฐกับความก้าวหน้าไปสู่ความประเสริฐมงคลอันนี้เป็นต้นรับรองเงินก็บอกว่าเราเข้าใจไม่ถูกสัจจะไม่ถูกทำเราไม่รู้ทุกวันนี้โลกก็ไม่รู้ มาทั้งกาละเวลาเขาก็ไม่รู้เขาไม่มีไม่มีมัสยิดตาไม่มีการันต์ยึดตาไม่มีปฏิสันยึดตาไม่มีก็ไม่รู้เรื่องเขาไม่รู้จักฉันหรือเปล่าข้าไม่รู้แก่นสารสาระเขาไม่รู้ทำมันยุบตาเค้าไม่รู้ฉันเชิงของสิ่งที่มีอยู่ในสังคมต่ำกลางสูงละเอียดควรมีหรือไม่ควรมีควรเป็นหรือไม่ควรเป็นระดับของเศรษฐกิจที่ควรควรจะอยู่ในโลกควรจะมีในโลกหรือไม่อะไรเพียงพอแล้วหรือยังเขาไม่เข้าใจในความละเอียดทั้งที่กล่าวนี้เขาก็มีแต่ความคิดนึกต้องการอยากได้ก็อยากได้วัฒนธรรมมาเป็นไทยๆระลึกถึงของเก่าของเราว่าดีแต่เขาก็ไม่มีวิธีการว่าจะทำอย่างไรที่เป็นไปได้แต่เราเองเราคิดว่าเป็นไปได้แล้วขณะนี้เป็นกอบ เป็นหมู่เป็นกลุ่มมีความกล้าหาญชาญชัยมีความเชื่อมั่นมีศรัทธาเข้าใจและเราเองก็ทำโดยสบายใจมีความปกติได้มากขึ้นพวกเราเองก็ทำอย่างนี้ก็อาจหาญกล้าเป็นศีลเป็นความปกติเพราะความรู้ความเห็นความจริงมันมาถึงเราเข้าถึงความจริงเราเป็นได้โดยที่เราไม่ได้เสื่อมโทรมอะไรเราไม่ได้ผิดประหลาดอะไรเรากลับเป็นดีข้อสำคัญอย่าไปเอาดีไปตีของคนอื่นเร็วนักนะสำคัญพอดีมันจะเกิดการทะเลาะเบาะแว้งหรือว่าแทนที่จะได้ประโยชน์พอที่จะพูดจะจาพอที่จะแสดงให้เขาเข้าใจได้มันก็เข้าใจไม่ได้มันก็เสียผลเท่านั้นเองซึ่งเราก็พูดทุกมุมทุกเหรียญอยู่แล้วก็ต้องมีการบัญญัติมันยังก็ยังเข้าใจเราไม่ได้หรือเข้าใจสิ่งที่เราเป็นไปนี่ไม่ได้ ไม่เป็นตาหมูใหญ่ที่มันเฟ้อไปแล้วมันแหลกสังคมมันแหลกเหลวไปแล้วแล้วเขาก็เป็นกันอย่างนั้นน่ะมันเป็นน้ำเน่าไปมันเป็นของเสียไปเราก็เข้าใจแม้เราเองจะเป็นน้ำใสขึ้นมาในกลางกลุ่มขี้โคลนกิเลนขี่น้ำเน่าเราจะทำตัวเราเป็นน้ำใสสะอาดขึ้นมากลางอันนี้แข็งแรงตีไม่แตกไม่สลายไม่ละลายง่ายก็ตามเราก็จะต้องอยู่อย่างทำตนหรือว่าอยากค่อยๆเป็นค่อยๆไปเราจะไปอวดเอาไม่ได้หรอกเราเล็กน้อยเราจะไปทับถมเขาไม่ได้ง่ายๆมันไม่ดีถ้าเขาเกิดจะทับถมเราขึ้นมาแล้วโดยสัจจะมวลอื่นมันเยอะกว่ามันก็สามารถที่จะทำเราแหลกลานได้เราต้องรู้ความจริงพวกนี้เราก็คอยเป็นไปด้วยความฉลาดพยายามที่จะให้เขาแปลตัว ให้เขาปรับตัวเปลี่ยนตัวกว่าจะมาเป็นอย่างนี้อย่างนี้กว่าจะมีแรงมากเพียงพอที่เราจะข่มขู่หรือจะแสดงอะไรก็ได้แรงขึ้นไปได้ก็ต้องมีกาลเทศะถ้าผู้ใดใกล้ชิดอยู่แล้วก็ไม่ใช่เป็นคนที่ไม่มองโลกไม่ตรวจสอบบรรยากาศเราจะเห็นได้ว่าศาสนาที่เราทำกันอยู่กลุ่มอโศกขณะนี้กำลังเป็นแกนกำลังมีส่วนอื่นๆไหลมาเทมาเอียงมาประสานมากำลังหรือว่าเราจะมีลักษณะขยายออกโดยธรรมเราไม่ได้หวือหวาออกไปเราไม่ได้ดันตัวเราออกไปแต่มันก็เป็นไปโดยเข้ามา ดอกไม้โยงใยเอามาเชื่อมต่อเอาเหมือนกับเราเป็นกองไฟแล้วก็มีคนมาจุดไฟวิ่งเข้ามาขอจุดไปเอาต่อออกไปออกกระจายออกไปเราก็ทำไฟกองไฟของเราให้แรงมีความลึกซนอยู่ที่กองไฟของเราอยู่เสมอแต่มันก็จะสว่างออกไปคนได้แสงได้กระแสเขาก็รู้ว่าโอ้อันนี้หน้าได้เขาก็ไปจุดเอาไปมาต่อเอาไปมาขอเป็นเชื้อเป็นแถวออกไปอะไรอย่างนี้แต่เห็นรูปร่างลักษณะอย่างนั้นนี่เป็นอุทาหรณ์ที่ยกเปรียบเทียบให้ฟังถ้าใครเห็นดีๆก็ดูดีๆตัวดีๆจะรู้ว่าเออมันเป็นจริงขนาดนี้มันมีลักษณะนี้เกิดขึ้นแล้ว ไปหลงสยองว่าเราใหญ่แม้เราจะทำกองไฟไม่ให้ลุกโชนดูอย่างไรเราก็ต้องเทียบความจริงว่าเป็นกองไฟที่ลุกโชนอยู่จริงกว่ากองไฟเน่าๆที่เผาผลาญหรือเปล่ากองไฟเน่าๆที่กองไฟที่เผาผลาญโรคสังคมมันยังกองใหญ่กว่าเราเยอะนะกองนั้นยังใหญ่กว่าเพราะเราก็ต้องเห็นจริงๆรวยจริงก็อย่าไปปวดเจ็บปวดดีอย่าไปฝีปากต้องค่อยๆทำค่อยๆเห็นแนวทางที่มันก่อมันเกิดมันขยายมันเป็นไปได้ดีอะไรเราก็ดูไว้ดีๆแล้วก็พยายามมันจะเกิดความมั่นของพวกคุณเองคุณจะรู้ว่าคุณศรัทธาอย่างไรความหมายของคำว่าศรัทธาจะเกิดที่จิตใจคุณจะรู้ว่าเราเชื่อมั่นแข็งแรงองอาจกล้า