240305-2-314 ทางเอกภาค2-ตอน314(หน้า595)-พ่อท่าน-สันติอโศก-ท056.txt

ันจะฟูฟองขึ้นมาอย่างไรอย่างไรในอาการในอารมณ์ละเอียดละออปานใดปานใดเราก็จะต้องรู้ให้ถูกมันมีทั้งสภาพที่คำว่าไม่ให้มีนี่ก็คือไม่มีแม้แต่ใจมันน้อยไปแต่ภาษาไทยเราชัดใจมันน้อยไปใจมันเสียไปหรือใจมันตกหล่นบกพร่องไปเราก็ไม่มีเราในภาษาไทยเราก็จึงมีภาษาไทยว่าน้อยใจไม่ต้องน้อยเสียใจไม่ต้องเสียตกใจไม่ต้องตกอึดอัดใจเคืองใจขัดใจอะไรใจอะไรมีอีกหลาย หลายอย่างหลายอันเราจะเรียนรู้อย่างชัดแจ้งแล้วให้มันเกิดไม่ให้มันมีมีอุบาย avt ใดๆเราก็ต้องตรวจจนไม่มีจริงๆมันน้อยไปแล้วว่าอัตลักษณ์โลกมันมากไปเขาเรียกว่าสุขขันการโยโย่มันไม่เป็นการแล้วมันก็เป็นสิ่งที่เรายังหลงผิดมันยังไม่พอดีมันยังไม่ลงตัวมันยังไม่มีแต่สิ่งนั้นบริสุทธิ์บริสุทธิ์อยู่มันมากไปหรือมันเกินไปเพราะงั้นเราก็จะต้องเรียนรู้ทั้งสภาพที่น้อยเกินไปทั้งสภาพที่มากเกินไป อย่างเช่นเรากำลังอธิบายกันในสภาพที่เราไปหลงเอาความไม่มีการรับรู้มันคล้ายๆกันกับตัวไม่มีเหมือนกันอ่ะกินจรรยาจะไม่มีความรับรู้แล้วเราก็ไปหลงอารมณ์ที่เมื่อเราไม่มีความรับรู้อะไรแล้วนี่แม้มันสบายแล้วมันก็ชอบติดแล้วเราก็ไปทำเอาแสวงหาเอาแล้วฝึกฝนเอาเอาได้แล้วเราก็อร่อยแล้วก็ไปหลงผิดด้วยว่าอันนี้แหละคือที่ผ่านหรือคือภูมิพบเป็นภาวะตัณหาอยู่ในใจที่เราควรได้ควรเป็นคนเสพคนมีชีวิตอยู่อย่างนั้นน่ะมันอร่อยดีและก็เลยติดเพราะ เข้าไปจะอยู่อย่างนั้นมากไปชีวิตควรจะเคลื่อนไหวควรจะตื่นโพรงมีสติเต็มทำงงทำงานมีอะไรต่ออะไรได้เพียงพอโดยการจัดสรรระบบการพักให้ได้พักไม่ต้องพักมากนักเราพักผ่อนในวันหนึ่งคืนหนึ่งหมุนเวียนมีการพักเพราะพักพอสมควรแล้วเราก็หมุนเวียนมาทำงานทำจิตทำการทำการสร้างสรรค์เท่าที่พอเป็นไปได้เรามีการพักการเพียรที่เราจัดสรรเหมือนกับการกินการอยู่การใช้การใช้การทำอะไรแล้วแต่ที่มันจะผสมส่วนกันอย่างพอเหมาะพอเจาะจึงเรียกว่าสัมมาเราจัดไม่ถูกส่วนด้วยความเข้าใจผิดว่าเราจะทำไปอย่างโน้นให้มากไปพักให้มากพอเพียง แล้วเราก็มีสมรรถภาพน้อยไปถ้าเรามีเพียงมากกว่าพรรคได้เราก็จะมีสมรรถภาพมากหรือมีเวลาสร้างสรรค์ได้มากถ้าเรามีแต่พักมากก็เพียรเราก็มีเวลาสร้างสรรค์ได้น้อยสมรรถภาพเราก็น้อยลงแต่ถ้าเผื่อว่าเพี้ยนมากเกินไปจนเกินเลยสุขภาพก็เสียหรือว่างานการก็รถคุณค่าเพราะมันทำมากเกินไปปริมาณมากในคุณค่ามักจะลดแล้วก็ตรวจสอบตรวจทานให้คุณค่าของให้มันสูงสุดปริมาณก็ได้ให้มากที่สุดดีที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้เราควรเพียรอย่างนั้นอย่าไปเพี้ยนให้คุณ ลดน้อยลงในปริมาณมากจริงแต่คุณค่าลดน้อยลงไม่เอาเราจะรู้จักเหลี่ยมมุมที่เราจะสร้างสรรค์แม้แต่ผลผลิตอะไรต่ออะไรต่างๆแต่ถ้าเป็นคนที่ละเอียดละออตรวจสอบแล้วก็จะรู้คุณค่าและจะเข้าใจว่าชีวิตเกิดมาทำไมจริงๆชีวิตเราเกิดมาช่วยโลกเป็นเมตตาธรรมค้ำจุนโลกผู้ที่ได้เป็นพระอริยเจ้าเป็นพระอรหันต์แล้วก็หมดเรื่องจะแลกเปลี่ยนหมดเรื่องจะเห็นแก่ตัวหมดเรื่องที่จะเอารัดเอาเปรียบใครนะมีแต่จะเสียสละมีแต่จะสร้างสรรค์เสียสละหรือให้หรือประทานแก่ผู้อื่นมันเป็นความหมายเดียวกันกับที่เขาอธิบายศาสนาอื่นเพื่อไปเจ้ามีคุณลักษณะ ขนาด 3 เป็นผู้สร้างฉันเป็นผู้ให้หรือผู้ประทานหรือผู้เสียสละนั่นเองและเป็นผู้ที่มีจิตบริสุทธิ์จิตนี้ก็จะต้องรู้ว่าความบริสุทธิ์จริงๆเราจึงจะเป็นตัวพระเจ้าได้หรือเป็นอันหนึ่งอันเดียวกับพระเจ้าหรือเป็นฉายาพระเจ้าเราจะไม่สงสัยคำว่าพระเจ้าเพราะพระเจ้าปรากฏเราเห็นพระเจ้าเราก็เห็นธรรมะอันสูงสุดธรรมะอันสูงสุดอยู่ที่เราเราก็เป็นอันหนึ่งอันเดียวกันกับพระเจ้าพระเจ้าเป็นดั่งเราเราเป็นดั่งพระเจ้าเราเป็นพระบุตรคือเราเป็นส่วนหนึ่งส่วนเดียวกันเป็นฉายาท่านเป็นองค์แทนและเราทำได้เราก็ไม่ใช่พระเจ้าไม่ใช่เราเท่านั้นพระเจ้าหมายถึงมากกว่านั้น ธรรมะไม่ได้หมายถึงเราคนเดียวธรรมะหมายถึงมากกว่านั้นคนอื่นเป็นอย่างไรคนนั้นเป็นส่วนเดียวกันกับเราเหมือนกันเป็นเอโกะธรรมโมเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันเป็นฉายาพระเจ้าเป็นพระบุตรด้วยกันหรือเป็นส่วนหนึ่งของพระเจ้าเหมือนกันแล้วเราจะรวมพระเจ้าให้มากที่สุดรวมพระบุตรให้มากที่สุดหรือสร้างพระบุตรขึ้นในโลกให้มากที่สุดเราเป็นพระบุตรเราก็สร้างบุตรต่อไปอีกที่เป็นอย่างเดียวกันเอโกธัมโมมีพฤติกรรมมีความรู้ความเห็นสุดท้ายเป็นไปได้เหมือนกันเราจะสร้างเราจะสามารถจะเป็นอย่างนั้นอันนี้เป็นความหมายและศาสดาอื่น ลัทธิอื่นเขาก็มีความเข้าใจมันเป็นแต่เพียงเหลี่ยมมุมที่ลึกซึ้งสุดในการปล่อยสุดละตัวละตนสุดด้านจิตวิญญาณที่แท้จริงเท่านั้นเพราะฉะนั้นด้านอัตราหรือด้านที่มีจิตในทางอุดมการณ์อุดมการณ์ของศาสนาอื่นเขาก็สูงสุดเหมือนกันเป็นแต่เพียงว่าในจิตวิญญาณนั้นเราจะรู้แจ้งเห็นจริงจนไม่มีความสงสัยว่าพระเจ้าคืออะไรใครคือพระเจ้าพระเจ้าอยู่ที่ไหนเราหมดสงสัยเราเห็นพระเจ้าเราอยู่กับพระเจ้าเราเป็นพระเจ้าแม้ปัจจุบันเดี๋ยวนี้เราไม่ลึกลับเราไม่แปลกเลยแต่เรามีอาการนั้นไม่ใช่มีแต่ความเข้าใจมันมีอาการนั้นจึงเป็นความซื่อสัตย์ลงตัวเราเป็น จริงๆเราเป็นไม่ได้จริงเราก็ไม่จริงถ้าเราได้มนุษย์ที่มีอุดมการณ์ตามอุดมการณ์หรือตามสเปคตามความหมายตามจุดที่ต้องการอย่างนี้อย่างนี้พิสูจน์ได้ว่าโลกเย็นสังคมสบายสังคมสันติภาพสังคมอิสระเสรีภาพภราดรภาพสันติภาพเกิดขึ้นและมีสมรรถภาพเราสามารถที่จะรังสรรค์ที่จะบูรณะที่จะรักษาสิ่งที่ดีทรงไว้เมื่อรักษาสิ่งที่ดีส่งให้เราเรียกว่าธรรมะถ้ารักษาสิ่งที่ไม่ดีให้มันเกิดขึ้นหรือว่าสร้างสิ่งที่ไม่ดีให้มันเกิดขึ้นเราเรียกว่าธรรมะ สุดท้ายเราก็รู้ดีและไม่ดีอย่างนี้เพราะฉะนั้นสิ่งที่ดียังมีอีกในรายละเอียดว่าดีเกินไปมันสร้างสิ่งนี้ขึ้นมามันก็ดีหรอกแต่ว่ามากเกินไปแล้วควรจะไปเปลี่ยนอื่นที่มันขาดแคลนหมุนเวียนอยู่อะไรที่ควรสร้างเราก็จะสร้างสมุนไพรอันนั้นเป็นความหมายที่กำกับลงไปให้ฟังสำหรับพวกเรานี่ก็ซ้ำซากก็ยังไม่ชัดเจนขึ้นอีกก็เห็นบางคนฟังเมื่อก่อนนี้รู้แล้วก็เอาฟังซ้ำย้ำกันไปอีกคนที่ฟังแล้วยังไม่เข้าใจแน่แท้ยังไม่ชัดเจนฟังซ้ำซากขึ้นไปอีกคนเดียวก็จะเข้าใจอันนั้นสิ่งที่เราจะให้เป็นให้เหลือหรือว่ามันจะมีอยู่ส่วนสิ่งที่ไม่มีนั้น แม้แต่ความขี้เกียจเราก็ไม่มีแม้แต่ความเสพแล้วก็ไม่มีหมดแม้แต่ความอยากในประเภทที่จะอยากมาให้แก่ตัวแก่ตนเราก็ไม่มีไม่มีความอยากมาให้แก่ตัวแก่ตนมันเป็นถึงปานนั้นเราไม่อยากได้อะไรเป็นของตัวของตนหรอกในโลกนี้แม้แต่ความดีความเก่งความสามารถเราก็ไม่ได้มีแต่ยาเพราะเรารู้ความจริงว่าถ้าเราฝึกหัดถ้าเราพากเพียรความรู้หรือความจริงความดีมันก็เกิดความเก่งความชำนาญ ก็เกิดถ้าเราเปลี่ยนถ้าเรากระทำด้วยเอาใจใส่พัฒนาปรับปรุงมีพากเพียรทำไปดีๆมันก็ได้ดีนั้นมันก็เกิดดีนั้นแล้วมันก็เก่งมันก็ชำนาญมันก็ช่ำชองสมรรถภาพที่เราปรับปรุงดัดแปลงไปเรื่อยๆมันก็จะเป็นมันก็จะรู้จะเข้าใจจะชัดแจ้งขึ้นเป็นธรรมดาเราจึงไม่อยากเก่งอะไรถึงอยากเก่งก็เป็นกิเลสแต่ถ้าทำแล้วมันก็เก่งขึ้นมันไม่ใช่กิเลสแล้วฝึกหัดขึ้นเราทำขึ้นเราเป็นไปเรื่อยๆมีบทที่เป็นไปกายกรรมเราก็ทำอย่างนี้แหละมันดีก็ทำอย่างนี้เข้าให้แก่ตนว่าจีกรรมอย่างนี้ทำอย่างนี้ดีอย่างนี้จะทำแม้แต่พูดอย่างนี้จะพูดเลยถ้าพูดแล้วเดี๋ยว ปากเคยคอไม่พูดแล้วก็ทำทำอย่างนี้ไม่ดีอย่างนี้ไม่ดีรับสายนี้ไม่ดีสำรวมอย่างนี้ดีกว่าแล้วก็ทำตำรวจทำอย่างนี้ทำอย่างนี้แล้วมันคล่องทำอย่างนี้ดีนี่ขัดๆๆถูหัดต่อหัดทำหัดสร้างหัดขี่หัดเขียนหรือหัดทำอะไรก็แล้วแต่อย่างนี้มันดีมันยังดีอยู่ดีทำอย่างนี้ดีก็ทำไปมันก็เกิดดีเกิดเก่งเกิดสามารถเองแหละเองเกิดเองโดยใจไม่ต้องอยากจะรู้เพราะฉะนั้นผู้ใดเข้าใจอย่างนี้แล้วจึงหมดความอยากหมดความอยากอาตมาอยากจะให้ศาสนานี้มัน เรื่องพยายามบูรณะรักษาพยายามที่จะทำงานเพื่อที่จะให้มันเกิดออกไปอาตมาก็ยังมีความอยากนั้นอยู่แต่ว่าที่จริงแล้วอาตมาไม่ได้อยากรู้อยู่แล้วว่าจะอยากหรือไม่อยากเราก็รู้ว่าแล้วถ้ามันมีศาสนามันมีคุณค่ามนุษย์ปฏิบัติธรรมนี้ถูกต้องเป็นไปอย่างนี้ได้มากๆมันก็มีศาสนาขึ้นแล้วแต่ถ้าเราน่าจะอยากๆๆไม่ลงมือคิดไม่ลงมือสังกัปปะไม่ลงมือพูดไม่ลงมีวาจาไม่ลงมือกระทำไม่มีกรรมมันไม่ลงทำให้มากๆประจำไม่เป็นอาชีพไม่มีความพยายามไม่มีสติไม่มีการลงมือกระทำด้วยความเอาจริงเอาจังแข็งแรงมั่นคงให้นั่งยาให้ตาอยู่ก็มีอะไร