อยู่แน่ใจคุณจะรู้เองว่านี่คือศรัทธานี่คือศรัทธามันเป็นศรัทธาที่งมงายลงไปหรือไม่หรือมีเหตุผลยิ่งขึ้นทำให้เรามีปัญญาทำให้เราฉลาดรู้เข้าใจลึกซึ้งไม่ใช่ศรัทธาศรัทธาศรัทธาตามไปโดยไม่รู้เรื่องรู้ราวศรัทธาจะต้องมีความฉลาดประกอบขึ้นเรื่อยๆแล้วยิ่งศรัทธามั่นเรายังไม่มีปัญญาชัดตอนนี้ยังมีความเข้าใจมีเหตุผลที่ลึกซึ้งขึ้นเพราะศรัทธาจะต้องควบคู่กับปัญญาเสมอถ้าศรัทธาไร้ปัญญาแล้วมันงมงายบอกจริงๆอาตมาไม่อยากได้เลยนะคนที่มาศรัทธาแล้วก็งมงายอาตมาแหมอาตมาพูดจริงๆให้อาตมาจะจูงควายนี่ก็ต้องควายมีขาเดินไอ้ควายที่ให้รากลูกเดียวนี่นะอาตมาไม่เอาหรอกควายมัน ใจมันหนักลากไม่ไหวลากไม่ไหวไปจูงลากควายไปตายไอ้ควายไม่มีปัญญาควายไม่มีขาจะช่วยตัวเองเดินด้วยบ้างไม่มีลูกกะตาพอที่จะเห็นเธอคิดเห็นทางบ้างแล้วก็ช่วยตัวเองไปพลางเป็นควายตายเน่าๆคนอื่นอยู่อย่างนั้นให้อาตมาลากนะอาตมาปล่อยนอกนั้นไม่เอาอ่ะควายตายแล้วน้องไม่จูงมันหนักมันอาตมาไม่อยากได้คนที่โง่ๆไม่อยากได้คนโง่ๆไม่มีปัญญาไม่รู้เหตุไม่รู้ผลมาแล้วก็ว่างั้นก็ตามน้องเม้งๆไปโดยที่ไม่ช่วยตัวเองไม่คิดอ่านไม่อะไรก็ได้ดื้อๆทื่อๆไม่ไหวนะเพราะผู้ที่มาเนี่ยจะต้องมีปัญญายิ่งมีปัญญาดีไม่ใช่ปัญญาเฉโปเป็นปัญญาที่เข้าใจสอดส่องรู้ ก็เชื่อมั่นเชื่อถือเกิดศรัทธาเพราะมีปัญญายิ่งมีปัญญาก็ยิ่งมีศรัทธายิ่งมีศรัทธาก็ยังมีปัญญามันสนับสนุนกันอย่างนั้นมันแยกไม่ออกจึงเรียกว่าเป็นเป็นเรื่องที่ตัวเองจะต้องตัดสินตัวเองจะต้องรู้ด้วยตัวเองรู้ด้วยตัวเองจึงไม่ใช่เรื่องล้างสมองอย่างหยาบๆคล้ายๆแกก็พูดกันเล่นยั่วเย้ากันเล่นเป็นการล้างสมองเป็นการหลอกสะกดจิตเอาอะไรก็ได้เอาแล้วก็ลากจูงไปก็คืออะไรจึงไม่ใช่ไม่ใช่อย่างนั้นมันเป็นเรื่องที่จะต้องเป็นดังที่กล่าวนี้แล้วเราก็จะได้ช่วยกันพวกคุณยิ่งมีปัญญาขึ้นมาพวกคุณก็จะได้ช่วยกันคนละทิศคนละหัวหลายๆหัวมารวมกันมันดีมันเจริญเราก็ต่างคนต่างช่วยกันลากจูงคนอื่นขึ้นมาอีก คนมันก็มีหวังสังคมมันก็เราก็สามารถจะพัฒนาได้ในอนาคตเพราะในเรื่องศรัทธาก็ดีในเรื่องศีลก็ดีขนาดนี้นี่พูดถึงสัมปรายิกัตถประโยชน์ขึ้นมาให้พวกคุณเห็นเพราะว่ามันเป็นปัจจุบันมันเป็นสันมันเป็นสิงโตมันเป็นสิ่งที่พิสูจน์ได้มันเป็นสิ่งที่ท้าทายมากที่สุดมันเป็นสิ่งที่หยิบจับขึ้นมากล่าวได้ขึ้นมาแล้วเรามีศรัทธาเรามีศีลกันเรามีคนมีศรัทธาแต่ไม่ใช่ศรัทธางมงายเป็นศรัทธาที่มีปัญญามีแล้วเรามีคนมีศรัทธาคุณศรัทธาในพระพุทธพระธรรมพระสงฆ์แต่ก่อนนี้กับเดี๋ยวนี้คุณจะรู้ตัวว่าคุณศรัทธาจริงจังอย่างไรเรามีความหนักแน่นเรามีความบูชา