จะเป็นไปได้จริงแต่ถ้าเรารู้อยู่แล้วว่าลงมือทำสิทำน้อยก็เกิดน้อยทำมากก็เกิดมากขนาดทำมากมันได้ไม่เกิดตามที่เราหมายเลยทำไปเถอะทำทำข้าวแล้วจิตไม่ต้องหยาบเรารู้ทิศทางในสัมมาทิฏฐิเรารู้ว่าเหตุนี้ทำเหตุนี้ทำเหตุนี้มันจะเกิดผลนั้นทำเหตุนี้มันจะเกิดผลนั้นทำเหตุนี้มันจะเกิดผลนั้นทุกสิ่งเกิดมาแต่เหตุเพราะงั้นเราจะบอกว่าศาสนานี้ควรจะเกิดขึ้นควรจะเป็นขึ้นควรจะมีขึ้นเราอยากให้ได้มากๆไม่ได้เกิดที่เราอยากเกิดที่ความรู้ของเรารู้ว่าเออมันดีเหมือนกันแหละแล้วเราจะทำอย่างไรล่ะมันถึงจะเป็นอย่างนั้นเราก็ลงมือทำอย่างที่มันจะเป็นด้วยเหตุอย่างนี้มันจึงจะเป็นผลอย่างโน้น เหรียญ 10 บาททำไปทำไปใจไม่ต้องอยากหมดอยากจริงๆไม่มีอยากงานนี้เป็นสัจจะฟังดีๆไม่งั้นใครจะมาสู้เราว่ายังอยากให้ศาสนาดีอยากจะทำงานอยากจะโน่นอยากจะนี่พวกเรานี่มีความเข้าใจผิดหลงผิดจุดจุดหนึ่งกันเฮ้ยทำงานอยู่นี่เป็นคนทำงานทั้งๆที่การทำงานคำนี้ยังไม่ได้มีคำว่าอยากจะเป็นเพราะมัวแต่ทำงานเป็นหลงงานเนี่ยเป็นจิตเอนเอียงตัวเองตัวเองมีความรังเกียจการงานไม่อยากทำงานทำไม่เป็นเราเป็นพระก็เลยไม่เป็นอย่างที่พระโพธิรักษ์เป็นหลงงานอยากทำงานถ้าอรหันต์มานั่งทำงานอย่างเงี้ยมีพวกที่คิดผิดอย่างนี้โดยเฉพาะคนคิด ก็มีคนอื่นก็มีเข้ามามองที่รักทำงานอย่างนี้มันอยากดังมีความขวนขวายมากอยากดังทำโน่นทำนี่ทำสร้างสรรค์เลยหาเรื่องหาราวแม้แต่ไปกระทบกระเทือนคนนั้นคนนี้เขาแล้วอย่างนู้นอย่างนี้แล้วตัวเองก็ไม่ตัวเองก็ไม่รู้ไม่เข้าใจแล้วก็ไปทำให้กระทบกระเทือนคนอื่นเขาคำว่ากระทบกระเทือนนั้นมันคือระดับแรงกับระดับไม่แรงเขาเรียกว่าเป็นสภาพสัมผัสมันมีอยู่ในโลกมันมีสัมผัสมันต้องสัมผัสในโลกนี้ไม่ต้องสัมผัสแล้วก็จะเกิดเกิดประโยชน์เป็นปัจจัยให้สภาพที่จะเกิดปฏิกิริยามันจะรังสรรค์มันจะเกิดสร้างสรรค์ สร้างสรรค์อย่างดีเพราะว่าสร้างสรรค์นี้จะประหารหรือฆ่าหรือดับส่วนที่ไม่ดีลงไปมันไม่สัจธรรมที่เกิดอยู่แต่เขาไม่รู้เขาก็ไม่ทำหรือเขารู้อยู่แต่ว่าเขาเองเขาขวนขวายน้อยด้วยอารมณ์เขามองก็เรื่องของเขาแต่ถ้าเราเองเราได้จัดสรรของเราดีแล้วเราจะเพี้ยนพระพุทธเจ้าท่านก็ไม่ได้บอกว่าอายุของสมณะนั้นก็คือการลดเพี้ยนฉันไม่เคยบอกท่านบอกแต่ว่าอายุของสมณะหรือสมรรถนะถ้ามีอายุสิ่งที่แสดงความมีอายุของสมณะคืออิทธิบาทคือชั้นพระเห็นเลยว่าเออท่านมีแต่ความยินดีมันน่าระอามันน่ารังเกียจมันน่าเหนื่อยหน่ายแล้วนะถ้า ความเหนื่อยหน่อยเลยมีแต่ความยินดีมีกะจิตกะใจเป็นสภาพมีกะจิตกะใจได้เลยตลอดเวลาก็เป็นพระอริยะที่รู้ว่าเอออย่างนี้แหละอายุสมณะอันนี้แหละความหมายของสมณะฟังให้ดีนะพระพุทธเจ้าสอนเราไว้นี่ละเอียดละออชี้บอกไว้นี่มันชัดมันฟังดูดีๆต่อให้พระอริยะชั้นสูงสุดแล้วไม่มีปัญหาเลยเห็นท่านเมื่อไหร่ก็เห็นแต่ความยินดีมีอะไรที่จะร่วมมือร่วมไม้มีอะไรที่จะไปรบกวนท่านท่านจะรู้สึกว่ามีความยินดีไม่ใช่จะปัดออกไม่ใช่จะรังเกียจไม่ใช่จะแสดงความขวนขวายถึงอย่างไรก็จะต้องเห็นว่าท่านขวนขวายฉันช่วยเหลือมีกะจิตกะใจเห็นเลยว่าฉันทะ มีความยินดียิ่งเป็นสิ่งที่ดีเสมอมามาหาท่านท่านจะสนับสนุนสิ่งที่ดีนี้จะไม่เห็นเธอมีความไม่เอาภาระไม่ตอบรับที่ดีไม่จะไม่เป็นคนเฉยเมยจะไม่เป็นคนดูดายจะกลับเป็นคนมีบุญคือมีความขวนขวายมีอุปการะใหม่มีความสำคัญมีความขวนขวายนี่ก็จิตกะใจมีความยินดีไม่ใช่มีความผลักไสไม่ใช่มีความยินร้ายไม่คิดร้ายไม่มาร้ายยิ่งเข้ามานั่นแหละจะดีหรือร้ายยังไม่รู้มุ่งร้ายก่อนแล้วไม่มีคิดดีปรารถนา มองในแง่ดียินดีคำว่าฉันทะกินดีแม้แต่เราพบสีหน้าสีตาแม้จะพบกิริยาก็เป็นกิริยายินดียิ่งอะไรที่มันสอนกันว่าอันนั้นเป็นความดีแล้วยิ่งสนับสนุนสอดร้อยก็ชัดถ้าอันใดเป็นความไม่ดีเป็นความร้ายเราก็ยินดีที่จะให้หาทางให้ความร้ายหายไปในโลกยิ่งเห็นร้ายมากๆก็ยิ่งมีความยินดีมีความวิริยะอุตสาหะมีเอาใจใส่เอาจิตใจเข้าไปวุ่นวายเข้าไปเกี่ยวข้องมีการพยายามพัฒนาหรือทำให้สิ่งร้ายสลายไปแต่ก็รู้บทบาท จะทำให้รุนแรงเกินขนาดไม่เอาจะต้องทำให้ได้อย่างสูงที่สุดที่มีคุณค่าจะทำวันนี้ให้หายไปด้วยกุศโลบายที่ชาญฉลาดที่สุดมีปัญญาที่ชาญฉลาดที่จะทำให้กุศโลบายที่ชาญฉลาดที่สุดรุนแรงเกินกว่านี้ไม่เอางานเขาก็โสดที่กำลังทำอยู่ขณะนี้ไม่ได้ทำรุนแรงเป็นอหิงสาอย่างเกินขนาดจิตใจไม่มีหมายร้ายเกินนั้นจะมีรู้สึกว่าแรงอยู่ขนาดนี้มีแต่การบอกชี้ความบอกชี้นี่เขาว่าแรงความบอกชี้เท่านั้นแหละที่แรงขนาดนี้ซึ่งอันนี้เราเทียบเคียงของพระพุทธเจ้าก็ยืนยันแล้วว่าพระพุทธเจ้าเองท่าน ทรงเป็นอย่างนี้สัตว์สิ่งที่รุนแรงถ้าก็ตัดถ้ากดพูดท่านก็มีตามกาลควรท่านก็ไม่บอกว่ามากหรือน้อยตามกาลอันควรเราย่อมตัดรุนแรงรุนแรงคืออะไรก็ได้อธิบายไปแล้วคือชีวิตชีวิตทุจริตมันย่อมไม่พอใจผู้ฟังมันย่อมขัดใจผู้ฟังมันก็เป็นธรรมดาอีกพระพุทธเจ้าท่านก็ทำจะเป็นธรรมดาเมื่อกาลอันควรข้อสำคัญที่ต้องรู้กาลควรมีการันต์ยุทธตามีประวัติศาสตร์และก็มีกตัญญุตาประมาณ น่าจะประมาณได้เราก็จะต้องรู้แก่นสารสาระมากน้อยชั้นเชิงรู้อัฏฐังคิกตารู้ธรรมมุทิตารู้อัตตัญญุตาจุดสำคัญเราต้องรู้อัษฎาธัมมัญญุตาและอัตตะต้องรู้ตนรู้ตัวเจียมตัวเจียมตนอย่าไปแสดงเกินเลยประมาณไม่ดีแสดงเกินเลยตัวเองตายโดนกระบองตีกบาลแน่นอนอันนี้เป็นเรื่องที่พูดแล้วซ้ำซากเตือนแล้วเตือนอีกแล้วบอกให้ชัดเจนแล้วเราก็รังสรรค์ไปมีชีวิตไปเราจะหมดสงสัยว่าเกิดมาทำไมเราเกิดมาทำไมและเราจะรู้ว่าถ้าไม่มีคนอย่างเราเกิดในโลกนี้แหละโรคจิตหายถ้ามีแต่คนอย่างคนโลกๆเกิดมากะลียุคกินหัวเลยตาย Mellow มีแต่คนผีๆคนมารมารคนยักๆเกิดโลกก็ชิบหายทาโร่มีคนอย่างเราคนที่เป็นพระคนที่เป็นเทวะคนที่เป็นอย่างเราเป็นนี่แหละเกิดมันก็สุขเย็นใครที่ไม่รู้ก็ต้องสอนให้เขารู้ว่าควรจะเป็นอย่างนี้ทำความเกิดแม้แต่กรรมที่เกิดกายกรรมเดี๋ยวนี้ควรทำอย่างนี้วจีกรรมก็ควรทำอย่างนี้มโนกรรมควรทำอย่างนี้ปรับเท่าแม้กระทั่งเขาเกิดมาเป็นคนแล้วปรับกรรมให้แก่เขากรรมนี่แหละจะจำแนกสัตว์แต่จำแนกให้เขาเป็นเมื่อเขาเกิดมาเขาหลงเขาไม่รู้เขากลายเป็นสัตว์นรกกลายเป็นมารเป็นยักษ์อยู่ในโลกแล้วก็ไปปรับเขาปรับได้บำรุงเขาอบรมเขา