เชิดชูอย่างไรคุณจะรู้สึกว่ามันเป็นศรัทธาที่ต่างแต่ก่อนที่เปล่งประกายเคารพนับถือบูชาเชิดชูพระพุทธพระธรรมพระสงฆ์แล้วก็พูดไปเปล่าๆปากๆไปงั้นแหละคุณระลึกดูความรู้สึกนึกคิดความเห็นจริงของคุณสิคุณมอบกายถวายชีวิตคุณเสียสละความสุขที่เป็นโลกๆมาให้อันนี้ถอดตัวถอดตนมาแม่มันจะหนักจะหนาบางทีจะต้องลงทุนลงแรงด้วยเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าคุณก็เอามาให้แก่พระพุทธพระธรรมพระสงฆ์หรือว่าศาสนาหรือเป็นคุณธรรมกลางๆอันนึงที่เราถือว่าทุกคนก็มีคุณธรรมกลางๆอันเดียวกันใน ago ธรรมนี้ได้คุณมากันนะคุณมากันคุณสละมากับคุณศรัทธามากันซึ่งแต่ก่อนที่คุณเคย ส่งโลเคชั่นสุขต่างๆเดี๋ยวนี้คุณถอนออกมาได้จริงแล้วคุณไม่เห็นแจ้งปัญญาคุณมาเห็นว่าวันนี้เจริญกว่าดีกว่าประเสริฐกว่าเป็นมนุษย์ที่ได้อย่างนี้เป็นอย่างนี้มีอย่างนี้หน้าได้หน้ามีหน้าเป็นยิ่งกว่าคุณก็มาเป็นมาเอาแล้วมันเป็นศรัทธาที่จริงนะคุณสามารถทิ้งสิ่งสิ่งที่คุณเคยหวงแหนเคยหลงเคยสำคัญคุณก็เห็นว่าไม่สำคัญและไม่หวงแหนแล้วทิ้งได้อย่างนี้มันเป็นลักษณะจริงของศรัทธาและคุณก็มามีศีลมันประหลาดที่อาตมาชี้ยืนยันให้พวกคุณไม่รู้สึกตัวแล้วยืนยันลงไปในโลกลงไปในสังคมคนมาใหม่ก็จะได้ฟังเรากล่าวเราก็จะได้ย้ำยืนยันจะได้เห็นความสำคัญและก็ระวังเรามีศีลก็อย่าเอาศีลไปตีคนอื่น ให้มองตนมองตนไม่มีชื่อเสียงก็อย่าอยากมีชื่อเสียงอย่างแอ๊คอยากแสดงอยากโชว์อยากโอ้นักพระพุทธเจ้าก็สอนไว้ติดไว้แล้วที่ข้างขวาเตือนตาเตือนสติเรามีจริงมีศีลจริงก็อย่าเอาสีนี้ไปตีของคนอื่นให้มองตนลึกถึงตนตรวจตนเองปรับปรุงตนเองเสมอไม่มีชื่อเสียงไม่เด่นไม่ดังอะไรก็ไม่ต้องกลัวจะไม่เด่นไม่โด่งจะอยากดังแต่อยากเด่นอยากแสดง or จนเกินกาลเทศะเหลือเกินความสมควรเราแสดงในการละ 10 คนแสดงในกาลที่สมควรยังไม่สมควรหรอกมันยากมันยังบ้างไม่เช่นนั้น