สอนเขามีผู้ที่ปรับได้มีผู้ที่อบรมได้อบรมเขาคนเราใฝ่ดีมีอยู่อบรมข้อปรับเข้าขึ้นมาเขาก็จะมากลายเป็นคนที่มีกรรมมันดีอยู่ในโลกจำแนกคนเหล่านั้นออกมาจากความเป็นสัตว์ต่ำๆความเป็นสัตว์เร็วๆอยากๆมาเป็นสัตว์ที่ดีเพราะเรารู้ดีว่าเป็นอย่างนี้กายกรรมอย่างนี้ว่าจะทำอย่างนี้หมดโรคกรรมเป็นอย่างนี้มันเป็นความดีงามเกิดมาเป็นมนุษย์แล้วก็เป็นผู้มีจิตที่ดีงามเป็นผู้มีจิตประเสริฐมีจิตสูงเราก็เป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์เป็นคนไม่สมควรเราต้องเรียนรู้ จริงๆแล้วเราก็เป็นไปแล้วจิตใจมันก็หมดสงสัยเกิดมาทำไมก็เกิดมาเพื่อเป็นสิ่งที่ดียืนยันอยู่ในโลกเป็นมนุษย์คือผู้มีจิตที่สูงมีคุณค่ามีประโยชน์แล้วก็เกิดมามีคุณค่ามีประโยชน์ให้แก่โลกเรารู้ว่ามีประโยชน์คืออย่างไรมีคุณค่าอย่างไรสูงคืออย่างไรประเสริฐคืออย่างไรรู้แล้วเรายังต้องมาปฏิบัติมาทำตนให้มันเป็นเข้าเก่งเข้าดียิ่งยิ่งยิ่งยิ่งยิ่งขึ้นเรื่อยๆซึ่งท่านบอกว่าเป็นอนันตังด้วยซ้ำความดียิ่งมันเป็นไปได้ดีขึ้นได้เรื่อยๆและก็สูงขึ้นพระพุทธเจ้าท่านมีสุดท้ายสุภาษิตว่าเราไม่สรรเสริญคนหยุดอยู่ในความดีหรือในกุ ถ้าสรรเสริญคนที่เจริญด้วยกุศลธรรมอยู่ทุกเมื่อทรงอยู่ด้วยกุศลธรรมเท่าเดิมท่านยังไม่สรรเสริญไม่นิยมไม่ให้ยึดเกาะเลยถึงปานเช่นนั้นนี่เป็นความรู้เป็นสิ่งที่จะต้องพูดยามยืนยันและเราจะเกิดความมั่นใจเกิดความเห็นที่ชัดชัดขึ้นเกิดมาทำไมก็เกิดมาอย่างนี้แหละจิตใจเราเป็นอย่างนี้ได้เราก็ทรงอยู่ได้กี่วันกี่คืนกี่เดือนกี่ปีมีเหตุมีปัจจัยพอเป็นไปเราก็เป็นไปตามคุณค่าที่มันเป็นไปได้ก็ยืนหยัดยืนยันอยู่ด้วยความสบายมันสบายใจทุกเมื่อเขาด่าก็ยังสบาย คนไม่เข้าใจคนที่ไม่รู้อะไรคนโง่เขาก็ด่าถ้าเราทำถูกแล้วเป็นสัจธรรมว่าเราทำสิ่งที่ดีอยู่ทรงอยู่ในส่วนที่ดีที่ถูกต้องเป็นสัจธรรมแน่นอนเขาก็ด่าก็ด่าได้เขาว่าก็ว่าได้คนไม่รู้ก็ย่อมด่าย่อมว่าไปเป็นธรรมดามันเป็นเครื่องยืนยันเมื่อเราแน่ใจมั่นใจรู้แจ้งในสิ่งที่ดีนี้แล้วยืนหยัดยืนยันไปส่งไปเป็นไปมันไม่มีปัญหาอะไรเลยไม่รู้ความจริงทำไมคนดีถึงต้องถูกฆ่าตายทำไมพระเยซูถูกฆ่าตายทำไมคานธีว่าเป็นคนดีถ้าไม่ถูกฆ่าตายก่อนดีมีประโยชน์คุณค่าแก่ประเทศทำไมต้องถูกฆ่าตายเอามันก็เป็นเครื่องพิสูจน์ ยืนยันว่าท่านท่านดีเพราะคนไม่ดีเท่านั้นถึงฆ่าคนได้ถึงถูกฆ่าตายเพราะมันคันแยงกันกับความไม่ดีท่านเป็นคนดีธนาคารจะให้ความไม่ดีความไม่ดีถึงส่งความไม่ดีให้ปรากฏมันถึงที่สุดอย่างนั้นได้มันก็เป็นอย่างนั้นแหละเพราะงั้นใครประมาณดีประมาณไม่ให้คนร้ายทำการโดยมาฆ่าเราได้คนนั้นแหละเก่งขึ้นอีกอย่าไปทำให้เขามาฆ่าทำให้ได้ประโยชน์คุณค่าสูงสุดการแย้งกันกับโทษการแย่งกันกับความไม่ดีมันก็ค้างอยู่ตลอดนิรันดรดีกับไม่ดีมันต้องคลานก็อยู่เมื่อไหร่เมื่อไหร่รำคาญมันต้อง