จะไปลากจูงเอาศัตรูหรือเอาสิ่งที่ไม่เหมาะไม่สมขึ้นมาได้อันนี้พระพุทธเจ้าเตือนเอาไว้หมดแล้วเราก็ต้องสร้างฌานสร้างวิมุตมีเป็นธรรมอันเป็นอยู่ผาสุขเราจะพบความผาสุกตลอดนิรันดรอาจจะเป็นไปได้ด้วยดีของเราเสมอๆแม้เราจะมีกลุ่มหมู่ก็จะพากลุ่มหมู่ไปได้ด้วยดีเราคนเดียวเราก็จะอยู่อย่างเป็นไปได้ด้วยดีไม่ๆๆตกลงไม่บกพร่องเป็นอยู่ผาสุขตลอดไปเรื่อยเป็นผาสุกวิหารธรรมได้อย่างนี้ก็ขอแถมเมื่อพูดถึงศีลมาแล้วและเราก็เป็นคนมีศีลกินเดี๋ยวนี้มีบุคคลมีศีลมีศีลอันเป็น มีสีสันที่บางอย่างของเราได้สนิทเนียนเลยมีศีลเป็นปกติตัวเองไม่ต้องทนไม่ต้องฝืนไม่ต้องขัดอีกมันมีได้บางคนมีง่ายๆมันเป็นบารมีบางคนมีบารมีปุ๊บปั๊บก็ได้เพราะรูปเข้าใจโอ้ได้เลยไม่ต้องหัดต้องฝึกบางคนรู้แสนรู้เข้าใจแสนเข้าใจย้ำแล้วย้ำอีกมันก็ต้องฝึกอยู่นั่นเองก็ต้องรู้ตัวรู้ตนว่าเราเองมันยังขาดบารมีแล้วก็ต้องสั่งสมบารมีไปเราไม่สงสัยเราแน่ใจแล้วเราไม่มีลำบากอะไรเราไม่มีการพ้นวิกฤตอิจฉาเพราะงั้นเอาศีลเอารถหรือเอาสิ่งที่เราจะประพฤติปฏิบัติได้อีกทำเสริมหนุนเข้าไปเสริมหนุนเข้าไปเราก็เจริญขึ้นเจริญขึ้นจริงๆมันไม่มีปัญหาอะไรแต่เพียงว่าเราเองยังทำดียังไม่ ดีเพราะทำดียังไม่มากพอพระพุทธเจ้าทรงตรัสท่านก็ตรัสว่าที่บอกว่าโทษเราก็เห็นอยู่เครื่องอุบายเครื่องออกเราก็รู้อยู่อัสสาทะรถแห่งโลกเราก็เห็นอยู่เราก็รู้อยู่แต่ทำไมจิตของเรายังไม่แล่นไปทำไมจิตของเรายังไม่แล่นไปที่ยังไม่แล่นไปเพราะเรายังไม่ได้ทำให้มากฟังดีๆนะอัสสาทะรถโลกเราก็เห็นอยู่อุบายเครื่องออกเราก็รู้อยู่โทษภัยของมันเราก็รู้อยู่แต่ทำไมจิตของเรายังไม่แล่น พิจิตรของเรายังไม่แล่นไปเพราะเรายังไม่ได้ทำให้มากอุบายต้องออกก็มีแล้วนี่ก็ทำสิโทษก็รู้อยู่ไอ้สภาพนั้นที่มันเป็นมันมีก็รู้อยู่ไม่รู้อยู่ก็ทำให้มันหมดสภาพที่มันเป็นภาษาพระมันเป็นโรคเป็นอัตราโรคเป็นเรื่องที่เราจะต้องพ้นต้องไม่มีต้องดับสนิทต้องนิดนึงน้อยนึงก็ไม่มีเราก็ทำซะสิทำก็ไปมันเหลือน้อยก็รู้ว่ามันลดลงทำให้มากลูกเดียวพระพุทธเจ้าท่านตรัสอย่างนี้ก็คือสุดท้ายเหมือนกันจิตเราจะแล่นไปจนถึงที่สุดจนจะไม่มีอะไรขวางเป็นศรัทธากะตะสถานตาเป็นความเป็นไปดีแล้ว