แน่นอนห้ามไม่ได้มันต้องแตกแยกกันห้ามไม่ได้เพราะใครจะมากล่าวอ้างว่าทำความแตกแยกเอากับสิ่งที่จริงมันก็ต้องแตกมันก็ต้องแยกจริงดิสิ่งที่ชั่วมันก็ต้องแตกแยกจากดีมันต้องจริงสิก็ในเมื่อมันมีสิ่งชั่วจริงๆถ้ามันเป็นมาดีด้วยกันได้ก็มาสิทำได้ใครทำได้ทำเราทำไม่ได้เราก็ตีชั่วออกเรื่องอะไรจะมารวมกันดีเพราะมันมาทำให้ดีนี่มันแย่แบบเปื้อนจะเป็นพระประคองชั่วไว้ทำไมออกไปรวบรวมพลดีนี่แหละจะเป็นอำนาจใหญ่ในโลกเป็นธรรมาธิปไตยเป็นอำนาจครองโลกต้องให้ดีนี่เป็นมวลเป็นหมู่เรื่องอะไรจะเอา ต้านทานหรือว่ามาเจออาจารย์หรือว่ามาขับมาแตกออกมาทำร้ายเนื้อในออกไปอย่างนี้เป็นต้นเมื่อเราเข้าใจสุดทางเข้าใจสักทีเราจะหมดสงสัยแล้วจะไม่มีปัญหาอะไรในชีวิตทรงอยู่ไปอย่างนี้เขาว่ายังไงก็ว่าเขาจะว่าเรามาโง่มาเหงาดูสินี่ไม่รู้จักเอาไม่รู้จักเสพไม่รู้จักเสวยไม่รู้จักอร่อยๆสนุกเพลิดเพลินที่จริงเราสนุกแล้วเราเพลิดเพลินแล้วเพราะจิตใจมันเต็มสบายแล้วมันเพลิดเพลินอะไรมันก็เพลิดเพลินง่ายจะตายไปมันเพลิดเพลินเพลิดเพลินมันอยู่ที่ใจเราทำนะเมื่อเราทำได้แล้วมันอยู่ที่ใจเราทำมันไม่ได้อยู่ที่อื่น ทำใจใจเราก็ทำใจเราอย่างนี้แหละแล้วก็ประคองใจเรามันเพลิดเพลินสนุกร่าเริงไปมันเป็นจริงๆนะคุณเป็นจริงๆเพลิดเพลินไปแล้วหรอรู้ความจริงตามความเป็นจริงแล้วมันก็จะอยู่ในโลกอย่างที่ดำเหมือนเขามั่งตำมั่งสูงมั่งมันไม่ไปเซ็งอ่ะมันจะเห็นชัดด้วยไอ้นั่นไอ้นี่หน่อยมันก็เป็นคลื่นให้เห็นเลยมันไม่เซ็งมันจะเห็นแปลกมันไม่แปลกใจแต่ว่ามันเห็นต่างกันแปลกๆต่างๆไอ้นนท์นิดไอ้นิดหน่อยมันต่างกันนิดหน่อยไอ้โน่นไอ้นี่ละเอียดละออเห็นชัดเจนอยู่เลยแล้วเราก็จะมีความละเอียดชัดสุขุมชัดว่าไอ้นี่ต่างกันอันนั้นดีกว่าอันนี้ดีกว่าอันนั้น นั้นไม่ดีเท่านี้เราจะเห็นชัดอยู่ในโลกแล้วเราก็จัดสรรเท่าที่เป็นไปได้เป็นรัฐบาลและอะไรๆเราก็เบิกบานมันอยู่ที่ใจเราเบิกบานร่าเริงมีฉันทะวิริยะจิตตะวิมังสามีอิทธิบาทใช้เวลาภาคตะวันออกพรรคถึงเวลาเพียรแล้วก็เพี้ยนไปสบายๆสร้างฉันไปเป็นไปมีกำลังมากเพราะเรามีวิมุตเพราะเราหมดความเห็นแก่ตัวเราไม่ผลาญอะไรมาให้แก่ตัวเราจะมีกำลังที่สร้างสรรค์ให้แก่โลกเป็นโลโก้กระทำที่กามเมตตาเป็นเมตตาธรรมค้ำจุนโลกถ้าไม่มีคนอย่างนี้ค้ำจุนโลกโลกก็ชิบหายโรคร้ายไปนี่เป็นเรื่อง แย่จริงๆเพราะที่มามากันนี่ก็คิดดีๆพยายามยับยั้งพยายามเตือนพยายามให้ศึกษาคุณจะเอาชีวิตมาทางนี้โลกเขาดูถูกดูแคลนด้วยนะที่เขาไม่เข้าใจก็หาว่างงๆๆก็หาว่าเป็นคนที่ไม่สร้างสรรค์อะไรด้วยเขาเข้าใจไม่สร้างไม่คิดถึงที่เราสร้างโดยสารเราก็เข้ามาเขาถึงแปลกเพราะเราทำงานทำการสร้างสรรค์มีนู่นมีนี่ทำกันไปอยู่อย่างสังคมที่เป็นบริษัทที่แปลกที่สุดอาตมานี่ใจขณะนี้มันเป็นรูปเป็นรอยมันเป็นกลุ่มเป็นหมวดเป็นหมู่เป็นสิ่งที่แข็งแรงยืนยงเพราะว่าเราเข้าใจมากขึ้นเราหมดสงสัยเราเกิดศรัทธาอันเต็มเปี่ยมและเราก็พอใจที่เราจะฝึกตนให้มีศีลหรือให้ปกติในระบบนี้ เหยียบนี้กดนี้วินัยนี้หลักการนี้เราก็ฝึกตนให้แข็งแรงตั้งมั่นเป็นปกติจนกระทั่งกลายเป็นอัตโนมัติจิตใจเราก็เป็นไปได้และโน้มเอนจิตใจของเราเข้าไปแล้วแล้วเราทำได้เราก็พอใจด้วยซ้ำเราก็ยินดีด้วยซ้ำไม่ใช่เราทำได้แล้วเราก็ฝืนไม่ใช่เราฝืนให้มันไปได้แล้วเท่าที่เราพอใจยินดีจะให้มันเป็นมันเป็นไปไม่ได้แล้วก็ฝึกเข้าทหารผู้ใดดูแล้วด้วยปัญญาก็ต้องฝึกอาศัยการทำให้มากทำให้มากเรายังไม่เป็นไปจิตยังไม่แล่นไปเพราะเรายังไม่ได้ทำให้มากเมื่อจิตมันยังไม่แล่นไปยังไม่ฝึกมากยังไม่ลงตัวลงไปได้มันก็ไม่ไม่แล่นไปไม่เป็นได้เพราะมันเอนเอียงเข้าฝึกจนกระทั่งมันลงเข้าอีกข้างนึงที่เราเห็นดีแล้วได้ปัญญาเข้าใจ เราจะต้องฝึกให้มันเป็นอย่างนี้ได้เราก็ฝึกมันเข้ามามันต้องฝืนในสิ่งที่มันไม่เป็นไปไม่มันเป็นไปจิตมันจะไปเสพง่วงแล้วไม่เอาถ้าให้มันเสร็จบ่อยมันก็เอียงเข้าไปข้างอักเสบบ่อยถ้าเราไม่ให้มันเสพบ่อยมันก็ไม่มีเซฟมันก็ไปค้างไม่เซฟรู้เท่าทันรู้จักวิธีการเปลี่ยนแปลงแล้วก็รู้รถที่ชัดเจนไม่ใช่เรื่องที่ต้องอยากเมื่ออุปทานหมดที่จิตไม่ต้องอยากไม่ต้องอร่อยไม่ต้องเสพไม่ต้องติดมันก็จะไม่ดูดไม่ดูดเลยมันหมดอุปทานมันก็ไม่ดูดไปทางนั้นนอกจากไม่ดูดแล้วไม่มีอุปทานแล้วเรายังทำให้ความเคยของจิตตื่นนี่ให้มันเคยตื่นเช้าขึ้นมานะโยคะให้มันเคยในความตื่นมาก ความจะพักเรากำหนดให้มันเราปล่อยให้มันเราบังคับให้มันต่างหากเมื่อบังคับให้มันพักมันก็จะพักบังคับให้พักหรือว่าปล่อยให้พักแต่ก็ไม่ดื้อนะเราเองเป็นคนไม่ดื้อให้พักก็พักสบายง่ายเร็วถึงเวลาครับรู้สึกตัวตื่นมันเป็นที่ตัวเราเรื่องร่างกายเรื่องอะไรต่ออะไรจนกระทั่งกลายเป็นอย่างที่เคยเล่าสู่ฟังพอถึงเวลาตื่นแล้วถ้าไม่ตื่นนอนไปอีกก็ไม่หลับปวดด้วยปวดกระดูกด้วยนะนอนก็ไปอีกไม่หลับนอนยังไงก็ไม่หลับหลับก็หลับอย่างนั้นแหละหลับหลับตื่นๆมันไม่ได้เรื่องได้ราวๆตื่นๆเราเองเสพติดเป็นตัวอุปทานเพราะผู้ที่อุปทานยังไม่หมดเนี่ยเป็นตัวอุปทานกันดู ทั้งๆที่ใจของเราเนี่ยเราได้ถูกฝึกแล้วให้มันพักแค่นี้มันพอแล้วตัวสรีระหรือว่าตัวลูกมันได้แล้วแต่ตัวใจอุปทานของเรายังมีเศษเชื้อโดดมันจะเอาแต่เมื่อร่างกายหรือว่าเมื่อสภาพของลูกไม่ใช่กะร่างกายแล้วตอนนี้เป็นความประชุมลูกลูกกับนามนามหรือโจรจิตของเรามีอุปทานเหนือว่าเราจะยังชอบหลงมันอยู่หน่อยๆแต่ส่วนน้ำส่วนหนึ่งเรียกว่ารูปเป็นรูปนามรูปตัวรูปเป็นจิตหรือตัวที่เราเคยสะสมมาเราสั่งสมมาเราฝึกทำบ่อยๆมาจนมาลงร่องแล้วมันเป็นลูกเบี้ยวที่ได้รูปแล้วถ้าเป็นเฟืองหรือว่าเป็นเครื่องกลของทางวิศวะเป็นลูกเบี้ยวที่ลง