เป็นสภาพที่ตัวเราเองมีความไปดีแล้วเราก็ต้องทำให้ถึงที่สุดพอสำนวนหรือว่าคำที่พูดว่าเราทำดียังไม่ได้ดีก็เพราะเราทำดีนั้นยังไม่มากพอคิดว่าสำนวนนี้สอดคล้องกันกับคำสั่งของพระพุทธเจ้าที่ยกคำพูดเหตุผลที่มีหัวข้อของประเทศชัดเจนนั้นน่ะมาพูดให้ฟังแล้วใครเคยอ่านสูตรนี้ก็จะซาบซึ้งก็จะเห็นจริงเห็นจังเข้าใจดีถ้ายังไม่อ่านก็เอามาพูดสู่ฟังย่อๆๆสู่ฟังแล้วที่จุดสำคัญใดที่เราเห็นอยู่รู้อยู่ว่ามันยังเหลือมันยังไม่เป็นไปมันยังไม่ได้แล้วก็เรียนทำ อุตสาหะความสำเร็จจะได้ด้วยความเพียรถ้าไม่เพี้ยนมันก็ไม่สำเร็จแล้วก็ทำไม่มันก็เป็นเรื่องอุบายเครื่องออกที่ดีอยู่แล้วแต่เราเองไม่อุตสาหะมันเองมันทำเมื่อไหร่มันก็ได้ผลอยู่มันก็ดีขึ้นอีกถ้าคุณเห็นว่าครูบาอุบัติเครื่องออกกันนี้ยังไม่มีผลดีนักหาอุบายเครื่องออกที่ดีที่จะได้ผลมากอานิสงส์มากเอามาทำทำเข้าไปได้อุบายเครื่องออกอะไรวิเศษล่ะอุบายเครื่องออกวิธีที่จะทำดีที่สุดอันไหนอ่ะได้ก็เอามาทำถึงแม้จะอันที่มันยังไม่ได้วิเศษสุดแต่มันก็ยังได้อยู่แล้วเราก็ถนัดอันนั้นก็เอาอันนั้นก็ได้ก็อาจจะช้านานเล็กน้อยแต่มันก็ได้ผลอยู่แต่มันไม่ได้ผลสูงสุดแต่เราถนัดก็เอาอันนั้นด้วยเพราะว่ามันก็จะได้ไม่ฝืนนักเพราะว่าเราเองเราถนัดนี่ก็ทำเสริมหนุนมันก็จบ ได้โดยธรรมใดไร้ค่าถ้าไม่ทำพูดจริงๆเราก็ต้องทำเกิดอยู่ที่กรรมจบอยู่ที่กรรมหรือว่ากระทำนะนี่กรรมเป็นที่สุดเพราะฉะนั้นกรรมใดที่จะเป็นกุศลกรรมหรือพฤติกรรมที่ดีเป็นกรรมที่จะเป็นไปในทางที่จะบริสุทธิ์สูงสุดเจริญสูงสุดก็เสริมกำนันเหมือนกรรมนั้นกระทำกรรมนั้นเพราะฉะนั้นเราจะบริสุทธิ์บริบูรณ์ได้ก็เลยกรรมกรรมเป็นของเราคนอื่นก็ทำแทนไม่ได้พระพุทธเจ้าก็ทำแทนไม่ได้ดังกล่าวแล้วสุดท้ายจึงเป็นกรรมอันนี้จบเป็นสัจจะกรรมเป็นสัจธรรมหรือกรรมใดของพระพุทธเจ้าสัจจะนิยมหรือกรรมไม่นิยมจึงมาตกอยู่ที่กรรมดีที่สุดเป็นกรรมมันโต เป็นอย่างนั้นจริงๆเพราะเรามีศีลเรามีจาคะจาคะนี้เราจะเข้าใจลึกซึ้งเพราะเราไม่ได้สละออกได้แต่วัตถุเราจะมั่นใจเด็ดขาดยิ่งขึ้นว่าเราแม้วัตถุขนาดใดๆเราก็หมดหวงแหนอย่าว่าแต่ทองเท่าหนวดกุ้งเลยให้ท้องเท่าหัวแล้วก็โยนให้ใครได้วัตถุดิบพยายามหาภาษาโวหารหรือว่าอุทาหรณ์มาพูดให้คุณฟังง่ายๆอันนี้เป็นปฏิภาณปฏิสัมภิทาญาณของอาตมาที่พยายามพูดใช้นิติใช้ภาษาอะไรต่ออะไรพูดปุ๊บปั๊บยกตัวอย่างเทียบปุ๊บเข้าใจได้ชัดเจนดีอย่างนี้ก็มันเป็นปฏิภาณเป็นศิลปะก็อาตมาเอง ทำให้ฟังแล้วเข้าใจได้เราจะเห็นว่าไอ้เรื่องจาคะแม้วัตถุทานมันสบายมากแต่ก่อนเราเคยหวงแหนยิ่งๆจริงๆขี้เหนียวเล็กๆน้อยๆก็ยังให้ใครไม่ได้มาเข้าให้เล็กๆน้อยๆมันเป็นเรื่องง่ายขึ้นจนกระทั่งให้ใหญ่ๆก็ได้จนเราจะแน่ใจว่าเราจะให้หมดตัวก็ได้วัตถุเราแน่ใจว่าเราดีพอเรามั่นใจในตัวเราเราภาคภูมิเป็นตัวเราเพราะเราดีพอเรามีความสามารถพอที่เราจะเป็นอยู่เพราะชีวิตของเราเลี้ยงง่ายขึ้นแล้วอยู่ง่ายขึ้นแล้วไม่หลงโลกไม่ต้องประคบประหงมมากอะไรนิดอะไรหน่อยเราก็ยังมีชีวิตอยู่ได้โดยพอสันโดษแม่น้อยก็บอกพี่เอกก็สงบระงับสบายเพราะเราไม่หลงสวรรค์เพราะอสังขะเพราะเราไม่ หลายสวรรค์อัสสัมชัญเพราะเราไม่ติดตังแบบโลโก้ก็ติดแล้วไม่มีอะไรเลยน้อยเท่าไหร่เราก็พออาศัยได้จะเห็นได้ว่าเราอยู่อย่างน้อยๆซึ่งไม่หายากเลยสัตว์มันยังไม่ตายสัตว์เล็กสัตว์น้อยสัตว์ที่มีปัญญาได้ยังไงมันก็มีอาศัยกินอาศัยอยู่อะไรมันยังไม่ตายเราเองเราจะไม่จนปัญญาเลยไม่จนปัญญาจริงๆเราจะยิ้มสบายสดชื่นแล้วก็ตายยังไงเราก็ไม่ตายไม่มีอะไรเลยเราก็จะอยู่ได้สัตว์มันก็อยู่ได้มันจะมั่นใจมันจะเห็นว่าชีวิตนี้หนอรู้ความชอบเป็นคนประเสริฐป่านนี้ปัญญาป่านนี้มีความสามารถป่านนี้ไม่ได้อยากเลยในชีวิตไม่ต้องขึ้นกับกฎระเบียบของใครอยู่อย่างสัตว์ตัวหนึ่งอยู่รอด ไม่ต้องลำบากทีนี้เราจะมาอยู่กับกลุ่มหมู่เราจะประสานกับกลุ่มหมู่เพื่อจะสร้างสรรค์มีกฎมีระเบียบมีขั้นมีตอนมีชั้นมีเชิงเพื่อที่จะรังสรรค์อะไรขึ้นไปอีกเราก็เลือกหมู่เลือกกลุ่มแล้วเราก็มาทำงานที่นี่ไม่มีอะไรแล้วหมดกังวลเรื่องชีวิตอย่างพ